Հիշարժան տարեթվեր 2018

Religion

Այս աշխատությունը վերաբերում է Ստեֆանո Ակոնցիոյի կողմից Կովերի Սյունյաց արքեպիսկոպոսի վերաբերյալ գրված գովաբանական (էլոգիա) բնույթի տեքստին, որը ներկայացնում է պատմա-եկեղեցական և կենսագրական ուղղվածությամբ ուսումնասիրություն՝ ընդգծելով Սյունիքի եկեղեցական առաջնորդության պատմական դերը և հոգևոր իշխանության կերպարը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել արքեպիսկոպոսի կյանքը, գործունեությունը և եկեղեցական ծառայության նշանակությունը՝ ինչպես հոգևոր, այնպես էլ հասարակական համատեքստում, միաժամանակ բացահայտելով նրա ազդեցությունը տարածաշրջանի կրոնական և մշակութային կյանքի վրա։ Ուսումնասիրվում են հեղինակի կողմից կիրառված հռետորական և գովաբանական միջոցները՝ որոնք ձևավորում են արքեպիսկոպոսի իդեալականացված կերպարը, ինչպես նաև պատմական աղբյուրների և ավանդությունների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Սյունյաց եկեղեցական կառույցների զարգացմանը, հոգևոր իշխանության և տեղական համայնքների հարաբերություններին, ինչպես նաև եկեղեցու դերին մշակութային ինքնության պահպանման գործում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է իտալական (լատինալեզու) պատմագրության ազդեցությունը հայկական թեմատիկայի ներկայացման վրա և միջմշակութային կապերի արտացոլումը տվյալ ստեղծագործության մեջ։ Միաժամանակ վերլուծվում է էլոգիայի ժանրային առանձնահատկությունը՝ որպես գովաբանական գրականության ձև, որն համադրում է պատմական փաստերն ու հռետորական կառուցվածքը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է եկեղեցական պատմագիտության և միջմշակութային գրականագիտության ոլորտում՝ նպաստելով Սյունյաց հոգևոր ժառանգության ավելի խորքային ընկալմանը։

Other Subjects

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Արցախի միջին լեռնային գոտու պայմաններում խաղողի «Կանգուն» և «Հաղթանակ» սորտերի վազերի աճի ու բերքատվության վրա ոռոգման ռեժիմների և աչքերով (կտրվածքի/էտի ծանրաբեռնվածության) ազդեցության համատեղ գնահատմանը՝ ընդգծելով ագրոտեխնիկական գործոնների դերը խաղողագործության արդյունավետության բարձրացման մեջ։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես են ոռոգման տարբեր ինտենսիվությունները ազդում վեգետատիվ աճի, շիվերի զարգացման, տերևային մակերեսի ձևավորման և բերքի որակական ու քանակական ցուցանիշների վրա՝ հաշվի առնելով նաև հողի խոնավության պահպանումը և կլիմայական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էտի ծանրաբեռնվածության՝ աչքերի քանակի կարգավորման ազդեցությանը, որը անմիջականորեն կապված է վազի բեռնվածության, սննդանյութերի բաշխման և բերքատվության կայունության հետ։ Քննարկվում է նաև «Կանգուն» և «Հաղթանակ» սորտերի կենսաբանական առանձնահատկությունների տարբեր արձագանքը նույն ագրոտեխնիկական պայմաններում՝ ընդգծելով սորտային ընտրության կարևորությունը լեռնային գոտիներում խաղողագործության զարգացման համար։ Աշխատությունում եզրակացվում է, որ ոռոգման և էտի օպտիմալ համադրությունը թույլ է տալիս ապահովել վազերի հավասարակշռված աճ, բարձրացնել բերքատվությունը և բարելավել խաղողի տեխնոլոգիական որակը՝ հատկապես ռիսկային գյուղատնտեսական պայմաններում։

