ՀՀ հողերի դեգրադացիայի ռիսկի գնահատումը (Լոռու մարզի օրինակով)

Culture

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Medicine

Բժշկագիտական և ստոմատոլոգիական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ներոսկրային ատամնային իմպլանտացիայի մեթոդների կատարելագործմանը՝ օստեոպլաստիկ նյութերի կիրառման միջոցով։ Քննության են առնվում ատամնային իմպլանտացիայի կենսաբանական և կլինիկական հիմքերը, ծնոտոսկրերի անատոմիական առանձնահատկությունները, ոսկրային հյուսվածքի վերականգնման գործընթացները և իմպլանտների կայունությունն ապահովող հիմնական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օստեոպլաստիկ նյութերի տեսակներին, դրանց կենսահամատեղելիությանը, ոսկրագոյացման խթանման հատկություններին և ատամնային իմպլանտացիայի ընթացքում կիրառման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են ոսկրային հյուսվածքի անբավարար ծավալի, ալվեոլային ելունի ապաճման, իմպլանտի օսեոինտեգրման և հետվիրահատական վերականգնման հետ կապված կլինիկական հիմնախնդիրները։ Քննարկվում են նաև իմպլանտացիայի նախավիրահատական պլանավորման, ախտորոշիչ պատկերավորման, ոսկրային պլաստիկայի և վիրաբուժական միջամտությունների արդյունավետության գնահատման մեթոդները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են տարբեր օստեոպլաստիկ նյութերի կիրառման արդյունքների համեմատական գնահատման, ոսկրային վերականգնման ընթացքի վերահսկման և հնարավոր բարդությունների կանխարգելման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում իմպլանտացիոն բուժման երկարաժամկետ արդյունքների բարելավմանը, ծամողական ֆունկցիայի վերականգնմանը և բուժման անհատականացված պլանավորման նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել վիրաբուժական ստոմատոլոգիայի, իմպլանտոլոգիայի, դիմածնոտային վիրաբուժության, օրթոպեդիկ ստոմատոլոգիայի և ոսկրային հյուսվածքների վերականգնման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է դպրոցականների ֆիզիկական դաստիարակության գործընթացում բիլաթերալ ուսուցման մեթոդիկայի մշակման, կիրառման և արդյունավետության գնահատման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են շարժողական գործողությունների երկկողմանի յուրացման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, մարմնի աջ և ձախ կողմերի համաչափ զարգացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև շարժողական կարողությունների և հմտությունների ձևավորման մանկավարժական ու ֆիզիոլոգիական օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դպրոցականների տարիքային և անհատական առանձնահատկություններին, շարժումների կոորդինացիային, տարածական կողմնորոշմանը, հավասարակշռությանը և նյարդամկանային համակարգի գործունեությանը։ Ուսումնասիրվում են ֆիզիկական կուլտուրայի դասերին աջ և ձախ վերջույթներով շարժողական վարժությունների կատարման, շարժումների հերթագայման և երկկողմանի շարժողական հմտությունների զարգացման մեթոդական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում շարժողական ասիմետրիայի դրսևորումներին, առաջատար և ոչ առաջատար վերջույթների գործառական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև դրանց հաշվառմանը ուսուցման գործընթացի կազմակերպման ժամանակ։ Կարևորվում են ընդհանուր ֆիզիկական պատրաստվածության, ճարպկության, արագաշարժության, ճկունության և շարժումների ճշգրտության զարգացմանն ուղղված վարժությունների ընտրությունը, դրանց հաջորդականությունը, բեռնվածության չափավորումը և ուսուցման փուլային կազմակերպումը։ Դիտարկվում են նաև բիլաթերալ ուսուցման կիրառման հնարավորությունները մարմնամարզության, աթլետիկայի, մարզախաղերի և ֆիզիկական կուլտուրայի այլ բաժինների դասավանդման ընթացքում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել մանկավարժական դիտարկման, շարժողական թեստավորման, փորձարարական ուսուցման, համեմատական վերլուծության և մաթեմատիկական վիճակագրության մեթոդներ՝ մշակված մեթոդիկայի արդյունավետությունը գնահատելու նպատակով։ Առանձնացվում են ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցչի գործունեության կազմակերպման, սովորողների շարժողական ակտիվության բարձրացման, անհատական մոտեցման և ուսումնական գործընթացի կատարելագործման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի դպրոցականների բազմակողմանի ֆիզիկական զարգացման, շարժողական հմտությունների կատարելագործման և ֆիզիկական դաստիարակության ժամանակակից մեթոդների ներդրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական կուլտուրայի ուսուցիչների, մարզիչների, մանկավարժների, սպորտային գիտությունների մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Economics

