Սանդրո Բոտտիչելլիի կյանքն ու գործունեությունը

Biology

Աշխատությունը նվիրված է շարժողական ակտիվության երկարատև սահմանափակման պայմաններում գլխուղեղի բջիջներում ընթացող կենսաքիմիական և նյարդաքիմիական փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ներբջջային կալցիումային ազդանշանների, ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության և ԳԱԿԹ-ային նյարդահաղորդչական համակարգի փոխադարձ կապերի վրա։ Հետազոտության առանցքում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով ֆիզիկական ակտիվության նվազումը կարող է ազդել նյարդային բջիջների իոնային հավասարակշռության, բջջաթաղանթների կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ վիճակի և արգելակող նյարդահաղորդման գործընթացների վրա։ Ներբջջային Ca²⁺-ը դիտարկվում է որպես կարևոր երկրորդային ազդանշանային գործոն, որը մասնակցում է նեյրոնների գրգռելիության, նյարդահաղորդիչների արտազատման, ֆերմենտային համակարգերի ակտիվության և բջջային նյութափոխանակության կարգավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կալցիումային հոմեոստազի հնարավոր փոփոխությունների և ֆոսֆոլիպիդների փոխակերպումների միջև կապերին, քանի որ թաղանթային լիպիդները ոչ միայն բջջային թաղանթների կառուցվածքային բաղադրիչներ են, այլև մասնակցում են ներբջջային ազդանշանային գործընթացներին։ Քննվում են ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության փոփոխությունները որպես նեյրոնային թաղանթների ֆունկցիոնալ վիճակի և ազդանշանային համակարգերի աշխատանքի հնարավոր ցուցանիշներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է ԳԱԿԹ համակարգի դերը՝ որպես կենտրոնական նյարդային համակարգի հիմնական արգելակող կարգավորման մեխանիզմներից մեկը, որը մասնակցում է նեյրոնային գրգռելիության և գրգռող ու արգելակող ազդակների հավասարակշռության պահպանմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պարզել, թե այս երեք համակարգերի փոփոխությունները որքանով են փոխկապակցված և կարող են արդյոք կազմել հիպոկինեզիայի նկատմամբ գլխուղեղի հարմարվողական կամ սթրեսային արձագանքի միասնական մեխանիզմի մաս։ Դիտարկվում են նաև փոփոխությունների ժամանակային բնույթը և դրանց հնարավոր դարձելիությունը՝ տարբերակելով հարմարվողական վերակազմավորումները բջջային գործառույթների խանգարման հետ կապված երևույթներից։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են սահմանափակ շարժողական ակտիվության պայմաններում կենտրոնական նյարդային համակարգի ֆունկցիոնալ վերափոխումների կենսաքիմիական հիմքերը հասկանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է նեյրոքիմիայի, նյարդաֆիզիոլոգիայի, բջջային կենսաբանության և կենսաքիմիայի մոտեցումները՝ ներկայացնելով ներբջջային ազդանշանային, թաղանթային և նյարդահաղորդչական համակարգերի փոխազդեցությունը որպես գլխուղեղի հարմարվողականության ուսումնասիրման կարևոր ուղղություն։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է խոշոր քաղաքային համայնքներում տնտեսության կարգավորման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի օրինակով։ Գրքում քաղաքային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որի արդյունավետ գործունեությունը պայմանավորված է տնտեսական, սոցիալական, տարածքային, ենթակառուցվածքային և կառավարչական գործոնների փոխազդեցությամբ։ Ուսումնասիրվում են խոշոր քաղաքների տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները, քաղաքային տնտեսության կառավարման հիմնական սկզբունքները և տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերակատարությունը տնտեսական գործընթացների կարգավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևանի տնտեսական կառուցվածքին, դրա զարգացման միտումներին, տարածքային անհամաչափություններին և քաղաքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման խնդիրներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են քաղաքային ենթակառուցվածքների, տրանսպորտային համակարգի, բնակարանային և կոմունալ ծառայությունների, առևտրի, ծառայությունների, շինարարության և գործարար