Նոր Կտակարան՝ մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է հայ հոգևոր և հասարակական կյանքի նշանավոր գործչի մանկավարժական գործունեության, կրթական հայացքների և դաստիարակության վերաբերյալ գաղափարների ուսումնասիրությանը։ Ուշադրության կենտրոնում նրա գործունեության այն կողմերն են, որոնք առնչվում են կրթությանը, ազգային դաստիարակությանը, երիտասարդ սերնդի բարոյական ձևավորմանը և հայ մշակութային ինքնության պահպանմանը։ Քննվում է այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են նրա մանկավարժական պատկերացումները, ինչպես նաև կրթության և ուսուցչական աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Մանկավարժական գործունեությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գիտելիքների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես անհատի մտավոր, բարոյական և մշակութային զարգացման միջոց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազգային կրթության գաղափարին, մայրենի լեզվի, պատմական հիշողության, գրականության և մշակութային ժառանգության դերին երիտասարդ սերնդի աշխարհայացքի ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրվում են ուսուցչի հասարակական առաքելության, սովորողի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի, կրթության մարդասիրական բնույթի և գիտելիքի ու բարոյական արժեքների փոխկապակցվածության վերաբերյալ մոտեցումները։ Կարևորվում է նաև ընտանիքի, դպրոցի և հասարակական միջավայրի համագործակցությունը՝ որպես անձի դաստիարակության միասնական գործընթացի բաղադրիչ։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել հրապարակային ելույթները, գրավոր ժառանգությունը, կրթական նախաձեռնությունները և գործունեության տարբեր փուլերը՝ դրանցում մանկավարժական գաղափարների դրսևորումները բացահայտելու նպատակով։ Հոգևոր առաջնորդի հետագա գործունեության համատեքստում կրթությունը դիտարկվում է նաև որպես ազգային ինքնության, լեզվի և մշակույթի շարունակականությունն ապահովող կարևոր միջոց։ Առանձին նշանակություն ունի երիտասարդության հետ աշխատանքի ուսումնասիրությունը, որտեղ գիտելիքի ձեռքբերումը զուգորդվում է պատասխանատվության, մարդասիրության, հայրենասիրության և հասարակական ծառայության արժեքների ձևավորման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս մանկավարժական տեսանկյունից գնահատելու նրա բազմակողմ գործունեությունը և բացահայտելու կրթական գաղափարների տեղը հայ մանկավարժական մտքի պատմության մեջ՝ միաժամանակ ներկայացնելով կրթության, ազգային մշակույթի և բարոյական դաստիարակության փոխադարձ կապերի վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումները։

Informatics

Теория формальных языков. Вводный курс աշխատությունը տեսական ինֆորմատիկայի և ծրագրավորման լեզուների հիմունքներին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ֆորմալ լեզուների և քերականությունների հիմնական գաղափարները, այն բացատրում է կանոնավոր, կոնտեքստից ազատ և ավելի բարդ քերականությունների կառուցվածքը, Չոմսկու հիերարխիայի սկզբունքները, ինչպես նաև ավտոմատների տեսության հիմունքները՝ վերջավոր ավտոմատներ և դրանց կիրառությունները լեզուների ճանաչման մեջ, գիրքը անդրադառնում է նաև սինտակսական վերլուծության և լեզուների ձևավորման ձևական մեթոդներին, որոնք օգտագործվում են ծրագրավորման լեզուների նախագծման և կոմպիլյատորների կառուցման մեջ, միաժամանակ ընդգծելով տեսական հիմքերի և կիրառական ծրագրավորման կապը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր համակարգչային գիտության, լեզվաբանության և ծրագրավորման տեսության ուսանողների համար։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի հայ պոեզիայում բանաստեղծական կայուն ձևերի դրսևորումների, զարգացման և գեղարվեստական վերափոխումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն ձևային կառուցվածքներն են, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում պահպանել են իրենց հիմնական առանձնահատկությունները, սակայն հայ բանաստեղծների ստեղծագործության մեջ ստացել են նոր բովանդակություն, ռիթմական լուծումներ և արտահայտչական հնարավորություններ։ Աշխատության մեջ բանաստեղծական ձևը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տաղաչափական կամ կառուցվածքային համակարգ, այլև որպես գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով բանաստեղծը կազմակերպում է խոսքը, ռիթմը, պատկերային համակարգը և հուզական արտահայտությունը։ Ուսումնասիրվում են ավանդական քնարական և չափածո ձևերի կիրառման առանձնահատկությունները, դրանց պահպանման, վերաիմաստավորման և ժամանակակիցացման գործընթացները XX դարի տարբեր փուլերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դասական բանաստեղծական ժառանգության և նոր գրական միտումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն հանգամանքին, թե ինչպես են հայ հեղինակները համադրել ավանդական ձևերը նոր թեմաների, գաղափարների և գեղարվեստական լեզվի հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձևի և բովանդակության փոխազդեցությունը, ցույց տալու, թե ինչպես կարող է նույն կառուցվածքային ձևը տարբեր հեղինակների և ժամանակաշրջանների ստեղծագործություններում ձեռք բերել տարբեր իմաստային ու գեղագիտական նշանակություն։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև XX դարի հայ պոեզիայի զարգացման ընդհանուր օրինաչափություններին՝ գրական ուղղությունների փոփոխությանը, բանաստեղծական լեզվի նորացմանը, ռիթմի և հանգավորման վերափոխմանը, ինչպես նաև ավանդույթի և նորարարության շարունակական երկխոսությանը։ Կայուն ձևերի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ պոեզիայի ձևային բազմազանության մասին և բացահայտել այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով ավանդական բանաստեղծական կառուցվածքները պահպանվել են՝ միաժամանակ հարմարվելով նոր գեղարվեստական