Մուրացան Ռուզան

Law

Այս աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունում հանցավորության երևույթի ուսումնասիրությանը՝ դրա բնույթի, կառուցվածքի, դինամիկայի և ձևավորման վրա ազդող գործոնների վերլուծության միջոցով։ Գրքում դիտարկվում են տվյալ տարածքում հանցավորության տարածվածության և զարգացման առանձնահատկությունները, առավել բնորոշ հանցագործությունների տեսակները, դրանց պատճառներն ու պայմանները, ինչպես նաև հանցավոր վարքագծի վրա սոցիալական, տնտեսական, քաղաքական և իրավական միջավայրի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցավորության վիճակի գնահատմանը, դրա կառուցվածքային առանձնահատկություններին, առանձին հանցատեսակների տարածվածությանը և ժամանակային փոփոխություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են նաև հանցավորության կանխարգելման և դրա դեմ պայքարի իրավական ու կազմակերպական մեխանիզմները, իրավապահ մարմինների գործունեությունը, հանցագործությունների բացահայտման և կանխման խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հանցավորությունը ոչ միայն որպես առանձին իրավախախտումների ամբողջություն, այլև որպես սոցիալական բարդ երևույթ, որի ձևավորման վրա կարող են ազդել բնակչության կենսապայմանները, զբաղվածության մակարդակը, սոցիալական միջավայրը, իրավագիտակցության վիճակը և այլ հանգամանքներ։ Քննության են առնվում հանցավորության կանխարգելման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները, իրավապահ և կանխարգելիչ քաղաքականության կատարելագործման խնդիրները, ինչպես նաև հանցավորության վերաբերյալ վիճակագրական և քրեագիտական տվյալների ուսումնասիրության նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քրեագիտության, քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության ոլորտների մասնագետների, իրավագիտության ուսանողների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, գիտաշխատողների և հանցավորության պատճառների, դրսևորումների ու կանխարգելման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Other Subjects

Նյութը վերաբերում է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ տեղի ունեցած ռազմական և քաղաքական զարգացումներից հետո Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների արտահայտմանը պաշտոնական հայտարարությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում։ Կենտրոնական թեման Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի կողմից Ադրբեջանի գործողությունների և դրանց արդյունքների վերաբերյալ հրապարակային գնահատականն է, որը ներկայացվում է թուրք-ադրբեջանական ռազմավարական գործընկերության և փոխադարձ քաղաքական աջակցության շրջանակում։ Նյութում կարող են դիտարկվել Ադրբեջանի ղեկավարության դիրքորոշումները, Թուրքիայի արձագանքը և երկու երկրների միջև ձևավորված քաղաքական ու ռազմավարական համագործակցության նշանակությունը Հարավային Կովկասում։ Միաժամանակ թեման առնչվում է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության երկարատև պատմությանը, Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հակասություններին, տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխություններին և անվտանգության նոր խնդիրների ձևավորմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պաշտոնական քաղաքական հռետորաբանության ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ այն ձևակերպումների, որոնց միջոցով տարբեր պետական դերակատարներ ներկայացնում են ռազմական գործողությունների արդյունքները, տարածքային ամբողջականության հարցը և տարածաշրջանի ապագայի վերաբերյալ իրենց պատկերացումները։ Նյութը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև Թուրքիայի տարածաշրջանային դերակատարությունը, Անկարայի և Բաքվի քաղաքական ու ռազմավարական կապերը և դրանց ազդեցությունը Հարավային Կովկասում ձևավորվող հարաբերությունների վրա։ Թեմայի շրջանակում նշանակություն ունեն նաև Հայաստանի անվտանգության խնդիրները, հայ և ադրբեջանցի բնակչության նկատմամբ հակամարտության մարդասիրական հետևանքները, տեղահանության հարցերը և միջազգային կազմակերպությունների ու արտաքին դերակատարների արձագանքները։ Տարբեր կողմերի կողմից նույն իրադարձությունների քաղաքական և իրավական մեկնաբանությունները կարող են էապես տարբերվել, ուստի դրանց ուսումնասիրությունը պահանջում է պաշտոնական հայտարարությունների, միջազգային իրավունքի համապատասխան սկզբունքների և հակամարտության պատմական համատեքստի տարանջատված դիտարկում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարելի է դիտարկել որպես Հարավային Կովկասում տեղի ունեցած նշանակալի քաղաքական և ռազմական զարգացումների, թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների և դրանց տարածաշրջանային հետևանքների լուսաբանմանը նվիրված հրապարակում։