միջավայրի զարգացման հետ կապված տնտեսական հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քաղաքային բյուջեի ձևավորմանը և օգտագործմանը, տեղական հարկերի ու վճարների դերին, համայնքային գույքի կառավարմանը և քաղաքային զարգացման ծրագրերի ֆինանսական ապահովմանը։ Հեղինակը դիտարկում է նաև խոշոր քաղաքային համայնքներում ներդրումների ներգրավման, ձեռնարկատիրության խթանման, զբաղվածության ընդլայնման և տնտեսական ակտիվության տարածքային հավասարակշռման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են քաղաքային տնտեսության կառավարման արդյունավետության վրա ազդող խնդիրները՝ ներառյալ բնակչության աճը, տարածքային ծանրաբեռնվածությունը, ենթակառուցվածքների պահանջարկի ավելացումը, բնապահպանական մարտահրավերները և ծառայությունների հասանելիության անհավասարությունները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տնտեսության կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ՝ ռազմավարական պլանավորման, կառավարման թվայնացման, համայնքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, ներդրումային միջավայրի բարելավման և մասնավոր ու հանրային հատվածների համագործակցության միջոցով։ Երևանի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու խոշոր քաղաքային համայնքի տնտեսական կառավարման առանձնահատկությունները և ձևակերպելու այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել քաղաքային տնտեսության մրցունակության, կայունության և բնակչության կյանքի որակի բարձրացմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, քաղաքային կառավարման մասնագետների, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, քաղաքաշինության և տարածքային զարգացման մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են Երևանի և խոշոր քաղաքային համայնքների տնտեսական զարգացման հիմնախնդիրներով։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է 16-րդ դարի օսմանյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Բաքիի ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա դիվանի գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է այն մշակութային և պատմական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել է օսմանյան դասական պոեզիայի բարձրագույն փուլը՝ ընդգծելով պալատական հովանավորչության, պարսկական գրական ավանդույթի ազդեցության և լեզվական կատարելագործման դերը։ Բաքիի դիվանը դիտարկվում է որպես այդ շրջանի գեղագիտական իդեալների արտահայտություն, որտեղ հստակ երևում է ձևի կատարելության, չափական համակարգի խստության և պատկերավորման նրբության համադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քասիդայի և գազելի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սիրային, փիլիսոփայական և պանեգիրիկ թեմաների մշակմանը, որոնք բնորոշ էին օսմանյան պոեզիայի բարձր դասական փուլին։ Միաժամանակ ընդգծվում է Բաքիի լեզվական վարպետությունը, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել հավասարակշռված և արտահայտիչ բանաստեղծական աշխարհ՝ միավորելով ավանդական ձևերը և անհատական գեղարվեստական ձայնը, ինչը նրան դարձրել է իր դարի ամենանշանավոր պոետներից մեկը։

Other Subjects

Խոզաբուծություն աշխատությունը նվիրված է Անասնաբուծություն ոլորտի կարևոր ճյուղերից մեկին՝ խոզաբուծությանը, և ներկայացնում է խոզերի բուծման, պահպանման և արդյունավետ օգտագործման գիտական ու գործնական հիմքերը։ Գրքում մանրամասնորեն լուսաբանվում են խոզերի ծագումը, կենսաբանական և ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունները, ցեղատեսակների բազմազանությունը և դրանց արտադրողական հատկությունները։ Հեղինակը անդրադառնում է խոզերի կերակրման ճիշտ կազմակերպմանը, խնամքի պայմաններին, պահվածքի տեխնոլոգիաներին և վերարտադրության առանձնահատկություններին՝ ընդգծելով բարձր արտադրողականության ապահովման ուղիները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև հիվանդությունների կանխարգելմանը, անասնաբուժական միջոցառումներին և հիգիենիկ պայմանների պահպանմանը, որոնք էական նշանակություն ունեն առողջ կենդանիների