Կրտսեր դպրոցի ապագա ուսուցչի հաղորդակցման մշակույթի ձևավորման տեխնոլոգիան բուհում

History

Այս գիրքը նվիրված է Խորհրդային Միության հերոս, լեյտենանտ Ս. Մ. Օհանյանի կյանքին, զինվորական ծառայությանը և ռազմական սխրանքներին։ Աշխատության հիմքում անհատական հերոսության և զինվորական պարտքի գաղափարներն են, որոնց միջոցով ներկայացվում է խորհրդային զինվորի կերպարը Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին։ Նյութը կարևոր է ոչ միայն որպես առանձին զինվորականի կենսագրական պատմություն, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմական իրականության, ռազմաճակատային կյանքի և մարտական ծառայության պայմանների մասին պատկերացում կազմելու աղբյուր։ Պատերազմական տարիների պատմությունը հաճախ ներկայացվում է խոշոր ռազմական գործողությունների, ճակատամարտերի և ռազմավարական որոշումների միջոցով, սակայն նման աշխատությունները հնարավորություն են տալիս այդ իրադարձությունները դիտարկել կոնկրետ մարդու ճակատագրի և անձնական փորձառության միջոցով։ Ս. Մ. Օհանյանի կենսագրության ուսումնասիրության կարևոր մասը նրա ձևավորման տարիների, աշխարհայացքի և զինվորական ուղու ներկայացումն է։ Ռազմաճակատ մեկնելուց հետո նրա կյանքը ենթարկվում է պատերազմի պայմաններին, որտեղ զինվորական պատրաստվածությունը, կարգապահությունը, արագ կողմնորոշվելու ունակությունը և անձնական պատասխանատվությունը դառնում են կենսական նշանակություն ունեցող հատկանիշներ։ Լեյտենանտի կերպարի միջոցով ընդգծվում է հատկապես երիտասարդ հրամանատարի դերը մարտական իրավիճակում՝ երբ անհրաժեշտ է ոչ միայն կատարել վերադաս հրամանները, այլև ինքնուրույն որոշումներ ընդունել և պատասխանատվություն կրել զինվորների ու մարտական առաջադրանքի համար։ Գրքի կարևոր թեմաներից է մարտական սխրանքի գաղափարը։ Խորհրդային ռազմական պատմագրության մեջ հերոսության գաղափարը սովորաբար կապվում է հայրենիքի պաշտպանության, զինվորական երդմանը հավատարմության, անձնազոհության և մարտական առաջադրանքի կատարման հետ։ Օհանյանի կերպարը ներկայացվում է այդ արժեքների համատեքստում՝ շեշտադրելով նրա նվիրվածությունը ծառայությանը և վտանգավոր իրավիճակներում ցուցաբերած քաջությունը։ Այսպիսով, անհատական կենսագրությունը միահյուսվում է Հայրենական մեծ պատերազմի ընդհանուր պատմության հետ։ Հատուկ նշանակություն ունի այն մարտական միջավայրը, որում ձևավորվում է հերոսի գործունեությունը։ Ռազմաճակատային պայմաններում զինվորների գործողությունները պայմանավորված էին ոչ միայն ռազմական հրամաններով, այլև մշտական վտանգով, ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությամբ, մարդկային կորուստներով և արագ փոփոխվող իրավիճակներով։ Այդ պայմաններում հրամանատարի անձնական օրինակը կարող էր էական ազդեցություն ունենալ ստորաբաժանման մարտունակության և բարոյահոգեբանական վիճակի վրա։ Հետևաբար Օհանյանի կերպարի միջոցով կարելի է ուսումնասիրել նաև հրամանատարի և զինվորների փոխհարաբերությունները, պատասխանատվության զգացումը և մարտական ընկերակցության նշանակությունը։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն անհատական ճակատագրի միջոցով ներկայացնում է պատերազմի ժամանակաշրջանի սոցիալական և ռազմական իրողությունները։ Պատերազմը փոխում է մարդու կյանքի բնական ընթացքը՝ երիտասարդներին ներգրավելով զինվորական ծառայության մեջ և նրանց առջև դնելով գոյաբանական նշանակության խնդիրներ։ Հաղթանակի, պարտքի, կյանքի պահպանման, ընկերոջը պաշտպանելու և սեփական կյանքը վտանգելու որոշումները դառնում են զինվորի առօրյայի մասը։ Այս տեսանկյունից հերոսի պատմությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես պատերազմի մարդկային կողմի արտացոլում։ Գրքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում Խորհրդային Միության հերոսի բարձրագույն կոչման թեման։ Այդ կոչումը խորհրդային պետական համակարգում համարվում էր բացառիկ ռազմական կամ քաղաքացիական սխրանքի համար տրվող բարձրագույն պարգևներից մեկը։ Հերոսի կոչման արժանանալու հանգամանքների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի գործողություններ էին գնահատվում որպես առանձնահատուկ քաջության և անձնազոհության օրինակներ։ Միաժամանակ այդ փաստը պատմականորեն կապում է անհատական սխրանքը խորհրդային ժամանակաշրջանի պետական պարգևատրման և հիշողության քաղաքականության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ ռազմական իրադարձությունները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել նաև ռազմապատմական տեսանկյունից։ Մարտական գործողությունների նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այնպիսի գործոնների մասին, ինչպիսիք են ստորաբաժանումների փոխգործակցությունը, հրամանատարական որոշումները, մարտական առաջադրանքների կատարումը և ռազմաճակատում զինվորների գործողությունների պայմանները։ Այս մանրամասները անհատական կենսագրությունը վերածում են ավելի լայն ռազմական պատմության մի մասի։ Հերոսի կերպարը նաև հիշողության պահպանման կարևոր օրինակ է։ Պատերազմի մասնակիցների մասին կենսագրական աշխատությունները նպաստում են ոչ միայն կոնկրետ մարդու կյանքի վերականգնմանը, այլև հասարակական հիշողության պահպանմանը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հաջորդ սերունդներին պատկերացում կազմել պատերազմի իրական մասնակիցների մասին՝ նրանց կյանքի, ծառայության, դժվարությունների և կատարած սխրանքների միջոցով։ Այս իմաստով գիրքը կարող է դիտարկվել որպես պատմական հիշողության պահպանման միջոց։ Միաժամանակ նյութը արժեքավոր է հայկական ռազմական պատմության տեսանկյունից, քանի որ հայազգի զինվորականների մասնակցությունը Հայրենական մեծ պատերազմին խորհրդային պատմության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հայկական ծագում ունեցող զինվորների և սպաների կենսագրությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լրացնելու պատերազմի տարիների հայերի մասնակցության վերաբերյալ պատմական պատկերը և ներկայացնելու այն մարդկանց անհատական ճակատագրերը, որոնք ծառայել են խորհրդային բանակում։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է Ս. Մ. Օհանյանի կյանքի և զինվորական գործունեության պատմությունը՝ այն կապելով Հայրենական մեծ պատերազմի ռազմաճակատային իրադարձությունների և խորհրդային ռազմական հերոսության գաղափարի հետ։ Այն կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի արևելյան ճակատի պատմությամբ, հայ զինվորականների կենսագրություններով և Խորհրդային Միության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Environmental Science

