Բժշկական բնույթի հարկադրանքի միջոցների կիրառման տեսական և գործնական հիմնահարցերը ՀՀ քրեական դատավարությունում

Literature

Գիտական աշխատությունը ներառում է բանագիտական ուսումնասիրություններ և ակնարկներ, որոնք նվիրված են բանավոր ժողովրդական ստեղծագործության, ավանդական մշակույթի և բանահյուսական ժառանգության տարբեր հարցերի քննությանը։ Այն ներկայացնում է բանագիտության՝ որպես գիտական բնագավառի ուսումնասիրության շրջանակը՝ անդրադառնալով ժողովրդական ստեղծագործության ժանրային բազմազանությանը, բանավոր ավանդույթի ձևավորման ու փոխանցման առանձնահատկություններին և հասարակական կյանքում դրա ունեցած նշանակությանը։ Բանագիտական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժողովրդի պատմական հիշողության, աշխարհընկալման, հավատալիքների, սովորույթների և բարոյական պատկերացումների արտացոլումը բանավոր ստեղծագործության մեջ։ Աշխատության թեմատիկ ուղղվածությունը կարևոր է նաև բանահյուսական երկերի գրառման, պահպանման, դասակարգման և գիտական մեկնաբանման մեթոդների տեսանկյունից։ Ժողովրդական խոսքի, պատմությունների, ավանդազրույցների և այլ բանավոր ձևերի ուսումնասիրությունը նպաստում է ազգային մշակութային ինքնության տարբեր շերտերի ճանաչմանը և սերնդեսերունդ փոխանցվող ժառանգության արժևորմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել բանագետների, ազգագրագետների, գրականագետների, մշակութաբանների, հայագետների, ուսանողների և ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն նաև տեղեկատու և հետազոտական նշանակություն ունի հայ բանահյուսության ու ավանդական մշակույթի ուսումնասիրության բնագավառում։

Other Subjects

Քաղաքագիտական և միջազգային հարաբերությունների բնույթի այս հրապարակումը վերաբերում է սիրիական զինված ընդդիմադիր խմբավորումների անդամների՝ Ադրբեջան հնարավոր տեղափոխման մասին տեղեկություններին և դրանց կապին Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության հետ։ Քննության են առնվում Հարավային Կովկասում և Մերձավոր Արևելքում անվտանգության փոխկապակցված խնդիրները, Թուրքիայի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները և տարածաշրջանային հակամարտություններում արտաքին դերակատարների մասնակցության հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սիրիական հակամարտության հետևանքով ձևավորված զինված խմբավորումների գործունեությանը, նրանց հնարավոր ներգրավմանը այլ տարածաշրջանների հակամարտություններում և այդ գործընթացների միջազգային քաղաքական արձագանքներին։ Դիտարկվում են Թուրքիայի և Ադրբեջանի ռազմաքաղաքական համագործակցության առանձնահատկությունները, տարածաշրջանային ուժերի փոխհարաբերությունները և արտաքին ռազմական աջակցության հնարավոր ազդեցությունները Հարավային Կովկասի անվտանգության միջավայրի վրա։ Քննարկվում են նաև օտարերկրյա զինյալների մասնակցության վերաբերյալ տեղեկությունների հավաստիության գնահատման, տարբեր աղբյուրների հաղորդումների համադրման և միջազգային իրավունքի տեսանկյունից առաջացող հարցերը։ Հրապարակման թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Մերձավոր Արևելքի և Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական գործընթացների փոխազդեցությունը, տարածաշրջանային մրցակցությունը և անվտանգության մարտահրավերները։ Անդրադարձ է կատարվում ռազմական հակամարտությունների միջազգայնացման, դաշնակցային հարաբերությունների և արտաքին քաղաքական շահերի փոխկապակցվածությանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, տարածաշրջանային անվտանգության, թուրքագիտության, հակամարտությունների ուսումնասիրության և ժամանակակից աշխարհաքաղաքական գործընթացների հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Psychology