պահանջներին։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ գրականության պատմության և տեսության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ձևային վերլուծությունը կապում է բանաստեղծական մտածողության, պատմամշակութային միջավայրի և գրական գործընթացի զարգացման հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում գրականագետների, հայագետների, բանաստեղծական տեքստերի հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ XX դարի հայ պոեզիայի ձևային և գեղագիտական առանձնահատկությունները։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսիացի բանաստեղծ Սեն-Ժոն Պերսի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանություններում կիրառված լեզվական միջոցների, թարգմանական սկզբունքների և գեղարվեստական խոսքի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում բնագրի և հայերեն տարբերակների բառապաշարային, քերականական, շարահյուսական ու ոճական համապատասխանությունները՝ բացահայտելու համար, թե ինչպես են հայերենում փոխանցվել հեղինակի բանաստեղծական մտածողությունը, պատկերային համակարգը, խոսքի ռիթմը և արտահայտչականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառընտրությանը, փոխաբերությունների, խորհրդանիշների, պատկերավոր արտահայտությունների, դարձվածքների և բանաստեղծական այլ միջոցների վերարտադրմանը։ Ուսումնասիրվում են այն լեզվական լուծումները, որոնց միջոցով թարգմանիչները փորձել են պահպանել բնագրի իմաստային բազմաշերտությունը և միաժամանակ ստեղծել բնական ու գեղարվեստական արժեք ունեցող հայերեն խոսք։ Քննության են առնվում երկար և բարդ շարահյուսական կառույցների փոխանցման եղանակները, նախադասությունների կառուցվածքային փոփոխությունները, բառերի դասավորությունը և հայերենի լեզվական հնարավորությունների կիրառումը բանաստեղծական ռիթմի ու հնչերանգի պահպանման նպատակով։ Կարևորվում է նաև հեղինակի ինքնատիպ բառապաշարի, մշակութային հասկացությունների և բնության, մարդու ու աշխարհի վերաբերյալ պատկերների հայերեն արտահայտման խնդիրը։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել թարգմանության ընթացքում կատարված բառային կամ կառուցվածքային փոխակերպումները, իմաստային շեշտադրումների փոփոխությունները և թարգմանչական մեկնաբանության դերը վերջնական տեքստի ձևավորման մեջ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայերենի գրական և ոճական միջոցների ընտրությանը, նոր բառային համադրությունների ստեղծմանը և բանաստեղծական խոսքի արտահայտչական հնարավորությունների օգտագործմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ֆրանսիական բանաստեղծական լեզվի հայերեն վերարտադրության առանձնահատկությունները և բացահայտել տարբեր լեզվական համակարգերի միջև գեղարվեստական տեքստի փոխանցման ընթացքում առաջացող հիմնական խնդիրները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանաբանության, համեմատական գրականագիտության և հայոց լեզվի ոճաբանության համար՝ նպաստելով գեղարվեստական թարգմանության լեզվի և ֆրանս-հայկական գրական փոխառնչությունների առավել խորքային ուսումնասիրությանը։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է ֆիբրոբլաստների աճի գործոնների և շագանակագեղձի բարորակ գերաճի հետ կապված ստորին միզուղիների ախտանշանների առաջընթացի միջև հնարավոր փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բջջային աճը, տարբերակումը և հյուսվածքային վերակազմավորումը կարգավորող ազդանշանային մեխանիզմների դերն է հիվանդության կենսաբանական զարգացման գործընթացում։ Ֆիբրոբլաստների աճի գործոնները դիտարկվում են որպես բազմագործառույթ ազդանշանային սպիտակուցների խումբ, որոնք մասնակցում են բջիջների կենսագործունեության և հյուսվածքային հավասարակշռության կարգավորմանը, ուստի դրանց ակտիվության փոփոխությունները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել շագանակագեղձի հյուսվածքային փոփոխությունների ուսումնասիրման համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել կենսաբանական ցուցանիշները հիվանդների կլինիկական բնութագրերի հետ՝ գնահատելով դրանց կապը ախտանշանների արտահայտվածության, հիվանդության ընթացքի և հյուսվածքային փոփոխությունների առանձնահատկությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել շագանակագեղձի ստրոմալ և էպիթելային բաղադրիչների փոխազդեցությանը, քանի որ դրանց միջև ազդանշանային հաղորդակցությունը կարևոր նշանակություն ունի հյուսվածքի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վիճակի պահպանման համար։ Ստորին միզուղիների ախտանշանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հիվանդության գնահատումը կապել ոչ միայն օրգանի կառուցվածքային փոփոխությունների, այլև միզարձակման ֆունկցիոնալ խանգարումների և կյանքի որակի հետ։ Կարևոր ուղղություն է կլինիկական դրսևորումների առաջընթացի հետ կապված հնարավոր կենսաբանական ցուցանիշների բացահայտումը, որոնք կարող են նպաստել հիվանդության զարգացման մեխանիզմների ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ ախտանշանների ծանրությունն ու շագանակագեղձի կառուցվածքային փոփոխությունների աստիճանը միշտ չէ, որ ուղղակիորեն համապատասխանում են միմյանց, քանի որ կլինիկական պատկերի ձևավորմանը կարող են մասնակցել բազմաթիվ փոխկապակցված գործոններ։ Հետևաբար աճի գործոնների նշանակությունը դիտարկվում է բազմագործոն կենսաբանական և կլինիկական համակարգի շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ուրոլոգիայի, բջջային կենսաբանության, մոլեկուլային բժշկության և կլինիկական հետազոտությունների մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով խորացնել պատկերացումները շագանակագեղձի բարորակ գերաճի առաջընթացի մեխանիզմների և դրա հետ կապված ստորին միզուղիների ախտանշանների զարգացման վերաբերյալ։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրական գիտություններ, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։