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության լեռնամետալուրգիական արդյունաբերության արտաքին տնտեսական կապերի զարգացման առանձնահատկությունների, առկա հիմնախնդիրների և դրանց բարելավման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում լեռնամետալուրգիական ոլորտի նշանակությունը ազգային տնտեսության կառուցվածքում, հանքահումքային ռեսուրսների օգտագործման տնտեսական առանձնահատկությունները և ոլորտի մասնակցությունը միջազգային առևտրատնտեսական հարաբերություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանքարդյունաբերական և մետալուրգիական արտադրանքի արտահանման կառուցվածքին, արտաքին շուկաներից կախվածությանը, միջազգային մրցունակությանը և առևտրային գործընկերների հետ համագործակցության զարգացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են արտաքին տնտեսական գործունեության վրա ազդող արտադրական, ֆինանսական, տեխնոլոգիական և կազմակերպական գործոնները, ինչպես նաև միջազգային շուկաներում գների տատանումների և փոխարժեքային փոփոխությունների հնարավոր ազդեցությունները։ Քննարկվում են նաև օտարերկրյա ներդրումների ներգրավման, արտադրանքի վերամշակման խորության բարձրացման, արտահանման շուկաների բազմազանեցման և միջազգային տնտեսական համագործակցության ընդլայնման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են պետական տնտեսական քաղաքականության, մաքսային կարգավորման, տրանսպորտային ենթակառուցվածքների և միջազգային առևտրային պայմանագրերի նշանակությունը ոլորտի զարգացման համար։ Անդրադարձ է կատարվում լեռնամետալուրգիական ձեռնարկությունների արտաքին տնտեսական կապերի արդյունավետության բարձրացման, ավելացված արժեքի ստեղծման և կայուն զարգացման հնարավոր ուղղություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել արդյունաբերության տնտեսագիտության, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների, արտաքին առևտրի և լեռնահանքային արդյունաբերության կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանությանը վերաբերող թանգարանային ցուցադրության դերին՝ որպես պատմական հիշողության պահպանման, փոխանցման և հանրային գիտակցության ձևավորման կարևոր միջոցի։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են թանգարանային ցուցադրության կազմակերպման սկզբունքները, պատմական նյութերի ընտրության և ներկայացման եղանակները, ինչպես նաև այն մեթոդները, որոնց միջոցով անցյալի ողբերգական իրադարձությունները հասանելի և ընկալելի են դառնում տարբեր սերունդների ու այցելուների համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փաստաթղթերի, լուսանկարների, անձնական իրերի, վկայությունների, արխիվային նյութերի և այլ թանգարանային առարկաների նշանակությանը՝ որպես պատմական իրադարձությունների հիշողությունը պահպանող և փոխանցող աղբյուրների։ Աշխատանքը քննարկում է նաև ցուցադրության կառուցվածքի, թեմատիկ և ժամանակագրական դասավորության, տեղեկատվական տեքստերի, տեսողական նյութերի և ժամանակակից թանգարանային տեխնոլոգիաների կիրառման ազդեցությունը այցելուների պատմական ընկալումների վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում թանգարանի կրթական և հասարակական առաքելությանը, քանի որ նման ցուցադրությունները ոչ միայն ներկայացնում են պատմական փաստեր, այլև նպաստում են հիշողության մշակույթի ձևավորմանը, անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցմանը և պատմական ժառանգության պահպանմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև անհատական և հավաքական հիշողության փոխհարաբերությունները, վկայությունների միջոցով պատմության ներկայացման առանձնահատկությունները և թանգարանային միջավայրի դերը պատմական իրադարձությունների իմաստավորման գործընթացում։ Աշխատանքը կարևորում է հատկապես այն հանգամանքը, որ պատմական հիշողության պահպանումը ենթադրում է ոչ միայն նյութական արժեքների պահպանություն, այլև դրանց բովանդակության, պատմական համատեքստի և մարդկային փորձառությունների փոխանցում հաջորդ սերունդներին։ Այս տեսանկյունից թանգարանային ցուցադրությունը հանդես է գալիս որպես կրթական, գիտական և մշակութային հարթակ, որը հնարավորություն է տալիս համադրել պատմական աղբյուրները, անհատական վկայությունները և հանրային հիշողության տարբեր դրսևորումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, թանգարանագետների, մշակութաբանների, ուսուցիչների, ուսանողների և պատմական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով թանգարանների նշանակությունը պատմական ժառանգության պահպանման և հասարակության պատմական գիտակցության ձևավորման գործում։