Երեք երգ տխրադալուկ աղջկան՚ գրքույկը

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է 5–7 տարեկան սահմանափակ կարողություններով երեխաների դպրոցական ուսուցմանը նախապատրաստվածության ուսումնասիրությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այն հոգեբանական, մանկավարժական, ճանաչողական, սոցիալական և գործնական նախադրյալների վրա, որոնք անհրաժեշտ են երեխայի հաջող անցումը նախադպրոցական միջավայրից դպրոց ապահովելու համար։ Ուսումնասիրության հիմքում այն գաղափարն է, որ դպրոցական պատրաստվածությունը չի սահմանափակվում միայն տարրական գիտելիքների՝ տառերի, թվերի կամ պարզ առաջադրանքների իմացությամբ, այլ ներառում է երեխայի ընդհանուր զարգացման մի շարք փոխկապակցված բաղադրիչներ։ Սահմանափակ կարողություններով երեխաների դեպքում այդ բաղադրիչների գնահատումն ու զարգացումը պահանջում են անհատականացված և երեխայի հնարավորություններին համապատասխան մոտեցում։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում դպրոցական պատրաստվածության հասկացության բացահայտումը։ Այն կարող է ներառել ճանաչողական պատրաստվածություն, խոսքային և հաղորդակցական կարողություններ, մանր և խոշոր շարժողական հմտություններ, ինքնասպասարկման կարողություններ, սոցիալական փոխազդեցություն, հուզական ինքնակարգավորում, ուշադրության կենտրոնացում, առաջադրանքը մինչև վերջ կատարելու կարողություն և ուսումնական գործունեության նկատմամբ դրական վերաբերմունք։ Այս բոլոր ոլորտների համակցված զարգացումն է ձևավորում դպրոցական միջավայրում երեխայի արդյունավետ ներգրավվելու նախադրյալները։ Ճանաչողական պատրաստվածության ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է գնահատել երեխայի ուշադրությունը, հիշողությունը, ընկալումը, մտածողությունը և պարզ խնդիրներ լուծելու կարողությունը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել երեխայի անհատական զարգացման տեմպը և չկիրառել միայն տարիքային միջին ցուցանիշների վրա հիմնված չափանիշներ։ Ավելի արդյունավետ է բացահայտել երեխայի առկա կարողությունները, դժվարությունները և այն ներուժը, որը կարող է զարգանալ նպատակային մանկավարժական աջակցության պայմաններում։ Խոսքային և հաղորդակցական պատրաստվածությունը ևս էական նշանակություն ունի։ Դպրոցական ուսուցումը պահանջում է հասկանալ ուսուցչի հրահանգները, արտահայտել սեփական կարիքներն ու մտքերը, հարցեր տալ, պատասխանել և համագործակցել հասակակիցների հետ։ Հետևաբար խոսքի զարգացմանը, հաղորդակցական հմտություններին և այլընտրանքային հաղորդակցության հնարավոր միջոցներին կարող է հատկացվել հատուկ ուշադրություն՝ կախված երեխայի անհատական կարիքներից։ Կարևոր ուղղություն է նաև սոցիալական և հուզական պատրաստվածությունը։ Դպրոցական միջավայրը երեխայից պահանջում է որոշակի կանոնների պահպանում, հերթի սպասում, խմբային գործունեության մասնակցություն, ուսուցչի հետ համագործակցություն և հասակակիցների հետ փոխհարաբերությունների կառուցում։ Սահմանափակ կարողություններով երեխաների համար այս պահանջները երբեմն կարող են լրացուցիչ դժվարություններ առաջացնել, ուստի նախապատրաստական աշխատանքը պետք է ներառի սոցիալական իրավիճակների աստիճանական յուրացում և հուզական արձագանքների կառավարման զարգացում։ Ինքնասպասարկման հմտությունները նույնպես կարող են դիտարկվել որպես դպրոցական պատրաստվածության կարևոր բաղադրիչ։ Երեխայի հնարավորություններին համապատասխան ինքնուրույն հագնվելը, սնվելը, անձնական իրերի հետ վարվելը, անհրաժեշտության դեպքում օգնություն խնդրելը և դասարանի առօրյա գործողություններին մասնակցելը կարող են նպաստել դպրոցական միջավայրում նրա ինքնուրույնության բարձրացմանը։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև շարժողական պատրաստվածությունը։ Խոշոր և մանր շարժողական կարողությունները կարևոր են ինչպես ֆիզիկական ակտիվության, այնպես էլ գրելու, նկարելու, կտրելու, առարկաներ դասավորելու և այլ ուսումնական գործողությունների համար։ Անհրաժեշտության