պահպանման համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառումը խոզաբուծության մեջ, տնտեսության կազմակերպման սկզբունքները և արտադրության արդյունավետության բարձրացման մեթոդները։ Գիրքը օգտակար է ինչպես ուսանողների և մասնագետների, այնպես էլ գյուղատնտեսությամբ զբաղվող անձանց համար, քանի որ այն համադրում է տեսական գիտելիքները գործնական փորձի հետ՝ նպաստելով ոլորտի զարգացմանը և արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է տարրական դպրոցում սովորողների արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով երեխայի անձի բարոյական, սոցիալական և մշակութային զարգացման վրա կրթական միջավայրի ազդեցությունը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ տարրական դպրոցը ոչ միայն գիտելիքների և հմտությունների փոխանցման, այլև երեխայի աշխարհայացքի, վարքագծային սկզբունքների և հասարակության մեջ ընդունված արժեքների ձևավորման կարևոր փուլ է։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում է արժեքային կողմնորոշումների էությունը, դրանց կառուցվածքը և տարրական դպրոցական տարիքում ձևավորման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով երեխայի տարիքային, հոգեբանական և սոցիալական զարգացման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի արժեքների ձևավորմանը, ինչպիսիք են բարությունը, ազնվությունը, պատասխանատվությունը, փոխադարձ հարգանքը, համագործակցությունը, ընկերասիրությունը, հայրենասիրությունը, աշխատասիրությունը, արդարությունը և հանդուրժողականությունը։ Քննության է առնվում ուսուցման և դաստիարակության միասնական գործընթացը՝ ցույց տալով, որ արժեքների ձևավորումը առավել արդյունավետ է այն դեպքում, երբ դրանք ոչ միայն ներկայացվում են տեսականորեն, այլև ամրապնդվում են երեխայի առօրյա գործունեության, հաղորդակցության և գործնական փորձի միջոցով։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ուսուցչի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ նրա անձնական օրինակը, հաղորդակցման ոճը, մանկավարժական մոտեցումները և դասարանում ստեղծվող բարոյահոգեբանական միջավայրը էական ազդեցություն ունեն սովորողների արժեքային համակարգի ձևավորման վրա։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ընտանիքի և դպրոցի համագործակցությանը, քանի որ երեխայի արժեքային պատկերացումները ձևավորվում են ոչ միայն դասապրոցեսում, այլև ընտանեկան և սոցիալական միջավայրի ազդեցությամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել տարբեր առարկաների, հատկապես մայրենի լեզվի, գրականության, պատմության, արվեստի և շրջակա աշխարհի ուսումնասիրության հնարավորությունները՝ արժեքային դաստիարակության խնդիրները ուսումնական գործընթացում ներառելու համար։ Կարևորվում են նաև խաղային, խմբային, ստեղծագործական, նախագծային և իրավիճակային մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս երեխաներին ինքնուրույն քննարկել բարոյական երկընտրանքները, արտահայտել սեփական տեսակետը, լսել ուրիշներին և գործնականում կիրառել ձեռք բերած արժեքային պատկերացումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սովորողների արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման մակարդակի գնահատման և զարգացման արդյունավետ մանկավարժական պայմանների բացահայտման հարցերին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ժամանակակից կրթության համար, քանի որ կրթական համակարգի նպատակը միայն ակադեմիական արդյունքների ապահովումը չէ․ այն նաև ինքնուրույն, պատասխանատու, սոցիալապես ակտիվ և բարոյական արժեքներով առաջնորդվող անհատի ձևավորումն է։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տարրական դասարանների ուսուցիչներին, մանկավարժներին, հոգեբաններին, կրթության կազմակերպիչներին, ծնողներին, ինչպես նաև մանկավարժական բուհերի ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է տարրական դպրոցը որպես երեխայի արժեքային աշխարհընկալման ձևավորման կարևորագույն միջավայր և բացահայտում է այն մանկավարժական միջոցներն ու պայմանները, որոնք կարող են նպաստել սովորողների կայուն արժեքային