Գաբրիել Դանթե Ռոսետի

Law

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է քրեական դատավարությունում մասնավոր մեղադրանքի գործերով վարույթի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում մասնավոր մեղադրանքի ինստիտուտի էությունը, դրա տեղը քրեական դատավարության համակարգում և վարույթի իրականացման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տուժողի դատավարական կարգավիճակին, մեղադրանքի ներկայացման ու պաշտպանության առանձնահատկություններին, ինչպես նաև վարույթի մասնակիցների իրավունքներին և պարտականություններին։ Վերլուծվում են գործի հարուցման, դատական քննության, ապացույցների ներկայացման ու գնահատման և վարույթի ավարտման հետ կապված դատավարական հարցերը։ Քննարկվում են կողմերի նախաձեռնության, հաշտեցման հնարավորության, մեղադրանքից հրաժարվելու և այդ գործողությունների դատավարական հետևանքների հետ կապված հիմնախնդիրները։ Ուշադրություն է հատկացվում նաև մասնավոր և հանրային մեղադրանքի վարույթների տարբերություններին, դատական պաշտպանության արդյունավետության ապահովմանը և համապատասխան դատավարական կառուցակարգերի կատարելագործման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության և քրեական իրավունքի ոլորտների հետազոտողների, իրավաբանների, դատական համակարգի մասնագետների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Law

Հայաստանի Հանրապետությունում Սահմանադրական դատարանի սահմանադրաիրավական կարգավիճակը պայմանավորված է երկրի սահմանադրական համակարգում նրա հատուկ տեղով՝ որպես սահմանադրական արդարադատություն իրականացնող բարձրագույն մարմին։ Սահմանադրական դատարանը կոչված է ապահովելու Սահմանադրության գերակայությունը և վերահսկելու օրենքների, ենթաօրենսդրական ակտերի, պետական մարմինների որոշումների և այլ նորմատիվ իրավական ակտերի համապատասխանությունը Սահմանադրությանը։ Այն հանդես է գալիս որպես անկախ դատական իշխանության առանձնահատուկ օղակ, որը չի մտնում ընդհանուր դատական համակարգի մեջ և գործում է բացառապես Սահմանադրությամբ սահմանված լիազորությունների շրջանակում։ Սահմանադրական դատարանի անկախությունը ամրագրված է Սահմանադրությամբ, և այն իր գործունեության ընթացքում ենթարկվում է միայն Սահմանադրությանը՝ բացառելով որևէ այլ պետական մարմնի միջամտությունը։ Դատարանի կազմավորման, դատավորների նշանակման և գործունեության կարգը սահմանվում է Սահմանադրությամբ և «Սահմանադրական դատարանի մասին» սահմանադրական օրենքով, որտեղ նախատեսված են նաև դատավորների լիազորությունների ժամկետները, անկախության երաշխիքները և պատասխանատվության սահմանները։ Սահմանադրական դատարանն իրականացնում է ինչպես վերացական, այնպես էլ կոնկրետ սահմանադրական վերահսկողություն՝ քննելով օրենքների և այլ իրավական ակտերի սահմանադրականությունը, ինչպես նաև լուծելով սահմանադրական վեճեր պետական իշխանության մարմինների միջև։ Դրա որոշումները վերջնական են, պարտադիր կատարման ենթակա և ուժի մեջ են մտնում հրապարակման պահից՝ ապահովելով իրավական համակարգի կայունությունը և Սահմանադրության անմիջական գործողությունը։ Այս կարգավիճակը թույլ է տալիս Սահմանադրական դատարանին հանդես գալ որպես սահմանադրական կարգի պահապան, մարդու իրավունքների պաշտպանության կարևոր երաշխավոր և իրավական պետության հիմնարար ինստիտուտներից մեկը Հայաստանի Հանրապետությունում։

Pedagogy

Основания педагогики աշխատությունը մանկավարժության տեսական հիմքերին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է կրթության և դաստիարակության գործընթացների հիմնական սկզբունքները, նպատակները և օրենքաչափությունները, այն վերլուծում է ուսուցման կազմակերպման ձևերը, մանկավարժական մեթոդները, ուսուցչի և սովորողի փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կրթական միջավայրի ձևավորման գործոնները, գիրքը անդրադառնում է մանկավարժական համակարգերի պատմական զարգացմանը, կրթության հոգեբանական հիմքերին և ժամանակակից կրթական մոտեցումներին, միաժամանակ ընդգծելով արժեքային դաստիարակության, անհատական մոտեցման և սոցիալականացման դերը ուսումնական գործընթացում, և ներկայացնելով կրթության արդյունավետության գնահատման հիմնական չափանիշները, այն կարևոր աղբյուր է ուսուցիչների, մանկավարժների և կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Linguistics

