Մատթեոսի Ավետարանի մեկնություն

Linguistics

Աշխատությունը հայերենի, մասնավորապես գրաբարի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանը նվիրված դասական լեզվաբանական աշխատություն է, որի հեղինակը Միքայել Չամչյանն է (1738–1823)՝ Մխիթարյան միաբանության նշանավոր գործիչ, պատմաբան, լեզվաբան և աստվածաբան։ Առաջին անգամ 1779 թվականին Վենետիկում հրատարակված այս աշխատությունը երկար ժամանակ ծառայել է որպես գրաբարի ուսուցման կարևոր դասագիրք և նշանակալի ազդեցություն ունեցել հայ քերականագիտական մտքի զարգացման վրա։ Այն համակարգված ձևով ներկայացնում է լեզվի քերականական կանոնները, խոսքի մասերը, բառերի կազմությունն ու փոփոխությունը, հոլովման և խոնարհման ձևերը, բառերի միջև քերականական համաձայնության սկզբունքները, ինչպես նաև գրավոր խոսքի կառուցման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը ձգտում է նկարագրել հայերենի ներքին օրինաչափությունները և քերականական կանոնները ներկայացնել հայերեն լեզվական ավանդույթի հիման վրա՝ անդրադառնալով նաև նախորդ քերականագիտական աշխատությունների մոտեցումներին։ Գիրքը նպաստել է գրաբարի ուսուցման կազմակերպմանը, հայերեն քերականական տերմինաբանության զարգացմանը և լեզվի կառուցվածքի համակարգված ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը բազմիցս վերահրատարակվել է տարբեր ժամանակներում և տարբեր վայրերում, այդ թվում՝ Վենետիկում ու Մոսկվայում։ Այն կարևոր աղբյուր է գրաբարի պատմական քերականության, հայ լեզվաբանության զարգացման, հայ կրթական ավանդույթների և Մխիթարյան միաբանության գիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

History

Հ. Ռ. Իսրայելյանի ուսումնասիրությունը նվիրված է ուշ բրոնզի դարաշրջանի Հայաստանի բնակչության կրոնական պատկերացումների, պաշտամունքային ավանդույթների և հոգևոր մշակույթի հետազոտությանը՝ հիմնվելով հնագիտական նյութերի վրա։ Աշխատության առանցքում հնագիտական գտածոների միջոցով հնագույն հասարակության աշխարհայացքի, գերբնական ուժերի մասին պատկերացումների և ծիսական գործունեության հնարավոր դրսևորումների բացահայտումն է։ Հեղինակը դիտարկում է նյութական մշակույթի այն վկայությունները, որոնք կարող են տեղեկություններ հաղորդել պաշտամունքային կյանքի, խորհրդանշական պատկերացումների և կրոնական արարողությունների վերաբերյալ։ Հնագիտական առարկաները, պատկերագրական նյութերը, ծիսական նշանակություն ունեցող իրերն ու հնավայրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն են տալիս վերակազմելու ուշ բրոնզի դարաշրջանի հոգևոր մշակույթի որոշ կողմեր և բացահայտելու դրանց կապը հասարակական կյանքի ու տնտեսական գործունեության հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև Հայաստանի հին բնակչության մշակութային ավանդույթների, տարածաշրջանային ընդհանրությունների և հոգևոր պատկերացումների պատմական զարգացման հետազոտության տեսանկյունից։ Աշխատությունը նպաստում է հնագիտական տվյալների հիման վրա հին հայկական պաշտամունքների և հավատալիքների գիտական մեկնաբանությանը՝ արժեքավոր նյութ տրամադրելով հնագիտության, կրոնագիտության և հին Հայաստանի պատմության մասնագետներին։

