Միլիմետրային և ենթամիլիմետրային ալիքները ռադիոֆիզիկայի հետազոտական և կիրառական խնդիրներում

Technology

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ջրամբարների օգտակար ծավալի մեծացման և ջրառ կառուցվածքների շահագործման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված ինժեներական միջոցառումների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ջրամբարների շահագործման ընթացքում առաջացող տեխնիկական և հիդրոլոգիական խնդիրները, այդ թվում՝ նստվածքների կուտակման, ջրի կորուստների, ջրառ համակարգերի աշխատանքի արդյունավետության և ջրային պաշարների կառավարման հարցերը։ Հեղինակը ներկայացնում է ժամանակակից ինժեներական լուծումներ և հաշվարկային մոտեցումներ, որոնք նպաստում են ջրամբարների օգտակար տարողության պահպանմանը կամ ավելացմանը, ջրառ կառուցվածքների հուսալի աշխատանքի ապահովմանը և ջրային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է տեսական վերլուծությունների, ինժեներական հաշվարկների և գործնական փորձի վրա՝ առաջարկելով տեխնիկապես հիմնավորված միջոցառումներ, որոնք կարող են կիրառվել ջրատնտեսական կառույցների նախագծման, վերակառուցման և շահագործման գործընթացներում։ Գիրքը նախատեսված է հիդրոտեխնիկական և ջրատնտեսական ճարտարագիտության ոլորտի մասնագետների, նախագծողների, գիտաշխատողների, ուսանողների և ջրային ռեսուրսների կառավարման բնագավառի պատասխանատուների համար։

History

Այս պատմագիտական և հայագիտական աշխատությունը ներկայացնում է Մխիթարյան միաբանության ձևավորման, զարգացման և գործունեության համառոտ պատմությունը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում հաստատված հայկական համայնքին։ Գիրքը հրատարակվել է 1835 թվականին Վենետիկում, ունի 62 էջ և հեղինակել է Հարություն Ավգերյանը, իսկ հրատարակության անգլերեն տարբերակը ներկայացվում է որպես հայերենից և իտալերենից թարգմանված աշխատանք։ Ուսումնասիրության հիմնական թեման Մխիթարյանների՝ որպես հայ կաթոլիկ վանական-մշակութային կազմակերպության ձևավորումն ու նրանց գործունեությունն է։ Միաբանությունը հիմնադրվել է Մխիթար Սեբաստացու կողմից 1701 թվականին Կոստանդնուպոլսում, իսկ հետագայում հաստատվել է Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում, որը դարձավ հայագիտության, գրահրատարակության, ձեռագրերի պահպանության և կրթական գործունեության կարևոր կենտրոն։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ ներկայացնում է միաբանության գործունեությունը ոչ միայն որպես կրոնական կառույցի, այլև որպես հայկական մշակույթի պահպանման և զարգացման կենտրոնի։ Մխիթարյանների գործունեության առանցքային ուղղություններից էին հայերեն գրքերի հրատարակությունը, հին և միջնադարյան հայկական գրականության ուսումնասիրությունը, ձեռագրերի հավաքագրումն ու պահպանումը, հայոց լեզվի ուսումնասիրությունը, բառարանների և քերականական աշխատությունների կազմումը, ինչպես նաև կրթական գործունեությունը։ Այդ աշխատանքը նշանակալի դեր ունեցավ հայագիտական գիտության զարգացման և հայ մշակութային ժառանգության՝ եվրոպական գիտական միջավայրում ներկայացման գործում։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում Սուրբ Ղազար կղզու՝ որպես գիտական և մշակութային կենտրոնի նկարագրությունը։ Կղզում ձևավորված միաբանության տպարանը և ակադեմիական միջավայրը հնարավորություն տվեցին ստեղծել ու տարածել բազմաթիվ հայերեն և օտարալեզու հրատարակություններ։ Մխիթարյանների տպագրական գործունեությունը նպաստեց հայ գրավոր մշակույթի պահպանմանը և նոր ընթերցողական ու կրթական միջավայրի ձևավորմանը։ Հրատարակության մատենագիտական տվյալները հաստատում են, որ այն տպագրվել է նույն հայկական ակադեմիայի տպարանում՝ Վենետիկում։ Կարևոր թեմա է նաև հայոց լեզվի ուսումնասիրությունը։ Մխիթարյան միաբանության անդամները մեծ ուշադրություն էին դարձնում ինչպես դասական հայերենի, այնպես էլ ժամանակակից հայերենի ուսումնասիրմանը։ Նրանց կազմած քերականական աշխատությունները և բառարանները կարևոր դեր ունեցան հայերենի գիտական նկարագրության և օտարերկրացիներին հայերենը սովորեցնելու գործում։ Աշխատանքի պատմական համատեքստում