Դաստիարակութիւն հայոց

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բառապաշարի այն շերտի լեզվաբանական ուսումնասիրությանը, որը ներառում է արհեստներով, մասնագիտացված ձեռքի աշխատանքով և ավանդական արտադրական գործունեությամբ զբաղվող անձանց անվանումները։ Հետազոտության առանցքում այդ բառերի ծագումը, կազմությունը, իմաստային զարգացումը, պատմական գործածությունը և հայերենի բառակազմական համակարգում ունեցած տեղն են։ Արհեստավորներին բնորոշող անվանումները դիտարկվում են որպես լեզվի պատմության և ժողովրդի նյութական ու սոցիալական մշակույթի փոխկապակցվածությունն արտացոլող բառային միավորներ, քանի որ դրանց ձևավորումը սերտորեն կապված է տարբեր ժամանակաշրջաններում տարածված արհեստների, աշխատանքի բաժանման և քաղաքային ու գյուղական տնտեսական կյանքի զարգացման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անվանումների բառակազմական կառուցվածքին՝ պարզելով, թե ինչ արմատների, ածանցների և այլ ձևաբանական միջոցների օգնությամբ են հայերենում ստեղծվել մասնագիտություն կամ զբաղմունք ցույց տվող բառերը։ Քննվում են բնիկ հայկական կազմությունները, ինչպես նաև պատմական լեզվական շփումների հետևանքով հայերեն ներթափանցած փոխառությունները և դրանց հնչյունական, ձևաբանական ու իմաստային հարմարեցման առանձնահատկությունները։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նույն կամ մոտ արհեստը նշանակող տարբեր անվանումների տարածքային, ժամանակագրական և ոճական տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրաբարի, միջին հայերենի, աշխարհաբարի և բարբառների նյութի համադրումը, որի միջոցով հնարավոր է հետևել առանձին բառերի գործածության շարունակականությանը, փոփոխությանը կամ աստիճանական դուրսմղմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել նաև հոմանիշային հարաբերությունները, բազմիմաստությունը և այն դեպքերը, երբ մասնագիտություն նշանակող բառը ժամանակի ընթացքում ձեռք է բերել լրացուցիչ սոցիալական կամ փոխաբերական իմաստներ։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում այն անվանումները, որոնք կապված են պատմականորեն տարածված, սակայն հետագայում վերացած կամ էապես փոփոխված արհեստների հետ, քանի որ այդ բառերը լեզվական տվյալներից բացի տեղեկություններ են պահպանել ավանդական կենցաղի և արտադրական մշակույթի վերաբերյալ։ Նյութի աղբյուր կարող են ծառայել բառարանները, մատենագրական երկերը, վիմագրությունները, արխիվային փաստաթղթերը, ազգագրական նյութերը, գեղարվեստական գրականությունը և բարբառային գրանցումները։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը համադրում է բառագիտության, բառակազմության, ստուգաբանության և պատմական լեզվաբանության մոտեցումները՝ միաժամանակ բացահայտելով լեզվի ու նյութական մշակույթի միջև կապերը և նպաստելով հայերենի մասնագիտական ու պատմական բառապաշարի առավել ամբողջական նկարագրությանը։

History

Այս գիրքը ուսումնասիրում է խորհրդահայ մշակույթի ձևավորումը, գաղափարական հիմքերը և հասարակական դրսևորումները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես է խորհրդային իրականությունը ազդել հայկական մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է գրականության, արվեստի, թատրոնի, կինոյի, երաժշտության և մտավոր կյանքի զարգացումը՝ բացահայտելով այն հակասությունները, որոնք առաջացել էին ազգային ինքնության պահպանման և խորհրդային գաղափարախոսության պահանջների միջև։ Գրքում քննարկվում են մշակութային քաղաքականության առանձնահատկությունները, ստեղծագործական ազատության սահմանափակումները, ինչպես նաև այն ուղիները, որոնց միջոցով արվեստագետներն ու մտավորականները փորձել են արտահայտել ազգային ու անհատական մտածողությունը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև հասարակության մշակութային ընկալումներին, խորհրդային մարդու կերպարի ձևավորմանը և մշակույթի ազդեցությանը առօրյա կյանքի ու հանրային գիտակցության վրա։ Գիրքը համադրում է պատմական փաստերը, տեսական վերլուծությունն ու մշակութաբանական մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ խորհրդահայ իրականության բարդ ու բազմաշերտ բնույթը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է պատմության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Literature

