Пути оптимизации стационарной медицинской помощи детскому населению республики Армения

Medicine

Աշխատությունը հանդիսանում է կարևոր և օգտակար ձեռնարկ, որը պարունակում է շտապ բժշկական օգնության սկզբունքներն ու մեթոդները։ Գիրքը նպատակ ունի ընթերցողին տրամադրել հստակ և պրակտիկ գիտելիքներ՝ արտակարգ իրավիճակներում ճիշտ գործողություններ կատարելու համար՝ մինչև մասնագետների օգնության ժամանումը։ Այն ընդգրկում է տարբեր վնասվածքների, հիվանդությունների և արտակարգ դեպքերի առաջին բուժօգնության քայլերը՝ մատչելի, պարզ և հաջորդական ձևով։ Աշխատությունը նախատեսված է լայն շրջանակի համար՝ ուսանողների, ուսուցիչների, աշխատողների, ծնողների, համայնքային առողջապահության ոլորտի մասնագետների և բոլոր այն մարդկանց համար, ովքեր ցանկանում են ունենալ կյանք փրկող գիտելիքներ։ Այն նաև կարևոր է հասարակության առողջապահական կրթության համար, քանի որ առաջին բուժօգնության ճիշտ կիրառումը կարող է կանխարգելել ծանր հետևանքներ և փրկել կյանքեր։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է Երևան քաղաքի բնակչության առողջության պահպանման ընթացքում առաջացող աղետալի առողջապահական ծախսերի ռիսկերի գնահատմանը և դրանց նվազեցմանն ուղղված միջոցառումների հիմնավորմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ բժշկական ծառայությունների, դեղորայքի, ախտորոշման և բուժման համար կատարվող վճարումները կարող են զգալի ֆինանսական բեռ ստեղծել տնային տնտեսությունների համար և բացասաբար անդրադառնալ ընտանիքների սոցիալական ու տնտեսական կայունության վրա։ Ուսումնասիրվում են առողջապահական ծախսերի ձևավորման հիմնական աղբյուրները, դրանց կառուցվածքը և բնակչության տարբեր խմբերի վրա ֆինանսական բեռի բաշխման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք մեծացնում են աղետալի ծախսերի առաջացման հավանականությունը՝ եկամտի մակարդակը, ընտանիքի կազմը, առողջական ծառայությունների օգտագործման հաճախականությունը, քրոնիկ կամ ծանր հիվանդությունների առկայությունը, դեղորայքային ծախսերը և բժշկական ծառայությունների հասանելիությունը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են առողջապահական ծախսերի գնահատման մեթոդաբանական մոտեցումները և այն չափորոշիչները, որոնց միջոցով հնարավոր է որոշել, թե տնային տնտեսությունների առողջապահական վճարումները երբ են հասնում ֆինանսապես ծանրաբեռնող մակարդակի։ Երևան քաղաքի բնակչության օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել սոցիալ-տնտեսական տարբեր խմբերի միջև ռիսկերի անհամաչափությունը և գնահատել ֆինանսական պաշտպանության գործող մեխանիզմների արդյունավետությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև բնակչության կողմից առողջապահական ծառայությունների օգտագործման և ֆինանսական սահմանափակումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ բարձր ծախսերի վտանգը կարող է հանգեցնել անհրաժեշտ բժշկական օգնության հետաձգման կամ չստացման։ Աշխատության մեջ հիմնավորվում են աղետալի ծախսերի ռիսկերի նվազեցման հնարավոր ուղղությունները՝ առողջապահական ֆինանսավորման և ապահովագրական մեխանիզմների կատարելագործում, սոցիալապես խոցելի խմբերի նպատակային աջակցություն, դեղորայքի ֆինանսական հասանելիության բարձրացում և կանխարգելիչ ու առաջնային բժշկական օգնության զարգացում։ Կարևորվում է նաև առողջապահական ծառայությունների ֆինանսական պաշտպանության համակարգի արդյունավետության բարձրացումը, որպեսզի բուժօգնության անհրաժեշտությունը չվերածվի տնային տնտեսությունների համար ծանր սոցիալ-տնտեսական հետևանքների։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ առողջապահական քաղաքականության մշակման, ֆինանսական պաշտպանության ծրագրերի կատարելագործման և բնակչության սոցիալական խոցելիության նվազեցման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել առողջապահության տնտեսագետների, հանրային առողջապահության մասնագետների, առողջապահական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, տնտեսագետների, սոցիալական քաղաքականության մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով ուսանողների համար։

Pedagogy

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանում մանկավարժական մտքի և ֆիզիկական դաստիարակության զարգացման պատմական ընթացքի ուսումնասիրությանը՝ 19-րդ դարի կեսերից մինչև 21-րդ դարի առաջին տասնամյակը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ձևավորվել երեխաների և երիտասարդների ֆիզիկական դաստիարակության վերաբերյալ պատկերացումները, ինչպես է փոխվել դրա տեղը կրթության և դաստիարակության ընդհանուր համակարգում, և ինչպիսի մանկավարժական գաղափարներ են առաջադրվել մարդու ֆիզիկական, մտավոր, բարոյական ու սոցիալական զարգացման փոխկապակցվածության վերաբերյալ։ Թեմայի կարևոր կողմերից մեկն այն է, որ ֆիզիկական դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարմնի ամրապնդման, շարժողական կարողությունների զարգացման կամ առողջության պահպանման միջոց, այլև որպես անձի համակողմանի ձևավորման բաղադրիչ։ Այդ տեսանկյունից աշխատանքը կապում է ֆիզիկական դաստիարակության պատմությունը հայ մանկավարժական մտքի ընդհանուր զարգացման հետ՝ անդրադառնալով կրթական գաղափարների փոփոխությանը, դպրոցական դաստիարակության նպատակներին, սերնդի առողջ և ներդաշնակ զարգացման խնդիրներին ու հասարակական պահանջներին։ Ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի լայն ընդգրկումը թույլ է տալիս տեսնել պատմական շարունակականությունը և միաժամանակ բացահայտել տարբեր փուլերի առանձնահատկությունները։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսի համար առանձնահատուկ նշանակություն ունեն հայ լուսավորական և մանկավարժական գաղափարները, որոնցում կրթությունը դիտարկվում էր որպես անհատի և հասարակության առաջընթացի կարևոր պայման։ Այդ շրջանի մանկավարժական մտածողության մեջ ֆիզիկական դաստիարակության հարցերը կապված էին նաև առողջության, աշխատանքի, կարգապահության և երեխայի բնական զարգացման հետ։ Հայ մանկավարժական ժառանգության ուսումնասիրություններում, օրինակ, Խաչատուր Աբովյանի գաղափարների շրջանակում նշվում է նաև ֆիզիկական և աշխատանքային դաստիարակության անհրաժեշտությունը երեխայի անձի զարգացման գործում։ Հետագա ժամանակաշրջաններում ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպումն աստիճանաբար ավելի սերտորեն կապվեց դպրոցական կրթության, ուսուցման մեթոդների և պետական կրթական համակարգի զարգացման հետ։ Հետազոտության համար կարևոր է նաև այն հանգամանքը, որ ֆիզիկական դաստիարակության վերաբերյալ մոտեցումները ձևավորվել են ոչ միայն տեսական մանկավարժական աշխատությունների, այլև կրթական հաստատությունների, ուսումնական ծրագրերի, մեթոդական մշակումների և հասարակական կյանքի փոփոխությունների ազդեցությամբ։ Խորհրդային շրջանում ֆիզիկական կուլտուրան և սպորտը ստացան ավելի համակարգված կազմակերպական և կրթական ձևեր, իսկ ֆիզիկական պատրաստվածությունը ներառվեց մատաղ սերնդի դաստիարակության լայն համակարգում։ Հայաստանի անկախության շրջանը, իր հերթին, առաջ բերեց նոր խնդիրներ՝ կապված ֆիզիկական դաստիարակության բովանդակության վերաիմաստավորման, առողջ ապրելակերպի խթանման, մանկապատանեկան սպորտի զարգացման և կրթության նոր պահանջներին համապատասխան մեթոդների կիրառման հետ։ Այդ համատեքստում ուշագրավ է, որ Հայաստանի օրենսդրության մեջ ևս մանկապատանեկան ֆիզիկական դաստիարակությունն ու սպորտը կապվում են երեխաների առողջ կենսակերպի, կրթության և անհատի զարգացման խնդիրների հետ։ Աշխատանքի ժամանակագրական լայն շրջանակը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր դարաշրջանների մանկավարժական մոտեցումները և բացահայտել այն գաղափարների զարգացումը, որոնք վերաբերում են մարդու ֆիզիկական և հոգևոր զարգացման ամբողջականությանը։ Այն արժեքավոր է հատկապես հայ մանկավարժության պատմությամբ, ֆիզիկական դաստիարակության տեսությամբ և դպրոցական կրթության զարգացման պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Հրատարակչական և մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը լույս է տեսել Երևանում 2010 թվականին, ունի 22 էջ, պարունակում է նկարներ և մատենագիտական ցանկ, իսկ վերջում ներկայացված է նաև ռուսերեն ամփոփում։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի պատմական զարգացման ընթացքում քերականական իմաստների փոփոխությունների և վերակազմավորման ուսումնասիրությանը՝ անվանական և բայական համակարգերի նյութի հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում լեզվի քերականական կառուցվածքը դիտարկվում է որպես պատմականորեն փոփոխվող համակարգ, որտեղ ձևաբանական միջոցները, քերականական կարգերը և դրանց արտահայտած իմաստները տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող են ձեռք բերել նոր գործառույթներ, սահմանափակել նախկին կիրառությունները կամ փոխարինվել այլ կառուցվածքներով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անվանական համակարգի զարգացմանը՝ գոյականի և այլ անվանական խոսքի մասերի հոլովական ձևերի, թվի, որոշյալության, շարահյուսական գործառույթների և դրանց հետ կապված իմաստային փոփոխությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության է առնվում, թե ինչպես են պատմական տարբեր փուլերում վերափոխվել առանձին հոլովների նշանակությունները, ինչպես են փոխվել դրանց կիրառության սահմանները և ինչպիսի փոխհարաբերություններ են ձևավորվել հին ու նոր քերականական միջոցների միջև։ Բայական համակարգի ուսումնասիրության ընթացքում վերլուծվում են ժամանակի, կերպի, եղանակի, դեմքի, թվի և սեռի քերականական կարգերի պատմական զարգացումները, ինչպես նաև բայական ձևերի իմաստային ու գործառական տեղաշարժերը։ Կարևորվում է հին հայերենի, միջին հայերենի և աշխարհաբարի տվյալների համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս հետևելու քերականական կառուցվածքների շարունակականությանը և փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում են նաև համադրական ձևերից վերլուծական կառույցների անցման երևույթները, օժանդակ բայերի դերի ընդլայնումը, որոշ ձևերի անհետացումը կամ նոր գործառույթների ձեռքբերումը և քերականացման գործընթացները։ Լեզվական փաստերի պատմահամեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե քերականական փոփոխություններն ինչ կապ ունեն իմաստային զարգացման, լեզվի ներքին կառուցվածքային միտումների և հաղորդակցական պահանջների հետ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրավոր աղբյուրների և տարբեր ժամանակաշրջանների լեզվական հուշարձանների նշանակությանը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել առանձին քերականական երևույթների զարգացման ընթացքը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերենի պատմական քերականության, ձևաբանության և իմաստաբանության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմել հայերենի անվանական ու բայական համակարգերի ձևավորման և դարերի ընթացքում տեղի ունեցած կառուցվածքային ու իմաստային փոփոխությունների մասին։

