Գրադարանային ձեռացագիր: Գործնական ցուցումներ գրադարանավարների և բիբլոգրաֆների համար

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է աշնանացան ցորենի համաշխարհային գենետիկական հավաքածուի ուսումնասիրմանը Շիրակի գոտու հողակլիմայական պայմաններում՝ նպատակ ունենալով գնահատել տարբեր նմուշների հարմարվողականությունը, արտադրողականությունը և սելեկցիոն արժեքը։ Վերլուծվում են սորտերի և գենոտիպերի աճի ու զարգացման առանձնահատկությունները, ձմեռադիմացկունությունը, երաշտադիմացկունությունը, հիվանդությունների նկատմամբ կայունությունը, ինչպես նաև բերքատվության և հատիկի որակի հիմնական ցուցանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական բնական պայմաններին առավել համապատասխան գենետիկական նյութի հայտնաբերմանը և արժեքավոր տնտեսապես օգտակար հատկանիշների կրող ձևերի ընտրությանը՝ հետագա սելեկցիոն աշխատանքներում օգտագործելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է շրջակա միջավայրի գործոնների ազդեցությունը ուսումնասիրվող նմուշների կենսաբանական և տնտեսական հատկանիշների վրա՝ ներկայացնելով համեմատական փորձարարական տվյալներ։ Աշխատությունը նպաստում է աշնանացան ցորենի գենոֆոնդի արդյունավետ օգտագործմանը, նոր բարձր բերքատու և կայուն սորտերի ստեղծմանը, ինչպես նաև Շիրակի գոտու պայմաններում հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության զարգացմանը։

