Функциональное состояние сосудистой системы в условиях паратиреоидзависимого нарушения кальций-фосфорного метаболизма

Other Subjects

«Լազարևների հայկական ուսումնական հաստատությունը երիտասարդության կրթության համար» անվանումով կրթական հաստատությունը (հայտնի որպես Լազարյան/Լազարևյան ուսումնարան կամ հետագայում՝ Լազարյան ճեմարան) հիմնադրվել է 1815 թվականին Մոսկվայում՝ Լազարևների (Լազարյանների) հարուստ և ազդեցիկ հայ ընտանիքի բարեգործական միջոցներով։ Այն ստեղծվել է որպես հատուկ կրթական կենտրոն՝ նպատակ ունենալով ապահովել հայ երիտասարդության կրթությունը Ռուսական կայսրության միջավայրում, միաժամանակ ծառայելով նաև որպես արևելյան լեզուների և մշակույթների ուսումնասիրման կարևոր օջախ։ Հաստատության հիմնադիրների նախաձեռնությամբ ուսումնարանը սկզբնական փուլում գործել է որպես հայկական ուսումնական հաստատություն, որտեղ կրթություն են ստացել ինչպես հայ, այնպես էլ այլ ազգերի պատանիներ՝ հիմնականում ազնվական և պետական ծառայության համար պատրաստվող ընտանիքներից։ Ուսումնական ծրագրում ընդգրկված են եղել ընդհանուր կրթական առարկաներ, ինչպես նաև արևելյան լեզուներ՝ հայերեն, պարսկերեն, թուրքերեն և արաբերեն, ինչը պայմանավորված էր Ռուսաստանի պետական հետաքրքրություններով Արևելքի հետ հարաբերություններում։ Ժամանակի ընթացքում հաստատությունը զարգացել և ստացել է ավելի բարձր կարգավիճակ՝ վերածվելով Լազարյան ճեմարանի, որը համարվել է Ռուսաստանի լավագույն ուսումնական հաստատություններից մեկը իր ժամանակի համար և կարևոր դեր է խաղացել ինչպես հայ մտավորականության ձևավորման, այնպես էլ արևելագիտության զարգացման գործում։ Այն միաժամանակ եղել է կրթական, մշակութային և գիտական կենտրոն, որտեղ ձևավորվել են ռուս-հայկական մշակութային կապերը, և որտեղ ուսանողները պատրաստվել են պետական ծառայության, թարգմանչական աշխատանքի և ուսուցչական գործունեության համար։ Հաստատությունը հետագայում շարունակել է գործել տարբեր անվանումներով և կարգավիճակներով՝ պահպանելով իր գիտակրթական նշանակությունը մինչև XX դարի սկիզբը՝ դառնալով կարևոր հուշարձան հայ կրթության պատմության մեջ։

Economics

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի և Թուրքիայի միջև տնտեսական հարաբերությունների զարգացման հնարավորությունների, ուղղությունների և փոխադարձ տնտեսական շահերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում երկկողմ առևտրի, ներդրումային համագործակցության, տրանսպորտային հաղորդակցությունների, լոգիստիկ կապերի և գործարար փոխգործակցության ձևավորման ու ընդլայնման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական կապերի վրա ազդող աշխարհագրական, քաղաքական, իրավական և ենթակառուցվածքային գործոններին, ինչպես նաև առկա սահմանափակումներին ու դրանց տնտեսական հետևանքներին։ Վերլուծվում են շուկաների հասանելիության, ապրանքաշրջանառության, արտադրական համագործակցության, տարանցիկ հնարավորությունների և սահմանամերձ տնտեսական գործունեության զարգացման հեռանկարները։ Քննարկվում են նաև տնտեսական կապերի ընդլայնման հնարավոր ազդեցությունները ձեռնարկատիրության, մրցակցության, ներդրումային միջավայրի և տարածաշրջանային տնտեսական փոխգործակցության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում հնարավոր առավելությունների հետ մեկտեղ տնտեսական ռիսկերին, շահերի տարբերություններին և արդյունավետ համագործակցության համար անհրաժեշտ պայմաններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային տնտեսական հարաբերություններով, արտաքին առևտրով, տարածաշրջանային տնտեսագիտությամբ և հայ-թուրքական տնտեսական կապերով զբաղվող հետազոտողների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Other Subjects