դեպքում հատուկ վարժությունների և հարմարեցված միջոցների կիրառումը կարող է նպաստել երեխայի մասնակցության ընդլայնմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դպրոցական պատրաստվածության գնահատման մեթոդների ուսումնասիրությունը։ Գնահատումը նպատակահարմար է իրականացնել բազմակողմանի՝ ներառելով մանկավարժական դիտարկում, զարգացման առաջադրանքներ, ծնողների և մասնագետների հետ զրույցներ, երեխայի գործունեության արդյունքների վերլուծություն և համապատասխան ախտորոշիչ գործիքներ։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել երեխայի հնարավորությունների միայն մեկ ցուցանիշով գնահատումից և ստանալ նրա զարգացման առավել ամբողջական պատկերը։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է նախադպրոցական և դպրոցական կրթության միջև անցման արդյունավետ կազմակերպման հետ։ Երեխայի դպրոցական պատրաստվածության բարձրացման համար կարող են կիրառվել անհատական զարգացման ծրագրեր, խաղային և գործնական առաջադրանքներ, հատուկ մանկավարժական մեթոդներ, տեսողական հենարաններ, կրկնություն և աստիճանական բարդացում։ Կարևոր է նաև ընտանիքի, նախադպրոցական հաստատության մասնագետների և ապագա դպրոցի ուսուցիչների համագործակցությունը, որպեսզի երեխայի կրթական կարիքների վերաբերյալ տեղեկատվությունը շարունակական կերպով փոխանցվի և աջակցության մեխանիզմները չընդհատվեն դպրոց տեղափոխվելու պահին։ Ներառական կրթության տեսանկյունից դպրոցական պատրաստվածությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես երեխայի՝ դպրոցին հարմարվելու խնդիր, այլև որպես դպրոցական միջավայրի պատրաստվածության հարց։ Կրթական հաստատությունը պետք է կարողանա ապահովել անհրաժեշտ ֆիզիկական հասանելիություն, համապատասխան ուսումնական նյութեր, անհատականացված աջակցություն և այնպիսի մանկավարժական միջավայր, որտեղ երեխան կարող է մասնակցել ուսումնական գործընթացին՝ իր հնարավորություններին համապատասխան։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը 5–7 տարեկան սահմանափակ կարողություններով երեխաների դպրոցական պատրաստվածությունը դիտարկում է որպես բազմաբաղադրիչ և շարունակական գործընթաց, որի նպատակն է ոչ միայն երեխայի առկա կարողությունների գնահատումը, այլև դրանց նպատակային զարգացումը և դպրոցական միջավայրում լիարժեք մասնակցության պայմանների ստեղծումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հատուկ մանկավարժներին, նախադպրոցական և տարրական դպրոցի ուսուցիչներին, հոգեբաններին, լոգոպեդներին, ներառական կրթության մասնագետներին, ծնողներին և մանկավարժական բուհերի ուսանողներին։

Medicine

Գիրքը նվիրված է շաքարային դիաբետով հիվանդների սրտամկանում տեղի ունեցող ենթաբջջային վերակառուցման գործընթացների և դրանց հետ կապված սրտի ֆունկցիայի խանգարումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ շաքարային դիաբետը դիտարկվում է որպես համակարգային հիվանդություն, որը կարող է երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ սրտանոթային համակարգի կառուցվածքի և գործունեության վրա։ Հեղինակը վերլուծում է բջջային և ենթաբջջային մակարդակներում առաջացող փոփոխությունները՝ ուշադրություն դարձնելով սրտամկանի բջիջների կառուցվածքային կազմակերպմանը, էներգետիկ փոխանակությանը, միտոքոնդրիալ ֆունկցիային, կալցիումական կարգավորմանը և այլ ներբջջային գործընթացներին, որոնք կարող են մասնակցել սրտի աշխատանքի խանգարման ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով երկարատև նյութափոխանակային խանգարումները կարող են հանգեցնել սրտամկանի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների։ Քննարկվում են նաև օքսիդատիվ սթրեսի, բորբոքային գործընթացների, գլյուկոզի և լիպիդների փոխանակության խանգարումների հնարավոր ազդեցությունները սրտային հյուսվածքի վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ենթաբջջային փոփոխությունների և սրտի դիսֆունկցիայի միջև պատճառահետևանքային կապերի ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս հիվանդության զարգացումը դիտարկել ոչ միայն կլինիկական, այլև մոլեկուլային և բջջային մակարդակներում։ Գիրքը կարող է նպաստել դիաբետի սրտանոթային բարդությունների ախտածագման ավելի խորքային ըմբռնմանը և վաղ ախտորոշման ու կանխարգելման հնարավորությունների ուսումնասիրմանը։ Նյութը հետաքրքրություն է ներկայացնում սրտաբանների, էնդոկրինոլոգների, պաթոֆիզիոլոգների, կենսաբանների, բժշկական հետազոտողների, ասպիրանտների և բժշկական բուհերի համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Pedagogy