Սևանի ազգային պարկը Հայաստանի Հանրապետության ամենախոշոր պահպանվող բնական տարածքներից է, որը ստեղծվել է Սևանա լճի և նրա շրջակա էկոհամակարգերի պահպանության, վերականգնման և կայուն օգտագործման նպատակով։ Այն ընդգրկում է Սևանա լիճը և հարակից ափամերձ տարածքները՝ ներառելով ջրային, ճահճային և ցամաքային էկոհամակարգերի բազմազան համալիր, որոնք ունեն մեծ գիտական, էկոլոգիական և տնտեսական նշանակություն։ Պարկի հիմնական նպատակն է պահպանել լճի ջրային ռեսուրսները, կենսաբազմազանությունը, ձկնատեսակները և թռչնաշխարհը, ինչպես նաև կանխել էկոլոգիական դեգրադացիան, որը կապված է մարդու գործունեության, ջրօգտագործման և կլիմայական փոփոխությունների հետ։ Սևանի ազգային պարկը կարևոր դեր ունի նաև տարածաշրջանային էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանման մեջ, քանի որ Սևանա լիճը հանդիսանում է Հայաստանի խոշորագույն քաղցրահամ ջրային ավազանը և ունի ռազմավարական նշանակություն ջրամատակարարման, ոռոգման և էներգետիկ համակարգերի համար։ Պարկում իրականացվում են բնապահպանական մոնիթորինգի, գիտահետազոտական աշխատանքներ, ինչպես նաև էկոտուրիզմի զարգացման ծրագրեր, որոնք միաժամանակ նպաստում են բնության պահպանությանը և տեղական տնտեսական զարգացմանը։ Սակայն տարածքը բախվում է նաև մի շարք խնդիրների՝ ջրի մակարդակի տատանումներ, աղտոտում, ապօրինի ձկնորսություն և մարդկային ճնշում, որոնք պահանջում են պետական վերահսկողության և պահպանության միջոցառումների շարունակական կատարելագործում։ Ընդհանուր առմամբ, Սևանի ազգային պարկը հանդիսանում է Հայաստանի բնապահպանական համակարգի առանցքային բաղադրիչներից մեկը և ունի մեծ նշանակություն թե՛ էկոլոգիական, թե՛ սոցիալ-տնտեսական տեսանկյունից։