հիշատակվում է նաև Պասկալ Օգյուսերի և լորդ Բայրոնի հետ կապված հայագիտական գործունեությունը, այդ թվում՝ հայերեն-անգլերեն քերականության և բառարանի կազմման աշխատանքները։ Մխիթարյանների մշակութային գործունեության մեկ այլ կարևոր ուղղություն էր հին հայկական գրական ժառանգության ուսումնասիրությունը։ Միաբանության անդամները հավաքում, համադրում և հրատարակում էին հին ձեռագրերի ու գրական երկերի նյութերը՝ նպաստելով բազմաթիվ տեքստերի պահպանմանը և գիտական շրջանառության մեջ մտցնելուն։ Այս գործունեությունը հետագայում մեծ նշանակություն ունեցավ ինչպես հայագիտության, այնպես էլ համաշխարհային բանասիրության համար, քանի որ հայկական աղբյուրները հաճախ պարունակում էին տեղեկություններ այլ ժողովուրդների և հին մշակույթների մասին։ Միաբանության գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նաև հասկանալու հայկական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները վաղ նոր շրջանում։ Այն ժամանակ, երբ հայկական համայնքները գտնվում էին տարբեր քաղաքական և մշակութային միջավայրերում, Սուրբ Ղազարը դարձավ այնպիսի կենտրոն, որտեղ միավորվում էին կրոնական կյանքը, կրթությունը, տպագրությունը, լեզվաբանությունը, պատմագիտությունը և գրականությունը։ Այդ պատճառով հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն Մխիթարյանների պատմությամբ հետաքրքրվողների, այլև հայկական մտավոր մշակույթի ձևավորման գործընթացն ուսումնասիրողների համար։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրա վաղ հրատարակության հանգամանքով։ 1835 թվականին լույս տեսած այս գիրքը ստեղծվել է այն ժամանակաշրջանում, երբ Մխիթարյանների գիտական և հրատարակչական գործունեությունն արդեն ձեռք էր բերել լայն ճանաչում, և միաբանության մասին տեղեկությունների տարածումը նպաստում էր եվրոպական ընթերցողների շրջանում հայկական մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Գրքի պահպանված օրինակների մատենագիտական նկարագրությունները հաստատում են դրա վաղ շրջանի հրատարակչական բնույթը և կապը Վենետիկի հայկական ակադեմիայի հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես Մխիթարյան միաբանության պատմության վաղ շրջանի կարևոր վկայություն, որը միավորում է կրոնական, կրթական, գիտական և մշակութային գործունեության նկարագրությունը։ Այն արժեքավոր է հայագիտության պատմության, հայկական տպագրության, հայոց լեզվի ուսումնասիրության, ձեռագրագիտության և հայ մշակութային ժառանգության պահպանման պատմությունը հետազոտողների համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, բանասերներին, կրոնագետներին, մատենագետներին, գրադարանագետներին և հայկական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Literature

Մատենագիտական հրատարակությունը նվիրված է հայ նշանավոր բանաստեղծ Ռազմիկ Դավոյանի գրական ժառանգության ներկայացմանը և նրա ստեղծագործությունների ընթերցանության խթանմանը երիտասարդության շրջանում։ Ծանոթագրված ցանկի նպատակն է ընթերցողներին ծանոթացնել գրողի ստեղծագործական աշխարհին, բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկություններին և հայ ժամանակակից գրականության զարգացման գործում նրա ունեցած ներդրմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծի ստեղծագործություններում արտահայտված հայրենասիրական, մարդասիրական, փիլիսոփայական և բարոյական գաղափարներին, մարդու ներաշխարհի, ազգային ինքնության, սիրո, բնության և ժամանակի վերաբերյալ գեղարվեստական պատկերացումներին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրողի երկերի և նրա ստեղծագործությանը վերաբերող գրականագիտական նյութերի նպատակային ընտրության ու ուսումնասիրության համար։ Մատենագիտական նկարագրություններն ու ծանոթագրությունները հնարավորություն են տալիս ընթերցողներին ընդհանուր պատկերացում կազմելու ներկայացված հրատարակությունների բովանդակության, թեմատիկ ուղղվածության և գրական արժեքի մասին։ Կարևորվում են երիտասարդների ընթերցողական հետաքրքրությունների զարգացումը, գեղագիտական ճաշակի ձևավորումը և հայ պոեզիայի նկատմամբ հետաքրքրության խորացումը։ Ցանկը կարող է օգտագործվել գրադարաններում գրականության հանձնարարական սպասարկման, թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողական քննարկումների և կրթական միջոցառումների կազմակերպման ընթացքում։ Այն նաև նպաստում է գրողի ստեղծագործական ժառանգության հանրահռչակմանը և երիտասարդ սերնդի մշակութային ու գրական կրթության հարստացմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել դպրոցականների, ուսանողների, գրադարանավարների, ուսուցիչների, գրականագետների և հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Other Subjects

