Мифологические репродукции в драматургии В. Маяковского

History

Այս աշխատությունը նվիրված է 1917–1941 թվականներին խորհրդային հանրապետություններում բնակվող հայկական համայնքների ձևավորման, զարգացման և հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է, թե ինչպես են Հայաստանի սահմաններից դուրս բնակվող հայերը հարմարվել նոր քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական պայմաններին՝ պահպանելով իրենց ազգային ինքնությունը, մշակույթը և համայնքային կառույցները։ Ուսումնասիրվում են հայ բնակչության տեղաբաշխման առանձնահատկությունները տարբեր խորհրդային հանրապետություններում, նրանց մասնակցությունը արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, գիտության, կրթության և մշակույթի զարգացման գործընթացներին, ինչպես նաև խորհրդային ազգային քաղաքականության ազդեցությունը հայկական համայնքների կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, հայերեն մամուլի զարգացմանը, ազգային մշակութային միությունների աշխատանքին և համայնքային կապերի պահպանման ձևերին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է միգրացիոն գործընթացներին, ժողովրդագրական փոփոխություններին և այն խնդիրներին, որոնց բախվել են հայկական համայնքները խորհրդային պետական համակարգի ձևավորման և ամրապնդման տարիներին։ Այսպիսով, հետազոտությունը կարևոր աղբյուր է խորհրդահայության պատմության, սփյուռքագիտության և ազգային փոքրամասնությունների սոցիալական ու մշակութային զարգացման ուսումնասիրության համար՝ բացահայտելով հայ համայնքների դերն ու տեղը բազմազգ խորհրդային հասարակությունում։