Այս ժողովածուն ներառում է Khachatur Abovian-ի ընտիր ստեղծագործությունները՝ ներկայացնելով նրա գրական և հասարակական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Այն առանձնահատուկ տեղ է հատկացնում նոր հայ գրականության ձևավորմանը, ժողովրդական լեզվի կիրառմանը և ազգային ինքնագիտակցության արթնացման գաղափարին։ Աբովյանի ստեղծագործություններում արտացոլվում են հայ ժողովրդի կենցաղը, սոցիալական խնդիրները, պատմական ճակատագրական իրադարձությունները և կրթության ու լուսավորության կարևորությունը։ Նրա արձակը և հրապարակախոսական գործերը բնորոշվում են պարզ, կենդանի լեզվով և իրականության անմիջական պատկերումով՝ նպատակ ունենալով մոտեցնել գրականությունը լայն հասարակությանը։ Ժողովածուն նաև ընդգծում է հեղինակի դերը որպես մանկավարժ և ազգային վերածննդի գաղափարախոս՝ ցույց տալով նրա ազդեցությունը հայ մշակույթի և գրականության զարգացման վրա։ Այս ընտրանին կարևոր է ինչպես գրականագիտական ուսումնասիրությունների, այնպես էլ հայ մշակույթի պատմության ընկալման համար։

Literature

Սա գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Իոսիվ Բրոդսկի-ի գեղարվեստական անհատականության առանձնահատկություններին, որտեղ վերլուծվում են նրա պոեզիայի գաղափարական, լեզվական և ոճական շերտերը, ինչպես նաև այն յուրահատուկ ստեղծագործական համակարգը, որի միջոցով ձևավորվում է նրա լիրիկական «ես»-ը, աշխատանքը ընդգծում է Բրոդսկու պոեզիայում ինտելեկտուալ խորության և փիլիսոփայական խորհրդածության համադրությունը, ժամանակի, տարածության և մարդկային գոյության թեմաների մշտական ներկայությունը, ինչպես նաև նրա լեզվի բարդ սինտաքսային կառուցվածքները և պատկերային մտածողության առանձնահատկությունները, միաժամանակ դիտարկվում է նրա ստեղծագործության կապը ռուսական դասական ավանդույթի և 20-րդ դարի մոդեռնիստական հոսանքների հետ, ինչպես նաև նրա ազդեցությունը համաշխարհային պոեզիայի զարգացման վրա։

History

This work examines the history, transformations, and symbolic meanings of Hagia Sophia during the “long nineteenth century,” roughly spanning from the late eighteenth century through the early twentieth century, a period marked by major political, cultural, and imperial changes in the Ottoman Empire. It analyzes how Hagia Sophia functioned not only as an architectural monument but also as a contested space of religious, political, and cultural identity. The study explores restoration projects, conservation efforts, and architectural modifications carried out under Ottoman rule, particularly in the context of modernization and imperial reform. It also highlights the shifting perceptions of Hagia Sophia among different communities—Ottoman administrators, European travelers, diplomats, and local populations—showing how the building became a focal point in broader debates about heritage, empire, and religion. By situating Hagia Sophia within the intellectual and political currents of the nineteenth century, the work reveals how its meaning evolved from a sacred Byzantine cathedral to an imperial Ottoman mosque and a powerful symbol in global historical imagination.

Culture

Այս աշխատանքը ներկայացնում է կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նորագույն գրականության համակարգված մատենագիտական ցանկ՝ նպատակ ունենալով ապահովել գիտական և տեղեկատվական աղբյուրների ամբողջական և կառուցվածքային հասանելիություն տվյալ ոլորտում իրականացվող ուսումնասիրությունների համար։ Հեղինակը հավաքագրում և դասակարգում է ժամանակակից մենագրությունները, հոդվածները, ժողովածուները և հետազոտական հրապարակումները, որոնք անդրադառնում են մշակույթի զարգացման միտումներին, արվեստի տեսության արդի խնդիրներին և ստեղծագործական գործընթացների նոր մեկնաբանություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աղբյուրների թեմատիկ խմբավորմանը՝ ըստ արվեստի տարբեր ճյուղերի՝ կերպարվեստ, երաժշտություն, թատրոն, կինո և ժամանակակից ինտերմեդիա արվեստներ, ինչը թույլ է տալիս ավելի նպատակային և համակարգված օգտագործել մատենագիտական նյութը։ Աշխատությունում ընդգծվում է նաև համաշխարհային և ազգային մշակութային գործընթացների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև ժամանակակից արվեստի գլոբալացման և թվայնացման ազդեցությունը ստեղծագործական դաշտի վրա։ Ներկայացվում են տարբեր երկրների գիտական կենտրոնների և հրատարակչությունների կողմից իրականացված հետազոտությունները, որոնք նպաստում են արվեստի տեսության և մշակութային վերլուծության զարգացմանը։ Շեշտվում է, որ նման մատենագիտական աշխատանքները կարևոր դեր ունեն գիտական հետազոտությունների կազմակերպման, տեղեկատվության համակարգման և հետագա ուսումնասիրությունների մեթոդաբանական հիմքի ձևավորման գործում։