կողմնորոշումների զարգացմանը։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի Հայաստանի դաշնամուրային կատարողական արվեստում Կոնստանտին Իգումնովի ստեղծագործական և մանկավարժական սկզբունքների զարգացման, վերաիմաստավորման և ազգային կատարողական միջավայրում դրսևորման ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դաշնամուրային դպրոցի գեղագիտական հիմքերի, կատարողական մտածողության, երաժշտական ստեղծագործության մեկնաբանման սկզբունքների, տեխնիկական վարպետության և գեղարվեստական արտահայտչականության փոխհարաբերության, ինչպես նաև այդ ավանդույթների՝ հայ դաշնակահարների և մանկավարժների գործունեության մեջ շարունակականության վրա։ Դաշնամուրային դպրոց հասկացությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեխնիկական հմտությունների փոխանցման համակարգ, այլև որպես երաժշտական մտածողության, գեղագիտական արժեքների, ստեղծագործության նկատմամբ վերաբերմունքի և կատարողական մշակույթի ամբողջություն։ Այս տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում այն հարցը, թե ինչպես կարող են մեկ նշանավոր մանկավարժի և կատարողի ձևավորած սկզբունքները փոխանցվել աշակերտների հաջորդ սերունդներին՝ յուրաքանչյուր նոր մշակութային միջավայրում ձեռք բերելով յուրահատուկ առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում կատարողական ավանդույթի պատմական շարունակականության խնդիրը։ Երաժշտական դպրոցը գոյություն ունի ոչ միայն տեսական ձևակերպումների կամ մեթոդական ձեռնարկների միջոցով, այլև ուսուցիչ–աշակերտ անմիջական ստեղծագործական հաղորդակցության շնորհիվ։ Դասավանդման ընթացքում փոխանցվում են հնչողության նկատմամբ վերաբերմունքը, երաժշտական ձևի ընկալումը, ֆրազավորման մշակույթը, ստեղծագործության ոճական բնույթի բացահայտման եղանակները և կատարողի ինքնուրույնության ձևավորման սկզբունքները։ Այդ պատճառով կատարողական դպրոցի պատմությունը հնարավոր է ուսումնասիրել նաև մանկավարժական ժառանգականության տեսանկյունից՝ բացահայտելով տարբեր սերունդների միջև ստեղծագործական կապերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երաժշտական ստեղծագործության բովանդակության առաջնայնության գաղափարին։ Դաշնամուրային տեխնիկան այս մոտեցման շրջանակում դիտարկվում է ոչ թե որպես ինքնուրույն նպատակ, այլ որպես երաժշտական մտքի արտահայտման միջոց։ Տեխնիկական խնդիրների լուծումը պայմանավորվում է ստեղծագործության կերպարային բովանդակությամբ, կառուցվածքով և ոճով։ Այս սկզբունքը կարևոր ազդեցություն ունի ուսուցման մեթոդաբանության վրա, քանի որ տեխնիկական աշխատանքը կապվում է կոնկրետ գեղարվեստական խնդրի հետ։ Սովորողը պետք է հասկանա ոչ միայն այն, թե ինչպես կատարել շարժումը, այլև թե ինչ երաժշտական արդյունքի է այն ծառայում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դաշնամուրային հնչողության մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական արտահայտչականությունը մեծապես պայմանավորված է հնչյունի որակով, դինամիկական երանգներով, հնչյունների միջև հարաբերությամբ և երաժշտական ֆրազի ամբողջականությամբ։ Կատարողի խնդիրն է գործիքի մեխանիկական հնարավորությունները վերածել կենդանի երաժշտական խոսքի։ Այդ նպատակով անհրաժեշտ է զարգացնել լսողական վերահսկողությունը, հնչյունային երևակայությունը և սեփական կատարումը քննադատաբար լսելու կարողությունը։ Հնչյունի նկատմամբ նման վերաբերմունքը դառնում է կատարողական վարպետության հիմնարար բաղադրիչներից մեկը։ Առանձին ուղղություն է ֆրազավորման սկզբունքների ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական ֆրազը դիտարկվում է որպես իմաստային ամբողջություն, որի ներսում յուրաքանչյուր հնչյուն ունի իր տեղը և գործառույթը։ Կատարողը պետք է բացահայտի երաժշտական մտքի շարժումը, շեշտադրումների հարաբերությունը, լարվածության աճն ու նվազումը և շնչառության տրամաբանությունը։ Այս մոտեցումը նպաստում է այնպիսի կատարման ձևավորմանը, որտեղ առանձին մանրամասները ենթարկվում են ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքին։ Կարևորվում է նաև երաժշտական ձևի ամբողջական ընկալումը։ Կատարողը