Միջին դարերի պատմության դասագիրք

Biology

Աշխատությունը նվիրված է լեռնային էկոհամակարգերում կենսածին տարրերի բնական հոսքերի վրա մարդու գործունեության ազդեցության, դրանց փոփոխության օրինաչափությունների և հետագա դինամիկայի կանխատեսման ուսումնասիրությանը՝ Արագածի լեռնազանգվածի օրինակով։ Քննության են առնվում էկոհամակարգի հիմնական բաղադրիչների՝ հողի, բուսականության և ջրային միջավայրի միջև քիմիական տարրերի շրջանառության ու տեղափոխման գործընթացները։ Վերլուծվում է գյուղատնտեսական գործունեության, արոտավայրերի օգտագործման, բնակավայրերի, ենթակառուցվածքների և այլ մարդածին գործոնների հնարավոր ազդեցությունը նյութերի բնական շրջանառության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազոտի, ֆոսֆորի և էկոհամակարգերի կենսագործունեության համար կարևոր այլ տարրերի տարածական բաշխվածությանը, կուտակմանը, արտահոսքին և դրանց հարաբերակցության փոփոխություններին։ Դիտարկվում են բնական և մարդածին ազդեցության ենթարկված տարածքների տարբերությունները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել կենսաերկրաքիմիական գործընթացների փոփոխության հիմնական միտումները։ Քննարկվում է լեռնային գոտիականության, բարձրության, հողային ու կլիմայական պայմանների, բուսածածկույթի և հողօգտագործման բնույթի նշանակությունը կենսածին տարրերի հոսքերի ձևավորման գործում։ Կարևորվում է երկարաժամկետ դիտարկումների, դաշտային և լաբորատոր հետազոտությունների տվյալների համադրումը՝ էկոհամակարգերի վիճակի գնահատման և հնարավոր փոփոխությունների կանխատեսման նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև մոդելավորման և կանխատեսման մեթոդների կիրառմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել տարբեր մարդածին ծանրաբեռնվածությունների պայմաններում բնական համակարգերի հետագա զարգացումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել լեռնային էկոհամակարգերի պահպանության, բնական ռեսուրսների կայուն օգտագործման, հողերի կառավարման և բնապահպանական ռիսկերի նվազեցման գիտականորեն հիմնավորված միջոցառումների մշակմանը։

Religion

Գիրքը նախատեսված է հայկական դպրոցներում աղոթքների կիրառման և աշակերտների հոգևոր դաստիարակության համար։ Վերնագիրը մատնանշում է ուսումնական միջավայրում գործածելու նպատակով կազմված աղոթքների ժողովածու, որը կարող էր ծառայել դպրոցական առօրյայի և կրոնական կրթության կազմակերպմանը։ Հայկական կրթական ավանդույթում քրիստոնեական աղոթքը կարևոր տեղ է զբաղեցրել՝ նպաստելով երեխաների ծանոթացմանը եկեղեցական լեզվին, հավատքի հիմնական պատկերացումներին և հոգևոր կյանքի սովորույթներին։ Աղոթքների ուսուցումը միաժամանակ դիտարկվել է որպես բարոյական դաստիարակության միջոց՝ խրախուսելով խոնարհությունը, երախտագիտությունը, բարությունը, պատասխանատվությունը և ուրիշների հանդեպ հարգանքը։ Դպրոցական աղոթագրքերը կարող էին ներառել տարբեր առիթների համար նախատեսված աղոթքներ, որոնք կիրառվում էին դասերի սկզբում կամ ավարտին, ինչպես նաև կրթական օրվա այլ պահերին։ Դրանց օգտագործումը նպաստում էր ընդհանուր հոգևոր միջավայրի ձևավորմանը և աշակերտների մասնակցությանը դպրոցական կրոնական ավանդույթներին։ Հեղինակ Ն. Տեր-Հակոբյանի անունով հիշատակվող այս հրատարակությունը կարևոր նյութ է հայ դպրոցական գրականության և 19-րդ դարի կրոնական կրթության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի կրթական մոտեցումը, որի շրջանակում գիտելիքների փոխանցումը զուգակցվում էր հոգևոր ու բարոյական արժեքների ձևավորման հետ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական մշակույթի, աղոթագրական գրականության և հայկական դպրոցներում կիրառվող ուսումնական նյութերի պատմության տեսանկյունից։

