Նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի օրացույց 1971: Հուլիս, օգոստոս, սեպտեմբեր

Linguistics

Հայոց լեզվով գրավոր և բանավոր խոսքի մշակման, մտքերի տրամաբանական շարադրման և արտահայտման հմտությունների ձևավորմանն ուղղված այս ուսումնական աշխատությունը ներկայացնում է շարադրության և վայելչախոսության ուսուցման սկզբունքները՝ դրանք դիտարկելով որպես լեզվական կրթության և ընդհանուր մտավոր զարգացման կարևոր բաղադրիչներ։ «Ընթացք» հասկացությունը գրքի վերնագրում մատնանշում է նյութի դասընթացային, աստիճանական կազմակերպումը, իսկ առաջին տարվա նշումը վկայում է ուսուցման հաջորդական համակարգի սկզբնական փուլի մասին։ Աշխատության թեմատիկ առանցքը շարադրելու կարողության զարգացումն է՝ սեփական մտքերը հստակ, հաջորդական, քերականորեն ճիշտ և նպատակահարմար ձևով ներկայացնելու միջոցով, ինչպես նաև վայելչախոսության՝ արտահայտիչ, մշակված և համոզիչ խոսքի սկզբունքների յուրացումը։ Շարադրության ուսուցումը կարևոր նշանակություն ունի լեզվական կարողությունների համակողմանի զարգացման համար, քանի որ ենթադրում է մտքերի ընտրություն և կազմակերպում, նյութի տրամաբանական դասավորում, նախադասությունների ու պարբերությունների փոխկապակցում, բառերի ճշգրիտ գործածություն և խոսքի ամբողջական կառուցվածքի պահպանում։ Վայելչախոսության ուսուցումն իր հերթին առնչվում է խոսքի պարզությանը, սահունությանը, արտահայտչականությանը և լսարանի կամ ընթերցողի ընկալմանը համապատասխան լեզվական միջոցների ընտրությանը։ Այս երկու ուղղությունների համադրությունը նպաստում է գրավոր և բանավոր խոսքի փոխլրացնող հմտությունների ձևավորմանը՝ զարգացնելով ոչ միայն լեզվի կանոնների իմացությունը, այլև հաղորդակցական նպատակին համապատասխան խոսք կառուցելու կարողությունը։ Որպես ուսումնական դասընթացի առաջին տարվա համար նախատեսված աշխատություն՝ գիրքը ներկայացնում է լեզվական կրթության համակարգված մոտեցման կարևորությունը, որի շրջանակում սովորողը պետք է աստիճանաբար անցնի լեզվական տարրական հմտություններից դեպի ավելի ինքնուրույն, գիտակցված և կազմակերպված արտահայտում։ Նման բնույթի դասագրքերում առաջնային նշանակություն ունեն տեսական գիտելիքների և գործնական կիրառության կապը, լեզվական կանոնների ըմբռնումը, օրինակների միջոցով դրանց յուրացումը և գրավոր խոսքի մշակման վարժությունների դերը։ Շարադրության ուսուցումը նաև նպաստում է ընթերցած նյութը վերլուծելու, հիմնական միտքն առանձնացնելու, փաստերն ու դատողությունները տարբերակելու և սեփական տեսակետը հիմնավորված ներկայացնելու կարողությունների զարգացմանը։ Վայելչախոսության ավանդույթը, իր հերթին, կապվում է դասական հռետորական արվեստի հետ, որի շրջանակում խոսքը դիտարկվում է որպես գիտելիքի փոխանցման, հասարակական հաղորդակցության և համոզելու միջոց։ Այս առումով աշխատությունը կարելի է դիտարկել լեզվական կրթության և հռետորական մշակույթի փոխկապակցվածության համատեքստում, որտեղ կարևոր են խոսքի բովանդակային հստակությունը, կառուցվածքային ամբողջականությունը և լեզվական արտահայտչամիջոցների նպատակային կիրառությունը։ Գրքի պատմամշակութային նշանակությունը պայմանավորված է նաև 19-րդ դարի վերջին հայ կրթական միջավայրում հայերենով ուսուցման, լեզվական նորմերի մշակման և գրավոր խոսքի կատարելագործման նկատմամբ առկա հետաքրքրությամբ։ Կոստանդնուպոլիսը այդ ժամանակաշրջանում հայ կրթական, գրական և տպագրական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվող ուսումնական աշխատությունները նպաստում էին մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների տարածմանը և կրթական նյութերի համակարգմանը։ Նման դասընթացների ստեղծումն ու կիրառությունը կարևոր էին գրավոր հաղորդակցության մշակույթի ամրապնդման, կրթված ընթերցողի ձևավորման և հայերենը գիտելիքի ու հասարակական հաղորդակցության լիարժեք լեզու դարձնելու գործընթացում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի դասավանդման պատմությամբ, շարադրության մեթոդիկայով, հռետորական արվեստով և 19-րդ դարի հայ ուսումնական գրականությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական կրթության նպատակները, խոսքի մշակույթի վերաբերյալ պատկերացումները և գրավոր արտահայտման հմտությունների ուսուցման պատմական մոտեցումները։ Ընթերցողական առումով գիրքը կարևորում է հստակ, գրագետ և արտահայտիչ խոսքի ձևավորման նշանակությունը՝ ընդգծելով, որ լեզվական կարողությունների զարգացումը ոչ միայն քերականական կանոնների յուրացում է, այլև ինքնուրույն մտածելու, դատողությունները կազմակերպելու և գաղափարներն արդյունավետ հաղորդելու մշակույթի ձևավորում։