Հրատարակությունը 1872 թվականի համար նախատեսված տարեցույց է, որը միավորում է օրացուցային տվյալներն ու տարվա ընթացքում ընթերցողին անհրաժեշտ տեղեկատու նյութերը։ Այն ներկայացնում է քրիստոնեական և հայկական թվականությունների համապատասխանությունը՝ պահպանելով հայ ավանդական ժամանակագրական համակարգի կիրառությունը։ Տարեցույցները 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում կարևոր դեր էին կատարում՝ օգնելով կողմնորոշվել ամսաթվերի, ամիսների, տոների և հիշատակության օրերի մեջ, ինչպես նաև կազմակերպել առօրյա, ընտանեկան և աշխատանքային գործունեությունը։ Ավելի ընդարձակ տարեցույցները հաճախ դուրս էին գալիս զուտ օրացուցային տեղեկությունների շրջանակից և ընդգրկում էին գրական, պատմական, կրթական ու հասարակական բնույթի նյութեր՝ դառնալով տվյալ ժամանակաշրջանի մտավոր և մշակութային կյանքի յուրօրինակ պատկեր։ Այսպիսի հրատարակությունները նպաստում էին գիտելիքների տարածմանը, ընթերցողական հետաքրքրությունների ընդլայնմանը և հայերեն տպագիր տեղեկատվության հասանելիության մեծացմանը։ Դրանք նաև հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժամանակի հասարակական առաջնահերթությունները, մշակութային հետաքրքրությունները և հանրային հաղորդակցության ձևերը։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայ օրացուցային գրականության, Կոստանդնուպոլսի հայկական հրատարակչական միջավայրի և հայ հասարակության առօրյա ու մշակութային պատմության հետազոտության համար։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խորհրդային ժամանակաշրջանում ստեղծված հայոց լեզվի բացատրական բառարանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կազմավորման պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառապաշարի ընտրության սկզբունքների և հայ բառարանագրության զարգացման գործում ունեցած նշանակության տեսանկյունից։ Աշխատության կենտրոնում այն բառարաններն են, որոնց հիմնական նպատակն է եղել ներկայացնել հայերենի բառային կազմը, բացատրել բառերի իմաստները, արձանագրել դրանց գործածության տարբեր ոլորտները և հնարավորինս ամբողջական պատկերացում տալ ժամանակի հայերեն լեզվական համակարգի մասին։ Խորհրդային շրջանը հայ բառարանագրության համար առանձնահատուկ փուլ էր, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվեցին մեծածավալ գիտական բառարանագրական աշխատանքներ, ընդլայնվեց բառարանների կազմման մեթոդաբանական հիմքը և համակարգվեց նախորդ դարերից ժառանգված բառագիտական նյութը։ Բացատրական բառարանի հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ այն սահմանափակված չէ բառի պարզ համարժեքի կամ թարգմանության ներկայացմամբ։ Դրա խնդիրն է բացահայտել բառի իմաստը տվյալ լեզվի ներսում՝ հնարավորության դեպքում ներկայացնելով իմաստային տարբերակները, քերականական բնութագրերը, ոճական առանձնահատկությունները, գործածության ոլորտները և օրինակները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն լեզվի բառապաշարը ճանաչելու, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական վիճակն ուսումնասիրելու համար։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի բառարանների առանձնահատկություններից է հայերենի բառապաշարի լայն ընդգրկումը։ Դրանցում տեղ են գտել գրական լեզվի բառեր, մասնագիտական և գիտական եզրույթներ, խոսակցական միավորներ, բարբառային կամ հնացած բառեր, նորաբանություններ և տարբեր ոլորտների հետ կապված բառային միավորներ։ Այսպիսի բազմազանությունը պայմանավորված էր նաև հասարակական կյանքի փոփոխություններով․ գիտության, արդյունաբերության, կրթության, տեխնիկայի