Literature

Այս հրատարակությունը նվիրված է Ա. Ֆ. Մյասնիկյանի (1886–1925) կյանքին, գործունեությանը և նրան վերաբերող գրականության ուսումնասիրությանը՝ ընթերցողին տրամադրելով թեմատիկ և մատենագիտական կողմնորոշման համար նախատեսված հանձնարարական ցանկ։ Նյութը կարող է ներառել Մյասնիկյանի կենսագրությանը, հասարակական և քաղաքական գործունեությանը, նրա ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձություններին, գաղափարական հայացքներին և հասարակական կյանքում ունեցած դերին վերաբերող գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ և այլ աղբյուրներ։ Հանձնարարական ցանկի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել առկա գրականությունը և ընթերցողին օգնել ընտրելու համապատասխան աղբյուրներ՝ թեմայի վերաբերյալ ինքնուրույն ուսումնասիրություն իրականացնելու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև գրադարանավարների, ուսանողների, հետազոտողների և պատմությամբ ու հասարակական մտքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է մատենագիտական տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս մեկտեղված ձևով կողմնորոշվել տվյալ գործչին վերաբերող գրականության մեջ, գտնել կենսագրական և պատմական բնույթի նյութեր և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նրա գործունեության ու ժամանակաշրջանի մասին։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Երվանդ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ առանձնացնելով նրա գեղարվեստական մտածողության այն կողմերը, որոնք առավել ամբողջականորեն դրսևորվում են գծանկարի և գրաֆիկական արվեստի տարբեր ձևերում։ Ա. Հակոբյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Երևանում 2007 թվականին՝ «Գրաբար» հրատարակչությունում, 96 էջ ծավալով, իսկ դրա հիմքում ընկած հետազոտությունը նախկինում ներկայացվել է նաև որպես թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նկարչի գրաֆիկական ժառանգության գաղափարագեղագիտական հիմքերը, ձևի և պլաստիկ մտածողության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ներկայացնել նրա ստեղծագործական ուղու տարբեր փուլերում գրաֆիկայի փոփոխվող բնույթը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նրանով, որ Քոչարի արվեստը հաճախ ընկալվում է առաջին հերթին նրա քանդակագործական և տարածական-գեղարվեստական նորարարությունների միջոցով, մինչդեռ գրաֆիկան նրա ստեղծագործական մտածողության ինքնուրույն և բազմազան դրսևորումներից է։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում վաղ շրջանի ստեղծագործություններին, Թիֆլիսյան և մոսկովյան տարիներին, ինչպես նաև հատկապես Փարիզյան ժամանակաշրջանին, երբ Քոչարը հայտնվել էր եվրոպական ավանգարդի ակտիվ միջավայրում և շփվում էր ժամանակի առաջատար գեղարվեստական ուղղությունների ու արվեստագետների հետ։ Նրա ստեղծագործական ուղու այս փուլը կարևոր նշանակություն ունի գրաֆիկական լեզվի ձևավորման համար, քանի որ աշխատանքներում նկատվում են ձևի վերափոխման, տարածական ընկալման, վերացարկման և արտահայտչականության նոր մոտեցումներ։ Քոչարի արվեստը զարգացել է եվրոպական մոդեռնիզմի լայն համատեքստում, իսկ նրա գրաֆիկական ստեղծագործությունները ներառում են տարբեր տեխնիկական և արտահայտչական միջոցներով կատարված աշխատանքներ՝ մատիտային ուրվանկարներից և թանաքով գծանկարներից մինչև գուաշ և այլ գրաֆիկական տեխնիկաներ։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Փարիզում ստեղծված գրաֆիկական թերթերին, այդ թվում՝ գուաշներին և այսպես կոչված գոֆրաժներին, որոնք ցույց են տալիս նկարչի տեխնիկական փորձարարությունների լայն շրջանակը։ Կարևոր թեմատիկ ուղղություն են նաև «Սասունցի Դավիթ» էպոսի նկարազարդումները, որոնք ստեղծվել են 1939 թվականին և համարվում են ոչ միայն Քոչարի, այլև ամբողջ հայ գրաֆիկական արվեստի նշանակալի ստեղծագործություններից։ Դրանց միջոցով ազգային դիցապատմական նյութը վերածվում է ժամանակակից գեղարվեստական լեզվով արտահայտված պատկերային համակարգի, որտեղ ավանդական թեման միավորվում է նկարչի անհատական պլաստիկական մտածողության հետ։ Աշխատության արժեքավոր կողմերից է գրաֆիկական ստեղծագործությունների դիտարկումը ոչ միայն որպես առանձին պատկերների ամբողջություն, այլ որպես նկարչի ընդհանուր գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գծի, հարթության, ծավալի, տարածության, ռիթմի և ձևի փոխհարաբերությունները և հասկանալու, թե ինչպես են գրաֆիկական որոնումները կապված Քոչարի նկարչության և քանդակագործության հետ։ Նրա արվեստում գրաֆիկական լուծումները հաճախ նախանշում կամ լրացնում են ավելի լայն պլաստիկական գաղափարներ, որոնք հետագայում արտահայտվում են նաև տարածական և քանդակային աշխատանքներում։ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության ուսումնասիրությունը նաև կարևոր աղբյուր է նրա ստեղծագործական էվոլյուցիան հասկանալու համար, քանի որ տարբեր տարիների աշխատանքներում կարելի է հետևել ոճական փոփոխություններին, գեղարվեստական նոր որոնումներին և ազգային ու եվրոպական մշակութային ազդեցությունների փոխակերպմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրաֆիկայի և կերպարվեստի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, թանգարանագետներին, նկարիչներին, արվեստի պատմության դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Other Subjects