Agriculture

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։

Economics

Այս կուրսային աշխատանքը վերաբերում է մոնետարիզմի և քեյնսյան տնտեսական դպրոցի համեմատական վերլուծությանը՝ կենտրոնանալով այն երկու խոշոր տնտեսագիտական մտածողների գաղափարների վրա, որոնք ձևավորել են ժամանակակից մակրոտնտեսական տեսությունների հիմքերը՝ John Maynard Keynes և Milton Friedman։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է, թե ինչպես են Քեյնսի կողմից առաջարկված պետական միջամտության, համախառն պահանջարկի խթանման և տնտեսական ցիկլերի կարգավորման գաղափարները հակադրվում Ֆրիդմանի մոնետարիստական մոտեցմանը, որը կենտրոնանում է փողի զանգվածի վերահսկման, շուկայի ինքնակարգավորման և պետական միջամտության նվազեցման վրա։ Ներկայացվում է նաև երկու տեսությունների պատմական ձևավորումը՝ Մեծ ճգնաժամի պայմաններում քեյնսյան մոդելի առաջացումը և հետպատերազմյան շրջանում մոնետարիզմի զարգացումը՝ որպես քեյնսյան քաղաքականությունների քննադատություն։ Կուրսայինում քննարկվում են այն հիմնական տարբերությունները, թե ինչպես են երկու դպրոցները բացատրում գնաճի, գործազրկության և տնտեսական աճի պատճառները, ինչպես նաև դրանց առաջարկած քաղաքական լուծումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Ֆիլիպսի կորի մեկնաբանությանը, պետական բյուջետային քաղաքականության արդյունավետությանը և կենտրոնական բանկերի դերին տնտեսական կայունության ապահովման գործում։ Աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալ ոչ միայն հակասությունները, այլ նաև այն կետերը, որտեղ երկու մոտեցումները կարող են լրացնել միմյանց՝ ձևավորելով ավելի բարդ և բազմաշերտ մակրոտնտեսական պատկեր։

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է դեմպինգ-համախտանիշով հիվանդների մոտ կոճղեզային շաղկապենու (mesenteric) միկրոշրջանառության և արյան ձևավոր տարրերի ագրեգացիոն հատկությունների խանգարումներին՝ ընդգծելով ստամոքս-աղիքային համակարգի հետվիրահատական ֆունկցիոնալ փոփոխությունների համակարգային ազդեցությունները։ Նյութում վերլուծվում են դեմպինգ-համախտանիշի պաթոֆիզիոլոգիական մեխանիզմները՝ կապված սննդային զանգվածի արագ անցման, օսմոտիկ բեռի փոփոխության և վեգետատիվ-անոթային ռեակցիաների խանգարման հետ, որոնք կարող են հանգեցնել ինչպես տեղային, այնպես էլ համակարգային հեմոդինամիկ փոփոխությունների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միկրոշրջանառության խանգարումների դրսևորումներին՝ մազանոթային հոսքի նվազում, հյուսվածքային հիպօքսիա և անոթային տոնուսի անկայունություն, ինչպես նաև արյան ձևավոր տարրերի՝ էրիթրոցիտների և թրոմբոցիտների ագրեգացիոն ակտիվության փոփոխություններին, որոնք կարող են խորացնել միկրոցირკուլյատոր խանգարումները։ Քննարկվում են նաև կլինիկական գնահատման մեթոդները՝ ռեոգրաֆիա, լաբորատոր հեմոռեոլոգիական թեստեր և դինամիկ հեմոդինամիկ մոնիթորինգ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ այս փոփոխությունների վաղ հայտնաբերումը և համալիր բուժական մոտեցումը կարևոր են դեմպինգ-համախտանիշի բարդությունների կանխարգելման և հիվանդների կյանքի որակի բարելավման համար։