Other Subjects

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կովկասյան գորշ ցեղատեսակի խոշոր եղջերավոր անասունների գենետիկական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը, ինչպես նաև դրանց կիրառմանը սելեկցիոն գործընթացներում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են կենդանիների ժառանգական հատկանիշները, արտադրողականության ցուցանիշները, կաթնատվության և մսատվության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ցեղատեսակի կենսաբանական և տնտեսական արժեքը։ Ուսումնասիրվում են գենետիկական կառուցվածքի գնահատման մեթոդները, ընտրման և զուգավորման սկզբունքները, սելեկցիոն չափանիշների ձևավորման մոտեցումները և բարձրարժեք կենդանիների ստացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շրջակա միջավայրի պայմանների, կերակրման տեխնոլոգիաների և պահվածքի համակարգերի ազդեցությանը կենդանիների արտադրական հատկանիշների վրա։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են նաև ցեղի բարելավման, գենոֆոնդի պահպանման և արդյունավետ սելեկցիոն ծրագրերի մշակման գիտական հիմքերը։ Ստացված արդյունքները կարևոր նշանակություն ունեն անասնաբուծության զարգացման, կենդանիների արտադրողականության բարձրացման, ցեղային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության ապահովման համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել կենդանաբույծների, սելեկցիոներների, անասնաբուժության և գյուղատնտեսության ոլորտի մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են խոշոր եղջերավոր անասունների գենետիկայի, բուծման տեխնոլոգիաների և սելեկցիոն մեթոդների ուսումնասիրությամբ։

Other Subjects

Համախառն ազգային արդյունքը (ՀԱԱ) մակրոտնտեսական կարևոր ցուցանիշ է, որը արտահայտում է որոշակի ժամանակահատվածում տվյալ երկրի ռեզիդենտների կողմից արտադրված վերջնական ապրանքների և ծառայությունների ընդհանուր արժեքը՝ անկախ այն բանից, թե արտադրությունը կատարվել է երկրի ներսում, թե արտերկրում։ Այն օգտագործվում է երկրի տնտեսական ակտիվության, արտադրողականության և բնակչության տնտեսական կարողությունների գնահատման համար։ ՀԱԱ-ն նման է համախառն ներքին արդյունքին (ՀՆԱ), սակայն հիմնական տարբերությունն այն է, որ ՀՆԱ-ն հաշվի է առնում միայն երկրի տարածքում ստեղծված արտադրանքը, իսկ ՀԱԱ-ն՝ նաև արտերկրում աշխատող երկրի քաղաքացիների կողմից ստացված եկամուտները՝ հանելով օտարերկրացիների կողմից երկրի ներսում ստացված եկամուտները։ Այսինքն՝ ՀԱԱ = ՀՆԱ + արտերկրից ստացված եկամուտներ − արտերկիր փոխանցված եկամուտներ։ ՀԱԱ-ի հաշվարկման հիմնական եղանակները երեքն են՝ արտադրական, եկամտային և ծախսային մոտեցումները։ Արտադրական եղանակով ՀԱԱ-ն հաշվարկվում է՝ գումարելով տնտեսության բոլոր ոլորտներում ստեղծված ավելացված արժեքը՝ խուսափելով կրկնահաշվարկից։ Եկամտային մոտեցմամբ հաշվի են առնվում բոլոր եկամուտները, որոնք ստեղծվել են արտադրության գործընթացում՝ աշխատավարձերը, շահույթը, տոկոսները և վարձակալական եկամուտները։ Ծախսային մոտեցմամբ ՀԱԱ-ն հաշվարկվում է որպես վերջնական ապրանքների և ծառայությունների վրա կատարված բոլոր ծախսերի գումար՝ ներառյալ սպառումը, ներդրումները, պետական ծախսերը և զուտ արտահանումը։ Այս երեք մոտեցումները տեսականորեն պետք է ապահովեն նույն արդյունքը, քանի որ դրանք արտացոլում են նույն տնտեսական գործընթացը տարբեր կողմերից։ ՀԱԱ-ի կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս գնահատել երկրի տնտեսական հզորությունը, համեմատել տարբեր երկրների տնտեսական զարգացումը և մշակել տնտեսական քաղաքականություն։ Սակայն այս ցուցանիշն ունի նաև սահմանափակումներ, քանի որ չի արտացոլում եկամուտների բաշխումը, ոչ պաշտոնական տնտեսությունը և կյանքի որակի ոչ նյութական կողմերը։ Այսպիսով, համախառն ազգային արդյունքը հանդիսանում է երկրի տնտեսական գործունեության հիմնական մակրոտնտեսական ցուցանիշներից մեկը, իսկ դրա հաշվարկման տարբեր եղանակները հնարավորություն են տալիս բազմակողմանիորեն գնահատել ազգային տնտեսության իրական վիճակը և զարգացման միտումները։