Law

Իրավագիտական և պատմաիրավական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում դատախազության մարմինների ձևավորման, ինստիտուցիոնալ զարգացման, կազմակերպական կառուցվածքի և գործունեության իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով 1922–1998 թվականների պատմական ժամանակահատվածը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է դատախազության՝ որպես պետական իրավապահ և վերահսկողական համակարգի կարևոր ինստիտուտի զարգացման օրինաչափությունների, իրավասությունների փոփոխությունների, պետական կառավարման համակարգում ունեցած դիրքի և գործունեության կազմակերպման սկզբունքների բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատմանը հաջորդած պետական և իրավական վերափոխումները, դատախազական համակարգի ստեղծման պատմական նախադրյալները, խորհրդային իրավակարգի պայմաններում դրա գործունեության առանձնահատկությունները և Հայաստանի Հանրապետության անկախության վերականգնումից հետո իրականացված իրավական ու կազմակերպական փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 1920-ական թվականների սկզբի իրավական բարեփոխումները, երբ ձևավորվում էին խորհրդային պետական կառավարման, արդարադատության և իրավապահ մարմինների կազմակերպման նոր սկզբունքները։ Դատախազության համակարգի զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում սահմանվել դատախազական մարմինների իրավասությունները, վերահսկողական գործառույթները, ենթակայության հարաբերությունները և փոխգործակցությունը պետական այլ հաստատությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է խորհրդային Հայաստանի դատախազության կազմակերպական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով Խորհրդային Միության միասնական իրավական համակարգի ազդեցությունը հանրապետական իրավապահ մարմինների գործունեության վրա։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն կենտրոնացված կառավարման, դատախազական հսկողության, ծառայողական ենթակայության և օրինականության ապահովման վերաբերյալ խորհրդային իրավական պատկերացումները։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել դատախազության գործունեությունը կարգավորող սահմանադրական դրույթները, օրենսդրական ակտերը, ենթաօրենսդրական կարգավորումները և կազմակերպական որոշումները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում սահմանել են համապատասխան մարմինների լիազորություններն ու պարտականությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում դատախազական հսկողության պատմական ձևերը, քրեական հետապնդման կազմակերպումը, նախաքննության նկատմամբ վերահսկողությունը, դատարաններում մեղադրանքի պաշտպանությունը և պետական մարմինների գործունեության օրինականության ապահովման հետ կապված գործառույթները։ Նման իրավասությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է դատախազության դերի և իրավական կարգավիճակի պատմական փոփոխությունները հասկանալու համար։ Հետազոտության թեմատիկան ընդգրկում է նաև դատախազության և դատարանների, քննչական մարմինների, ներքին գործերի համակարգի ու պետական կառավարման այլ հաստատությունների փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի իրավապահ մարմինների միջև լիազորությունների սահմանազատման, գործառնական համագործակցության և իրավական պատասխանատվության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խորհրդային իրավական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում դատախազության գործունեության փոփոխությունների վերլուծությունը։ Այդ գործընթացները պայմանավորված էին պետական