History

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XIX դարի վերջին տասնամյակում Հայկական հարցի և ռուս հասարակական մտքի փոխհարաբերությունների քննությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես էր հայ ժողովրդի ազգային-քաղաքական և սոցիալական դրությունը ընկալվում Ռուսաստանի հասարակական ու մտավոր շրջանակներում։ Աշխատության առանցքում այն ժամանակաշրջանն է, երբ Օսմանյան կայսրության հայաբնակ նահանգներում խորանում էին քաղաքական և սոցիալական ճգնաժամերը, իսկ հայության անվտանգության, բարենորոգումների և ինքնապաշտպանության խնդիրները աստիճանաբար վերածվում էին միջազգային քաղաքականության կարևոր հարցի։ 1890-ական թվականներին այս խնդիրը հատկապես սրվեց՝ կապված Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության նկատմամբ իրականացվող բռնությունների, բարենորոգումների ձախողման և եվրոպական տերությունների քաղաքականության հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ռուս հասարակական կարծիքի ձևավորման գործընթացի բացահայտումը։ Ռուսաստանում Հայկական հարցի նկատմամբ վերաբերմունքը միատարր չէր․ տարբեր հասարակական և քաղաքական խմբեր այն գնահատում էին տարբեր տեսանկյուններից՝ ելնելով ազգային, կրոնական, մարդասիրական, քաղաքական և աշխարհաքաղաքական պատկերացումներից։ Մի կողմից՝ ռուս մտավորականության և հասարակական գործիչների մի մասը հայերի վիճակը դիտարկում էր որպես քրիստոնյա բնակչության պաշտպանության և մարդկային իրավունքների խնդիր, մյուս կողմից՝ Ռուսական կայսրության արտաքին և ներքին քաղաքական շահերը հաճախ պայմանավորում էին այդ հարցի նկատմամբ պաշտոնական վերաբերմունքի սահմանափակ ու հակասական բնույթը։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուսաստանի հասարակական մամուլին, հրապարակախոսությանը և քաղաքական մտքին, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում մամուլը հասարակական կարծիքի ձևավորման կարևորագույն միջոցներից էր։ Հայկական հարցի վերաբերյալ հոդվածները, հրապարակումները, գրական-հրապարակախոսական արձագանքներն ու քննարկումները նպաստում էին ռուս ընթերցողին Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության դրությանը ծանոթացնելուն։ Միաժամանակ այդ հրապարակումները արտացոլում էին հենց ռուսական հասարակության ներսում գոյություն ունեցող քաղաքական հակասությունները։ Հայկական հարցի ընկալման կարևոր բաղադրիչ էր Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում տիրող իրավիճակի մասին տեղեկատվությունը։ Ռուս հասարակական գործիչների և հրապարակախոսների ուշադրության կենտրոնում էին բռնությունները, հարկային ճնշումները, վարչական կամայականությունները, բնակչության անվտանգության խնդիրը և բարենորոգումների անհրաժեշտությունը։ Այս իրողությունները քննարկվում էին ոչ միայն հայերի ազգային պահանջների, այլև Օսմանյան կայսրության ընդհանուր քաղաքական համակարգի և նրա քրիստոնյա ժողովուրդների դրության համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, որ Հայկական հարցը ռուսական հասարակական մտքում հաճախ ձեռք էր բերում ավելի լայն նշանակություն՝ կապվելով արևելյան քրիստոնյաների պաշտպանության և Ռուսաստանի՝ որպես տարածաշրջանային տերության դերի հետ։ Միևնույն ժամանակ կարևոր է տարբերակել ռուսական հասարակական կարծիքը ցարական կառավարության պաշտոնական քաղաքականությունից։ Պաշտոնական իշխանությունները Հայկական հարցը դիտարկում էին նախևառաջ Ռուսական կայսրության արտաքին քաղաքական և ռազմավարական շահերի տեսանկյունից։ Կովկասի նկատմամբ վերահսկողությունը, Օսմանյան կայսրության հետ հարաբերությունները և տարածաշրջանում ռուսական ազդեցության ընդլայնման հնարավորությունները նշանակալի գործոններ էին։ Հետևաբար հասարակական շրջանակներում հայերի պաշտպանության վերաբերյալ հնչող մարդասիրական կամ քաղաքական կոչերը միշտ չէ, որ համընկնում էին պետական քաղաքականության առաջնահերթությունների հետ։ Առանձին ուշադրության է արժանի ռուսական հասարակական մտքի տարբեր ուղղությունների վերաբերմունքը հայ ազգային շարժմանը։ Հայ քաղաքական կազմակերպությունների գործունեության ակտիվացումը և ազգային ինքնապաշտպանության գաղափարների տարածումը ռուս հասարակության մի մասի կողմից կարող էին ընկալվել որպես ազատագրական շարժման դրսևորում, մինչդեռ այլ շրջանակներ դրանք դիտարկում էին կայսրության ներքին կայունության և արտաքին քաղաքական շահերի տեսանկյունից։ Այս հակասական գնահատականները ցույց են տալիս, որ Հայկական հարցի ընկալումը սերտորեն կապված էր նաև XIX դարի վերջին Ռուսաստանի սեփական քաղաքական ու գաղափարական խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր թեման է 1890-ական թվականների հայկական կոտորածների ազդեցությունը ռուս հասարակական կարծիքի վրա։ Այդ իրադարձությունների մասին տեղեկությունների տարածումը մեծացրեց հայերի նկատմամբ համակրանքը ռուս հասարակության որոշ շրջանակներում և առաջ բերեց բողոքի ու դատապարտման արձագանքներ։ Հայկական բնակչության զանգվածային բռնությունների և տեղահանությունների մասին հաղորդումները Հայկական հարցը վերածում էին ոչ միայն դիվանագիտական, այլև բարոյական և մարդասիրական խնդրի։ Այս գործընթացում կարևոր դեր ունեին ռուս մտավորականները, գրողները, հրապարակախոսները և հասարակական գործիչները, որոնք իրենց հրապարակումներով փորձում էին ազդել հասարակական կարծիքի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում Հայկական հարցը դիտարկվում է նաև ռուս-հայկական հասարակական և մշակութային կապերի համատեքստում։ XIX դարի ընթացքում ձևավորված կրթական, մշակութային և մտավոր կապերը նպաստում էին նրան, որ ռուսական հասարակության որոշ շրջանակներ ավելի լավ ճանաչեին հայ ժողովրդի պատմությունը, մշակույթը և ազգային խնդիրները։ Հայ մտավորականության ներկայացուցիչների գործունեությունը Ռուսաստանում ևս նպաստում էր հայկական ազգային խնդիրների ներկայացմանը ռուս հասարակությանը։ Այդ կապերը Հայկական հարցի շուրջ ձևավորվող հասարակական քննարկումների կարևոր նախադրյալներից էին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև եվրոպական տերությունների քաղաքականության նկատմամբ ռուսական հասարակության վերաբերմունքը։ Հայկական հարցը XIX դարի վերջին արդեն դուրս էր եկել միայն ռուս-թուրքական հարաբերությունների շրջանակից և դարձել եվրոպական դիվանագիտության բաղադրիչ։ Ռուս հասարակական միտքը տարբեր կերպ էր գնահատում Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի և մյուս տերությունների դիրքորոշումները՝ հատկապես բարենորոգումների իրականացման և Օսմանյան կայսրության նկատմամբ քաղաքականության հարցերում։ Այս համատեքստում Հայկական հարցը միաժամանակ ընկալվում էր որպես ազգային ազատագրության, մարդասիրության և միջազգային քաղաքականության խնդիր։ Ուսումնասիրության կարևոր արդյունքն այն է, որ 1890-ական թվականների ռուս հասարակական մտքի վերաբերմունքը Հայկական հարցի նկատմամբ անհրաժեշտ է դիտարկել բազմաշերտ կերպով։ Այն ներառում էր մարդասիրական համակրանք, կրոնական և մշակութային ընդհանրությունների գիտակցում, քաղաքական համերաշխություն, Ռուսաստանի աշխարհաքաղաքական շահերի հաշվարկ և երբեմն նաև կայսերական մտածողության սահմանափակումներ։ Հենց այս գործոնների փոխազդեցությունն էր ձևավորում ռուս հասարակության վերաբերմունքը հայ ժողովրդի ազգային և քաղաքական խնդիրների նկատմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր է XIX դարի վերջին Հայկական հարցի միջազգային պատմությունը և ռուսական հասարակական-քաղաքական միտքը փոխկապակցված դիտարկելու համար։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես էր հայ ժողովրդի ճակատագիրը դառնում ռուսական հասարակական քննարկումների առարկա, ինչպիսի գաղափարական դիրքորոշումներ էին ձևավորվում այդ խնդրի շուրջ և ինչ հակասություններ գոյություն ունեին հասարակական համակրանքի ու պետական քաղաքականության միջև։ Նյութը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, ռուսական հասարակական մտքի պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով, Հայկական հարցով և XIX դարի վերջի ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։