Chemistry

Այս աշխատանքը նվիրված է միզանյութի հիմքով նոր ածանցյալների, պոլիմերային կառուցվածքների և խելատային կոմպլեքսների ստացման գործընթացների կինետիկական օրինաչափությունների և դրանց ֆիզիկաքիմիական հատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը, որտեղ դիտարկվում են սինթեզի մեխանիզմները, ռեակցիաների ընթացքի արագության վրա ազդող գործոնները և ստացված միացությունների կառուցվածք-հատկություն կապերը։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր ռեակցիոն միջավայրերում ընթացող փոխազդեցությունները՝ ընդգծելով ջերմաստիճանի, կոնցենտրացիայի, կատալիզատորների և լուծիչների ազդեցությունը սինթեզի արդյունավետության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պոլիմերացման գործընթացների վերահսկման մեթոդներին, մոլեկուլային զանգվածի բաշխման առանձնահատկություններին և ստացված պոլիմերների մեխանիկական, ջերմային ու քիմիական կայունության ցուցանիշներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրության մեջ ընդգրկված են խելատային կոմպլեքսների առաջացման հավասարակշռային պայմանները, մետաղական իոնների հետ միզանյութի ածանցյալների կապման առանձնահատկությունները և դրանց հնարավոր կիրառությունները կատալիզի, նյութագիտության և կենսաքիմիական համակարգերում։ Աշխատությունը կարևորում է կառուցվածքային վերլուծության և սպեկտրոսկոպիկ մեթոդների կիրառումը՝ ստացված միացությունների հատկությունների ճշգրիտ բնութագրման համար, ինչպես նաև ընդգծում է այդ միացությունների կիրառական նշանակությունը նոր նյութերի ստեղծման և արդյունաբերական քիմիայի զարգացման տեսանկյունից։

Mathematics

Տեսական և քվանտային ֆիզիկայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժամանակային մոդուլյացիայով ոչ գծային համակարգերում քվանտային փոխկապակցվածության ձևավորման և դիսիպատիվ երևույթների ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում փոխազդող քվանտային ենթահամակարգերի դինամիկան, դրանց միջև առաջացող վիճակային կապերը և արտաքին ժամանակային ազդեցությունների դերը համակարգի վարքագծի ձևավորման մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոչ գծային փոխազդեցությունների, մոդուլյացիայի պարամետրերի և էներգիայի կորստի մեխանիզմների ազդեցությանը քվանտային վիճակների զարգացման վրա։ Վերլուծվում են բաց քվանտային համակարգերին բնորոշ դիսիպացիայի և դեկոհերենտության գործընթացները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը քվանտային փոխկապակցվածության պահպանման և փոփոխության վրա։ Քննարկվում են համապատասխան մաթեմատիկական մոդելները, դինամիկական հավասարումները և համակարգի վարքագծի տեսական նկարագրման մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու ժամանակից կախված արտաքին ազդեցությունների և շրջակա միջավայրի հետ փոխազդեցության դերը ոչ գծային քվանտային համակարգերում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քվանտային ֆիզիկայի, ոչ գծային դինամիկայի, քվանտային օպտիկայի և բաց քվանտային համակարգերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է չորս ինքնակալությունների պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրանց ձևավորման նախադրյալները, պետական կառավարման համակարգերը, տարածքային ընդարձակումը, քաղաքական հարաբերությունները և անկման պատճառները։ Ինքնակալական իշխանության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում կենտրոնացվել պետական կառավարման, ռազմական ուժի և հասարակական կյանքի հիմնական լծակները մեկ իշխողի կամ իշխող տոհմի ձեռքում։ Նման պատմական շարադրանքում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել իշխանության ժառանգման կարգը, արքունական կառույցների գործունեությունը, նվաճողական պատերազմները, դիվանագիտական հարաբերությունները, ներքին հակասությունները և վարչական բարեփոխումները։ Չորս ինքնակալությունների համեմատական դիտարկումը թույլ է տալիս հասկանալ պետական կառավարման տարբեր ձևերի ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները, ինչպես նաև բացահայտել քաղաքական կայունության և անկայունության վրա ազդող գործոնները։ Պատմական իրադարձությունների ներկայացման միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում հետևելու պետությունների հզորացման, տարածքային փոփոխությունների, մշակութային փոխազդեցությունների և հասարակական վերափոխումների ընթացքին։ Աշխատությունը կարող է ծառայել որպես համաշխարհային պատմության և քաղաքական ինստիտուտների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնման միջոց՝ զարգացնելով պատմական իրադարձությունները պատճառահետևանքային կապերի մեջ դիտարկելու կարողությունը։ Այն արժեքավոր է նաև 19-րդ դարի հայերեն պատմագիտական գրականության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով համաշխարհային պատմության կարևոր գործընթացները հայ ընթերցողին ներկայացնելու ձգտումը։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում: