Пп-ճշգրիտ և Пп-անկախ հանգույցների բազմությունների վերաբերյալ

Mathematics

Աշխատությունը նվիրված է կիսահաղորդչային կենսասենսորների էլեկտրաստատիկ ազդանշանի ուժեղացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ ինտերկալացվող լիգանդների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմքում կենսաբանական մոլեկուլների և լիգանդների փոխազդեցության արդյունքում առաջացող ֆիզիկաքիմիական փոփոխությունների էլեկտրոնային գրանցումն է։ Կիսահաղորդչային կենսասենսորները հնարավորություն են տալիս կենսաբանական գործընթացները վերածել չափելի էլեկտրական ազդանշանների, սակայն շատ դեպքերում անհրաժեշտ է բարձրացնել ազդանշանի ուժգնությունն ու չափման զգայունությունը՝ փոքր քանակությամբ թիրախային նյութերի հայտնաբերման համար։ Այս համատեքստում ինտերկալացվող լիգանդների օգտագործումը կարող է ապահովել ԴՆԹ-ի կամ այլ նուկլեինաթթվային կառուցվածքների հետ փոխազդեցություն և փոփոխել դրանց տեղային էլեկտրաստատիկ ու լիցքային հատկությունները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել լիգանդների կապման բնույթը, դրանց կոնցենտրացիայի և կառուցվածքի ազդեցությունը սենսորի էլեկտրական արձագանքի վրա, ինչպես նաև ազդանշանի ուժեղացման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կիսահաղորդչային մակերևույթի, կենսաբանական շերտի և լիգանդի միջև առաջացող լիցքային փոխազդեցություններին, որոնք կարող են ազդել սենսորի էլեկտրական պարամետրերի վրա։ Հետազոտության ընթացքում հնարավոր է կիրառել էլեկտրական չափումներ, սպեկտրոսկոպիական և կենսաֆիզիկական մեթոդներ՝ լիգանդների և կենսաբանական թիրախների փոխազդեցությունն ու դրա հետևանքով առաջացող ազդանշանի փոփոխությունները բնութագրելու համար։ Ստացված արդյունքները կարող են կարևոր լինել բարձր զգայունությամբ կենսասենսորների մշակման համար, հատկապես այն համակարգերում, որտեղ անհրաժեշտ է արագ և փոքր քանակությամբ կենսաբանական նյութի հայտնաբերում։ Ուսումնասիրությունը կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ բժշկական ախտորոշման, մոլեկուլային կենսաբանության, կենսատեխնոլոգիայի և լաբորատոր վերլուծության ոլորտներում։ Այն կարող է հետաքրքրել կենսասենսորների մշակմամբ զբաղվող գիտնականներին, կենսաֆիզիկոսներին, էլեկտրոնիկայի և նանոտեխնոլոգիայի մասնագետներին, քիմիկոսներին և համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Biology