կառավարման համակարգի վերակազմակերպումներով, օրենսդրության փոփոխություններով, իրավապահ քաղաքականության առաջնահերթություններով և դատախազական հսկողության վերաբերյալ իրավական մոտեցումների զարգացմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև դատախազական կադրերի պատրաստման, նշանակման, ծառայողական կարգապահության, մասնագիտական պատասխանատվության և կազմակերպական կառավարման առանձնահատկությունները։ Պատմաիրավական տեսանկյունից կարևոր է ուսումնասիրել, թե ինչպես են դատախազության կազմակերպական սկզբունքները և իրավական գործառույթները փոխվել պետական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում։ Առանձին նշանակություն ունի Հայաստանի անկախության վերականգնմանը հաջորդած ժամանակաշրջանը, երբ անհրաժեշտություն առաջացավ վերանայելու պետական մարմինների գործունեության իրավական հիմքերը և դրանք համապատասխանեցնելու ինքնիշխան պետության սահմանադրական ու օրենսդրական համակարգին։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 1990-ական թվականների իրավական բարեփոխումները, պետական իշխանության մարմինների վերակազմակերպումը և դատախազության տեղը նոր ձևավորվող սահմանադրական կարգում։ Հայաստանի Հանրապետության 1995 թվականի Սահմանադրության ընդունումը կարևոր հանգրվան էր պետական իշխանության կազմակերպման և դատախազության սահմանադրական կարգավիճակի զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտության թեմատիկան կարող է ընդգրկել սահմանադրական դրույթների և դատախազության գործունեությունը կարգավորող օրենսդրության փոխհարաբերությունը, իրավասությունների իրավական ամրագրումը և կազմակերպական ինքնուրույնության ու հաշվետվողականության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում 1998 թվականի դրությամբ դատախազական համակարգի կազմակերպաիրավական վիճակի գնահատումը՝ նախորդ պատմական փուլերի հետ համեմատության միջոցով։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է դատախազության գործունեության իրավական սկզբունքների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ օրինականության, կենտրոնացվածության, իրավասությունների հստակ սահմանման, ծառայողական պատասխանատվության և պետական իշխանության մարմինների հետ փոխհարաբերությունների հարցերը։ Միաժամանակ դատախազության պատմական գործունեության գնահատման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական և իրավական միջավայրերի առանձնահատկությունները, քանի որ խորհրդային և անկախ պետականության պայմաններում դատախազական մարմինների կարգավիճակն ու գործառույթները ձևավորվել են տարբեր ինստիտուցիոնալ համակարգերում։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել պատմաիրավական, համեմատաիրավական, համակարգային, իրավանորմատիվ և ինստիտուցիոնալ վերլուծության մեթոդներ։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու օրենսդրական փոփոխությունների հաջորդականությունը, համեմատելու դատախազության կազմակերպական կառուցվածքի տարբեր մոդելները և բացահայտելու իրավական կարգավորման զարգացման հիմնական միտումները։ Կարևոր նշանակություն ունեն պատմական իրավական ակտերի, սահմանադրական փաստաթղթերի, դատախազական համակարգի գործունեությանը վերաբերող պաշտոնական նյութերի և իրավագիտական գրականության ուսումնասիրությունները։ Դրանց համադրումը կարող է նպաստել դատախազության զարգացման պատմության առավել ամբողջական ներկայացմանը և իրավական ինստիտուտների շարունակականության ու փոփոխությունների բացահայտմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի պետական և իրավական համակարգի զարգացման կարևորագույն ուղղություններից մեկի պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև դատախազության կազմակերպաիրավական հիմքերի ձևավորման և փոփոխության օրինաչափությունների բացահայտմամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է դատախազական համակարգի պատմական փորձի գնահատման, իրավապահ մարմինների գործունեության իրավական կարգավորման ուսումնասիրության և պետական ինստիտուտների զարգացման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, իրավունքի