Religion

Հրատարակությունը վերաբերում է ընծայի ընդունմանն առնչվող կրոնական կամ եկեղեցական կարգին և ներկայացնում է ծիսական ու հոգևոր կյանքի հետ կապված նյութ։ Ընծան քրիստոնեական ավանդույթում կարող է ունենալ նվիրաբերման, ընծայման և հոգևոր ծառայության խորհրդանշական նշանակություն՝ արտահայտելով հավատացյալի նվիրվածությունը, երախտագիտությունը և մասնակցությունը եկեղեցական կյանքին։ Այսպիսի բնույթի աշխատությունները կարևոր են եկեղեցական ծեսերի, դրանց կատարման կարգի և դրանց հիմքում ընկած հոգևոր ըմբռնումների ուսումնասիրության համար։ Դրանք կարող են ծառայել որպես ուղեցույց՝ ներկայացնելով ծիսական գործողությունների նշանակությունը, եկեղեցական ավանդույթների պահպանման անհրաժեշտությունը և հոգևոր արարողությունների հետ կապված կանոնները։ Ընծայման գաղափարը քրիստոնեական մտածողության մեջ առնչվում է ոչ միայն նյութական նվիրատվությանը, այլև անձնական նվիրվածությանը, հավատարմությանը և հոգևոր պարտավորության գիտակցմանը։ Այդ պատճառով ընծայի ընդունմանն առնչվող կարգերը դիտարկելի են նաև եկեղեցու և հավատացյալ համայնքի փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել եկեղեցական ծիսակարգի, քրիստոնեական պաշտամունքի պատմության և հոգևոր արարողությունների ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր է կրոնական գրականության պատմության տեսանկյունից՝ որպես եկեղեցական կյանքի որոշակի կողմի վերաբերյալ տեղեկություններ պարունակող հրատարակություն։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է թարգմանության գործընթացում նույնականության պահպանման, վերակառուցման և փոխակերպման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ֆրանսիական արձակ և չափածո գրականության հայերեն թարգմանությունների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում նույնականությունը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ երևույթ, որը կարող է արտահայտվել ազգային, մշակութային, լեզվական, հեղինակային, սոցիալական և անհատական մակարդակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե բնագրում արտահայտված մշակութային ու լեզվական ինքնատիպությունը ինչպիսի փոփոխությունների է ենթարկվում այլ լեզվական և մշակութային միջավայր տեղափոխվելիս։ Քննվում են թարգմանչի ընտրած լեզվական միջոցները, բառապաշարը, ոճական լուծումները, դարձվածքները, մշակութային իրողությունների փոխանցման եղանակները և դրանց ազդեցությունը ստեղծագործության ընդհանուր ընկալման վրա։ Արձակ ստեղծագործությունների ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում են պատմողական ձայնի, կերպարների խոսքի, սոցիալական ու մշակութային միջավայրի, հեղինակային ոճի և ենթատեքստային իմաստների վերարտադրության խնդիրները։ Չափածո ստեղծագործությունների դեպքում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում բանաստեղծական լեզվի, պատկերային համակարգի, ռիթմի, հնչերանգի, տաղաչափական կառուցվածքի և գեղարվեստական արտահայտչականության փոխանցման հարցերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բնագրի և թարգմանության համեմատական քննությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իմաստային տեղաշարժերը, բացթողումները, հավելումները, փոխարինումները և մշակութային հարմարեցումները։ Դիտարկվում է նաև թարգմանչի՝ որպես երկու լեզվամշակութային համակարգերի միջնորդի դերը, քանի որ նրա մեկնաբանական որոշումները կարող են ազդել ինչպես հեղինակի անհատական ոճի, այնպես էլ ստեղծագործության մեջ ներկայացված մշակութային ինքնության ընկալման վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն բառերին, արտահայտություններին, խորհրդանիշներին և իրողություններին, որոնք սերտորեն կապված են ֆրանսիական մշակութային միջավայրի հետ և հայերենում միշտ չէ, որ ունեն ամբողջական համարժեքներ։ Այդ դեպքերում քննվում են համարժեքության, օտարացման, տեղայնացման, բացատրական փոխանցման և այլ թարգմանական ռազմավարությունների հնարավորությունները։ Կարևորվում է նաև հայերեն թարգմանության լեզվական բնականության և բնագրի մշակութային առանձնահատկությունների պահպանման միջև հավասարակշռության խնդիրը։ Տարբեր ժանրերի համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե նույնականության փոխանցման խնդիրներն ինչպես են փոփոխվում արձակի և պոեզիայի դեպքում և ինչպիսի թարգմանական միջոցներ են առավել բնորոշ յուրաքանչյուրին։ Աշխատությունը կարող է նպաստել գրական թարգմանության տեսության, ֆրանսերեն-հայերեն մշակութային փոխհաղորդակցության և թարգմանական մեկնաբանության մեխանիզմների առավել խոր ուսումնասիրությանը՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով թարգմանագիտության, համեմատական գրականագիտության, ֆրանսիական գրականության և լեզվամշակութաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Biology