History

Աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքական, գաղափարական և հասարակական գործընթացների վրա՝ փորձելով բացահայտել այն նախադրյալները, որոնց պայմաններում ձևավորվեց հայ բնակչության նկատմամբ զանգվածային բռնության և բնաջնջման քաղաքականությունը։ Քննության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի վերջից կայսրությունում խորացող ներքին ճգնաժամերը, ազգային հարցերը, կենտրոնացման քաղաքականությունը, ժողովրդագրական փոփոխությունները և տարբեր ժողովուրդների կարգավիճակի շուրջ առաջացած հակասությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետևել այն գաղափարական պատկերացումների զարգացմանը, որոնց միջոցով քրիստոնյա և հատկապես հայ բնակչությունը որոշ քաղաքական շրջանակներում աստիճանաբար ներկայացվում էր որպես պետական անվտանգության կամ տարածքային ամբողջականության խնդիր։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն երիտթուրքական շարժման վերափոխումները, իշխանության կենտրոնացման գործընթացները, ազգայնական գաղափարախոսության ազդեցությունը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ստեղծած արտակարգ քաղաքական միջավայրը։ Քննվում է նաև այն հարցը, թե զանգվածային բռնության քաղաքականությունը որքանով էր ձևավորվում նախորդ տասնամյակների քաղաքական փորձի, վարչական մեխանիզմների, բռնությունների և ժողովրդագրական վերափոխումների շարունակականության պայմաններում։ Աղբյուրագիտական առումով նման հետազոտությունը կարող է համադրել օսմանյան պետական փաստաթղթեր, դիվանագիտական հաղորդագրություններ, հյուպատոսական զեկույցներ, ժամանակակիցների վկայություններ, մամուլ, հուշագրություններ և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ տարբեր աղբյուրների հնարավոր կողմնակալությունները քննադատաբար գնահատելով։ Կարևոր խնդիր է որոշումների ընդունման տարբեր մակարդակների՝ կենտրոնական իշխանության, կուսակցական կառույցների, տեղական վարչակազմերի և այլ դերակատարների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում բռնության գաղափարական հիմնավորման, բնակչության տեղահանման և ժողովրդագրական վերակազմավորման քաղաքականության փոխկապակցվածությանը։ Հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կենտրոնանում է ոչ միայն իրադարձությունների ընթացքի, այլև դրանց քաղաքական ու գաղափարական նախապատմության վրա՝ հնարավորություն տալով հասկանալու զանգվածային հանցագործության ձևավորման երկարաժամկետ և անմիջական գործոնների փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ այն ընդգրկվում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի պատմության, Հայկական հարցի, ցեղասպանագիտության և զանգվածային բռնության պատմական մեխանիզմների ուսումնասիրության շրջանակում։

Biology

Նկարագրություն՝ Աշխատությունը նվիրված է զանգակածաղկազգիների՝ Campanulaceae Juss. ընտանիքի համակողմանի ուսումնասիրությանը Կովկասի տարածքում։ Այն կարևոր բուսաբանական հետազոտություն է, որն ընդգրկում է ընտանիքի ներկայացուցիչների համակարգաբանությունը, տեսակային կազմը, տարածվածությունը, ձևաբանական առանձնահատկությունները, էկոլոգիական կապերը և աշխարհագրական տարածման օրինաչափությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կովկասյան ֆլորայի համար բնորոշ և էնդեմիկ տեսակներին, ինչպես նաև տարբեր ցեղերի ու տեսակների միջև համակարգաբանական հարաբերություններին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Կովկասի բուսական աշխարհի ուսումնասիրության համար, քանի որ տվյալ տարածաշրջանը զանգակածաղկազգիների տեսակային բազմազանության և էնդեմիզմի կարևոր կենտրոններից է։ Հետազոտության հիմքում ընկած են երկարատև բուսաբանական ուսումնասիրություններ և ընտանիքի առանձին ներկայացուցիչների վերաբերյալ նախկինում կատարված աշխատանքների ընդհանրացումը։ Հեղինակ Մարինե Էդգարի Օհանեսյանը ընտանիքի մշակումը կատարել է նաև «Կովկասի ֆլորայի կոնսպեկտի» համար, իսկ այդ աշխատանքը հիմք է հանդիսացել նրա դոկտորական ատենախոսության համար, որը պաշտպանվել է 1996 թվականին Երևանում։

Religion

Աշխատությունը պատկանում է քրիստոնեական կրոնական և դավանաբանական գրականության այն երկերի շարքին, որոնք նպատակ ունեն քննելու և հերքելու եկեղեցական ուսմունքներին հակադրվող կրոնական հայացքներն ու գաղափարները։ Նման երկերում սովորաբար ներկայացվում են տարբեր դավանաբանական դիրքորոշումներ, քննարկվում են դրանց հիմնավորումները և համադրվում քրիստոնեական վարդապետության սկզբունքների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հավատի ուսմունքների մեկնաբանությանը, եկեղեցական ավանդության պահպանմանը և կրոնական համոզմունքների ճշգրտմանը։ Աշխատության վերնագիրը վկայում է բանավիճային ու հերքող ուղղվածության մասին, որը բնորոշ է եկեղեցական գրականության այն ժանրին, որի նպատակն է պաշտպանել ընդունված դավանանքը և հակադարձել այլընտրանքային կրոնական մեկնաբանություններին։ Այն կարևոր նյութ կարող է լինել հայ աստվածաբանական մտքի, դավանաբանական վեճերի և եկեղեցական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական ուսմունքների զարգացմամբ, կրոնական բանավեճերի ավանդույթով և հայերեն աստվածաբանական գրականության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