պատմաբաններին, դատախազության և այլ իրավապահ մարմինների մասնագետներին, պետական կառավարման հետազոտողներին, սահմանադրական և քրեական դատավարության իրավունքի մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի իրավագիտական, պատմական, ինստիտուցիոնալ և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանում դատախազության մարմինների ձևավորման, կազմակերպական զարգացման, իրավական կարգավիճակի, վերահսկողական և դատավարական գործառույթների, ինչպես նաև խորհրդային և անկախ պետականության պայմաններում դրանց գործունեության առանձնահատկությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Other Subjects

Այս մեթոդական ձեռնարկը նախատեսված է գրադարանավարների համար և ներկայացնում է ընթերցողների հետ աշխատանքի կազմակերպման, տեղեկատվական-լուսավորչական գործունեության և գրադարանային միջոցառումների պլանավորման մեթոդական մոտեցումները՝ խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարական և մշակութային քաղաքականության շրջանակներում։ Աշխատությունում ներկայացվում են թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական ակնարկների, ընթերցողական քննարկումների, մատենագիտական տեղեկությունների և այլ գրադարանային միջոցառումների կազմակերպման սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով նպաստել համապատասխան ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական թեմաների լուսաբանմանը։ Գրքում ընդգրկված են գործնական հանձնարարականներ, աշխատանքի կազմակերպման օրինակներ և մեթոդական առաջարկություններ, որոնք արտացոլում են խորհրդային գրադարանային համակարգի գործունեության առանձնահատկությունները և ընթերցողների հետ աշխատանքի ձևերը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում գրադարանագիտության, տեղեկատվական գործի, մշակույթի պատմության, խորհրդային հասարակական կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և գրադարանային ոլորտի աշխատակիցների համար՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական և պատմական սկզբնաղբյուր։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական դաշտում 1991–2001 թվականներին միջկուսակցական հարաբերությունների վերլուծությանը՝ դիտարկելով անկախության ձեռքբերումից հետո ձևավորված քաղաքական գործընթացներն ու քաղաքական համակարգի զարգացումը։ Հեղինակը ներկայացնում է կուսակցությունների կառուցվածքը, գործունեության սկզբունքները, խմբակցությունների ներքին ու արտաքին հարաբերությունները, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը պետական կառավարման գործընթացներին, ընտրություններին և խորհրդարանական գործունեությանը։ Աշխատությունում առանձնացվում են հիմնական քաղաքական դաշինքները, մրցակցային և համագործակցային ձևաչափերը, կուսակցությունների մարտավարությունները, գաղափարական հակասությունները և դրանց ազդեցությունը քաղաքական կայունության վրա։ Հետազոտությունը ընդգրկում է նաև կուսակցությունների վերլուծություն հասարակական աջակցման, քարոզչական միջոցների և կառավարման համակարգերի համատեքստում, ինչպես նաև գնահատում է այդ հարաբերությունների ազդեցությունը պետության քաղաքական զարգացման և ժողովրդավարական ինստիտուտների ձևավորման վրա։ Գիրքը օգտակար է քաղաքական գիտությունների մասնագետների, պատմաբանների, հասարակագետների, ուսանողների և այն մարդկանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի անկախության առաջին տասնամյակի քաղաքական համակարգի կառուցվածքով և կուսակցությունների դերը ձևավորող գործընթացներում։

History