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կրթության ոլորտում մանկավարժական մասնագիտական ներուժի ձևավորման և զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքի կենտրոնում ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, շարունակական զարգացման, մանկավարժական կարողությունների կատարելագործման և կրթական փոփոխություններին համապատասխանելու հիմնախնդիրներն են։ Ժամանակակից կրթական համակարգում ուսուցչի դերը չի սահմանափակվում գիտելիքի փոխանցմամբ․ մանկավարժը հանդես է գալիս որպես սովորողի զարգացման կազմակերպիչ, կրթական միջավայրի ձևավորող, խորհրդատու և նորարարական մեթոդների կիրառող։ Հետևաբար կրթության որակի բարձրացումը անմիջականորեն կապված է մանկավարժական մասնագիտական ներուժի նպատակային ձևավորման և արդյունավետ օգտագործման հետ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ապագա ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստման համակարգը, մանկավարժական կրթության բովանդակությունը, տեսական գիտելիքների և գործնական հմտությունների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև մանկավարժական պրակտիկայի կազմակերպման արդյունավետությունը։ Կարևոր ուղղություն է ուսուցիչների շարունակական մասնագիտական զարգացումը, որը հնարավորություն է տալիս թարմացնել մասնագիտական գիտելիքները, յուրացնել ժամանակակից դասավանդման մեթոդներ և արձագանքել կրթության ոլորտում տեղի ունեցող փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի թվային տեխնոլոգիաների և նորարարական կրթական գործիքների կիրառման կարողությունների զարգացումը։ Թվայնացման պայմաններում ուսուցիչը պետք է կարողանա ոչ միայն օգտագործել տեխնիկական միջոցներ, այլև դրանք նպատակային ներառել ուսումնական գործընթացում՝ բարձրացնելով դասավանդման արդյունավետությունը և սովորողների ներգրավվածությունը։ Մանկավարժական ներուժի զարգացման կարևոր բաղադրիչ է նաև ներառական կրթության սկզբունքների կիրառումը։ Ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածությունը պետք է հնարավորություն տա աշխատել տարբեր կրթական կարիքներ ունեցող սովորողների հետ, ապահովել անհատական մոտեցում և ձևավորել անվտանգ ու աջակցող կրթական միջավայր։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև մանկավարժի մասնագիտական մոտիվացիայի, աշխատանքի պայմանների, սոցիալական և մասնագիտական հեղինակության, կարիերայի զարգացման հնարավորությունների և աշխատանքի գնահատման համակարգերի խնդիրներին։ Ուսուցչի մասնագիտական ներուժը կախված է ոչ միայն անհատական գիտելիքներից ու հմտություններից, այլև այն հաստատության միջավայրից, որտեղ նա աշխատում է։ Այդ պատճառով կարևոր են դպրոցների կառավարման արդյունավետությունը, մասնագիտական համագործակցության մշակույթը, փորձի փոխանակումը, մենթորությունը և մանկավարժական համայնքների ձևավորումը։ Հայաստանի կրթության ոլորտի օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առկա ձեռքբերումներն ու խնդիրները, գնահատել մանկավարժական կադրերի պատրաստման և վերապատրաստման գործող մոտեցումները և առանձնացնել զարգացման առավել արդյունավետ ուղղությունները։ Այդ ուղղությունների շարքում կարող են ընդգրկվել ուսուցիչների նախնական և շարունակական կրթության փոխկապակցումը, գործնական հմտությունների ամրապնդումը, վերապատրաստման ծրագրերի անհատականացումը, թվային և հետազոտական կարողությունների զարգացումը, նորարարական