ՀՀ չափահաս աշխատունակ բնակչության փաստացի սննդի ուսումնասիրությունը և սննդային ստատուսի հիգիենիկ գնահատականը

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է էլիպտիկ հավասարումների վերջավոր տարրերի մոտարկումների համար հանրահաշվական բազմացանցային վերապայմանավորիչների կառուցման և կիրառման տեսական ու հաշվողական խնդիրներին։ Հետազոտության հիմքում ընկած է մեծ չափի գծային հանրահաշվական համակարգերի արդյունավետ լուծման խնդիրը, որոնք առաջանում են մասնակի ածանցյալներով էլիպտիկ հավասարումների վերջավոր տարրերի մեթոդով դիսկրետացման արդյունքում։ Նման համակարգերում անհայտների մեծ քանակը և մատրիցների կառուցվածքային առանձնահատկությունները կարող են զգալիորեն բարդացնել թվային լուծումը, ուստի աշխատանքը կարևորում է բազմացանցային մոտեցումների կիրառումը՝ հաշվարկային ծախսերը նվազեցնելու և լուծման գործընթացը արագացնելու նպատակով։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են հանրահաշվական բազմացանցային մեթոդների կառուցման հիմնական սկզբունքները, ցանցերի հիերարխիկ կառուցվածքի ձևավորման եղանակները, կոպտացման և մանրացման օպերատորների ընտրության հարցերը, ինչպես նաև տարբեր մակարդակներում սխալների նվազեցման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վերապայմանավորիչների կառուցմանը, որոնք կարող են օգտագործվել կռիլովյան տիպի կրկնողական մեթոդների արագացման համար և նպաստել մեծ գծային համակարգերի ավելի արդյունավետ լուծմանը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են վերջավոր տարրերի մատրիցների կառուցվածքի, ցանցի որակի և հավասարման գործակիցների ազդեցությունը բազմացանցային ալգորիթմների աշխատանքի վրա։ Տեսական դրույթները լրացվում են հաշվողական փորձերով, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել առաջարկվող մեթոդների զուգամիտության արագությունը, հաշվարկային բարդությունը, հիշողության պահանջները և տարբեր խնդիրների նկատմամբ կայունությունը։ Կարևոր է նաև հանրահաշվական մոտեցման առավելությունը, որի դեպքում բազմացանցային կառուցվածքը կարող է ձևավորվել դիսկրետ համակարգի մատրիցային տեղեկատվության հիման վրա՝ առանց երկրաչափական ցանցի ամբողջական կառուցվածքի ուղղակի օգտագործման։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան հայ փիլիսոփայական մտքի նշանավոր ներկայացուցիչ Հովհան Որոտնեցու մեկնողական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ հատկապես Արիստոտելի երկերի ընկալման, բացատրության և հայկական մտավոր միջավայրում վերաիմաստավորման տեսանկյունից։ Հետազոտության առանցքում նրա մեկնաբանական մեթոդն է, փիլիսոփայական հասկացությունների մեկնությունը և արիստոտելյան տրամաբանության ու իմացաբանական սկզբունքների յուրացումը։ Քննվում է, թե ինչպես է մեկնիչը բացատրում բարդ փիլիսոփայական դրույթները, սահմանում հիմնական հասկացությունները, պարզաբանում դրանց փոխհարաբերությունները և դրանք ներառում միջնադարյան հայկական կրթական ու գիտական ավանդույթի մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տրամաբանական կատեգորիաների, դատողության, ապացուցման, պատճառականության, էության և հատկության վերաբերյալ գաղափարների մեկնաբանությանը։ Կարևորվում է նաև մեկնության կառուցվածքը՝ բնագրի առանձին դրույթների պարզաբանումից մինչև դրանց գաղափարական նշանակության ավելի լայն բացահայտումը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե որքանով է մեկնիչը հետևում նախորդ մեկնողական ավանդույթներին և որտեղ է դրսևորում ինքնուրույն փիլիսոփայական մոտեցում։ Այդ համատեքստում դիտարկվում են անտիկ փիլիսոփայության և միջնադարյան քրիստոնեական աշխարհայացքի փոխհարաբերությունները, քանի որ Արիստոտելի գաղափարների ընկալումը տեղի էր ունենում արդեն ձևավորված աստվածաբանական և փիլիսոփայական միջավայրում։ Քննվում է նաև այն հարցը, թե ինչպես են անտիկ փիլիսոփայական հասկացությունները հարմարեցվել հայերեն գիտական լեզվին, ինչ տերմինաբանական միջոցներ են կիրառվել դրանց իմաստային ճշգրտությունը պահպանելու համար և ինչ դեր է այդ աշխատանքը կատարել հայ փիլիսոփայական բառապաշարի զարգացման գործում։ Առանձին նշանակություն ունի մեկնողական ժառանգության կրթական գործառույթը․ նման աշխատությունները ծառայել են ոչ միայն որպես փիլիսոփայական տեքստերի բացատրություններ, այլև որպես տրամաբանական մտածողության, բանավեճի և գիտելիքի համակարգված յուրացման միջոցներ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու նաև հայ միջնադարյան դպրոցներում արիստոտելյան փիլիսոփայության տարածման առանձնահատկությունները և մեկնողական գրականության դերը գիտական գիտելիքի փոխանցման գործում։ Համեմատական քննությունը կարող է բացահայտել կապերը հունական փիլիսոփայական սկզբնաղբյուրների, նախորդ մեկնիչների ավանդույթի և հայկական մեկնողական դպրոցի միջև։ Այսպիսով, աշխատանքը նպաստում է միջնադարյան հայ փիլիսոփայության պատմության, տրամաբանական մտքի զարգացման և անտիկ գիտական ժառանգության հայկական ընկալման առավել ամբողջական ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով մեկնիչին որպես տարբեր մտավոր ավանդույթների միջև գիտական ու մշակութային կապի կարևոր ներկայացուցիչ։