Գիտական աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում և հայերենում «բարեկամություն» և «թշնամություն» հասկացույթների լեզվամշակութային առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը, դրանց իմաստային կառուցվածքի, լեզվական արտահայտման միջոցների, մշակութային նշանակության և ազգային աշխարհընկալման հետ ունեցած փոխկապակցվածության բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում բարեկամության և թշնամության՝ որպես մարդկային հարաբերությունները բնութագրող հիմնարար հասկացությունների լեզվական և մշակութային դրսևորումները, դրանց տեղը անգլախոս և հայախոս հանրույթների արժեքային համակարգերում, ինչպես նաև հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի և մշակույթի փոխազդեցությանը, լեզվական գիտակցության մեջ սոցիալական հարաբերությունների արտացոլմանը, ազգային մտածողության առանձնահատկություններին և տարբեր մշակույթներում դրական ու բացասական միջանձնային հարաբերությունների ընկալման եղանակներին։ Ուսումնասիրվում են համապատասխան հասկացությունների բառիմաստային դաշտերը, դրանց միջուկային և ծայրամասային բաղադրիչները, հոմանիշային ու հականիշային հարաբերությունները, իմաստային նրբերանգները և գնահատողական նշանակությունները։ Քննության են առնվում անգլերեն և հայերեն բառապաշարում բարեկամության, ընկերության, մտերմության, հավատարմության, վստահության, հակամարտության, անհաշտության, հակակրանքի և թշնամանքի գաղափարներն արտահայտող լեզվական միավորները՝ բացահայտելու դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դարձվածաբանական միավորների, ասացվածքների, առածների, կայուն բառակապակցությունների և փոխաբերական արտահայտությունների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով արտահայտվում են բարեկամական և թշնամական հարաբերությունների վերաբերյալ մշակութային պատկերացումները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում բարեկամության և թշնամության հասկացությունների փոխաբերական իմաստավորումները, դրանց հետ կապված խորհրդանշական պատկերները, հուզական և գնահատողական բաղադրիչները, ինչպես նաև լեզվական միավորների գործածության համատեքստային առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հասկացութային վերլուծության, ճանաչողական լեզվաբանության, լեզվամշակութաբանության և համեմատական իմաստաբանության տեսական ու մեթոդաբանական սկզբունքներին, որոնց կիրառումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվական արտահայտությունների հիմքում ընկած մշակութային գիտելիքները և արժեքային պատկերացումները։ Քննարկվում են բարեկամության և թշնամության հասկացությունների փոխհարաբերությունները, դրանց հակադրության լեզվական դրսևորումները և հասարակական հարաբերությունների գնահատման մեջ ունեցած նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև համապատասխան բառերի և արտահայտությունների կիրառության առանձնահատկությունները առօրյա հաղորդակցությունում, գեղարվեստական խոսքում, հրապարակախոսական տեքստերում և հասարակական տարբեր խոսույթներում։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ միևնույն հասկացությունը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ ընդհանուր իմաստային հիմք, սակայն միաժամանակ արտահայտել տվյալ լեզվակիր հանրույթին բնորոշ մշակութային, պատմական և սոցիալական առանձնահատկություններ։ Հետազոտության շրջանակներում դիտարկվում են բարեկամության գաղափարի կապերը փոխադարձ վստահության, աջակցման, համերաշխության, հավատարմության և սոցիալական պարտավորությունների հետ, ինչպես նաև թշնամության հասկացության առնչությունները հակադրության, անվստահության, մրցակցության, հակամարտության և օտարացման պատկերացումների հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում լեզվական միավորների դրական և բացասական գնահատողական երանգավորմանը, դրանց հուզական ազդեցությանը և հաղորդակցական իրավիճակից կախված իմաստային փոփոխություններին։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում միջմշակութային հաղորդակցության հիմնախնդիրները, տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում մարդկային հարաբերությունների ընկալման տարբերությունները և դրանց ազդեցությունը փոխըմբռնման գործընթացի վրա։ Քննության են առնվում նաև թարգմանության ընթացքում առաջացող իմաստային ու մշակութային դժվարությունները, համապատասխան բառերի և դարձվածքների համարժեքության որոշման սկզբունքները և ազգային մշակութային բաղադրիչների փոխանցման հնարավորությունները։ Համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել անգլերենի և հայերենի լեզվամշակութային ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտմանը, երկու լեզուների հասկացութային համակարգերի վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը և լեզվական աշխարհապատկերի ուսումնասիրման մեթոդների կատարելագործմանը։ Աշխատությունն ունի տեսական և կիրառական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, հայագետների, անգլերենի մասնագետների, թարգմանաբանների, մշակութաբանների, ճանաչողական լեզվաբանության և միջմշակութային հաղորդակցության հետազոտողների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և բանասիրական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։

