Նորմատիվ իրավական ակտերի աստիճանակարգության հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում. տեսական-իրավական վերլուծություն

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է իզատինի հիմքով նոր օրգանական միացությունների ստացման և դրանց կառուցվածքային ու ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հետերոցիկլային օրգանական քիմիայի այն ուղղությունն է, որտեղ իզատինի մոլեկուլային համակարգը դիտարկվում է որպես տարբեր կառուցվածք ունեցող ածանցյալների ձևավորման հեռանկարային հիմք։ Ուշադրություն է հատկացվում մոլեկուլի ռեակցիոն կենտրոնների առանձնահատկություններին և դրանց մասնակցությամբ հնարավոր քիմիական փոխակերպումների ընդհանուր օրինաչափություններին։ Նոր ածանցյալների նախագծման ժամանակ կարևորվում է սկզբնական կառուցվածքի նպատակային փոփոխությունը, քանի որ տարբեր ֆունկցիոնալ խմբերի ներմուծումը կարող է էականորեն փոխել ստացված միացությունների էլեկտրոնային կառուցվածքը, լուծելիությունը, կայունությունը և այլ ֆիզիկաքիմիական հատկություններ։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տարբեր կառուցվածքային շարքերի ձևավորում և դրանց միջև կառուցվածք–հատկություն կապերի համեմատական վերլուծություն։ Կարևոր ուղղություններից է ստացված նյութերի կառուցվածքի հաստատումը ժամանակակից ֆիզիկաքիմիական և սպեկտրային հետազոտությունների միջոցով, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել նպատակային միացությունների առաջացումը, մաքրությունը և մոլեկուլային կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են նաև առանձին փոխակերպումների ընտրողականությունը, կողմնակի գործընթացների հնարավոր ազդեցությունը և նոր միացությունների ստացման ընդհանուր արդյունավետությունը՝ առանց սահմանափակվելու միայն վերջնական նյութերի նկարագրությամբ։ Իզատինի ածանցյալների նկատմամբ գիտական հետաքրքրությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այս դասի հետերոցիկլային միացությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են կենսաօրգանական և դեղագործական քիմիայի շրջանակներում՝ տարբեր կենսաբանական հատկությունների հետ հնարավոր կառուցվածքային կապերը պարզելու նպատակով։ Այդ պատճառով նոր կառուցվածքների ստացումը կարող է դիտարկվել որպես հետագա ֆիզիկաքիմիական կամ կենսաբանական ուսումնասիրությունների համար անհրաժեշտ միացությունների շարքի ընդլայնման միջոց։ Միաժամանակ որևէ հնարավոր կենսաբանական ակտիվության գնահատումը պահանջում է առանձին փորձարարական հաստատում և չի կարող եզրակացվել միայն մոլեկուլային կառուցվածքից։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հետերոցիկլային միացությունների քիմիայի զարգացման, նոր ածանցյալների կառուցվածքային բազմազանության ընդլայնման և օրգանական նյութերի հատկությունների նպատակային փոփոխման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացման համար։

Literature

Այս ստեղծագործությունը պատմում է երիտասարդ նավաստու կյանքի, ինքնակրթության և ներքին պայքարի մասին՝ ներկայացնելով մարդու ձգտումը դեպի գիտելիք, ճանաչում և հասարակական բարձր դիրք։ Գլխավոր հերոսը՝ հասարակ և աղքատ միջավայրից եկած երիտասարդը, սիրո և ինքնահաստատման ազդեցությամբ սկսում է կրթվել, զարգացնել մտավոր կարողությունները և ձգտել դառնալ գրող։ Նրա ճանապարհը լի է դժվարություններով, մերժումներով, սոցիալական անհավասարության դրսևորումներով և ներքին հակասություններով, սակայն նա համառորեն պայքարում է իր երազանքների համար։ Վեպում խորապես արտացոլված են անհատի և հասարակության բախումը, փառքի ու հաջողության իրական արժեքը, ստեղծագործ մարդու միայնությունը և հոգևոր ճգնաժամը։ Հեղինակը ներկայացնում է ոչ միայն հերոսի վերելքը, այլ նաև այն հոգեբանական դատարկությունը, որը կարող է առաջանալ երկար պայքարից հետո, երբ իրականությունն այլևս չի համապատասխանում սպասումներին։ Ստեղծագործությունը համարվում է մարդու կամքի, ինքնազարգացման և հասարակական արժեքների մասին ամենաազդեցիկ գրական գործերից մեկը՝ միաժամանակ պահպանելով խոր փիլիսոփայական և սոցիալական ենթաշերտ։