Աշխատությունը նվիրված է Արևմտյան Իրանի Հյուսիսային Զագրոսի անտառներում տարածված կաղնու երեք տեսակների քանակական էկոլոգիական առանձնահատկությունների և տարածական բաշխման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում անտառային բուսականությունը դիտարկվում է որպես բարդ էկոլոգիական համակարգ, որի կառուցվածքի և տեսակային կազմի ձևավորման վրա միաժամանակ ազդում են տեղանքի բարձրությունը, ռելիեֆը, լանջերի դիրքադրությունը, հողի հատկությունները, խոնավությունը, ջերմաստիճանը և այլ միջավայրային գործոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Quercus brantii, Quercus libani և Quercus infectoria տեսակների տարածման առանձնահատկությունների համեմատական վերլուծությանը՝ նպատակ ունենալով պարզել դրանց էկոլոգիական պահանջների և բնակավայրային նախընտրությունների հնարավոր տարբերությունները։ Քանակական էկոլոգիայի մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տեսակների հանդիպման հաճախականությունը, խտությունը, տարածական կառուցվածքը և դրանց կապը միջավայրի տարբեր բնութագրերի հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարածական բաշխման մոդելների ձևավորումը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել առանձին տեսակների համար առավել համապատասխան տարածքների տեղաբաշխումը և բացահայտել դրանց տարածման վրա առավել նշանակալի ազդեցություն ունեցող էկոլոգիական գործոնները։ Կարևորվում է դաշտային դիտարկումների և աշխարհագրական տեղեկատվության համադրումը՝ բուսականության տարածման օրինաչափությունները տարածական տեսանկյունից ներկայացնելու համար։ Ուսումնասիրվում են նաև տարբեր բարձրությունների, լանջերի թեքության և կողմնադրության պայմաններում կաղնու տեսակների հանդիպման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հողային և կլիմայական պայմանների հնարավոր ազդեցությունը դրանց տարածման սահմանների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տեսակների միջև տարածական համընկնումներին և տարբերություններին, ինչը կարող է օգնել հասկանալու դրանց էկոլոգիական խորշերի առանձնահատկությունները և անտառային համայնքներում ունեցած դիրքը։ Տարածական մոդելավորումը կարող է կիրառվել նաև այն տարածքների բացահայտման համար, որտեղ բնական պայմանները տեսականորեն նպաստավոր են տվյալ տեսակների պահպանման կամ բնական վերականգնման համար։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես Զագրոսի անտառային էկոհամակարգերի կառուցվածքի և կենսաբազմազանության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ ծառատեսակների տարածման օրինաչափությունների իմացությունը կարող է նպաստել անտառային ռեսուրսների գիտականորեն հիմնավորված կառավարմանը։ Քանակական տվյալների, էկոլոգիական ցուցանիշների և տարածական վերլուծության համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ուսումնասիրվող տեսակների տարածման պայմանների և միջավայրի հետ դրանց փոխհարաբերությունների մասին։ Աշխատությունը կարող է ունենալ կիրառական նշանակություն անտառների պահպանության, բնական վերականգնման, տարածքային պլանավորման և կենսաբազմազանության կառավարման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով անտառագիտության, բույսերի էկոլոգիայի, կենսաաշխարհագրության և տարածական էկոլոգիական մոդելավորման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի՝ Մերձավոր Արևելքի հնագույն քաղաքակրթությունների և մշակութային գործընթացների համակարգում ունեցած դերի ու նշանակության ուսումնասիրությանը՝ մ.թ.ա. III հազարամյակների ընթացքում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում տարածաշրջանի և հարակից տարածքների միջև ձևավորված քաղաքական, տնտեսական, առևտրական և մշակութային փոխառնչություններն են, որոնց միջոցով տեղի են ունեցել գաղափարների, տեխնոլոգիաների, նյութական մշակույթի տարրերի, արհեստագործական ավանդույթների և հասարակական կազմակերպման տարբեր ձևերի տարածում ու փոխազդեցություն։ Աշխատանքը կարևորում է Հայկական լեռնաշխարհի աշխարհագրական դիրքը՝ որպես Մերձավոր Արևելքի տարբեր մշակութային կենտրոնները միմյանց կապող կարևոր տարածք, որի միջով անցել են առևտրական և հաղորդակցության ուղիներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հնագիտական նյութերին, բնակավայրերի զարգացմանը, վաղ քաղաքային և հասարակական կառույցների ձևավորմանը, մետաղագործության ու այլ արհեստների զարգացմանը, ինչպես նաև խեցեղենի, զարդերի, զենքերի, գործիքների և այլ նյութական մշակույթի առարկաների տարածմանն ու փոխակերպմանը։ Համեմատական ուսումնասիրության միջոցով փորձ է արվում բացահայտել տարբեր տարածաշրջանների մշակութային ընդհանրությունները և տարբերությունները՝ պարզելու համար, թե որ երևույթներն են առաջացել տեղական պայմանների ազդեցությամբ, իսկ որոնք կարող էին ձևավորվել միջտարածաշրջանային կապերի ու փոխանակումների արդյունքում։ Քննարկվում են նաև տնտեսական հարաբերությունները, բնական պաշարների օգտագործումը և հատկապես մետաղական հումքի ու արտադրանքի շրջանառությունը, որոնք կարևոր նշանակություն են ունեցել հնագույն հասարակությունների միջև կապերի ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Հայկական լեռնաշխարհը դիտարկել ոչ թե որպես մեկուսացված աշխարհագրական տարածք, այլ որպես հին Մերձավոր Արևելքի ակտիվ պատմա-մշակութային միջավայրի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատանքի արժեքը հատկապես ընդգծվում է այն առումով, որ այն համադրում է հնագիտական, պատմական և մշակութաբանական տվյալները՝ փորձելով վերականգնել տարածաշրջանի բնակչության և հարակից քաղաքակրթությունների միջև բազմակողմանի կապերի բնույթը, ուղղությունները և զարգացման փուլերը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հնագիտությամբ, հին պատմությամբ, Հայկական լեռնաշխարհի մշակույթով և Մերձավոր Արևելքի վաղ քաղաքակրթությունների փոխհարաբերություններով հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների, պատմաբանների և մշակութաբանների համար։