Linguistics

Գիտական աշխատանքը նվիրված է բառիմաստի ներլեզվական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ անգլերենից և հայերենից փոխառված բառերի օրինակների հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են լեզվում արդեն գործածության մեջ մտնող փոխառյալ բառերը ժամանակի ընթացքում ենթարկվում իմաստային փոփոխությունների, ինչպես են ձևավորվում դրանց նոր նշանակությունները և ինչպիսի ներլեզվական ու արտալեզվական գործոններ են պայմանավորում այդ փոփոխությունները։ Փոխառությունը սովորաբար չի սահմանափակվում միայն բառի՝ մեկ լեզվից մյուսը անցնելու գործընթացով․ նոր լեզվական միջավայրում հայտնվելով՝ բառը կարող է աստիճանաբար ձեռք բերել նոր իմաստներ, կորցնել սկզբնական նշանակության որոշ կողմեր, նեղացնել կամ ընդլայնել իր իմաստային ծավալը, ստանալ փոխաբերական կամ դարձվածային կիրառություններ և ներառվել տվյալ լեզվի բառապաշարային համակարգի մեջ։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է փոխառյալ բառի սկզբնական նշանակության և ընդունող լեզվում ձևավորված իմաստների համեմատական քննությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե արդյոք փոխառված միավորը պահպանել է սկզբնաղբյուր լեզվի իմաստը, թե ենթարկվել է մասնագիտացման, ընդհանրացման, իմաստային տեղաշարժի կամ այլ փոփոխության։ Անգլերենի և հայերենի նյութի համադրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր լեզվական համակարգերում ընթացող իմաստային զարգացման ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից մեկը իմաստային փոփոխությունների դասակարգումն է։ Կարող են ուսումնասիրվել իմաստի ընդլայնման և նեղացման, իմաստի բարելավման կամ վատթարացման, փոխաբերականացման, իմաստային տեղափոխության և այլ գործընթացներ։ Յուրաքանչյուր փոփոխություն կարելի է դիտարկել կոնկրետ բառի պատմական կիրառության օրինակներով՝ պարզելու համար, թե ինչպես է փոխվել դրա իմաստային կառուցվածքը տարբեր ժամանակաշրջաններում և տարբեր հաղորդակցական միջավայրերում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի փոխառությունների հարմարեցումը ընդունող լեզվի բառապաշարային համակարգին։ Փոխառված բառը գործածության մեջ մտնելով՝ կարող է ստանալ նոր բառակապակցություններ, մասնակցել նոր բառակազմական շղթաների ձևավորմանը և փոխհարաբերությունների մեջ մտնել տվյալ լեզվի արդեն գոյություն ունեցող բառերի հետ։ Այդ գործընթացը կարող է հանգեցնել նաև իմաստային նոր կապերի ձևավորմանը, որոնց արդյունքում փոխառությունը աստիճանաբար դառնում է լեզվի բնական և ակտիվ բառապաշարային միավոր։ Աշխատանքի մեջ կարող է կարևորվել նաև համատեքստի դերը։ Բառի իմաստը հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն բառարանի սահմանմամբ, այլև այն միջավայրով, որտեղ այն գործածվում է։ Տարբեր ոլորտներում՝ տեխնոլոգիա, տնտեսություն, քաղաքականություն, գիտություն, մշակույթ կամ առօրյա հաղորդակցություն, նույն փոխառյալ բառը կարող է ստանալ տարբեր մասնավոր նշանակություններ։ Այս երևույթը հատկապես նկատելի է ժամանակակից լեզուներում, որտեղ միջազգային հաղորդակցությունը արագացնում է նոր բառերի և հասկացությունների ներթափանցումը։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է դիտարկվել նաև լեզվական և հասարակական փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը։ Նոր տեխնոլոգիաների, սոցիալական հարաբերությունների, մշակութային երևույթների և միջազգային շփումների զարգացումը ստեղծում է նոր հասկացությունների անվանման անհրաժեշտություն։ Անգլերենը ժամանակակից միջազգային հաղորդակցության մեջ ունեցած իր մեծ դերակատարության շնորհիվ բազմաթիվ ոլորտների համար դարձել է նոր բառապաշարի կարևոր աղբյուր, և այդ բառերի՝ հայերենում գործածության ընթացքում կարող են առաջանալ իմաստային յուրահատուկ փոփոխություններ։ Միաժամանակ հայերենից այլ լեզուներ անցած բառերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հակառակ ուղղությամբ ընթացող գործընթացները և պարզել, թե ինչպես է սկզբնաղբյուր լեզվի բառային միավորը փոխակերպվում օտար լեզվական միջավայրում։ Համեմատական վերլուծությունը կարող է բացահայտել, որ նույն բառը տարբեր լեզուներում կարող է զարգացնել տարբեր իմաստային շերտեր։ Դա պայմանավորված է տվյալ լեզվի ներքին համակարգով, խոսողների մշակութային փորձով, բառի գործածության հաճախականությամբ և այլ բառերի հետ ունեցած հարաբերություններով։ Հետևաբար փոխառության հետագա իմաստային զարգացումը պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես օտար բառի մեխանիկական ներմուծում, այլ որպես նոր լեզվական միջավայրում դրա վերաիմաստավորման և համակարգայնացման գործընթաց։ Հետազոտության կարևոր աղբյուրներ կարող են լինել տարբեր ժամանակաշրջանների բառարանները, գրական և հրապարակախոսական տեքստերը, մամուլի նյութերը, մասնագիտական գրականությունը և ժամանակակից էլեկտրոնային հաղորդակցության լեզվական օրինակները։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու բառի իմաստային փոփոխությանը ժամանակի ընթացքում և տարբերակելու կայուն, անցողիկ ու համատեքստային նշանակությունները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են օգտակար լինել ինչպես հայերենի և անգլերենի բառապաշարի ուսումնասիրության, այնպես էլ փոխառությունների տեսության և լեզվական շփումների հետազոտության համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը փոխառյալ բառը դիտարկում է որպես լեզվական համակարգում շարունակաբար զարգացող միավոր։ Այն ցույց է տալիս, որ բառի՝ նոր լեզու անցնելուց հետո նրա պատմությունը չի ավարտվում․ հակառակը, նոր լեզվական միջավայրը կարող է առաջացնել իմաստային վերակազմավորումներ, նոր նշանակությունների ձևավորում և գործածական նոր ոլորտների ընդլայնում։ Այդ գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու լեզուների փոխազդեցությունը, բառապաշարի փոփոխության ներքին մեխանիզմները և բառիմաստի պատմական զարգացումը։

Literature

Հրատարակության վերնագիրը ներկայացված է օսմաներենից հայատառ փոխանցված ձևով և, ըստ բառային կառուցվածքի, կարող է առնչվել անձնական հիշողություններին, սիրային հարաբերություններին կամ անցյալի իրադարձությունների պատմությանը։ «Հաթըրասը» օսմաներենում նշանակում է հիշողություն կամ հուշ, իսկ «սևգի» և «կյուզեշթի» նման բառային ձևերը կարող են կապ ունենալ սիրո և անցյալի հետ։ Այդ պատճառով վերնագիրը հնարավոր է մեկնաբանել որպես սիրային հիշողությունների կամ անցյալում տեղի ունեցած սիրային պատմության մասին երկ, սակայն ամբողջական ճշգրիտ թարգմանությունը մնում է անորոշ։ Նմանատիպ գրական ստեղծագործություններում հիշողությունը հաճախ դառնում է պատմողական հիմք՝ ներկայացնելու մարդկային զգացմունքները, անձնական հարաբերությունները, բաժանումը, կարոտը և ժամանակի ընթացքում փոխվող ապրումները։ Սիրային թեմաներով արձակը XIX դարի ընթերցողական մշակույթում կարևոր տեղ ուներ՝ ընթերցողին առաջարկելով հուզական պատմություններ և մարդկային հարաբերությունների շուրջ մտորումներ։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմաներենով և հայատառ գրությամբ շրջանառված գրական նյութերի, տարածաշրջանի բազմալեզու գրքային մշակույթի և XIX դարի սիրային արձակի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև վկայում է պատմական գրքագրության մեջ օտարալեզու վերնագրերի հայատառ փոխանցման ավանդույթի մասին։

