Եղծ աղանդոց

Economics

Տրանսպորտը և շրջակա միջավայրը սերտորեն փոխկապակցված են, քանի որ տրանսպորտային համակարգերը հանդիսանում են տնտեսական զարգացման և մարդկանց շարժունակության կարևոր գործոն, սակայն միաժամանակ զգալի ազդեցություն ունեն բնապահպանական վիճակի վրա՝ առաջացնելով օդի աղտոտում, աղմուկ, ջերմոցային գազերի արտանետումներ և բնական տարածքների փոփոխություն։ Տրանսպորտային միջոցների, հատկապես ավտոմոբիլային և ավիացիոն տրանսպորտի կողմից արտանետվող ածխաթթու գազը և այլ վնասակար նյութերը նպաստում են կլիմայի փոփոխությանը, օդի որակի վատթարացմանը և մարդու առողջության վրա բացասական ազդեցություններին, ինչպիսիք են շնչառական հիվանդությունները և սրտանոթային խնդիրները։ Բացի այդ, ճանապարհային ենթակառուցվածքների ընդլայնումը կարող է բերել բնական միջավայրերի մասնատման, կենսաբազմազանության կրճատման և հողերի դեգրադացիայի։ Միևնույն ժամանակ ժամանակակից աշխարհում զարգանում են կայուն տրանսպորտի գաղափարները, որոնք ուղղված են շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցության նվազեցմանը՝ ներառելով էլեկտրական և հիբրիդային մեքենաների օգտագործումը, հասարակական տրանսպորտի զարգացումը, հեծանվային ենթակառուցվածքների ընդլայնումը և էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Կարևոր դեր ունի նաև քաղաքային պլանավորումը, որը նպաստում է երթևեկության հոսքերի օպտիմալացմանը և տրանսպորտային ծանրաբեռնվածության նվազեցմանը։ Շրջակա միջավայրի պահպանության տեսանկյունից անհրաժեշտ է նաև պետական կարգավորում՝ արտանետումների ստանդարտների սահմանում, կանաչ տեխնոլոգիաների խրախուսում և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, տրանսպորտի զարգացումը պետք է իրականացվի կայուն զարգացման սկզբունքներին համապատասխան՝ ապահովելով տնտեսական արդյունավետություն, սոցիալական հարմարավետություն և բնապահպանական հավասարակշռություն։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Էժեն Իոնեսկոյի դրամատուրգիայում կերպարների կառուցման սկզբունքների, նրանց հոգեբանական, գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն յուրահատուկ կերպարային համակարգն է, որի միջոցով բացահայտվում են մարդու օտարման, հաղորդակցության դժվարության, անհատականության կորստի, հասարակական պայմանականությունների և գոյության անհեթեթության խնդիրները։ Դրամատուրգի կերպարները հաճախ հեռանում են դասական թատրոնին բնորոշ ամբողջական հոգեբանական բնութագրումից և ներկայանում որպես որոշակի գոյաբանական վիճակներ, վարքագծային ձևեր կամ հասարակական հարաբերություններ արտահայտող գեղարվեստական տիպեր։ Քննվում է նրանց խոսքի և գործողությունների միջև առաջացող հակասությունը, երկխոսությունների խզվածությունը, կրկնությունները, տրամաբանական կապերի թուլացումը և լեզվի աստիճանական իմաստազրկումը, որոնց միջոցով ընդգծվում է մարդկանց միջև իրական հաղորդակցության ճգնաժամը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սովորական առօրյա մարդու կերպարին, որը հայտնվում է անսովոր կամ անհեթեթ իրավիճակներում և ստիպված է դիմակայել շրջապատող իրականության անկանխատեսելի փոփոխություններին։ Հերոսների վարքագծի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անհատի և զանգվածի, ազատ ընտրության և հարմարվողականության, անձնական ինքնության և հասարակական ճնշման միջև հակադրությունները։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև կերպարների փոխակերպումները, որոնց միջոցով արտաքին իրադարձությունները հաճախ վերածվում են մարդու ներքին կամ հասարակական վիճակի խորհրդանշական արտահայտության։ Ուսումնասիրվում է կոմիկականի և ողբերգականի համադրությունը, քանի որ կերպարների գործողությունների ծիծաղաշարժ կամ գրոտեսկային բնույթը հաճախ ուղեկցվում է միայնության, վախի, անօգնականության և գոյաբանական անորոշության զգացումով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր դրամաների գլխավոր և երկրորդական կերպարները՝ բացահայտելու կրկնվող կերպարային տիպերը և դրանց փոփոխությունները հեղինակի ստեղծագործական զարգացման ընթացքում։ Կերպարների բնութագրումը դիտարկվում է նաև աբսուրդի թատրոնի գեղագիտության համատեքստում, որտեղ ավանդական սյուժետային ու հոգեբանական տրամաբանության խախտումը դառնում է գեղարվեստական արտահայտչամիջոց։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Իոնեսկոյի դրամատուրգիական աշխարհի, մարդու գոյության վերաբերյալ նրա գեղարվեստական պատկերացումների և եվրոպական նորագույն դրամայի կերպարակերտման առանձնահատկությունների մասին։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է առողջապահական կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատմանը և դրա կատարելագործման կազմակերպական ու կառավարչական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ոլորտային առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում աշխատուժի պլանավորման, մասնագետների ընտրության և տեղաբաշխման, աշխատանքի գնահատման, մասնագիտական զարգացման, մոտիվացիայի և կազմակերպության ներսում աշխատակիցների պահպանման մեխանիզմներն են։ Առողջապահության ոլորտում մարդկային ռեսուրսները դիտարկվում են որպես կազմակերպության գործունեության կարևորագույն բաղադրիչներից մեկը, քանի որ ծառայությունների կազմակերպումը և կառավարման արդյունավետությունը զգալիորեն պայմանավորված են մասնագիտական կարողությունների, աշխատանքային գործընթացների համակարգման և անձնակազմի նպատակային կառավարման մակարդակով։ Քննության են առնվում մարդկային ռեսուրսների պահանջարկի գնահատման, հաստիքային կառուցվածքի ձևավորման, պարտականությունների բաշխման, աշխատանքի ծանրաբեռնվածության և կազմակերպական կառուցվածքի փոխկապակցվածության հարցերը։ Կարևորվում է նաև աշխատակիցների գործունեության գնահատման չափանիշների ձևավորումը և գնահատման արդյունքների կիրառումը կառավարչական որոշումների ընդունման, վերապատրաստման կարիքների բացահայտման և մասնագիտական առաջընթացի խթանման համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նյութական և ոչ նյութական մոտիվացիայի գործիքներին, աշխատանքային միջավայրին, կազմակերպական մշակույթին, ղեկավարության և աշխատակիցների միջև հաղորդակցությանը, ինչպես նաև թիմային աշխատանքի զարգացմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել առողջապահական կազմակերպությունների մարդկային ռեսուրսների կառավարման գործող համակարգերի համեմատական գնահատում՝ բացահայտելով կազմակերպական սահմանափակումները, կառավարման թերությունները և արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Մարդկային ռեսուրսների կառավարման թվայնացումը ևս դիտարկվում է որպես զարգացման ուղղություն՝ անձնակազմի վերաբերյալ տվյալների համակարգման, աշխատանքի գնահատման և կառավարչական տեղեկատվության հասանելիության բարելավման տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև աշխատակիցների շարունակական մասնագիտական զարգացման և կազմակերպության ռազմավարական նպատակների միջև կապի ապահովումը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես առողջապահական կազմակերպությունների ռազմավարական կառավարման բաղադրիչ՝ նպատակ ունենալով ձևավորել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել անձնակազմի ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը, կազմակերպական գործընթացների կատարելագործմանը և առողջապահական կառույցների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է α- և β-ամինոկետոնների