Biology

Աշխատությունը նվիրված է կենտրոնական նյարդային համակարգում հավասարակշռության, տարածական կողմնորոշման և շարժումների կարգավորման հետ կապված նեյրոնային մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Դեյտերսի կորիզի մասնակցությամբ ձևավորվող նյարդային կապերին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են վեստիբուլյար համակարգից ստացվող ազդակների մշակման և հետագա փոխանցման առանձնահատկությունները դեպի միջին ուղեղի տեկտալ կառույցներ և թալամուս՝ բացահայտելու համար տարբեր նյարդային կենտրոնների միջև տեղեկատվության փոխանակման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Դեյտերսի կորիզի նեյրոնների ֆունկցիոնալ հատկություններին, դրանց գրգռման և արգելակման մեխանիզմներին, ինչպես նաև տարբեր ուղղություններով ընթացող նյարդային ազդակների փոխազդեցությանը։ Քննության են առնվում վեստիբուլյար ազդակների տարածման ուղիները և դրանց ազդեցությունը այն նեյրոնային համակարգերի վրա, որոնք մասնակցում են մարմնի դիրքի պահպանմանը, շարժումների համակարգմանը, տեսողական ու շարժողական արձագանքների համաձայնեցմանը և տարածական տեղեկատվության մշակմանը։ Վերլուծվում են նեյրոնների էլեկտրական ակտիվության փոփոխությունները տարբեր գրգռիչների ազդեցության պայմաններում, պատասխանների ժամանակային բնութագրերը և տարբեր կենտրոնների միջև առաջացող ակտիվացնող ու արգելակող փոխհարաբերությունները։ Կարևորվում է վեստիբուլյար, տեկտալ և թալամիկ համակարգերի համատեղ գործունեությունը, որի շնորհիվ հավասարակշռության օրգաններից ստացվող տեղեկատվությունը կարող է ինտեգրվել զգայական և շարժողական այլ ազդակների հետ։ Ուսումնասիրվում են նաև նյարդային ազդակների համակցման, փոխադարձ ազդեցության և կենտրոնական մշակման առանձնահատկությունները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել բարդ շարժողական ու դիրքային ռեակցիաների նյարդաֆիզիոլոգիական հիմքերի մասին։ Փորձարարական տվյալների վերլուծությունը կարող է նպաստել տարբեր նեյրոնային ուղիների ֆունկցիոնալ նշանակության և դրանց միջև գոյություն ունեցող կապերի բացահայտմանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի նեյրոֆիզիոլոգիայի և զգայական համակարգերի ֆիզիոլոգիայի համար՝ խորացնելով պատկերացումները հավասարակշռության պահպանման, շարժումների համակարգման և տարածական կողմնորոշման գործընթացներում ուղեղի տարբեր բաժինների փոխկապակցված գործունեության վերաբերյալ։