և մշակույթի զարգացումը հայերենում առաջ էր բերում նոր հասկացություններ և համապատասխան բառապաշար։ Բառարանները պետք է արձանագրեին այդ փոփոխությունները և ներկայացնեին լեզվի զարգացման տվյալ փուլը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է բառային նյութի ընտրության սկզբունքը։ Բառարանագիրները կանգնած էին այն խնդրի առաջ, թե լեզվի բառապաշարի որ շերտերն ընդգրկել և ինչ չափանիշներով տարբերակել գրական, խոսակցական, մասնագիտական, բարբառային, հնացած կամ նոր ձևերը։ Այս ընտրությունը բառարանի գիտական արժեքի կարևոր բաղադրիչներից է, քանի որ յուրաքանչյուր բառարան որոշակիորեն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանում լեզվի մասին ընդունված գիտական պատկերացումները։ Խորհրդային հայ բառարանագրության զարգացման մեջ կարևոր նշանակություն ունեցավ նաև բառերի իմաստների ճշգրիտ սահմանումը։ Բառի բացատրությունը պետք է լիներ հնարավորինս հակիրճ, բայց միաժամանակ բավարար՝ իմաստային տարբերությունները բացահայտելու համար։ Բազմիմաստ բառերի դեպքում անհրաժեշտ էր տարբերակել դրանց առանձին նշանակությունները և ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում է տվյալ իմաստը գործածվում։ Այս աշխատանքը պահանջում էր ոչ միայն լեզվական ինտուիցիա, այլև մեծածավալ բնագրային նյութի ուսումնասիրություն և բառի իրական գործածության վերլուծություն։ Բառարանների արժեքավոր բաղադրիչներից են նաև օրինակները։ Բառի իմաստը հաճախ առավել հստակ է դառնում ոչ թե վերացական սահմանման, այլ կենդանի խոսքի կամ գրական բնագրի միջոցով։ Օրինակների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ բառի գործածական միջավայրը, քերականական կապերը, ոճական երանգավորումը և իմաստային նրբությունները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանների ուսումնասիրությունը ենթադրում է նաև դրանց օրինակային նյութի և աղբյուրագիտական հիմքի գնահատում։ Առանձին ուշադրության է արժանի բառարանների և հայ գրականության փոխհարաբերությունը։ Գրական ստեղծագործությունները բառարանագրական նյութի կարևոր աղբյուր են, քանի որ գրական լեզվի բառապաշարի զարգացման, նոր բառերի առաջացման և բառերի իմաստային փոփոխությունների մասին արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում։ Խորհրդային շրջանի բառարաններում տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տվել միավորել լեզվի պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից գործածությունը։ Այս առումով բառարանները հանդես են գալիս նաև որպես հայ գրական լեզվի զարգացման վկայագրեր։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է նաև բառարանների կառուցվածքի քննությունը։ Բառարանային հոդվածի կազմակերպումը, գլխաբառի ներկայացումը, քերականական նշումները, ոճական և ոլորտային պիտակները, իմաստների դասավորությունը, դարձվածքների ու կայուն կապակցությունների ընդգրկումը ձևավորում են բառարանի ներքին համակարգը։ Այս տարրերի համադրությունը ցույց է տալիս, թե տվյալ բառարանը ինչպիսի տեսական և գործնական սկզբունքների վրա է հիմնված։ Խորհրդային շրջանի բառարանագիտության մեջ կարևոր էր նաև միասնականացման և նորմավորման ձգտումը։ Գրական լեզվի նորմերի ամրապնդումը պահանջում էր բառերի ուղղագրական, քերականական և իմաստային ներկայացման որոշակի միասնական չափանիշներ։ Բացատրական բառարանները այդ գործընթացում ունեին կարևոր դեր, քանի որ դրանք ոչ միայն արձանագրում էին լեզվական փաստերը, այլև որոշ դեպքերում նպաստում էին գրական լեզվի նորմերի տարածմանը և կայունացմանը։ Միաժամանակ նման մոտեցումը կարող էր առաջացնել որոշակի սահմանափակումներ, երբ կենդանի լեզվական բազմազանությունը անհրաժեշտ էր համապատասխանեցնել ընդունված նորմատիվ պատկերացումներին։ Բառարանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև հայերենի բառապաշարի պատմական փոփոխությունները։ Տարբեր հրատարակությունների համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ բառերն են պահպանվել, որոնք են դուրս եկել ակտիվ գործածությունից, ինչ նոր բառեր են առաջացել և ինչպես են փոխվել առանձին բառերի իմաստները։ Այս տեսանկյունից բացատրական բառարանը դառնում