Աշխատությունը նվիրված է Մովսես Խորենացու պատմագրական երկի և Աստվածաշնչի փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով աստվածաշնչյան նյութի, գաղափարների, կերպարների և պատմողական սկզբունքների դերը հայ պատմագրության ձևավորման մեջ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են աստվածաշնչյան գրքերի և պատմագրական շարադրանքի միջև առկա բովանդակային, գաղափարական և կառուցվածքային կապերը, ինչպես նաև սուրբգրային պատումների, մեջբերումների ու ակնարկների կիրառությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով աստվածաշնչյան պատմությունները, կերպարներն ու բարոյական-կրոնական գաղափարները ներառվում են հայ ժողովրդի ծագման, անցյալի և պատմական իրադարձությունների ներկայացման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պատմագրի աշխարհայացքը և նրա կողմից պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման աստվածաշնչյան հիմքերը՝ միաժամանակ բացահայտելով պատմության, կրոնի և ազգային ինքնագիտակցության փոխկապակցվածությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև աստվածաշնչյան կերպարների և իրադարձությունների հետ համեմատություններին, որոնք կարող են ծառայել որպես պատմական դեպքերի գնահատման, հերոսների բնութագրման կամ բարոյական եզրահանգումների միջոց։ Աշխատության մեջ կարող են քննվել սուրբգրային տեքստի ուղղակի և անուղղակի ազդեցությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու լեզվական ձևակերպումների կիրառությունը, ինչպես նաև դրանց վերաիմաստավորումը հայկական պատմական միջավայրում։ Նման համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու հայ պատմագրության վաղ շրջանի մտավոր և հոգևոր հիմքերը և այն դերը, որ ունեցել է քրիստոնեական աշխարհայացքը ազգային պատմության մեկնաբանության գործում։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև հայ միջնադարյան գրականության, պատմագրության և աստվածաբանական մտքի փոխհարաբերությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աստվածաշնչագետներին, միջնադարագետներին, բանասերներին և համապատասխան ոլորտների հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Finance

Աշխատանքը նվիրված է առևտրային բանկերի ֆինանսական դրության գնահատման տեսական, մեթոդաբանական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերի օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել բանկերի ֆինանսական կայունությունը բնութագրող հիմնական ցուցանիշները, գնահատել դրանց հաշվարկման և վերլուծության կիրառվող մեթոդները, ինչպես նաև ուսումնասիրել այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել բանկի վճարունակության, իրացվելիության, շահութաբերության, կապիտալի բավարարության և ընդհանուր ֆինանսական կայունության վրա։ Աշխատանքի հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ բանկի ֆինանսական վիճակի գնահատումը չի կարող սահմանափակվել մեկ կամ մի քանի ցուցանիշների ուսումնասիրությամբ, քանի որ բանկային գործունեությունը փոխկապակցված ֆինանսական գործընթացների ամբողջություն է։ Հետևաբար անհրաժեշտ է համակողմանիորեն դիտարկել ակտիվների և պարտավորությունների կառուցվածքը, սեփական կապիտալի ծավալը, վարկային և ներդրումային գործունեությունը, ներգրավված միջոցների կազմը, եկամուտներն ու ծախսերը և դրանց փոփոխությունների դինամիկան։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է առևտրային բանկերի ակտիվների որակի գնահատումը։ Բանկային ակտիվների զգալի մասը սովորաբար կապված է վարկավորման հետ, ուստի վարկային պորտֆելի ծավալը, կառուցվածքը, կենտրոնացվածությունը և վարկային ռիսկի մակարդակը կարևոր դեր են խաղում ֆինանսական կայունության որոշման գործում։ Վարկերի հնարավոր արժեզրկումը և ժամկետանց պարտավորությունների աճը կարող են բացասաբար ազդել ինչպես շահութաբերության, այնպես էլ կապիտալի բավարարության վրա։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարևորվում է վարկային ռիսկի գնահատումը և դրա ազդեցության վերլուծությունը բանկի ընդհանուր ֆինանսական վիճակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրացվելիության խնդրին։ Բանկը պետք է կարողանա ժամանակին կատարել իր պարտավորությունները ավանդատուների, վարկատուների և այլ գործընկերների նկատմամբ, ուստի բարձր իրացվելիության ապահովումը բանկային կայունության կարևոր նախապայման է։ Միաժամանակ չափազանց բարձր իրացվելիությունը կարող է սահմանափակել շահութաբերությունը, եթե բանկի ռեսուրսների զգալի մասը չի օգտագործվում եկամուտ ստեղծող գործառնություններում։ Այս հակասության ուսումնասիրությունը կարևոր է բանկի ակտիվների և պարտավորությունների