Literature

Ալեքսանդր Շիրվանզադե - Վերջին շատրվանը Այս ստեղծագործությունը Շիրվանզադեի սոցիալ-հոգեբանական արձակի բնորոշ օրինակներից է, որտեղ հեղինակը խորհրդանշական պատկերների միջոցով ներկայացնում է մարդկային հարաբերությունների անկայունությունը, կյանքի անցողիկությունը և բարոյական արժեքների փոփոխական բնույթը։ «Վերջին շատրվան» պատկերն այստեղ ունի խորհրդանշական իմաստ՝ կապված անցնող ժամանակի, մարումի և երբեմնի կենսունակ իրականության աստիճանական քայքայման գաղափարի հետ, որի ֆոնին բացահայտվում են կերպարների ներքին ապրումները, հիասթափությունները և չիրականացված սպասումները։ Շիրվանզադեն հոգեբանական մանրակրկիտ վերլուծությամբ ցույց է տալիս, թե ինչպես են արտաքին հանգամանքները և հասարակական միջավայրը ազդում մարդու ճակատագրի վրա՝ հաճախ նրան հասցնելով ներքին դատարկության կամ արժեքային վերագնահատման։ Ստեղծագործությունը բնորոշ է իր ռեալիստական դիտարկումներով և խորհրդանշական շերտերով, որոնք միավորում են առօրյա կյանքի պատկերները ավելի խոր գաղափարական իմաստների հետ։ Լեզուն պարզ է, բայց հուզականորեն և մտավոր կերպով խտացված, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին ընկալել ինչպես սյուժեն, այնպես էլ դրա ենթատեքստային նշանակությունը։