Ուսումնասիրությունը նվիրված է մանկատներում և խնամքի կենտրոններում գրադարանավարի գործունեության կազմակերպման առանձնահատկություններին՝ կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող անձանց հետ աշխատանքի համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում գրադարանի և գրադարանավարի դերն է կրթական, մշակութային և սոցիալական միջավայրի ձևավորման գործում, որտեղ յուրաքանչյուր ընթերցողի համար անհրաժեշտ է ապահովել տեղեկատվության, գրականության և մշակութային ռեսուրսների հասանելիություն։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հատուկ կարիքներ ունեցող երեխաների և այլ շահառուների հետ հաղորդակցման, ընթերցանության խթանման, գրական նյութերի ընտրության և գրադարանային ծառայությունների հարմարեցման մեթոդները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մատչելի և ներառական գրադարանային միջավայրի ստեղծմանը, ընթերցողի անհատական հնարավորությունների ու հետաքրքրությունների հաշվառմանը և համապատասխան տեղեկատվական ռեսուրսների ընտրությանը։ Աշխատության մեջ գրադարանավարի գործունեությունը դիտարկվում է նաև որպես սոցիալականացմանը, ինքնարտահայտմանը, հաղորդակցական կարողությունների զարգացմանը և մշակութային մասնակցությանը նպաստող գործընթաց։ Կարևորվում են մանկատների և խնամքի կենտրոնների մասնագետների, մանկավարժների, հոգեբանների և գրադարանավարների համագործակցության հնարավորությունները, քանի որ բազմամասնագիտական մոտեցումը կարող է նպաստել ծառայությունների առավել արդյունավետ կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև գրքի և ընթերցանության միջոցով ճանաչողական, ստեղծագործական և սոցիալ-հուզական հմտությունների զարգացմանն ուղղված միջոցառումների կազմակերպման սկզբունքներ։ Ներկայացված մոտեցումները կարևոր են գրադարանային ծառայությունների ներառականության բարձրացման և ԿԱՊԿՈՒ անձանց համար հավասար մշակութային ու տեղեկատվական հնարավորությունների ապահովման տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, հատուկ մանկավարժներին, սոցիալական աշխատողներին, մանկատների և խնամքի կենտրոնների մասնագետներին, ուսուցիչներին, հոգեբաններին, ինչպես նաև գրադարանագիտության և հատուկ կրթության ոլորտների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Literature

Եղիշե Չարենցը իր ժամանակի գրաքննադատության նշանակետում-ը գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Եղիշե Չարենցի ստեղծագործական գործունեության ընկալումը իր ժամանակի գրաքննադատության և գրական քննարկումների շրջանակում՝ բացահայտելով այն հակասական գնահատականները, որոնք ուղեկցել են նրա պոեզիային և գաղափարական դիրքորոշումներին, աշխատությունում ներկայացվում են տարբեր գրաքննադատական մոտեցումներ, որոնք ձևավորվել են Չարենցի ստեղծագործությունների շուրջ՝ ընդգրկելով ինչպես դրական գնահատականներ, այնպես էլ քննադատական և գաղափարական հակադրություններ, միաժամանակ դիտարկվում է ժամանակի հասարակական-քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը գրական գնահատականների ձևավորման վրա, հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրաքննադատության և ստեղծագործական ազատության հարաբերությանը, ինչպես նաև այն փաստին, թե ինչպես են գաղափարական սահմանափակումներն ազդել Չարենցի ստեղծագործական ընկալման վրա, աշխատությունը նպատակ ունի ցույց տալու Չարենցի գրական կերպարի պատմական ընկալման էվոլյուցիան և նրա տեղը հայ գրական քննադատության համակարգում։