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կառավարման գործունեության ազդեցության ուսումնասիրությանը անձնակազմի ընտրության չափանիշների ձևավորման գործընթացում՝ բացահայտելով կազմակերպության կառավարման համակարգի և մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են անձնակազմի հավաքագրման և ընտրության տեսական հիմքերը, կառավարչական որոշումների դերը, կազմակերպության նպատակների և արժեքների ազդեցությունը աշխատակիցների ընտրության չափանիշների ձևավորման վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են մասնագիտական գիտելիքների, հմտությունների, անձնային հատկանիշների, հաղորդակցական կարողությունների և կազմակերպչական վարքագծի գնահատման մեթոդները՝ որպես արդյունավետ կադրային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներ։ Հեղինակը դիտարկում է ղեկավարների կառավարչական ոճի, կազմակերպության ռազմավարության և աշխատանքային միջավայրի ազդեցությունը անձնակազմի ընտրության գործընթացի վրա՝ ներկայացնելով համապատասխան մեթոդական մոտեցումներ և գործնական առաջարկություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ճիշտ ձևավորված ընտրության չափանիշները նպաստում են աշխատակիցների արդյունավետ ներգրավմանը, կազմակերպության մրցունակության բարձրացմանը և երկարաժամկետ զարգացման ապահովմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է կառավարման մասնագետների, մարդկային ռեսուրսների կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, կազմակերպչական հոգեբանների, տնտեսագետների, հետազոտողների, բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են անձնակազմի կառավարման ժամանակակից մոտեցումներով։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2005 թվականներին Իրանի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության ժամանակաշրջանը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ այն սկսվում է Խորհրդային Միության փլուզումից և Ադրբեջանի անկախության վերականգնումից հետո նոր միջպետական հարաբերությունների հաստատմամբ և ավարտվում է երկու երկրների միջև հարաբերությունների հարաբերական կարգավորման փուլում։ Իրանը Ադրբեջանի անկախությունը ճանաչել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի մարտի 12-ին։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից մեկը երկկողմ քաղաքական հարաբերությունների ձևավորման նախադրյալների ուսումնասիրությունն է։ Երկու պետությունների միջև գոյություն ունեին պատմական, մշակութային, կրոնական և աշխարհագրական կապեր, սակայն անկախ Ադրբեջանի ի հայտ գալը միաժամանակ ստեղծեց Իրանի համար նոր աշխարհաքաղաքական և ներքին անվտանգության խնդիրներ։ Իրանական կողմի համար զգայուն հարց էր Ադրբեջանի ազգային ինքնության և քաղաքական գաղափարների հնարավոր ազդեցությունը Իրանի հյուսիսարևմտյան շրջանների ադրբեջանախոս բնակչության վրա։ Միևնույն ժամանակ Ադրբեջանի իշխանությունները մտահոգված էին Իրանի քաղաքական ազդեցությամբ և նրա հարաբերություններով Հայաստանի հետ։ Այս հանգամանքները սկզբնական շրջանում սահմանափակեցին երկկողմ հարաբերությունների արագ խորացումը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Ղարաբաղյան հակամարտության ազդեցության վերլուծությունը։ Թեև Իրանը հանդես էր գալիս տարածաշրջանային կայունության և տարածքային ամբողջականության պահպանման օգտին և տարբեր փուլերում փորձել էր միջնորդական դեր ստանձնել, նրա հարաբերությունները Հայաստանի հետ և հակամարտության որոշ փուլերում Երևանի նկատմամբ ցուցաբերած աջակցությունը Բաքվում ընկալվում էին որպես լուրջ խոչընդոտ։ Իրանը 1992 և 2000 թվականներին փորձել է նպաստել հակամարտության կարգավորմանը, սակայն այդ միջնորդական նախաձեռնությունները վերջնական արդյունքի չեն հանգեցրել։ Քաղաքական հարաբերությունների վրա էապես ազդել են նաև երկու երկրների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները։ Ադրբեջանը անկախության առաջին տարիներին ձգտում էր ընդլայնել կապերը Թուրքիայի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետ, մինչդեռ Իրանը փորձում էր պահպանել իր ազդեցությունն ու դիրքերը Հարավային Կովկասում և զգուշությամբ էր վերաբերվում տարածաշրջանում արևմտյան և թուրքական ազդեցության աճին։ Այս հակասությունները հատկապես արտահայտվեցին անվտանգության և ռազմավարական համագործակցության ոլորտներում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի և բնական պաշարների օգտագործման խնդիրը։ Կասպից ծովի հատակի բաժանման վերաբերյալ երկու երկրների դիրքորոշումները զգալիորեն տարբերվում էին, իսկ նավթային հանքավայրերի շահագործման և էներգետիկ նախագծերի շուրջ առաջացած տարաձայնությունները պարբերաբար սրում էին հարաբերությունները։ 2001 թվականին Կասպից ծովում նավթային հետախուզական աշխատանքների հետ կապված միջադեպը ցույց տվեց, որ տնտեսական շահերի և տարածքային վեճերի համադրությունը կարող էր վերածվել լուրջ անվտանգության խնդրի։ Աշխատանքի տնտեսական բաղադրիչը կարող է ընդգրկել երկկողմ առևտրի, ներդրումների, տրանսպորտային հաղորդակցության, էներգետիկ համագործակցության և սահմանամերձ տնտեսական կապերի զարգացումը։ Անկախության առաջին տարիներին Ադրբեջանի տնտեսությունը ծանր ճգնաժամ էր ապրում, իսկ արտաքին շուկաների հասանելիությունը սահմանափակ էր, ինչի պայմաններում հարևան Իրանի հետ առևտրատնտեսական կապերի զարգացումը կարևոր նշանակություն ուներ։ Իրանական շուկան և ներդրողները հետաքրքրված էին նորանկախ Ադրբեջանի տնտեսությամբ, իսկ ցամաքային հարևանությունը նպաստում էր փոխադարձ առևտրի կազմակերպմանը։ Սակայն տնտեսական հարաբերությունների զարգացումը հավասարաչափ և շարունակական չի եղել։ Տվյալների համաձայն՝ 1995 թվականին Իրանի բաժինը Ադրբեջանի ընդհանուր արտաքին առևտրաշրջանառության մեջ կազմել է մոտ 20,2%, մինչդեռ 2000 թվականին այն նվազել է մինչև 2,2%, իսկ 2005 թվականին կազմել է մոտ 2,8%։ Այս փոփոխությունները ցույց են տալիս, որ երկու երկրների տնտեսական փոխկապակցվածությունը ժամանակի ընթացքում զգալիորեն փոփոխվել է և կախված է եղել ինչպես քաղաքական հարաբերությունների վիճակից, այնպես էլ Ադրբեջանի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումից։ Էներգետիկ համագործակցությունը հետազոտության առանձնահատուկ թեմաներից է։ Ադրբեջանի նավթային պաշարների նկատմամբ միջազգային հետաքրքրության աճը փոխեց տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը։ Իրանը ցանկանում էր ներգրավվել տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերում և իր տարածքը օգտագործել նավթի և գազի տարանցման համար, մինչդեռ Ադրբեջանը զարգացնում էր այլընտրանքային ուղիներ՝ հատկապես Թուրքիայի և արևմտյան շուկաների ուղղությամբ։ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղի նախագծում Իրանի չներգրավվելը խորացրեց տնտեսական և աշխարհաքաղաքական մրցակցության բաղադրիչը։ Տրանսպորտային և հաղորդակցական համագործակցությունը, ընդհակառակը, կարող էր ծառայել որպես հարաբերությունների կայունացման գործոն։ Երկու երկրների ընդհանուր սահմանը, Նախիջևանի առանձնահատուկ աշխարհագրական դիրքը և Իրանի տարածքով հաղորդակցության հնարավորությունները տնտեսական կապերի զարգացման համար կարևոր նշանակություն ունեին։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերություններում տնտեսական շահերը հաճախ հանդես էին գալիս որպես քաղաքական լարվածությունը մեղմելու գործոն։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև 1990-ականների վերջից հարաբերությունների աստիճանական բարելավման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Բարձր մակարդակի փոխայցելությունները և քաղաքական երկխոսության ակտիվացումը վկայում էին այն մասին, որ երկու կողմերն էլ փորձում էին խուսափել հարաբերությունների ամբողջական վատթարացումից։ Ադրբեջանի նախագահ Հեյդար Ալիևի այցերը Իրան և իրանական բարձրաստիճան պաշտոնյաների շփումները Բաքվի հետ նպաստեցին երկխոսության պահպանմանը։ 2001 թվականի Կասպիցյան ճգնաժամից հետո ևս կողմերը ձգտեցին վերականգնել հարաբերությունների կայունությունը։ Հեյդար Ալիևի 2002 թվականի այցը Իրան այդ գործընթացի կարևոր փուլերից էր։ Հետագա հարաբերությունների բարելավմանը նպաստեց նաև 2004 թվականին Իրանի նախագահ Մոհամմադ Խաթամիի այցը Ադրբեջան։ Այցի ընթացքում կողմերը կարողացան առաջընթաց արձանագրել մի շարք երկկողմ հարցերում, թեև Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի խնդիրը մնաց չլուծված։ 2004-2005 թվականները կարելի է դիտարկել հարաբերությունների հարաբերական մերձեցման կարևոր փուլ։ 2004 թվականին բացվեց Ադրբեջանի գլխավոր հյուպատոսությունը Թավրիզում, իսկ 2005 թվականի հունվարին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պաշտոնական այց կատարեց Իրան։ Այդ ժամանակահատվածում կողմերը փորձում էին ընդլայնել տնտեսական համագործակցությունը և նվազեցնել քաղաքական տարաձայնությունների ազդեցությունը երկկողմ կապերի վրա։ Միաժամանակ հարաբերություններում պահպանվում էին հիմնարար հակասություններ։ Դրանց թվում էին Կասպից ծովի բաժանման հարցը, Ադրբեջանի կապերը ԱՄՆ-ի և ՆԱՏՕ-ի հետ, Իսրայելի հետ Բաքվի համագործակցությունը, Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ կողմերի տարբեր դիրքորոշումները և Իրանի ներքին ադրբեջանական բնակչության խնդիրը։ Այդ գործոնների պատճառով հարաբերությունների բարելավումը լիարժեք ռազմավարական դաշինքի չվերածվեց և հիմնականում