նոր ներկայացուցիչների ու դրանց ածանցյալների ստացման, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և կենսաբանական ակտիվության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում օրգանական միացությունների այս դասի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտումն է՝ համադրելով սինթետիկ օրգանական քիմիայի, ֆիզիկաքիմիական վերլուծության և կենսաբանական փորձարկումների մոտեցումները։ Ամինոկետոնները հետաքրքրություն են ներկայացնում իրենց կառուցվածքում ամինային և կարբոնիլային ֆունկցիոնալ խմբերի համատեղ առկայության շնորհիվ, ինչը պայմանավորում է դրանց քիմիական փոխակերպումների բազմազանությունը և տարբեր ածանցյալների ձևավորման հնարավորությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր կառուցվածք ունեցող միացությունների ստացման ընդհանուր օրինաչափությունները, դրանց մոլեկուլային կառուցվածքի հաստատումը և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների բնութագրումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել սկզբնական կառուցվածքում տարբեր տեղակալիչների ներմուծման ազդեցությանը վերջնական միացությունների հատկությունների վրա՝ նպատակ ունենալով պարզել, թե մոլեկուլի կառուցվածքային փոփոխություններն ինչպես են կապված կենսաբանական ազդեցության բնույթի և արտահայտվածության հետ։ Նոր ստացված նյութերի կենսաբանական գնահատումը կարող է ներառել տարբեր փորձարարական մոդելներում դրանց ակտիվության համեմատական ուսումնասիրություն՝ առանձնացնելով հետագա գիտական հետազոտության համար հետաքրքրություն ներկայացնող կառուցվածքային խմբերը։ Կարևոր ուղղություն է կառուցվածք–ակտիվություն հարաբերությունների վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել մոլեկուլի այն կառուցվածքային հատկանիշները, որոնք կապված են դիտվող կենսաբանական հատկությունների փոփոխության հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ստացված ածանցյալների համեմատությանը հայտնի կառուցվածքային անալոգների հետ՝ դրանց առանձնահատկություններն ավելի հստակ բնութագրելու նպատակով։ Միաժամանակ կենսաբանական ակտիվության նախնական հայտնաբերումը ինքնին չի նշանակում նյութի կլինիկական կիրառելիություն, քանի որ դրա համար անհրաժեշտ են անվտանգության, ընտրողականության և այլ հատկությունների հետագա բազմափուլ ուսումնասիրություններ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է օրգանական սինթեզի, դեղագործական քիմիայի և կենսաօրգանական քիմիայի մոտեցումները՝ ընդլայնելով α- և β-ամինոկետոնների ածանցյալների վերաբերյալ գիտելիքները և նպաստելով կենսաբանական ակտիվությամբ նոր քիմիական կառուցվածքների ուսումնասիրմանը։

Other Subjects

Այս աշխատությունը նվիրված է տարբեր ագրոտեխնիկական միջոցառումների ազդեցության ուսումնասիրությանը սիսեռի մշակաբույսի բերքատվության և որակական ցուցանիշների վրա՝ միջին լեռնային գոտու պայմաններում, որտեղ բնորոշ են համեմատաբար կարճ վեգետացիոն շրջանները, փոփոխական կլիմայական գործոնները և հողի սահմանափակ խոնավապահովվածությունը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այնպիսի գործոններ, ինչպիսիք են հողի մշակման տարբեր համակարգերը, պարարտացման նորմերն ու տեսակները, ցանքի ժամկետներն ու խտությունը, սորտերի ընտրությունը, ինչպես նաև ոռոգման և մոլախոտերի դեմ պայքարի միջոցառումները՝ գնահատելով դրանց համակցված ազդեցությունը բույսերի աճի, զարգացմանի և վերջնական բերքատվության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմաններին, որոնք բնորոշ են Լեռնային Ղարաբաղի տարածաշրջան-ի միջին լեռնային գոտուն, որտեղ ռելիեֆի բարդությունը և միկրոկլիմայական տարբերությունները զգալիորեն ազդում են ագրոտեխնիկական միջոցառումների