արդյունավետ կառավարման տեսանկյունից։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում կապիտալի բավարարության գնահատումը։ Սեփական կապիտալը բանկի ֆինանսական պաշտպանության կարևորագույն գործոններից է և ծառայում է որպես հնարավոր կորուստների կլանման միջոց։ Կապիտալի կառուցվածքը, դրա համարժեքությունը ռիսկային ակտիվների նկատմամբ և փոփոխության դինամիկան հնարավորություն են տալիս գնահատելու բանկի ֆինանսական դիմակայունությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանկային կապիտալի ձևավորման աղբյուրներին և դրա արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Ֆինանսական դրության կարևոր բաղադրիչ է շահութաբերությունը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել բանկերի շահույթի ձևավորման աղբյուրները, տոկոսային և ոչ տոկոսային եկամուտները, գործառնական և վարչական ծախսերը, ակտիվների ու սեփական կապիտալի շահութաբերության ցուցանիշները։ Շահութաբերության դինամիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որքան արդյունավետ է բանկն օգտագործում իր ռեսուրսները և ինչ գործոններ են նպաստում կամ խոչընդոտում ֆինանսական արդյունքի ձևավորմանը։ ՀՀ առևտրային բանկերի օրինակով իրականացվող վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տեսական դրույթները կապել կոնկրետ բանկային համակարգի զարգացման առանձնահատկությունների հետ։ Կարող են ուսումնասիրվել առանձին բանկերի հաշվեկշռային տվյալները, ֆինանսական հաշվետվությունները և հիմնական ցուցանիշների փոփոխությունները՝ դրանց միջև համեմատական վերլուծություն իրականացնելու նպատակով։ Այդպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես ամբողջ համակարգին բնորոշ միտումները, այնպես էլ առանձին բանկերի ֆինանսական կառավարման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել գործակիցների մեթոդը, հորիզոնական և ուղղահայաց վերլուծությունը, դինամիկ շարքերի ուսումնասիրությունը և համեմատական գնահատումը։ Ֆինանսական գործակիցների միջոցով հնարավոր է առանձին գնահատել իրացվելիության, շահութաբերության, կապիտալի բավարարության, ակտիվների որակի և ֆինանսական լծակի մակարդակները, իսկ դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս ստանալ բանկի ընդհանուր ֆինանսական վիճակի ավելի ամբողջական պատկերը։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև բանկային ռիսկերի համալիրը։ Վարկային, շուկայական, արժութային, տոկոսադրույքային, գործառնական և իրացվելիության ռիսկերը կարող են փոխկապակցված կերպով ազդել բանկի ֆինանսական արդյունքների վրա։ Հետևաբար ֆինանսական դրության գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն արդեն ձևավորված ցուցանիշների վերլուծություն, այլև ռիսկերի կառավարման արդյունավետության ուսումնասիրություն։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել արտաքին տնտեսական միջավայրի ազդեցությանը՝ ներառյալ տոկոսադրույքների, արժութային շուկայի, տնտեսական ակտիվության և ֆինանսական շուկաների փոփոխությունները։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ ֆինանսական վիճակի համակողմանի գնահատման արդյունքները կարող են օգտագործվել բանկի կառավարման որոշումների ընդունման, ռիսկերի կանխարգելման, ակտիվների և պարտավորությունների օպտիմալացման և ֆինանսական կայունության բարձրացման նպատակով։ Նման վերլուծությունը կարևոր է նաև բանկային վերահսկողության և ֆինանսական համակարգի կայունության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է ֆինանսական վերլուծության և բանկային կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ՀՀ առևտրային բանկերի ֆինանսական դրության գնահատման հիմնական մեթոդական խնդիրները և դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունները։ Թեման ունի կարևոր տնտեսական և գործնական նշանակություն, քանի որ առևտրային բանկերի ֆինանսական կայունությունը անմիջականորեն կապված է ֆինանսական համակարգի արդյունավետ գործունեության, ավանդատուների և վարկառուների շահերի պաշտպանության, տնտեսության վարկավորման և ընդհանուր տնտեսական կայունության ապահովման հետ։