պահպանվեց զգուշավոր փոխգործակցության շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել այն եզրահանգումը, որ 1991-2005 թվականներին իրանա-ադրբեջանական հարաբերությունները զարգացել են համագործակցության և հակասությունների զուգահեռ ազդեցության ներքո։ Տնտեսական շահերը, ընդհանուր սահմանը, մշակութային և կրոնական կապերը նպաստել են երկխոսության պահպանմանը, մինչդեռ աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը, էներգետիկ շահերը, Ղարաբաղյան հակամարտությունը, Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակը և արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները պարբերաբար սահմանափակել են հարաբերությունների խորացումը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն երկու պետությունների երկկողմ հարաբերությունների պատմությունը հասկանալու, այլև 1990-ականների և 2000-ականների սկզբի Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական վերափոխումները, տարածաշրջանային անվտանգության համակարգը և տնտեսական շահերի ու արտաքին քաղաքականության փոխազդեցությունը գնահատելու համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է կոմս Միխայիլ Տարիելի Լոռիս-Մելիքովի կյանքի, պետական և քաղաքական գործունեության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են նրա զինվորական ծառայության, պետական կառավարման համակարգում զբաղեցրած պաշտոնների և Ռուսական կայսրության ներքին քաղաքականության մեջ ունեցած դերի հիմնական փուլերը։ Վերլուծվում են նրա նախաձեռնած վարչական և քաղաքական բարեփոխումները, պետական կառավարման արդիականացման վերաբերյալ հայացքները, ինչպես նաև հասարակական և քաղաքական ճգնաժամերի հաղթահարմանն ուղղված գործունեությունը։ Ուսումնասիրությունում անդրադարձ է կատարվում նրա դիվանագիտական և ռազմաքաղաքական գործունեությանը, Կովկասում ունեցած դերակատարությանը և կայսրության ազգային քաղաքականության հետ առնչվող հարցերին։ Աշխատությունը բացահայտում է Լոռիս-Մելիքովի ներդրումը XIX դարի երկրորդ կեսի պետական կառավարման զարգացման, բարեփոխումների գործընթացների և Ռուսական կայսրության քաղաքական պատմության մեջ՝ ներկայացնելով նրա գործունեությունը ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների լայն համատեքստում։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է հայկական ձեռագիր Ավետարանների գեղարվեստական ձևավորման համակարգում բաժինների և տեքստային միավորների առանձնացման՝ ռուբրիկացիայի սկզբունքների, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և գեղագիտական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են միջնադարյան հայկական ձեռագրարվեստի զարգացման օրինաչափությունները, գրավոր տեքստի կազմակերպման ավանդույթները և գեղարվեստական ձևավորման միջոցների փոխկապակցվածությունը ձեռագրերի բովանդակության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորագրերի, սկզբնատառերի, գլխազարդերի, լուսանցազարդերի և գունային տարբերակումների կիրառությանը՝ որպես տեքստի կառուցվածքը տեսանելի դարձնող և ընթերցումը կազմակերպող միջոցների։ Ուսումնասիրվում են ռուբրիկացիայի գործառույթները, դրա կապը Ավետարանների ներքին բաժանումների, ընթերցվածքների, ծիսական նշանակության և ձեռագրերի ընդհանուր հորինվածքային կառուցվածքի հետ։ Անդրադարձ է կատարվում հայկական մանրանկարչության և գրչության տարբեր դպրոցներում ձևավորված գեղարվեստական ավանդույթներին, զարդագրության առանձնահատկություններին և տեքստի ու պատկերային տարրերի փոխհարաբերություններին։ Կարևորվում են գունային խորհրդանշանների, զարդանախշային համակարգերի, տառատեսակների և գեղարվեստական շեշտադրումների դերը ձեռագրի տեսողական ամբողջականության ձևավորման գործում։ Դիտարկվում են նաև տարբեր ժամանակաշրջանների ձեռագիր Ավետարանների համեմատական ուսումնասիրության հնարավորությունները, գրչատների գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցությունները և ձևավորման համակարգի պատմական փոփոխությունները։ Հետազոտության թեման նշանակություն ունի հայկական միջնադարյան արվեստի, ձեռագրագիտության, գրքի պատմության և քրիստոնեական պատկերագրության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, ձեռագրագետների, հայագետների, մանրանկարչության պատմության մասնագետների, մշակութային ժառանգության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։