մանկավարժական փորձի տարածումը և մասնագիտական գնահատման համակարգերի կատարելագործումը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել նաև երիտասարդ մասնագետների ներգրավմանն ու դպրոցում նրանց մասնագիտական կայացմանը, քանի որ կրթական համակարգի երկարաժամկետ կայունության համար կարևոր է նոր սերնդի որակյալ մանկավարժական կադրերի ձևավորումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի համակարգված կերպով ներկայացնել Հայաստանի կրթության ոլորտում մանկավարժական մասնագիտական ներուժի ձևավորման և զարգացման հիմնախնդիրները և առաջարկել դրանց լուծման հնարավոր ուղիներ։ Թեման ունի կարևոր գործնական նշանակություն, քանի որ որակյալ մանկավարժական ներուժի ձևավորումը կրթության արդյունավետության, սովորողների ուսումնառության արդյունքների բարելավման և կրթական համակարգի երկարաժամկետ զարգացման հիմնական նախապայմաններից է։

Law

Աշխատությունը նվիրված է կոմունիստական կառավարության կողմից բռնագաղթված և սեփականաշնորհված գույքի վերադարձման իրավական հիմնահարցերին և գործընթացներին։ Գրքում ներկայացվում են պատմական համատեքստը՝ կոնֆիսկացիայի պատճառները և բնույթը, ինչպես նաև արդի իրավական մեխանիզմները՝ սեփականության վերադարձի ապահովման, փոխհատուցման և արդարադատության ապահովման համար։ Հեղինակը վերլուծում է միջազգային փորձը, իրավական նորմերի ներդրման արդյունավետությունը, դատարանների և պետական մարմինների դերը, ինչպես նաև իրավապաշտպան կազմակերպությունների ազդեցությունը գործընթացի ընթացքի վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև իրավական, սոցիալական և քաղաքական խոչընդոտները, որոնք խոչընդոտում են սեփականության վերադարձին կամ փոխհատուցմանը, ինչպես նաև հնարավոր բարեփոխումների ուղիները՝ իրավական համապարփակ և կայուն մեխանիզմների ստեղծման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է իրավաբանների, պատմաբանների, քաղաքական գիտությունների փորձագետների և մարդու իրավունքների պաշտպանների համար՝ նպաստելով սեփականության իրավունքի վերականգնմանը և անցյալի տուժածների իրավունքների պաշտպանության բարելավմանը։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի քաղաքային կառուցվածքում բարձր քաղաքաշինական, ճարտարապետական, պատմամշակութային կամ հասարակական արժեք ունեցող տարածքների կազմակերպման, պահպանման և զարգացման ճարտարապետահատակագծային հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքի պատմականորեն ձևավորված տարածական կառուցվածքի և ժամանակակից զարգացման պահանջների փոխհարաբերությունն է՝ կառուցապատման խտության, շենքերի ծավալատարածական լուծումների, փողոցների և հրապարակների համակարգի, հանրային տարածքների, կանաչ գոտիների ու քաղաքային համայնապատկերի տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պատմական կենտրոնին և այն քաղաքային հատվածներին, որտեղ առկա կառուցապատումն ունի ճարտարապետական ու միջավայրային արժեք, և որտեղ նոր շինարարությունը պահանջում է գոյություն ունեցող քաղաքային հյուսվածքի առանձնահատկությունների մանրակրկիտ հաշվառում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարածքների գործառական օգտագործումը, կառուցապատման ձևաբանական առանձնահատկությունները, շենքերի բարձրությունների և ծավալների հարաբերակցությունը, փողոցային ճակատների շարունակականությունը, տեսողական առանցքները և քաղաքային նշանակալի օբյեկտների ընկալման պայմանները։ Կարևորվում է պատմամշակութային ժառանգության պահպանության և ժամանակակից քաղաքաշինական միջամտությունների համադրման խնդիրը, քանի որ նոր կառուցապատումը կարող է փոխել ոչ միայն առանձին հատվածների ֆիզիկական կառուցվածքը, այլև քաղաքի պատմական կերպարը և տարածական ամբողջականությունը։ Առանձին ուղղություն է հանրային տարածքների որակի ուսումնասիրությունը՝ հետիոտնային հասանելիության, տրանսպորտային կապերի, կանաչապատման, քաղաքային կահավորման և հասարակական գործառույթների կազմակերպման տեսանկյունից։ Կարող են