Պարույր Սևակի պատմական պոեմները

Literature

Ստեղծագործությունը երգիծական-բարոյախոսական արձակ գործ է, որտեղ հեղինակը խորհրդանշական կերպով անդրադառնում է հասարակական արժեքների անկմանը, ձևականության գերակայությանը և մարդկային հարաբերությունների կեղծությանը։ «Պսակները» այստեղ հանդես են գալիս որպես խորհրդանշական պատկեր՝ կապված պատվի, ամուսնության, երջանկության կամ հասարակական ճանաչման գաղափարների հետ, իսկ դրանց «բողոքը» արտահայտում է այն գաղափարը, որ արտաքին փայլը հաճախ հակասում է իրական էությանը։ Մուրացանը ստեղծագործության մեջ քննադատում է այն հասարակությունը, որտեղ ձևական արարողությունները և արտաքին ցուցադրականությունը գերակշռում են իրական զգացմունքներին, ազնվությանը և բարոյական արժեքներին։ Գործում զգալի է նաև երգիծական երանգը, քանի որ հեղինակը որոշ իրավիճակներ ներկայացնում է հեգնանքով՝ բացահայտելով մարդկային թուլությունները և հասարակական արատները։ Միաժամանակ ստեղծագործությունը ունի բարոյախոսական ուղղվածություն՝ ընթերցողին մղելով մտածելու իրական և կեղծ արժեքների տարբերության մասին։ Լեզուն պարզ է, բայց արտահայտիչ, իսկ խորհրդանշական մտածողությունը ուժեղացնում է գաղափարական ազդեցությունը։