Culture

Հրատարակությունը մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի ընթացիկ տեղեկատու է, որը նախատեսված է Հայկական ԽՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ներկայացման համար։ Այն ընդգրկում է մշակութային կյանքի տարբեր բնագավառներին առնչվող գրքեր, հոդվածներ, գիտական ուսումնասիրություններ, ժողովածուներ, պարբերական մամուլի հրապարակումներ և այլ տպագիր նյութեր՝ նպաստելով համապատասխան տեղեկատվության որոնմանն ու օգտագործմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, կինոարվեստի, ժողովրդական ստեղծագործության և մշակութային ժառանգության վերաբերյալ հրապարակումների մատենագիտական հաշվառմանը։ Տեղեկատուում նյութերը կարող են ներկայացվել թեմատիկ բաժիններով՝ համապատասխան մատենագիտական նկարագրություններով, հեղինակների անուններով, հրատարակության տվյալներով և անհրաժեշտության դեպքում համառոտ տեղեկատվական նշումներով։ Կարևորվում է նոր հրատարակությունների մասին տեղեկությունների պարբերական հավաքագրումը, մշակումը և տարածումը՝ գրադարանների, գիտական հաստատությունների ու մշակութային կազմակերպությունների տեղեկատվական պահանջները բավարարելու նպատակով։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի ոլորտներում իրականացվող հետազոտությունների ուղղություններին, ծանոթանալու նոր հրապարակումներին և բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի ուսումնասիրման համար անհրաժեշտ աղբյուրները։ Անդրադարձ է կատարվում ինչպես հայկական ազգային մշակույթի պատմությանն ու զարգացմանը, այնպես էլ արվեստի տարբեր տեսակների տեսական, պատմական և գործնական խնդիրներին վերաբերող գրականությանը։ Առանձնացվում է մատենագիտական տեղեկատվության նշանակությունը գիտահետազոտական աշխատանքների կազմակերպման, գրադարանային հավաքածուների համալրման, թեմատիկ ցուցակների կազմման և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության գործում։ Տեղեկատուն նաև պատմական արժեք ունի, քանի որ արտացոլում է համապատասխան ժամանակաշրջանում Հայկական ԽՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործունեության որոշակի պատկերը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարների, մատենագետների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, պատմաբանների, գիտաշխատողների, ուսանողների և հայ մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Linguistics