Religion

Գիրքը ներառում է Դավիթ թագավորին ավանդաբար վերագրվող սաղմոսները, որոնք քրիստոնեական հոգևոր և աստվածաշնչյան գրականության կարևորագույն մասերից են։ Սաղմոսները աղոթքի, փառաբանության, ապաշխարության, գոհության և հոգևոր խորհրդածության արտահայտություններ են, որոնց միջոցով մարդն իր հավատքն է ուղղում առ Աստված, արտահայտում երախտագիտությունը, խնդրանքները, հույսերն ու կյանքի դժվարությունների հետ կապված ապրումները։ Դրանցում միահյուսված են անհատական աղոթքի և համայնական պաշտամունքի տարրերը, աստվածային արդարության, ողորմության, պաշտպանության և փրկության թեմաները։ Սաղմոսների գրական առանձնահատկություններից են պատկերավոր լեզուն, բանաստեղծական կառուցվածքը, կրկնությունները և հուզական արտահայտչականությունը, որոնք նպաստում են դրանց հիշելուն, ընթերցելուն և երգեցիկ կատարմանը։ Սաղմոսները դարեր շարունակ կարևոր տեղ են զբաղեցրել Հայ առաքելական եկեղեցու աղոթական և ծիսական կյանքում՝ կիրառվելով եկեղեցական ժամերգությունների, պաշտամունքային արարողությունների և անձնական աղոթքի ընթացքում։ Գիրքը պատկանում է հայերեն աստվածաշնչյան գրականության և հոգևոր ընթերցանության ավանդույթին՝ ներկայացնելով սաղմոսերգության տարածման ու պահպանման նշանակությունը հայ կրոնական մշակույթում։

Literature

Աշխատության վերնագիրը մատնանշում է քրիստոնեական եկեղեցական ավանդույթի հետ կապված գիշերային արարողություն կամ ծիսական իրադարձություն։ Այն կարող է առնչվել թաթախման՝ ջրի մեջ ընկղմելու կամ մկրտության խորհրդաբանությանը, որը քրիստոնեական հավատքում կապված է հոգևոր մաքրագործման, նորոգման և հավատքի մեջ ներգրավվելու գաղափարների հետ։ Գիրքը դիտարկելի է հայ հոգևոր և ծիսական գրականության համատեքստում՝ որպես կրոնական ավանդույթների, եկեղեցական արարողությունների և դրանց շուրջ ձևավորված պատկերացումների ուսումնասիրության նյութ։ Վերնագրի ձևակերպումը թույլ չի տալիս միանշանակ որոշել, թե կոնկրետ որ ծեսին կամ իրադարձությանն է նվիրված ամբողջ աշխատությունը, ուստի դրա բովանդակությունը նպատակահարմար է ներկայացնել ընդհանուր կրոնածիսական շրջանակում։ Նման փոքրածավալ հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել եկեղեցական գիտելիքի, ծիսական սովորույթների և հոգևոր պատկերացումների տարածման գործում։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայ եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական ծիսագիտությամբ, կրոնական գրականությամբ և հայ ժողովրդի հոգևոր-մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։

Linguistics

Բառարանը նվիրված է հայերենի Վանի բարբառի բառապաշարի հավաքման, համակարգման և ներկայացման աշխատանքին։ Այն ընդգրկում է Վանի բարբառին բնորոշ բառեր ու արտահայտություններ՝ նպաստելով տվյալ լեզվական տարածքի խոսակցական առանձնահատկությունների, բառային կազմի և լեզվական ինքնատիպության ուսումնասիրությանը։ Բառային միավորների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բարբառի հնչյունական, բառային և իմաստային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն լեզվական շերտերը, որոնք ձևավորվել են պատմական, աշխարհագրական և հասարակական տարբեր պայմանների ազդեցությամբ։ Վանի բարբառը կարևոր տեղ ունի հայերենի բարբառային համակարգում՝ արտացոլելով Վանի և հարակից բնակավայրերի հայ բնակչության լեզվական ժառանգությունը։ Բառարանի գիտական ու մշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև բարբառային բառապաշարի պահպանման անհրաժեշտությամբ, քանի որ այն լեզվական հիշողության և ազգային ոչ նյութական ժառանգության կարևոր բաղադրիչ է։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ բարբառագիտությամբ, պատմական լեզվաբանությամբ, բառարանագիտությամբ և հայոց լեզվի բառապաշարի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է Վանի բարբառով, նրա լեզվական առանձնահատկություններով և արևմտահայերենի բարբառային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։