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է միլիմետրային դիապազոնի էլեկտրամագնիսական ալիքների ազդեցությանը արյան որոշ բաղադրիչների վրա՝ դիտարկելով դրանց կենսաֆիզիկական և ֆիզիոլոգիական արձագանքները։ Նյութում վերլուծվում են այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ցածր էներգիայի բարձր հաճախականությամբ էլեկտրամագնիսական ճառագայթումը կարող է փոխազդել կենսաբանական հյուսվածքների հետ՝ ազդելով բջջային թաղանթների, իոնային փոխադրումների և մոլեկուլային կառուցվածքների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արյան ձևավոր տարրերի՝ էրիթրոցիտների, լեյկոցիտների և թրոմբոցիտների ֆունկցիոնալ ցուցանիշների հնարավոր փոփոխություններին, ինչպես նաև պլազմայի որոշ կենսաքիմիական պարամետրերի դինամիկային ազդեցության պայմաններում։ Քննարկվում են նաև փորձարարական հետազոտությունների մեթոդաբանությունները՝ in vitro և in vivo մոդելներ, ճառագայթման դոզավորման և հաճախականության ընտրության սկզբունքներ, ինչպես նաև ստացված արդյունքների վիճակագրական վերլուծության մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ միլիմետրային ալիքների կենսաբանական ազդեցության մեխանիզմները դեռևս պահանջում են խորքային հետազոտություն՝ դրանց հնարավոր կիրառությունները բժշկության մեջ, մասնավորապես ֆիզիոթերապիայի և ոչ ինվազիվ բուժման մեթոդների զարգացման համատեքստում արժևորելու համար։