Other Subjects

Հրատարակությունը պատմական կանոնադրական փաստաթուղթ է, որը ներկայացնում է քաղաքային ժողովրդական տան շրջանակում գործող հայկական դրամատիկական խմբակի կազմակերպական հիմքերը, նպատակները և գործունեության կանոնները։ Փաստաթուղթը կարևոր աղբյուր է հայկական թատերական և հասարակական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է որոշակի ժամանակաշրջանում հայկական ժողովրդական ներկայացումների կազմակերպման, թատերական խմբակի կառավարման և մասնակիցների գործունեության կարգավորման սկզբունքները։ Կանոնադրական բնույթը ենթադրում է, որ նյութում սահմանվում են խմբակի ստեղծման և գործունեության նպատակները, անդամակցության պայմանները, մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները, կառավարման կառուցվածքը, պատասխանատու անձանց լիազորությունները և կազմակերպչական աշխատանքի հիմնական կանոնները։ Առանձին հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայկական ժողովրդական ներկայացումների կազմակերպման գաղափարը, քանի որ այն վկայում է թատրոնի՝ որպես ոչ միայն գեղարվեստական, այլև հասարակական ու մշակութային հաղորդակցության միջոցի նշանակության մասին։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայկական թատերական ինքնագործունեությունը, ինչպիսի դեր էին կատարում մշակութային միավորումները համայնքային կյանքում և ինչ սկզբունքներով էին կարգավորվում ներկայացումների նախապատրաստումն ու իրականացումը։ Այն կարող է արժեքավոր տեղեկություններ պարունակել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական մշակութային կազմակերպված կյանքի, հասարակական նախաձեռնությունների և ազգային մշակույթի պահպանման ու տարածման գործընթացների վերաբերյալ։ Քաղաքային ժողովրդական տան հետ կապը լրացուցիչ պատմամշակութային նշանակություն է հաղորդում նյութին՝ ցույց տալով, որ թատերական գործունեությունը զարգանում էր ավելի լայն հասարակական-մշակութային ենթակառուցվածքի շրջանակում։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է թատրոնի պատմությամբ, հայկական մշակույթի պատմությամբ, սփյուռքի և համայնքային կյանքի ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև պատմական փաստաթղթերի աղբյուրագիտական վերլուծությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է հետաքրքրել նաև ընթերցողներին, ովքեր ուսումնասիրում են հայկական թատերական ինքնագործունեության ձևավորումն ու կազմակերպական զարգացումը և ցանկանում են ծանոթանալ այդ գործընթացի իրավական ու վարչական հիմքերն արտացոլող սկզբնաղբյուրի հետ։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է զարգացնող միջավայրի դերի ուսումնասիրությանը նախադպրոցական տարիքի երեխաների ճանաչողական հետաքրքրությունների ձևավորման և զարգացման գործընթացում։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ երեխայի ճանաչողական ակտիվությունը մեծապես պայմանավորված է այն միջավայրի բնույթով, որտեղ նա ապրում, խաղում, շփվում և սովորում է։ Աշխատության մեջ զարգացնող միջավայրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ֆիզիկական տարածք և ուսումնական նյութերի ամբողջություն, այլև որպես երեխայի ինքնուրույնության, ստեղծագործականության, հետազոտական վարքի, հաղորդակցման և նոր գիտելիքներ ձեռք բերելու հնարավորություններ ապահովող մանկավարժական պայմանների համակարգ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում նախադպրոցականի տարիքային և անհատական առանձնահատկություններին, քանի որ ճանաչողական հետաքրքրությունների դրսևորումները կարող են տարբեր լինել երեխայի զարգացման մակարդակից, փորձից, հետաքրքրություններից և միջավայրի նկատմամբ նրա արձագանքից կախված։ Հատուկ նշանակություն է տրվում խաղային գործունեությանը, որը նախադպրոցական տարիքում ճանաչողության հիմնական միջոցներից մեկն է և հնարավորություն է տալիս երեխային փորձարկել, հարցեր առաջադրել, բացահայտումներ կատարել և սեփական փորձի միջոցով հասկանալ շրջապատող աշխարհը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև զարգացնող խաղերի, դիդակտիկ նյութերի, գրքերի, ստեղծագործական անկյունների, բնագիտական և փորձարարական գործունեության համար նախատեսված միջոցների, ինչպես նաև երեխաների ազատ ընտրության և ինքնուրույն գործունեության կազմակերպման արդյունավետությանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մանկավարժի դերին, քանի որ դաստիարակը ոչ միայն ձևավորում է միջավայրի կազմակերպման պայմանները, այլև կարող է խթանել երեխայի հետաքրքրասիրությունը՝ հարցերի, առաջադրանքների, քննարկումների և խնդիրների լուծման միջոցով։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է նաև երեխայի և հասակակիցների փոխգործակցությունը, քանի որ համատեղ խաղերն ու գործունեությունը նպաստում են գաղափարների փոխանակմանը, հաղորդակցական հմտությունների զարգացմանը և նոր գիտելիքների նկատմամբ հետաքրքրության առաջացմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է այնպիսի մանկավարժական պայմանների բացահայտման մեջ, որոնք կարող են նպաստել նախադպրոցականների ճանաչողական հետաքրքրությունների կայուն ձևավորմանը և նրանց ակտիվ ներգրավվածությանը կրթական գործընթացում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել նախադպրոցական հաստատությունների մանկավարժների, դաստիարակների, կրթության կազմակերպիչների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների և նախադպրոցական կրթության զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2010 թվականներին Աբխազիայի շուրջ Թուրքիայի քաղաքական և տնտեսական ներգրավվածության ուսումնասիրությանը՝ Հարավային Կովկասում հետխորհրդային վերափոխումների և տարածաշրջանային հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Թուրքիայի արտաքին քաղաքական ու տնտեսական շահերի, Սևծովյան տարածաշրջանի նկատմամբ նրա մոտեցումների և աբխազական ուղղությամբ ձևավորված կապերի առանձնահատկությունների վերլուծությունն է։ Քննվում է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո ստեղծված նոր աշխարհաքաղաքական միջավայրը, վրաց-աբխազական հակամարտության ազդեցությունը տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա և այն պայմանները, որոնց շրջանակում Թուրքիան կառուցել է հարաբերություններ տարածաշրջանի տարբեր դերակատարների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պաշտոնական քաղաքականության և ոչ պետական կապերի հարաբերակցությանը, քանի որ տվյալ ժամանակաշրջանում նշանակություն են ունեցել ոչ միայն միջպետական հարաբերությունները, այլև գործարար շրջանակների, հասարակական կազմակերպությունների և Թուրքիայում բնակվող աբխազական ու հյուսիսկովկասյան ծագում ունեցող համայնքների գործունեությունը։ Տնտեսական հարթությունում դիտարկվում են առևտրային կապերը, մասնավոր ձեռնարկատիրական գործունեությունը, տրանսպորտային հաղորդակցության խնդիրները և տնտեսական սահմանափակումների պայմաններում ձևավորված փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ Քննության առարկա են դառնում նաև այդ հարաբերությունների հնարավոր ազդեցությունները Աբխազիայի տնտեսական միջավայրի, արտաքին կապերի և տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների վրա։ Քաղաքական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է Թուրքիայի գործունեության փոխկապակցվածությունը Վրաստանի հետ հարաբերությունների, Սևծովյան տարածաշրջանի քաղաքականության և տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրների հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանի դերակատարությանը՝ որպես Աբխազիայի շուրջ ձևավորված քաղաքական և տնտեսական գործընթացների կարևոր արտաքին գործոնի։ Ժամանակագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Թուրքիայի ներգրավվածության փոփոխությունները երկու տասնամյակների ընթացքում և տարբերակելու քաղաքական հայտարարությունները, պաշտոնական սահմանափակումները և փաստացի տնտեսական ու հասարակական կապերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների, տարածաշրջանագիտության և միջազգային տնտեսագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Թուրքիայի աբխազական ուղղությամբ գործունեության քաղաքական ու տնտեսական հետևանքները Հարավային Կովկասի հետխորհրդային զարգացման ընդհանուր գործընթացների շրջանակում։

Linguistics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ֆրանսերենից հայերեն լեզու անցած բառերի ուսումնասիրությանը՝ դրանց ծագման, իմաստային զարգացման, հնչյունական ու ձևաբանական հարմարեցման և հայերենում գործածության առանձնահատկությունների վերլուծությամբ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է ֆրանսերենի ազդեցությունը հայերենի բառապաշարի ձևավորման և հարստացման գործընթացում՝ հաշվի առնելով պատմական, մշակութային, հասարակական և քաղաքական այն պայմանները, որոնց արդյունքում ֆրանսերեն բառերն ու արտահայտությունները ներթափանցել են հայերեն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխառությունների յուրացման գործընթացին, որի ընթացքում օտարալեզու բառերը հարմարվում են հայերենի հնչյունական, ուղղագրական, ձևաբանական և իմաստային համակարգերին։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դասակարգվել ֆրանսերենից փոխառված բառերը՝ ըստ թեմատիկ և իմաստային խմբերի՝ հասարակական ու քաղաքական կյանք, մշակույթ և արվեստ, կենցաղ, նորաձևություն, խոհանոց, գիտություն և տեխնիկա, մասնագիտություններ ու առօրյա խոսք։ Քննության են առնվում նաև այն բառերի իմաստային փոփոխությունները, որոնք հայերենում ձեռք են բերել նոր կամ լրացուցիչ նշանակություններ՝ տարբերվելով սկզբնաղբյուր լեզվի համապատասխան միավորներից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ փոխառությունների տարածման աղբյուրներին, դրանց գրական և խոսակցական գործածությանը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում դրանց նկատմամբ լեզվական վերաբերմունքի փոփոխությանը։ Կարևորվում է նաև հայերենի բառապաշարի զարգացման վրա ֆրանսերեն փոխառությունների ազդեցության գնահատումը և օտար բառերի ու հայերեն համարժեքների գործածության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայերենի և ֆրանսերենի երկարատև լեզվամշակութային շփումների հետևանքով ձևավորված բառապաշարային շերտը և հասկանալու փոխառությունների դերը հայերենի բառապաշարի հարստացման գործընթացում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, բառարանագիրների, թարգմանիչների, բանասերների, լեզվի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և հայերենի բառապաշարի ու լեզվական փոխազդեցությունների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Technology

Այս աշխատությունը նվիրված է նաիրիտային լատեքսի հիմքով կոփված կամ ամրացված միջավայրերի մշակմանը և դրանց հատկությունների համալիր հետազոտությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է նաիրիտային լատեքսի՝ որպես պոլիմերային նյութի, կիրառման հնարավորությունների բացահայտումը և դրա հիմքով այնպիսի նյութային համակարգերի ստացումը, որոնց ֆիզիկական, մեխանիկական և տեխնոլոգիական հատկությունները կարող են համապատասխանել տարբեր գործնական պահանջների։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում լատեքսային համակարգի բաղադրության ընտրությանը, տարբեր բաղադրիչների փոխազդեցությանը և այն գործընթացներին, որոնց արդյունքում հեղուկ կամ դիսպերս համակարգը վերածվում է ավելի ամուր և կայուն կառուցվածքի։ Կարևոր խնդիր է ուսումնասիրել կոփման պայմանների ազդեցությունը ստացվող նյութի կառուցվածքի և հատկությունների վրա, քանի որ ջերմաստիճանը, ժամանակը, բաղադրիչների հարաբերակցությունը և տեխնոլոգիական ռեժիմները կարող են էապես փոխել վերջնական արտադրանքի ամրությունը, առաձգականությունը, կպչունությունը, ջերմակայունությունը և այլ բնութագրեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև նյութի ծերացման գործընթացները, արտաքին միջավայրի ազդեցությունների նկատմամբ կայունությունը, խոնավության և ջերմաստիճանի փոփոխությունների հանդեպ վարքը, ինչպես նաև տարբեր հավելումների կիրառման արդյունավետությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ստանալ անհրաժեշտ հատկություններով նյութ, այլև հասկանալ դրա կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածությունը և հիմնավորել օպտիմալ բաղադրությունը։ Աշխատանքի փորձարարական մասը կարող է ներառել տարբեր բաղադրություններով նաիրիտային լատեքսային համակարգերի պատրաստում, դրանց կոփում, ֆիզիկաքիմիական և մեխանիկական հատկությունների որոշում և ստացված արդյունքների համեմատական վերլուծություն։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ռետինատեխնիկական նյութերի, սոսնձային համակարգերի, պաշտպանիչ ծածկույթների և այլ պոլիմերային արտադրատեսակների մշակման ու կատարելագործման համար՝ կախված ուսումնասիրվող նյութերի կոնկրետ հատկություններից։ Աշխատանքը կարևոր է նաև նյութերի տեխնոլոգիական մշակման պայմանների օպտիմալացման տեսանկյունից, քանի որ ճիշտ ընտրված բաղադրությունը և կոփման ռեժիմը կարող են բարձրացնել նյութի շահագործման հուսալիությունն ու կայունությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է պոլիմերային քիմիայի, ֆիզիկական քիմիայի, նյութագիտության և քիմիական տեխնոլոգիայի խնդիրները՝ նպատակ ունենալով մշակել նաիրիտային լատեքսի հիմքով նոր կամ բարելավված նյութային համակարգեր և գիտականորեն գնահատել դրանց կառուցվածքային ու շահագործական հատկությունները։