դիտարկվել նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորված հատակագծային լուծումների փոխհարաբերությունները և դրանց ազդեցությունը քաղաքի ներկայիս կառուցվածքի վրա։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է զարգացման այնպիսի սկզբունքների հիմնավորումը, որոնք հնարավորություն կտան պահպանել արժեքավոր քաղաքային միջավայրի ինքնատիպությունը՝ միաժամանակ ապահովելով տարածքների ժամանակակից և կենսունակ օգտագործումը։ Այս համատեքստում քաղաքաշինական արժեքը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին հուշարձանների առկայությամբ, այլև կառուցապատման մասշտաբով, տարածական հարաբերություններով, փողոցային ցանցով, պատմական շերտերով և քաղաքի ընդհանուր կերպարի ձևավորմանը տվյալ տարածքի մասնակցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքաշինության, ճարտարապետական նախագծման, պատմամշակութային ժառանգության պահպանության և քաղաքային միջավայրի կազմակերպման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել Երևանի արժեքավոր տարածքների հավասարակշռված պահպանման ու զարգացման ճարտարապետահատակագծային սկզբունքները։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային հայ հասարակության սոցիալական վերափոխումների պայմաններում անհատի և հասարակության փոխհարաբերություններում առաջացող օտարման երևույթի սոցիալ-փիլիսոփայական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց հետևանքով մարդը կարող է հեռացում կամ անհամապատասխանություն զգալ աշխատանքի, հասարակական ինստիտուտների, մշակութային արժեքների, սոցիալական խմբերի, քաղաքական ու տնտեսական գործընթացների կամ սեփական գործունեության արդյունքների նկատմամբ։ Օտարումը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ սոցիալական երևույթ, որի վերլուծությունը պահանջում է տնտեսական, մշակութային, արժեքային և հոգեբանական գործոնների փոխկապակցված դիտարկում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ձևավորված նոր հասարակական հարաբերություններին, սոցիալական կառուցվածքի փոփոխություններին, շուկայական հարաբերությունների հաստատմանը, արժեքային համակարգերի վերափոխմանը և անհատական ու կոլեկտիվ ինքնության վերաիմաստավորմանը։ Քննվում է այն հարցը, թե արագ սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում ինչպես են վերափոխվում մարդու պատկերացումները հասարակության մեջ իր տեղի, աշխատանքի, սոցիալական պատասխանատվության, հանրային մասնակցության և ապագայի նկատմամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սոցիալական անհավասարության, տնտեսական անորոշության, միգրացիոն գործընթացների, համայնքային կապերի փոփոխության և հասարակական ինստիտուտների նկատմամբ վստահության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով օտարման հնարավոր սոցիալական համատեքստերի շրջանակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օտարման դասական փիլիսոփայական հայեցակարգերի քննությունը և դրանց կիրառելիության գնահատումը հետխորհրդային հասարակությունների ուսումնասիրության համար։ Վերլուծվում են անհատի ինքնաիրացման հնարավորությունների, ազատության և սոցիալական պայմանավորվածության հարաբերությունները, ինչպես նաև այն հակասությունները, որոնք կարող են առաջանալ անձնական նպատակների և հասարակական իրականության միջև։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև մշակութային օտարման խնդիրը՝ կապված ավանդական և նոր արժեքների փոխհարաբերության, մշակութային շարունակականության և սոցիալական ինքնության փոփոխությունների հետ։ Հետխորհրդային հայ հասարակությունը դիտարկվում է ավելի լայն հասարակական վերափոխումների համատեքստում՝ միաժամանակ հաշվի առնելով տեղական պատմամշակութային և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի և հասարակական փոփոխությունների տեսությունների մոտեցումները՝ բացահայտելու օտարման դրսևորումների պատճառները, ձևերը և հասարակական նշանակությունը վերափոխվող սոցիալական միջավայրում։