Հայոց լեզվով գրավոր և բանավոր խոսքի մշակման, մտքերի տրամաբանական շարադրման և արտահայտման հմտությունների ձևավորմանն ուղղված այս ուսումնական աշխատությունը ներկայացնում է շարադրության և վայելչախոսության ուսուցման սկզբունքները՝ դրանք դիտարկելով որպես լեզվական կրթության և ընդհանուր մտավոր զարգացման կարևոր բաղադրիչներ։ «Ընթացք» հասկացությունը գրքի վերնագրում մատնանշում է նյութի դասընթացային, աստիճանական կազմակերպումը, իսկ առաջին տարվա նշումը վկայում է ուսուցման հաջորդական համակարգի սկզբնական փուլի մասին։ Աշխատության թեմատիկ առանցքը շարադրելու կարողության զարգացումն է՝ սեփական մտքերը հստակ, հաջորդական, քերականորեն ճիշտ և նպատակահարմար ձևով ներկայացնելու միջոցով, ինչպես նաև վայելչախոսության՝ արտահայտիչ, մշակված և համոզիչ խոսքի սկզբունքների յուրացումը։ Շարադրության ուսուցումը կարևոր նշանակություն ունի լեզվական կարողությունների համակողմանի զարգացման համար, քանի որ ենթադրում է մտքերի ընտրություն և կազմակերպում, նյութի տրամաբանական դասավորում, նախադասությունների ու պարբերությունների փոխկապակցում, բառերի ճշգրիտ գործածություն և խոսքի ամբողջական կառուցվածքի պահպանում։ Վայելչախոսության ուսուցումն իր հերթին առնչվում է խոսքի պարզությանը, սահունությանը, արտահայտչականությանը և լսարանի կամ ընթերցողի ընկալմանը համապատասխան լեզվական միջոցների ընտրությանը։ Այս երկու ուղղությունների համադրությունը նպաստում է գրավոր և բանավոր խոսքի փոխլրացնող հմտությունների ձևավորմանը՝ զարգացնելով ոչ միայն լեզվի կանոնների իմացությունը, այլև հաղորդակցական նպատակին համապատասխան խոսք կառուցելու կարողությունը։ Որպես ուսումնական դասընթացի առաջին տարվա համար նախատեսված աշխատություն՝ գիրքը ներկայացնում է լեզվական կրթության համակարգված մոտեցման կարևորությունը, որի շրջանակում սովորողը պետք է աստիճանաբար անցնի լեզվական տարրական հմտություններից դեպի ավելի ինքնուրույն, գիտակցված և կազմակերպված արտահայտում։ Նման բնույթի դասագրքերում առաջնային նշանակություն ունեն տեսական գիտելիքների և գործնական կիրառության կապը, լեզվական կանոնների ըմբռնումը, օրինակների միջոցով դրանց յուրացումը և գրավոր խոսքի մշակման վարժությունների դերը։ Շարադրության ուսուցումը նաև նպաստում է ընթերցած նյութը վերլուծելու, հիմնական միտքն առանձնացնելու, փաստերն ու դատողությունները տարբերակելու և սեփական տեսակետը հիմնավորված ներկայացնելու կարողությունների զարգացմանը։ Վայելչախոսության ավանդույթը, իր հերթին, կապվում է դասական հռետորական արվեստի հետ, որի շրջանակում խոսքը դիտարկվում է որպես գիտելիքի փոխանցման, հասարակական հաղորդակցության և համոզելու միջոց։ Այս առումով աշխատությունը կարելի է դիտարկել լեզվական կրթության և հռետորական մշակույթի փոխկապակցվածության համատեքստում, որտեղ կարևոր են խոսքի բովանդակային հստակությունը, կառուցվածքային ամբողջականությունը և լեզվական արտահայտչամիջոցների նպատակային կիրառությունը։ Գրքի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև 19-րդ դարի վերջին հայ կրթական միջավայրում հայերենով ուսուցման, լեզվական նորմերի մշակման և գրավոր խոսքի կատարելագործման նկատմամբ առկա հետաքրքրությամբ։ Կոստանդնուպոլիսը այդ ժամանակաշրջանում հայ կրթական, գրական և տպագրական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվող ուսումնական աշխատությունները նպաստում էին մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների տարածմանը և կրթական նյութերի համակարգմանը։ Նման դասընթացների ստեղծումն ու կիրառությունը կարևոր էին գրավոր հաղորդակցության մշակույթի ամրապնդման, կրթված ընթերցողի ձևավորման և հայերենը գիտելիքի ու հասարակական հաղորդակցության լիարժեք լեզու դարձնելու գործընթացում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, շարադրության մեթոդիկայով, հռետորական արվեստով և 19-րդ դարի հայ ուսումնական գրականությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական կրթության նպատակները, խոսքի մշակույթի վերաբերյալ պատկերացումները և գրավոր արտահայտման հմտությունների ուսուցման պատմական մոտեցումները։ Ընթերցողական առումով գիրքը կարևորում է հստակ, գրագետ և արտահայտիչ խոսքի ձևավորման նշանակությունը՝ ընդգծելով, որ լեզվական կարողությունների զարգացումը ոչ միայն քերականական կանոնների յուրացում է, այլև ինքնուրույն մտածելու, դատողությունները կազմակերպելու և գաղափարներն արդյունավետ հաղորդելու մշակույթի ձևավորում։