History

Աշխատությունը նվիրված է Էջմիածնի հայրապետական աթոռի և ռուսական պետական իշխանությունների միջև հարաբերությունների սկզբնական շրջանի պատմական ուսումնասիրությանը՝ լուսաբանելով դրանց ձևավորման քաղաքական, եկեղեցական և դիվանագիտական նախադրյալները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն պատմական պայմանների վրա, որոնցում Հայոց եկեղեցու բարձրագույն հոգևոր իշխանությունը սկսեց կապեր հաստատել Ռուսաստանի հետ՝ տարածաշրջանում տեղի ունեցող քաղաքական փոփոխությունների և հայ բնակչության անվտանգության ու եկեղեցական շահերի պաշտպանության խնդիրների համատեքստում։ Քննության են առնվում Էջմիածնի կաթողիկոսների, հոգևորականների և հայ հասարակական շրջանակների նախաձեռնությունները, ռուսական իշխանություններին ուղղված դիմումները, նամակագրությունը և տարբեր ներկայացուցիչների միջոցով իրականացվող բանակցությունները։ Այս հարաբերությունները դիտարկվում են Հարավային Կովկասում և հարակից տարածքներում Ռուսաստանի քաղաքական ազդեցության աստիճանական ընդլայնման, ինչպես նաև Օսմանյան և Պարսկական տերությունների հետ նրա հարաբերությունների ընդհանուր համապատկերում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն շարժառիթներին, որոնք հայկական եկեղեցական շրջանակներին դրդում էին Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների զարգացմանը։ Դրանց թվում կարևորվում էին քրիստոնյա բնակչության պաշտպանության ակնկալիքները, եկեղեցական հաստատությունների իրավունքների ու ունեցվածքի պահպանման հարցերը, քաղաքական անկայունության պայմաններում անվտանգության ապահովման ձգտումները և արտաքին հովանավորություն ձեռք բերելու հնարավորությունները։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ռուսական կառավարության շահերն ու նպատակները՝ պարզելու, թե հայկական եկեղեցական կառույցների հետ կապերը ինչ նշանակություն կարող էին ունենալ Ռուսաստանի կովկասյան և արևելյան քաղաքականության համար։ Էջմիածնի հայրապետական աթոռը ներկայացվում է ոչ միայն որպես հոգևոր կենտրոն, այլև որպես հայկական հասարակության կազմակերպման և արտաքին կապերի հաստատման կարևոր հաստատություն, որն իր հեղինակության շնորհիվ կարող էր մասնակցել քաղաքական ու դիվանագիտական գործընթացներին։ Քննության են առնվում եկեղեցական դիվանագիտության առանձնահատկությունները, պատվիրակությունների գործունեությունը, պաշտոնական և ոչ պաշտոնական հաղորդակցության ձևերը, ինչպես նաև տարբեր միջնորդների դերը հայ-ռուսական կապերի հաստատման գործում։ Հատուկ նշանակություն է տրվում նամակագրական և վավերագրական նյութերին, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է բացահայտել կողմերի ակնկալիքները, քաղաքական հաշվարկները և հարաբերությունների զարգացման կոնկրետ փուլերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես սկզբնական առանձին շփումները ժամանակի ընթացքում վերածվեցին ավելի համակարգված հարաբերությունների և ստեղծեցին հետագա քաղաքական ու եկեղեցական համագործակցության նախադրյալներ։ Կարևորվում է նաև կրոնական գործոնի նշանակությունը, սակայն հայ-ռուսական կապերը չեն սահմանափակվում միայն քրիստոնեական ընդհանրությամբ։ Դրանք դիտարկվում են քաղաքական շահերի, տարածաշրջանային մրցակցության, առևտրական կապերի և հայկական համայնքների սոցիալական ու իրավական դրության հետ փոխկապակցված։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե տարբեր պատմական իրավիճակներում որքանով էին համընկնում կամ տարբերվում Էջմիածնի և ռուսական պետական իշխանությունների նպատակները։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հարաբերությունների պատմությունը ներկայացնել ոչ թե որպես միակողմանի գործընթաց, այլ որպես տարբեր շահեր ունեցող կողմերի փոխգործակցություն։ Աշխատության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է նաև պաշտոնական գրագրության, եկեղեցական փաստաթղթերի, դիվանագիտական հաղորդագրությունների և ժամանակաշրջանի այլ վավերագրերի օգտագործման հնարավորությամբ, որոնք տեղեկություններ են հաղորդում ինչպես քաղաքական իրադարձությունների, այնպես էլ Հայոց եկեղեցու արտաքին գործունեության մասին։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հետագա հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական հիմքերը հասկանալու համար, քանի որ սկզբնական կապերի ընթացքում ձևավորված քաղաքական պատկերացումները, հաղորդակցության ուղիները և փոխադարձ ակնկալիքները հետագայում ազդեցություն ունեցան տարածաշրջանում տեղի ունեցող զարգացումների վրա։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Էջմիածնի հայրապետական աթոռի քաղաքական և հասարակական դերակատարության, Հայոց եկեղեցու արտաքին հարաբերությունների և Ռուսաստանի հարավկովկասյան քաղաքականության ձևավորման մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Հայոց եկեղեցու պատմության, հայ-ռուսական հարաբերությունների, Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության, Կովկասի պատմության և պատմական դիվանագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։