History

Հին աշխարհի յոթ հրաշալիքները ներկայացնում են անտիկ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի ճարտարապետական և արվեստային կառույցների հավաքածուն, որոնք հին հույների կողմից համարվել են մարդկային ստեղծագործության ամենաբարձր նվաճումները։ Այս ցանկը ձևավորվել է մ.թ.ա. III–II դարերում և ընդգրկում է Միջերկրածովյան և Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանի ամենատպավորիչ կառույցները, որոնք կապված էին հին քաղաքակրթությունների՝ Եգիպտոսի, Հունաստանի, Բաբելոնի և Փոքր Ասիայի մշակույթների հետ։ Յոթ հրաշալիքների շարքում են Գիզայի Մեծ բուրգը, որը միակն է, որ պահպանվել է մինչև այսօր, Բաբելոնի կախովի այգիները, որոնք համարվում են ինժեներական և էսթետիկ երևակայության գլուխգործոց, Օլիմպիայի Զևսի արձանը՝ հսկայական կրոնական քանդակ, Եփեսոսի Արտեմիսի տաճարը՝ հոյակապ ճարտարապետական համալիր, Հալիկառնասի դամբարանը՝ արքայական շքեղ գերեզման, Հռոդոսի Կոլոսոսը՝ հսկա բրոնզե արձան, և Ալեքսանդրիայի փարոսը՝ նավագնացության կարևորագույն կառույցներից մեկը։ Այս հրաշալիքները ոչ միայն արտահայտում էին տեխնիկական և արվեստային բարձր մակարդակ, այլև խորհրդանշում էին իրենց ժամանակի ժողովուրդների հավատքը, ուժը և մշակութային զարգացումը։

Literature

Այս ակնարկը վերաբերում է Միքայել Նալբանդյանի կյանքի և գործունեության ընդհանուր բնութագրին՝ ընդգծելով նրա դերը որպես XIX դարի հայ հասարակական մտքի, հեղափոխական գաղափարների և գրական-լուսավորական շարժման կարևորագույն ներկայացուցիչներից մեկի։ Նալբանդյանը ձևավորվել է Ռուսական կայսրության հայկական միջավայրում՝ միաժամանակ ներգրավված լինելով եվրոպական լուսավորական և դեմոկրատական գաղափարների ազդեցության ոլորտում, որոնք զգալիորեն ազդել են նրա աշխարհայացքի և քաղաքական դիրքորոշումների վրա։ Նրա գործունեությունը բնութագրվում է ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման, սոցիալական արդարության պահանջների և հակաֆեոդալական ու հակապետական քննադատական մոտեցումների համադրությամբ, ինչը նրան դարձնում է հայ առաջադիմական մտքի զարգացման առանցքային կերպար։