Ներկայացնում է մետաղների ձուլման (կաստինգի) գործընթացները, արտադրության տեխնոլոգիաները և մետաղաձուլվածքների առավել արդյունավետ բաշխման սկզբունքները։ Գիրքը նպատակ ունի ընթերցողին տրամադրել տեսական և կիրառական գիտելիքներ՝ մետաղաձուլվածքի պատրաստման, ձևավորման, մաքրումի և բաշխման մասին, ինչպես նաև ցուցադրել արդյունաբերական արտադրության գործընթացների կազմակերպումը՝ ապահովելու համար բարձր որակ և արդյունավետություն։ Այն օգտակար է մետաղագործության, մեքենաշինության, նյութագիտության, արդյունաբերական տեխնոլոգիաների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների, ինչպես նաև մետաղաձուլման ոլորտի աշխատողների համար։ Գիրքը ընդգրկում է ինչպես հիմնական տեխնոլոգիական քայլերը, այնպես էլ մետաղաձուլվածքի բաշխման (արտադրության մեջ համապատասխան տեղաբաշխման) և մետաղական մասերի մշակման առանձնահատկությունները։

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական համակարգում գործադիր իշխանության տեղի, դերի և գործառույթների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և Վրաստանի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Այն 2012 թվականին հրատարակված թեկնածուական ատենախոսություն է, որի հեղինակը Ց. Ա. Հակոբյանն է, իսկ աշխատանքը ներկայացվել է ՀՀ ՊՆ Դ. Կանայանի անվան ազգային ռազմավարական հետազոտությունների ինստիտուտում։ Ատենախոսությունը կազմված է 24 էջից և վերաբերում է քաղաքական գիտությունների ոլորտին։ Հետազոտության հիմնական նպատակը երկու հետխորհրդային պետությունների քաղաքական համակարգերում գործադիր իշխանության ձևավորման, կազմակերպման, լիազորությունների և քաղաքական դերակատարության առանձնահատկությունների բացահայտումն ու համադրումն է։ Աշխատության շրջանակում գործադիր իշխանությունը դիտարկվում է իշխանությունների տարանջատման համակարգում՝ օրենսդիր և դատական իշխանությունների հետ փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև զսպումների և հակակշիռների մեխանիզմների համատեքստում։ Կարևոր ուղղություն է կառավարման ձևերի և դրանց փոփոխության ուսումնասիրությունը, քանի որ Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական զարգացումները հետխորհրդային շրջանում անցել են տարբեր փուլերով՝ նախագահական, կիսանախագահական և խորհրդարանական կառավարման տարրերի տարբեր համակցություններով։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նախագահի, վարչապետի և կառավարության միջև լիազորությունների բաշխման առանձնահատկությունները, կառավարության ձևավորման ընթացակարգերը, նրա քաղաքական պատասխանատվությունը խորհրդարանի առջև և գործադիր իշխանության հարաբերությունները քաղաքական կուսակցությունների ու խորհրդարանական մեծամասնության հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե նույն պատմական և տարածաշրջանային միջավայրում գտնվող երկու պետություններն ինչպես են լուծել իշխանության կենտրոնացման, քաղաքական պատասխանատվության, պետական կառավարման արդյունավետության և ժողովրդավարական վերահսկողության խնդիրները։ Հայաստանի դեպքում ուշադրություն է դարձվում գործադիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացմանը, նախագահի և կառավարության հարաբերություններին, ինչպես նաև քաղաքական համակարգի փոխակերպման ընթացքում առաջացած հակասություններին։ Վրաստանի փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հետխորհրդային քաղաքական վերափոխումների մեկ այլ մոդել, որտեղ սահմանադրական փոփոխությունները և քաղաքական ճգնաժամերը էապես ազդել են նախագահի, վարչապետի և խորհրդարանի միջև լիազորությունների հարաբերակցության վրա։ Համեմատական քաղաքական ուսումնասիրություններում հենց գործադիր իշխանության իրական ծավալի և սահմանադրորեն ամրագրված լիազորությունների հարաբերակցությունն է կարևոր ցուցիչներից մեկը, քանի որ նույն կառավարման ձևը տարբեր երկրներում կարող է հանգեցնել իշխանության տարբեր բաշխման։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական կուսակցությունների և գործադիր իշխանության փոխհարաբերություններին։ Խորհրդարանական համակարգում կառավարության կայունությունը մեծապես կախված է խորհրդարանական մեծամասնությունից, իսկ վարչապետի քաղաքական դիրքը պայմանավորված է կուսակցական համակարգի կառուցվածքով