արդյունավետության վրա։ Վերլուծվում է սիսեռի կենսաբանական առանձնահատկությունների և արտաքին միջավայրի փոխազդեցությունը, մասնավորապես ազոտի կենսաբանական ֆիքսացիայի գործընթացը, որը բարձրացնում է հողի բերրիությունը և ազդում է ինչպես քանակական, այնպես էլ որակական ցուցանիշների վրա։ Աշխատությունը համադրում է դաշտային փորձարկումների արդյունքները և ագրոտեխնիկական մոտեցումների համեմատական վերլուծությունը՝ նպատակ ունենալով մշակել օպտիմալ տեխնոլոգիական համալիր, որը թույլ կտա բարձրացնել սիսեռի արտադրողականությունը և կայունացնել բերքի որակը լեռնային պայմաններում։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1846–1917 թվականներին Թիֆլիսի նահանգի տնտեսական, հասարակական և մշակութային կյանքում հայ բուրժուազիայի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Ռուսական կայսրության Հարավային Կովկասում ընթացող սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում հայ ձեռնարկատերերի, առևտրականների, արդյունաբերողների, ֆինանսական գործիչների և քաղաքային սեփականատերերի մասնակցությունն է տարածաշրջանի շուկայական հարաբերությունների զարգացմանը։ Քննվում են կապիտալի կուտակման հիմնական աղբյուրները, առևտրային գործունեության ուղղությունները, արտադրական ձեռնարկությունների ձևավորումը, ֆինանսավարկային հարաբերությունների զարգացումը և հայ գործարար շրջանակների կապերը ինչպես Կովկասի, այնպես էլ Ռուսական կայսրության այլ տնտեսական կենտրոնների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Թիֆլիս քաղաքին՝ որպես վարչական, առևտրային և մշակութային խոշոր կենտրոնի, որտեղ հայ բնակչության տարբեր սոցիալական խմբեր կարևոր տեղ էին զբաղեցնում քաղաքային տնտեսության մեջ։ Ուսումնասիրվում է առևտրային կապիտալի աստիճանական ներգրավումը արդյունաբերական ոլորտում, ձեռնարկատիրական գործունեության նոր ձևերի տարածումը, ընկերությունների և ֆինանսական կառույցների ձևավորումը, ինչպես նաև տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացման ազդեցությունը ապրանքաշրջանառության և շուկաների ընդլայնման վրա։ Կարևորվում է հայ բուրժուազիայի սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ առանձնացնելով տարբեր տնտեսական հնարավորություններ և գործունեության ոլորտներ ունեցող խմբերը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գործարար ընտանիքների տնտեսական ռազմավարություններին, սեփականության ձևերին և կապիտալի փոխանցման ու ընդլայնման առանձնահատկություններին։ Առանձին ուղղություն է հայ ձեռնարկատիրական շրջանակների հասարակական և բարեգործական գործունեությունը։ Քննվում է նրանց մասնակցությունը կրթական, մշակութային, հրատարակչական և համայնքային նախաձեռնությունների ֆինանսավորմանը, ինչպես նաև հայկական հասարակական հաստատությունների զարգացմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են տնտեսական շահերի և քաղաքային կառավարման միջև փոխհարաբերությունները, հասարակական կառույցներում գործարար խավի մասնակցությունը և սոցիալական ազդեցության ձևավորման մեխանիզմները։ Ժամանակաշրջանի ընթացքում տեղի ունեցած արդյունաբերականացման, քաղաքայնացման, տնտեսական ճգնաժամերի, քաղաքական շարժումների և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ազդեցությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ բուրժուազիայի գործունեության փոփոխություններին տարբեր պատմական փուլերում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Հարավային Կովկասի տնտեսական և սոցիալական պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ գործարար խավի դերի, տնտեսական արդիականացման գործընթացների և Թիֆլիսի նահանգի բազմազգ հասարակության սոցիալ-տնտեսական զարգացման մասին։