Other Subjects

Քարաթափությունը բնական երկրաբանական վտանգավոր երևույթ է, որը բնութագրվում է լեռնային կամ ժայռային զանգվածներից քարերի, բեկորների և ժայռաբեկորների պոկվելով ու արագ սահելով դեպի լանջի ստորին հատվածներ։ Այս գործընթացը տեղի է ունենում տարբեր բնական գործոնների ազդեցության տակ, որոնցից են ֆիզիկական, քիմիական և կենսաբանական քայքայման երևույթները, ինչպես նաև երկրաշարժերը, հորդառատ տեղումները և ջերմաստիճանային կտրուկ տատանումները։ Ժամանակի ընթացքում ժայռային ապարները թուլանում են հողմահարության, ճաքերի առաջացման և կապակցվածության կորուստի հետևանքով, ինչի արդյունքում դրանք դառնում են անկայուն և ենթակա են կոտրման ու տեղաշարժի։ Քարաթափության գործընթացում կարևոր դեր ունեն նաև մակերևութային և ստորգետնյա ջրերը, որոնք ներթափանցելով ժայռային զանգվածների մեջ՝ նվազեցնում են դրանց ամրությունը, լուծում կապակցող նյութերը և նպաստում ճեղքերի ընդարձակմանը։ Արդյունքում ծանրության ուժի ազդեցությամբ ժայռաբեկորները պոկվում են և մեծ արագությամբ շարժվում դեպի ներքև՝ հաճախ առաջացնելով վտանգավոր իրավիճակներ՝ ճանապարհների, բնակավայրերի և ենթակառուցվածքների համար։ Քարաթափությունը համարվում է լեռնային շրջաններին բնորոշ վտանգավոր բնական երևույթներից մեկը, որի ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես երկրաբանական գործընթացների ըմբռնման, այնպես էլ կանխարգելիչ միջոցառումների մշակման համար։

Religion

«Գործք առաքելոցը» Նոր Կտակարանի կանոնական գրքերից է, որը պատմում է Հիսուս Քրիստոսի համբարձումից հետո առաքյալների գործունեության և վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման մասին։ Գրքի առանցքում Սուրբ Հոգու շնորհով առաքյալների քարոզչությունն է, քրիստոնեական հավատի տարածումը և նորաստեղծ եկեղեցու կազմակերպական ու հոգևոր կյանքի զարգացումը։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացված Պետրոս և Պողոս առաքյալների գործունեությանը, նրանց քարոզչական ճանապարհորդություններին, միսիոներական աշխատանքին և քրիստոնեական համայնքների հիմնադրմանը։ Պատմությունը ներկայացնում է նաև Երուսաղեմի առաջին քրիստոնեական համայնքի կյանքը, հավատացյալների միասնությունը, հալածանքներն ու դժվարությունները, ինչպես նաև քրիստոնեության տարածումը հրեական միջավայրից դեպի հեթանոս ժողովուրդներ։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի քրիստոնեական եկեղեցու սկզբնավորման, առաքելական ավանդության և վաղ եկեղեցու պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն աստվածաշնչյան կարևոր սկզբնաղբյուր է, որն ընթերցողին ծանոթացնում է առաքյալների քարոզչական առաքելությանը, հավատքի տարածման ուղիներին և քրիստոնեական ուսմունքի պատմական զարգացման սկզբնական փուլին։