Finance

Ֆինանսական իրավունք-ը իրավագիտական ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է պետության ֆինանսական գործունեության իրավական կարգավորումը, ֆինանսական համակարգի կառուցվածքը և ֆինանսական հարաբերությունների իրավական հիմքերը, աշխատությունում բացատրվում են պետական բյուջեի ձևավորման, հաստատման և կատարման գործընթացները, հարկային և մաքսային համակարգերի իրավական կարգավորումը, ինչպես նաև պետական ֆինանսական վերահսկողության մեխանիզմները, միաժամանակ քննարկվում են դրամավարկային քաղաքականության իրավական հիմքերը, բանկային գործունեության կարգավորումը և պետական ու տեղական ֆինանսների հարաբերությունները, հատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական իրավունքի սկզբունքներին՝ օրինականություն, թափանցիկություն, ֆինանսական կարգապահություն և պետական վերահսկողություն, աշխատությունը նաև անդրադառնում է ֆինանսական իրավախախտումների պատասխանատվությանը և վեճերի լուծման իրավական ընթացակարգերին, նպատակ ունենալով ձևավորել համակարգված պատկերացում պետության ֆինանսական գործունեության իրավական կարգավորման մասին։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1999–2018 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության և Լեհաստանի Հանրապետության միջև հարաբերությունների ձևավորման ու զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական երկխոսության, տնտեսական համագործակցության, միջխորհրդարանական կապերի, մշակութային ու գիտակրթական փոխգործակցության և պայմանագրաիրավական դաշտի զարգացման գործընթացներն են։ Երկու պետությունների միջև դիվանագիտական հարաբերությունները հաստատվել էին դեռևս 1992 թվականին, իսկ ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանում դրանք աստիճանաբար համալրվեցին նոր համաձայնագրերով, փոխադարձ պաշտոնական այցելություններով և համագործակցության տարբեր ձևաչափերով։ 1999 թվականին ստորագրվեցին, մասնավորապես, կրկնակի հարկումը բացառելուն և զբոսաշրջության ոլորտում համագործակցությանը վերաբերող փաստաթղթեր, հետագա տարիներին՝ պաշտպանության, հանցավորության դեմ պայքարի, տնտեսական համագործակցության և միջազգային ավտոմոբիլային փոխադրումների վերաբերյալ համաձայնագրեր։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել բարձր մակարդակի քաղաքական շփումների ուսումնասիրությունը. 1999–2018 թվականներին տեղի են ունեցել Հայաստանի նախագահի, վարչապետի, Ազգային ժողովի նախագահի և արտաքին գործերի նախարարի մի շարք այցելություններ Լեհաստան, ինչպես նաև լեհ բարձրաստիճան պաշտոնյաների այցելություններ Հայաստան։ Առանձին ուղղություն է տնտեսական կապերի զարգացումը՝ առևտրաշրջանառության, ներդրումային համագործակցության և գործարար հարաբերությունների տեսանկյունից։ Միաժամանակ տվյալ ժամանակահատվածի ավարտին տնտեսական համագործակցության ծավալը համեմատաբար սահմանափակ էր. Լեհաստանի պաշտոնական տվյալներով՝ 2018 թվականին Լեհաստանին բաժին էր ընկնում Հայաստանի արտաքին առևտրաշրջանառության 0.71 տոկոսը։ Կարևորվում է նաև Լեհաստանի՝ որպես Եվրոպական միության անդամ պետության հետ Հայաստանի փոխգործակցության ուսումնասիրությունը, հատկապես ԵՄ Արևելյան գործընկերության և Հայաստան–ԵՄ հարաբերությունների զարգացման համատեքստում։ 2017 թվականին երկու երկրների արտաքին գործերի նախարարները, դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման 25-ամյակի առիթով, ընդգծում էին բարձր մակարդակի այցելությունների և կանոնավոր քաղաքական երկխոսության միջոցով ձևավորված համագործակցության հիմքը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև Լեհաստանի հայկական համայնքի պատմական և ժամանակակից դերի գնահատումը. պաշտոնական երկկողմ շփումներում այն բազմիցս ներկայացվել է որպես երկու հասարակությունների միջև կապող օղակ։ 2018 թվականին արտաքին գործերի նախարարների հանդիպման ընթացքում քննարկվել են ինչպես երկկողմ ու բազմակողմ համագործակցության հարցերը, այնպես էլ Հայաստան–ԵՄ գործընկերության զարգացման հնարավորությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս 1999–2018 թվականների հայ-լեհական հարաբերությունները դիտարկել որպես բազմաոլորտ միջպետական փոխգործակցության գործընթաց՝ բացահայտելով դրա քաղաքական, տնտեսական, իրավական և մշակութային բաղադրիչների զարգացման առանձնահատկությունները։