է ոչ միայն տեղեկատու, այլև լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փաստաթուղթ։ Հատկապես հետաքրքիր է նորաբանությունների և խորհրդային հասարակական-քաղաքական իրականության հետ կապված բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքը, պետական համակարգը, տնտեսական հարաբերությունները, արտադրական գործընթացները և գաղափարական միջավայրը հայերենում ստեղծել կամ տարածել էին բազմաթիվ նոր բառեր և արտահայտություններ։ Դրանց բառարանային արձանագրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է հասարակական փոփոխությունն արտացոլվում լեզվի բառապաշարում։ Միևնույն ժամանակ բառարանների նկատմամբ ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բառագիտական փաստի արձանագրումը և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական կամ նորմատիվ ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից հայ բառարանագրության զարգացման տեսանկյունից։ Խորհրդային շրջանի բառարանները հետագա բառարանագիտական աշխատանքների համար ստեղծեցին մեծածավալ նյութական և մեթոդաբանական հիմք։ Դրանցում կուտակված բառային, իմաստաբանական և օրինակային հարուստ նյութը կարող է օգտագործվել նոր սերնդի բառարանների, էլեկտրոնային բառարանների և լեզվական կորպուսների ստեղծման ժամանակ։ Միաժամանակ ժամանակակից բառարանագիտությունը հնարավորություն է տալիս վերանայել նախկին սկզբունքները՝ կիրառելով կորպուսային լեզվաբանության, թվային տեխնոլոգիաների և համակարգչային բառարանագրության գործիքները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խորհրդային շրջանի հայոց լեզվի բացատրական բառարանները հայ բառարանագրության պատմության կարևորագույն փուլերից են։ Դրանք համակարգել և պահպանել են հայերենի բառային հսկայական նյութ, արձանագրել լեզվի զարգացման որոշակի ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունները, նպաստել գրական լեզվի նորմավորման գործընթացին և հիմք ստեղծել հետագա բառարանագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Դրանց համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել հայերենի բառապաշարը, իմաստաբանությունը, բառակազմությունը, գրական լեզվի զարգացումը և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային ազդեցությունը լեզվի վրա։

Pedagogy

Այս աշխատությունը վերաբերում է սպորտային պարերում ֆիզիկական պատրաստության մեթոդիկայի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով մարզական պարերի տեխնիկական, ֆիզիկական և գեղարվեստական բաղադրիչների փոխկապակցվածությունը և դրանց զարգացման արդյունավետ ուղիները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել այն մեթոդները, որոնք ապահովում են պարողների ֆիզիկական պատրաստվածության բարձր մակարդակ՝ ներառյալ ուժի, դիմացկունության, ճկունության, կոորդինացիայի և հավասարակշռության զարգացումը, որոնք անհրաժեշտ են սպորտային պարերի տեխնիկապես բարդ շարժումների կատարման համար։ Ուսումնասիրվում են մարզման գործընթացի կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ ընդհանուր ֆիզիկական պատրաստություն, հատուկ ֆիզիկական պատրաստություն և տեխնիկական պատրաստություն, ինչպես նաև դրանց համադրության օպտիմալ հարաբերակցությունը մարզական ծրագրերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վարժությունների ընտրությանը և պարբերականությանը, մարմնի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների զարգացմանը, վնասվածքների կանխարգելման մեթոդներին և վերականգնողական գործընթացներին։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է սպորտային պարերի բեմական արտահայտչականության և ֆիզիկական պատրաստվածության միջև կապը՝ ընդգծելով, որ բարձր տեխնիկական կատարողականությունը հնարավոր է միայն բավարար ֆիզիկական հիմքի առկայության դեպքում։ Միաժամանակ վերլուծվում է մարզչի դերը ուսուցման գործընթացի կազմակերպման և անհատական մոտեցումների կիրառման մեջ։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի սպորտային մանկավարժության և մարզական պատրաստության մեթոդիկայի համար՝ նպաստելով սպորտային պարերի մարզման համակարգի արդյունավետության բարձրացմանը։