և խորհրդարանի աջակցությամբ։ Այդ պատճառով գործադիր իշխանության արդյունավետության գնահատումը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն սահմանադրական նորմերը, այլև կուսակցական մրցակցության, քաղաքական մշակույթի և ինստիտուտների գործնական գործունեության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև գործադիր իշխանության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության ուսումնասիրությունը։ Կառավարության հաշվետվողականությունը, անվստահության մեխանիզմը, խորհրդարանական հարցումները և այլ վերահսկողական գործիքներ դիտարկվում են որպես իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման և քաղաքական պատասխանատվության ապահովման միջոցներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է այն խնդիրը, թե գործադիր իշխանության չափազանց մեծ կենտրոնացումը որքանով կարող է թուլացնել իշխանությունների միջև հավասարակշռությունը և սահմանափակել քաղաքական բազմակարծությունը։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն գործադիր իշխանությունը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված պետական կառույց, այլ քաղաքական համակարգի առանցքային բաղադրիչ, որի գործունեությունը պայմանավորված է սահմանադրական կարգավորմամբ, կուսակցական համակարգով, քաղաքական մշակույթով և հասարակական-քաղաքական զարգացումներով։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել Հայաստանի և Վրաստանի պետական կառավարման համակարգերի, սահմանադրական զարգացման, քաղաքական ինստիտուտների և հետխորհրդային քաղաքական տրանսֆորմացիաների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի կառուցվածքային և գործառութային առանձնահատկություններ ունի գործադիր իշխանությունը Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական համակարգերում, ինչպես են բաշխվում իշխանական լիազորությունները տարբեր ինստիտուտների միջև և ինչ ազդեցություն են ունենում կառավարման ձևը, կուսակցական համակարգը և սահմանադրական մեխանիզմները քաղաքական համակարգի կայունության ու արդյունավետության վրա։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է յոդի և դեքստրինի հիմքով համալիր միացության ֆիզիկաքիմիական ու ֆարմակոկինետիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը և օրգանիզմում յոդի անբավարարության գնահատման նպատակով դրա կիրառելիության գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է հատկացվում համալիրի առաջացման առանձնահատկություններին, կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերին, կայունությանը, լուծելիությանը և այն գործոններին, որոնք կարող են ազդել միացության հատկությունների ու կենսաբանական միջավայրում վարքի վրա։ Կարևորվում է յոդի և ածխաջրային բաղադրիչի փոխազդեցության բնույթի ուսումնասիրությունը, քանի որ համալիրի կառուցվածքը և կայունությունը կարող են պայմանավորել յոդի ազատման, ներծծման և օրգանիզմում հետագա բաշխման առանձնահատկությունները։ Ֆարմակոկինետիկական ուղղությամբ դիտարկվում են նյութի ներծծման, բաշխման, կենսափոխակերպման և արտազատման ընդհանուր օրինաչափությունները, ինչպես նաև ժամանակի ընթացքում համապատասխան ցուցանիշների փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում համալիրի ընդունումից հետո յոդի կենսամատչելիության և օրգանիզմում դրա շրջանառության գնահատմանը՝ նպատակ ունենալով պարզել, թե ուսումնասիրվող միացության հատկությունները որքանով են համապատասխանում ախտորոշիչ կիրառման պահանջներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է յոդային անբավարարության հայտնաբերման հնարավորության գնահատումը, որի համար կարող են համադրվել կենսաբանական նմուշներում յոդի պարունակությունը բնութագրող ցուցանիշները և օրգանիզմի կողմից համալիրի յուրացման ու արտազատման տվյալները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե արդյոք նյութի նկատմամբ օրգանիզմի արձագանքը կարող է ծառայել յոդային ապահովվածության վիճակի գնահատման լրացուցիչ ցուցիչ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև չափումների վերարտադրելիությանը, զգայունությանը և արդյունքների մեկնաբանման վրա ազդող ֆիզիոլոգիական գործոններին, քանի որ յոդի նյութափոխանակությունը կարող է պայմանավորված լինել սննդակարգով, նյութափոխանակային առանձնահատկություններով և օրգանիզմի ընդհանուր ֆունկցիոնալ վիճակով։ Ֆիզիկաքիմիական և կենսաբժշկական տվյալների համադրումը նպաստում է համալիրի հատկությունների և հնարավոր ախտորոշիչ նշանակության միջև կապի բացահայտմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր լինել յոդային անբավարարության գնահատման նոր մոտեցումների գիտական մշակման, յոդ պարունակող միացությունների կենսաբանական վարքի ուսումնասիրման և համապատասխան լաբորատոր մեթոդների կատարելագործման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել դեղաբանության, դեղագործական քիմիայի, կենսաքիմիայի, էնդոկրինոլոգիայի և ֆարմակոկինետիկայի ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտադրական ոլորտում գործող փոքր և միջին առևտրային կազմակերպությունների վարկունակության գնահատման և դրա բարձրացման տնտեսական ու ֆինանսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի, պարտքային պարտավորությունների սպասարկման կարողության, դրամական հոսքերի կայունության և արտաքին ֆինանսավորման հասանելիության փոխկապակցվածությունն է։ Վարկունակությունը դիտարկվում է որպես կազմակերպության ֆինանսական կայունությունը և ստանձնած վարկային պարտավորությունները ժամանակին կատարելու հնարավորությունը բնութագրող համալիր հասկացություն, որի գնահատման ժամանակ կարող են հաշվի առնվել իրացվելիությունը, շահութաբերությունը, սեփական և փոխառու միջոցների հարաբերակցությունը, գործարար ակտիվությունը, դրամական հոսքերը և գործունեության այլ տնտեսական ցուցանիշներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել փոքր և միջին արտադրական կազմակերպությունների ֆինանսավորման առանձնահատկությունները, բանկային վարկերի հասանելիությունը սահմանափակող գործոնները, գրավային ապահովման խնդիրները և ֆինանսական հաշվետվությունների որակի ազդեցությունը վարկատուների որոշումների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հանգամանքին, որ փոքր և միջին կազմակերպությունները հաճախ ունեն ֆինանսական ռեսուրսների ավելի սահմանափակ աղբյուրներ և տնտեսական փոփոխությունների նկատմամբ ավելի բարձր զգայունություն, ինչի պատճառով նրանց վարկունակության գնահատումը պահանջում է ինչպես ֆինանսական ցուցանիշների, այնպես էլ գործունեության առանձնահատկությունների համակողմանի վերլուծություն։ Կարևորվում է կազմակերպությունների ֆինանսական կառավարման կատարելագործումը՝ շրջանառու կապիտալի արդյունավետ օգտագործման, ծախսերի կառավարման, եկամուտների կայունության և դրամական հոսքերի պլանավորման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել վարկունակության գնահատման կիրառվող մեթոդների համեմատությունը և փոքր ու միջին ձեռնարկությունների առանձնահատկություններին համապատասխան գնահատման չափանիշների ընտրությունը։ Կարող են դիտարկվել նաև վարկային պատմության, գործարար համբավի, կառավարման որակի, արտադրանքի իրացման հնարավորությունների և շուկայական դիրքի նշանակությունը՝ որպես ֆինանսական գործակիցները լրացնող գործոններ։ Հետազոտության արդյունքների հիման վրա հնարավոր է հիմնավորել կազմակերպությունների ֆինանսական թափանցիկության, կառավարման արդյունավետության և վարկային ռիսկի նվազեցման ուղղությունները, որոնք կարող են նպաստել արտաքին ֆինանսավորման հասանելիության բարելավմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կորպորատիվ ֆինանսների, վարկային ռիսկի կառավարման, ֆինանսական վերլուծության և փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության տնտեսագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել արտադրական կազմակերպությունների վարկունակության բարձրացման հիմնական տնտեսական և կառավարչական հնարավորությունները։