Linguistics

Հայոց լեզվով գրավոր և բանավոր խոսքի մշակման, մտքերի տրամաբանական շարադրման և արտահայտման հմտությունների ձևավորմանն ուղղված այս ուսումնական աշխատությունը ներկայացնում է շարադրության և վայելչախոսության ուսուցման սկզբունքները՝ դրանք դիտարկելով որպես լեզվական կրթության և ընդհանուր մտավոր զարգացման կարևոր բաղադրիչներ։ «Ընթացք» հասկացությունը գրքի վերնագրում մատնանշում է նյութի դասընթացային, աստիճանական կազմակերպումը, իսկ առաջին տարվա նշումը վկայում է ուսուցման հաջորդական համակարգի սկզբնական փուլի մասին։ Աշխատության թեմատիկ առանցքը շարադրելու կարողության զարգացումն է՝ սեփական մտքերը հստակ, հաջորդական, քերականորեն ճիշտ և նպատակահարմար ձևով ներկայացնելու միջոցով, ինչպես նաև վայելչախոսության՝ արտահայտիչ, մշակված և համոզիչ խոսքի սկզբունքների յուրացումը։ Շարադրության ուսուցումը կարևոր նշանակություն ունի լեզվական կարողությունների համակողմանի զարգացման համար, քանի որ ենթադրում է մտքերի ընտրություն և կազմակերպում, նյութի տրամաբանական դասավորում, նախադասությունների ու պարբերությունների փոխկապակցում, բառերի ճշգրիտ գործածություն և խոսքի ամբողջական կառուցվածքի պահպանում։ Վայելչախոսության ուսուցումն իր հերթին առնչվում է խոսքի պարզությանը, սահունությանը, արտահայտչականությանը և լսարանի կամ ընթերցողի ընկալմանը համապատասխան լեզվական միջոցների ընտրությանը։ Այս երկու ուղղությունների համադրությունը նպաստում է գրավոր և բանավոր խոսքի փոխլրացնող հմտությունների ձևավորմանը՝ զարգացնելով ոչ միայն լեզվի կանոնների իմացությունը, այլև հաղորդակցական նպատակին համապատասխան խոսք կառուցելու կարողությունը։ Որպես ուսումնական դասընթացի առաջին տարվա համար նախատեսված աշխատություն՝ գիրքը ներկայացնում է լեզվական կրթության համակարգված մոտեցման կարևորությունը, որի շրջանակում սովորողը պետք է աստիճանաբար անցնի լեզվական տարրական հմտություններից դեպի ավելի ինքնուրույն, գիտակցված և կազմակերպված արտահայտում։ Նման բնույթի դասագրքերում առաջնային նշանակություն ունեն տեսական գիտելիքների և գործնական կիրառության կապը, լեզվական կանոնների ըմբռնումը, օրինակների միջոցով դրանց յուրացումը և գրավոր խոսքի մշակման վարժությունների դերը։ Շարադրության ուսուցումը նաև նպաստում է ընթերցած նյութը վերլուծելու, հիմնական միտքն առանձնացնելու, փաստերն ու դատողությունները տարբերակելու և սեփական տեսակետը հիմնավորված ներկայացնելու կարողությունների զարգացմանը։ Վայելչախոսության ավանդույթը, իր հերթին, կապվում է դասական հռետորական արվեստի հետ, որի շրջանակում խոսքը դիտարկվում է որպես գիտելիքի փոխանցման, հասարակական հաղորդակցության և համոզելու միջոց։ Այս առումով աշխատությունը կարելի է դիտարկել լեզվական կրթության և հռետորական մշակույթի փոխկապակցվածության համատեքստում, որտեղ կարևոր են խոսքի բովանդակային հստակությունը, կառուցվածքային ամբողջականությունը և լեզվական արտահայտչամիջոցների նպատակային կիրառությունը։ Գրքի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև 19-րդ դարի վերջին հայ կրթական միջավայրում հայերենով ուսուցման, լեզվական նորմերի մշակման և գրավոր խոսքի կատարելագործման նկատմամբ առկա հետաքրքրությամբ։ Կոստանդնուպոլիսը այդ ժամանակաշրջանում հայ կրթական, գրական և տպագրական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվող ուսումնական աշխատությունները նպաստում էին մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների տարածմանը և կրթական նյութերի համակարգմանը։ Նման դասընթացների ստեղծումն ու կիրառությունը կարևոր էին գրավոր հաղորդակցության մշակույթի ամրապնդման, կրթված ընթերցողի ձևավորման և հայերենը գիտելիքի ու հասարակական հաղորդակցության լիարժեք լեզու դարձնելու գործընթացում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, շարադրության մեթոդիկայով, հռետորական արվեստով և 19-րդ դարի հայ ուսումնական գրականությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական կրթության նպատակները, խոսքի մշակույթի վերաբերյալ պատկերացումները և գրավոր արտահայտման հմտությունների ուսուցման պատմական մոտեցումները։ Ընթերցողական առումով գիրքը կարևորում է հստակ, գրագետ և արտահայտիչ խոսքի ձևավորման նշանակությունը՝ ընդգծելով, որ լեզվական կարողությունների զարգացումը ոչ միայն քերականական կանոնների յուրացում է, այլև ինքնուրույն մտածելու, դատողությունները կազմակերպելու և գաղափարներն արդյունավետ հաղորդելու մշակույթի ձևավորում։