Chemistry

Սա գիտական հետազոտական աշխատանք է, որը նվիրված է Hoechst 33258 ֆլուորեսցենտ ներկանյութի և դրա նոր սինթետիկ ածանցյալների՝ ԴՆԹ-ի հետ փոխազդեցության ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը, որտեղ վերլուծվում են մոլեկուլային կապման մեխանիզմները, կապման կայունությունը և սպեկտրոսկոպիկ հատկությունների փոփոխությունները կենսաբանական մակրոմոլեկուլի հետ փոխազդեցության ընթացքում, ինչպես նաև գնահատվում է այդ միացությունների կիրառական նշանակությունը բջջային կենսաբանության և գենետիկական հետազոտությունների ոլորտներում, ներառյալ ԴՆԹ-ի մարկավորման, ֆլուորեսցենտ պատկերավորման և ախտորոշիչ մեթոդների կատարելագործման հնարավորությունները, միաժամանակ քննարկվում են կառուցվածք–ակտիվություն կապերը և այն, թե ինչպես քիմիական կառուցվածքի փոփոխությունները ազդում են կապման ընտրողականության և ինտենսիվության վրա՝ ապահովելով ավելի արդյունավետ և ճշգրիտ կենսաքիմիական գործիքների մշակման հիմք։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է վաղ մանկական տարիքի երեխաների տոքսիկոզների ժամանակ արյան շիճուկի հակառադիկալային, այսինքն՝ ազատ ռադիկալների ազդեցությունը սահմանափակող և հակաօքսիդանտային պաշտպանության համակարգի ցուցանիշների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել հիվանդության ընթացքում օրգանիզմի օքսիդատիվ հավասարակշռության հնարավոր փոփոխությունները, գնահատել հակաօքսիդանտային պաշտպանության վիճակը և ուսումնասիրել այդ ցուցանիշների շտկման հնարավոր մոտեցումները։ Ուսումնասիրության հիմքում այն պատկերացումն է, որ վաղ մանկական տարիքում օրգանիզմի նյութափոխանակային համակարգերը դեռևս գտնվում են զարգացման փուլում, և ծանր թունավորման կամ տոքսիկ վիճակների ժամանակ կարող են առաջանալ նյութափոխանակության և պաշտպանական մեխանիզմների արտահայտված փոփոխություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել արյան շիճուկի հակառադիկալային ակտիվությունը բնութագրող տարբեր կենսաքիմիական ցուցանիշներ, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունները հիվանդության տարբեր փուլերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազատ ռադիկալների առաջացման և դրանց վնասակար ազդեցությունը սահմանափակող հակաօքսիդանտային մեխանիզմների փոխհարաբերությանը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տոքսիկոզների ժամանակ տեղի ունեցող կենսաքիմիական գործընթացների մասին և գնահատել օքսիդատիվ սթրեսի հնարավոր դերը հիվանդության զարգացման մեջ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչը տարբեր բուժական կամ կենսաքիմիական շտկման եղանակների արդյունավետության ուսումնասիրությունն է։ Դրանց ազդեցությունը կարող է գնահատվել՝ համեմատելով հիվանդության ընթացքում գրանցված կենսաքիմիական ցուցանիշները բուժումից առաջ և հետո կամ տարբեր խմբերի միջև։ Այսպիսի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ մոտեցումները կարող են նպաստել հակաօքսիդանտային պաշտպանության համակարգի հավասարակշռության վերականգնմանը։ Աշխատության նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ վաղ մանկական տարիքի տոքսիկ վիճակների դեպքում նյութափոխանակային փոփոխությունների վաղ հայտնաբերումը կարող է լրացնել հիվանդի ընդհանուր կլինիկական գնահատումը և նպաստել հիվանդության ընթացքի ավելի խորքային ուսումնասիրմանը։ Միաժամանակ աշխատանքը արժեքավոր է մանկական կենսաքիմիայի և պաթոֆիզիոլոգիայի տեսանկյունից, քանի որ այն կապում է կլինիկական վիճակը օրգանիզմի պաշտպանական կենսաքիմիական մեխանիզմների հետ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել մանկաբույժներին, կլինիկական կենսաքիմիկոսներին, պաթոֆիզիոլոգներին, մանկական հիվանդությունների հետազոտողներին, բժշկական բուհերի ուսանողներին և երեխաների տոքսիկ վիճակների կենսաքիմիական հիմքերով զբաղվող մասնագետներին։

Other Subjects

Գրքում ուսումնասիրվում է կարտոֆիլի վիրուսազերծ տնկանյութի սորտաթարմացման ժամկետների արդյունավետությունը Հայաստանի Հանրապետության նախալեռնային գոտու պայմաններում, վերլուծվում են սերմանյութի որակի պահպանման, վիրուսային վարակների տարածման և բերքատվության նվազման միջև կապերը, դիտարկվում են տարբեր սորտերի կենսաբանական առանձնահատկությունները և դրանց դիմացկունությունը վիրուսային հիվանդությունների նկատմամբ, ներկայացվում են սերմնարտադրության և վերարտադրության փուլերը, ինչպես նաև տնկանյութի պարբերական թարմացման անհրաժեշտության գիտական հիմքերը, գնահատվում են ագրոկլիմայական պայմանների ազդեցությունը մշակաբույսի առողջության և արտադրողականության վրա, կիրառվում են դաշտային փորձարկումների և համեմատական վերլուծության մեթոդներ՝ օպտիմալ թարմացման ժամկետների որոշման համար, առաջարկվում են գործնական լուծումներ՝ ուղղված կարտոֆիլի արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը, հիվանդությունների կանխարգելմանը և գյուղատնտեսական կայուն զարգացման ապահովմանը, աշխատանքը միավորում է ագրոբիոլոգիական, վիրուսաբանական և արտադրական մոտեցումները՝ ծառայելով որպես կիրառական ուղեցույց գյուղատնտեսության ոլորտի մասնագետների համար։

Literature

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։