Literature

Աշխատանքը նվիրված է Վլադիմիր Մայակովսկու դրամատուրգիայում առասպելաբանական մոտիվների, կերպարների և սյուժետային կառուցվածքների վերարտադրության ու ստեղծագործական վերաիմաստավորման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է հեղինակը ավանդական առասպելական և կրոնական պատկերաշարը վերափոխում ժամանակակից հասարակական, քաղաքական և գեղարվեստական խնդիրների արտահայտման միջոցի։ Մայակովսկու դրամատուրգիայում առասպելաբանական նյութը սովորաբար չի պահպանվում իր սկզբնական իմաստով․ այն ենթարկվում է պարոդիկ, գրոտեսկային և երգիծական վերամշակման՝ ձեռք բերելով նոր գաղափարական նշանակություն։ Այդ առանձնահատկությունը հատկապես ակնհայտ է «Միստերիա-բուֆֆ» ստեղծագործության մեջ, որտեղ համաշխարհային ջրհեղեղի, տապանի, դրախտի, դժոխքի և ավետյաց երկրի մասին աստվածաշնչյան պատկերները վերածվում են հեղափոխական իրականության գեղարվեստական արտահայտման ձևերի։ Գրականագիտական աղբյուրները նշում են, որ այդ առասպելական շրջանակը Մայակովսկու մոտ ծառայում է ոչ թե ժամանակակից իրադարձությունները հնագույն կերպարներով պարզապես «զարդարելուն», այլ դրանց սուր քաղաքական և երգիծական վերաիմաստավորմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել առասպելաբանական սյուժեների կառուցվածքային փոխակերպումները, հնագույն կերպարների նոր գործառույթները, սրբազան և առօրյա պատկերների բախումը, ինչպես նաև առասպելի ու ժամանակակից իրականության միջև ստեղծվող հակադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի կողմից առասպելական բարձր ոճի և ժողովրդական, խոսակցական ու երգիծական լեզվի միավորմանը, որի շնորհիվ ավանդական սյուժեները ստանում են նոր, հաճախ ծայրահեղ հեգնական նշանակություն։ Մայակովսկու դրամատուրգիական մեթոդի կարևոր առանձնահատկություններից է նաև ժողովրդական թատրոնի, ֆարսի, բալագանի և կատակերգական ներկայացման տարրերի օգտագործումը, որոնք նպաստում են առասպելական նյութի ապամոնումենտալացմանն ու դրա հասանելիությանը լայն հանդիսատեսի համար։ Այս համատեքստում առասպելը հանդես է գալիս որպես մշակութային հիշողության նյութ, որը կարող է վերակազմավորվել՝ նոր գաղափարների, պատմական իրադարձությունների և հասարակական հակասությունների մեկնաբանման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև հեղինակի դրամատուրգիայի բեմական բնույթը՝ հաշվի առնելով տեսողական գրոտեսկը, պայմանական տարածությունները, կերպարների ընդհանրացված բնույթը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հաղորդակցության ձգտումը։ Մայակովսկին ինքն է «Միստերիա-բուֆֆ»-ը բնութագրել որպես իր ժամանակաշրջանի հերոսական, էպիկական և երգիծական պատկերում, ինչը կարևոր է նրա առասպելաբանական կառուցումների ըմբռնման համար։ Արդյունքում աշխատանքը ցույց է տալիս, որ առասպելաբանական նյութի կիրառումը Մայակովսկու դրամատուրգիայում ոչ թե անցյալի պարզ կրկնություն է, այլ ստեղծագործական վերակառուցման գործընթաց, որի միջոցով հնագույն սյուժեներն ու պատկերները ներառվում են նոր պատմական և գեղագիտական համատեքստում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հեղինակի դրամատուրգիայի գաղափարական բազմաշերտությունը, նրա երգիծական մտածողության առանձնահատկությունները և ավանդույթի ու նորարարության փոխհարաբերությունը։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1912-1918 թվականներին Հայ Առաքելական եկեղեցու գործունեության և Հայկական հարցի շուրջ զարգացող քաղաքական, դիվանագիտական ու հասարակական գործընթացների փոխառնչությունների պատմական ուսումնասիրությանը։ Քննության առանցքում եկեղեցու՝ որպես ազգային, հոգևոր և հասարակական հաստատության դերակատարությունն է այն բարդ ժամանակաշրջանում, երբ Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության վիճակը և հայկական բարենորոգումների խնդիրը կրկին հայտնվել էին միջազգային քաղաքականության ուշադրության կենտրոնում, իսկ հետագայում Առաջին համաշխարհային պատերազմը արմատապես փոխեց տարածաշրջանի քաղաքական և մարդասիրական պայմանները։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն հատկացվել Ամենայն Հայոց կաթողիկոսության, Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքության և եկեղեցական այլ կառույցների գործունեությանը, նրանց հարաբերություններին հայկական հասարակական ու քաղաքական շրջանակների, Ռուսաստանի և եվրոպական պետությունների ներկայացուցիչների հետ։ Քննվում են եկեղեցական գործիչների մասնակցությունը հայկական բնակչության իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված նախաձեռնություններին, դիմումների, նամակագրության և դիվանագիտական շփումների նշանակությունը, ինչպես նաև եկեղեցական կառույցների ներգրավվածությունը պատերազմի հետևանքով առաջացած մարդասիրական խնդիրների լուծման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում 1915 թվականից հետո ստեղծված իրավիճակը՝ բռնությունների, զանգվածային տեղահանությունների և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով հայ բնակչության առջև ծառացած խնդիրների պայմաններում եկեղեցական կառույցների գործունեության ուսումնասիրությամբ։ Այս համատեքստում դիտարկվում են գաղթականներին, որբերին և տեղահանված բնակչությանը ցուցաբերված օգնության կազմակերպումը, տեղեկությունների հավաքագրումն ու փոխանցումը և հայկական համայնքների միջև կապերի պահպանման փորձերը։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է Հայկական հարցի միջազգային դիվանագիտական հարթության քննությունը՝ եկեղեցու նախաձեռնությունները դիտարկելով Ռուսաստանի, Օսմանյան կայսրության և եվրոպական տերությունների քաղաքական շահերի ու պատերազմի պայմաններում ձևավորված միջազգային հարաբերությունների համատեքստում։ Աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել եկեղեցական և պետական արխիվային փաստաթղթեր, պաշտոնական գրագրությունը, հոգևորականների նամակները, հուշագրությունները, մամուլի նյութերը և դիվանագիտական փաստաթղթերը, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու տարբեր դերակատարների դիրքորոշումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի եկեղեցու պատմության, Հայկական հարցի, Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների հայոց պատմության և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրման համար՝ բացահայտելով, թե ազգային եկեղեցական հաստատությունը ինչպես էր գործում քաղաքական ճգնաժամի, պատերազմի և մարդասիրական աղետի պայմաններում։