Economics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ճարտարապետաշինարարական կրթության որակի կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ինչ գործոններ են պայմանավորում ճարտարապետության և շինարարության ոլորտում մասնագիտական կրթության որակը, ինչպես կարելի է կատարելագործել կրթական ծրագրերի բովանդակությունը, դասավանդման մեթոդները, ուսանողների գնահատման համակարգը, նյութատեխնիկական բազան և բուհ-աշխատաշուկա կապը։ Այս ոլորտի կրթության առանձնահատկությունն այն է, որ մասնագետից պահանջվում է տեսական գիտելիքների և գործնական հմտությունների համադրություն․ ապագա ճարտարապետը կամ շինարարական ոլորտի մասնագետը պետք է կարողանա ոչ միայն յուրացնել մասնագիտական գիտելիքներ, այլև դրանք կիրառել նախագծման, հաշվարկների, շինարարական գործընթացների, թվային մոդելավորման և իրական մասնագիտական խնդիրների լուծման ժամանակ։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել կրթության որակի կառավարման ամբողջական համակարգը՝ սկսած կրթական ծրագրերի մշակման և հաստատման փուլից մինչև ուսուցման արդյունքների գնահատում և շրջանավարտների հետագա մասնագիտական գործունեության վերլուծություն։ Կարևոր ուղղություն է կրթական ծրագրերի համապատասխանեցումը աշխատաշուկայի պահանջներին։ ՀՀ օրենսդրական շրջանակն էլ նախատեսում է, որ բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները կրթական ծրագրերը մշակելիս հաշվի առնեն համապատասխան գործատուների մասնակցությունն ու առաջարկությունները, ինչը հատկապես կարևոր է մասնագիտական ուղղվածություն ունեցող ճարտարապետաշինարարական կրթության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել գործատուների, մասնագիտական կազմակերպությունների, շրջանավարտների և ուսանողների կարծիքների պարբերական հավաքագրումը՝ կրթական ծրագրերի ուժեղ և թույլ կողմերը բացահայտելու համար։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է նաև ուսումնական գործընթացում ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրումը։ Ճարտարապետաշինարարական մասնագիտությունների համար հատկապես կարևոր են համակարգչային նախագծումը, եռաչափ մոդելավորումը, շենքերի տեղեկատվական մոդելավորումը՝ BIM, աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերը, թվային նախագծման գործիքները, ինչպես նաև ինժեներական համակարգերի մոդելավորման և կառավարման ժամանակակից լուծումները։ ՀՀ-ում այս ուղղությամբ արդեն իրականացվել են կրթական ենթակառուցվածքների արդիականացման ծրագրեր․ մասնավորապես Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարանում ստեղծվել է «ՍՄԱՐԹԼԱԲ» կենտրոն, ներդրվել են IoT լաբորատորիա, համակարգչային լսարաններ և BIM մոտեցումներ։ Այս փորձը կարող է դիտարկվել որպես կրթության որակի կառավարման կատարելագործման գործնական ուղղություններից մեկը։ Մյուս կարևոր խնդիրը դասավանդման մեթոդների արդիականացումն է։ Ավանդական դասախոսական մոտեցումներին զուգահեռ կարող են կիրառվել նախագծահեն, խնդիրների վրա հիմնված, թիմային և հետազոտահեն ուսուցման մեթոդներ, որոնց միջոցով ուսանողը ոչ միայն ստանում է տեղեկատվություն, այլև սովորում է ինքնուրույն վերլուծել մասնագիտական խնդիրները, մշակել նախագծային լուծումներ, պաշտպանել իր որոշումները և աշխատել բազմամասնագիտական թիմում։ Ճարտարապետաշինարարական կրթության դեպքում սա հատկապես կարևոր է, քանի որ իրական նախագծերում ճարտարապետները, կոնստրուկտորները, ինժեներները, դիզայներները և այլ մասնագետներ աշխատում են փոխկապակցված միջավայրում։ Կրթության որակի կառավարման կատարելագործման կարևոր ուղղություն է ուսանողների ուսումնառության արդյունքների գնահատման համակարգի բարելավումը։ Գնահատումը պետք է արտացոլի ոչ միայն տեսական գիտելիքների յուրացումը, այլև մասնագիտական կարողությունների ձևավորումը։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել նախագծերի, պորտֆոլիոների, գործնական աշխատանքների, լաբորատոր փորձերի, թիմային առաջադրանքների և իրական մասնագիտական խնդիրների լուծման արդյունքների գնահատման մեխանիզմներ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել շրջանավարտի պատրաստվածության մասին։ Առանձին նշանակություն ունի դասախոսական կազմի մասնագիտական զարգացումը։ Կրթության որակի բարձրացումը դժվար է ապահովել առանց դասախոսների շարունակական վերապատրաստման, ժամանակակից մասնագիտական ծրագրերի յուրացման, միջազգային փորձի ուսումնասիրության և գիտահետազոտական գործունեության ակտիվացման։ Այս ուղղությամբ կրթական քաղաքականության մեջ նույնպես շեշտադրվում է կարողությունների զարգացումը, որակի ապահովման և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բուհի ներքին որակի ապահովման համակարգին։ Դրա արդյունավետությունը պահանջում է կրթական ծրագրերի պարբերական ինքնագնահատում, ուսանողների առաջադիմության և բավարարվածության ուսումնասիրություն, դասավանդման արդյունավետության գնահատում, շրջանավարտների զբաղվածության մոնիթորինգ և ստացված տվյալների հիման վրա բարելավման միջոցառումների իրականացում։ Այսպիսի մոտեցումը կրթության որակի կառավարումը վերածում է շարունակական գործընթացի, այլ ոչ թե միայն հավատարմագրման կամ արտաքին ստուգման համար իրականացվող գործողության։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև կրթական, գիտական և արտադրական գործունեության ինտեգրումը։ Ճարտարապետաշինարարական կրթության արդյունավետության բարձրացման համար անհրաժեշտ է ուսանողներին հնարավորություն տալ մասնակցելու իրական նախագծերի, լաբորատոր և հետազոտական աշխատանքների, մասնագիտական պրակտիկաների և շինարարական կազմակերպությունների հետ համատեղ իրականացվող ծրագրերի։ Բուհի առաքելության մեջ նույնպես ընդգծվում է միջազգային չափանիշներին և աշխատաշուկայի պահանջներին համապատասխան մասնագետների պատրաստումը, շարունակական կրթությունը և գիտահետազոտական գործունեությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մեխանիզմները կարող են կիրառվել ճարտարապետաշինարարական կրթական ծրագրերի վերանայման, որակի ներքին կառավարման համակարգերի կատարելագործման, ուսումնական լաբորատորիաների և թվային ենթակառուցվածքների զարգացման, դասախոսների վերապատրաստման և գործատուների հետ համագործակցության ամրապնդման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կրթության որակի կառավարումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված գործընթաց, որը ներառում է կրթական ծրագրերի արդիականացում, ուսուցման և գնահատման մեթոդների կատարելագործում, ժամանակակից թվային տեխնոլոգիաների ներդրում, դասախոսների մասնագիտական զարգացում, ուսանողների գործնական պատրաստվածության բարձրացում, գիտահետազոտական գործունեության խթանում և աշխատաշուկայի հետ շարունակական հետադարձ կապի ձևավորում։