չի կարող սահմանափակվել առանձին հատվածների տեխնիկական մշակմամբ, քանի որ ստեղծագործության իմաստը ձևավորվում է ամբողջական կառուցվածքի մեջ։ Թեմաների հարաբերությունները, զարգացման փուլերը, գագաթնակետերը և ավարտի տրամաբանությունը պահանջում են նախնական վերլուծություն և կատարողական պլանավորում։ Այս սկզբունքը հատկապես նշանակալի է մեծածավալ ստեղծագործությունների մեկնաբանման ժամանակ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ռիթմի և ժամանակային կազմակերպման խնդրին։ Երաժշտական ռիթմը դիտարկվում է ոչ միայն որպես չափական ճշգրտություն, այլև որպես արտահայտչական շարժման հիմք։ Կատարողը պետք է կարողանա պահպանել ստեղծագործության կառուցվածքային ամբողջականությունը և միաժամանակ բնականորեն օգտագործել ժամանակային ճկունությունը՝ առանց երաժշտական տրամաբանությունը խախտելու։ Տեմպային փոփոխությունները, փոքր շեղումները և շնչառական դադարները պետք է բխեն երաժշտական նյութի բնույթից և ծառայեն դրա արտահայտչականությանը։ Կարևոր ուղղություն է պեդալավորման մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Դաշնամուրային կատարողական արվեստում պեդալը կարող է ազդել հնչողության գույնի, տարածականության, ներդաշնակության և ֆրազավորման վրա։ Դրա կիրառումը չի կարող հիմնվել միայն մեխանիկական կանոնների վրա, քանի որ յուրաքանչյուր ստեղծագործություն պահանջում է հնչյունային միջավայրին համապատասխան լուծումներ։ Ուսուցման ընթացքում կարևոր է զարգացնել այնպիսի լսողական վերահսկողություն, որի միջոցով կատարողը կարողանում է գնահատել պեդալի ազդեցությունը և համապատասխանեցնել այն տվյալ ստեղծագործության ոճական ու գեղարվեստական պահանջներին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում կատարողական տեխնիկայի բնականության սկզբունքը։ Դաշնակահարի շարժողական համակարգը պետք է ծառայի երաժշտական նպատակին՝ հնարավորինս խուսափելով ավելորդ լարվածությունից և անարդյունավետ շարժումներից։ Տեխնիկական աշխատանքի ընթացքում ուշադրություն է դարձվում ձեռքերի, դաստակի և ամբողջ շարժողական համակարգի համաձայնեցված աշխատանքին։ Սակայն տեխնիկական ազատությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես ինքնուրույն ֆիզիկական արդյունք, այլ որպես երաժշտական արտահայտչականության անհրաժեշտ պայման։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս տեխնիկական պատրաստությունը կապել կատարողի լսողական պատկերացումների և ստեղծագործական նպատակների հետ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է անհատականության սկզբունքը։ Կատարողական դպրոցը չի ենթադրում բոլոր աշակերտների կողմից նույն մեկնաբանության կրկնություն։ Ընդհակառակը՝ մանկավարժի խնդիրներից է սովորողի երաժշտական անհատականության բացահայտումը և նրա ինքնուրույն մտածողության զարգացումը։ Ուսուցիչը կարող է առաջարկել գեղարվեստական և տեխնիկական լուծումների ուղղություններ, սակայն վերջնական կատարողական մեկնաբանությունը ձևավորվում է ստեղծագործության, կատարողի անհատականության և երաժշտական ավանդույթի փոխազդեցության արդյունքում։ Այս սկզբունքը կարևոր է կատարողական դպրոցի կենսունակության համար, քանի որ ավանդույթը պահպանվում է ոչ թե անփոփոխ կրկնությամբ, այլ ստեղծագործական վերաիմաստավորմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երաժշտական տեքստի նկատմամբ վերաբերմունքին։ Նոտային գրառումը կատարողի համար հիմնական աղբյուր է, սակայն այն ամբողջությամբ չի սահմանում ստեղծագործության հնչողությունը։ Դինամիկական նշումները, արտիկուլյացիան, տեմպային ցուցումները և հեղինակային այլ նշումները պահանջում են մեկնաբանություն՝ ստեղծագործության ոճի և ամբողջական կառուցվածքի համատեքստում։ Կատարողի ազատությունը այս դեպքում կապված է ոչ թե տեքստից կամայական հեռանալու, այլ դրա բովանդակությունը խորությամբ հասկանալու և հնչողության միջոցով բացահայտելու հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ոճական զգացողության զարգացումը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների և հեղինակների ստեղծագործությունները պահանջում են հնչողության, ֆրազավորման, արտիկուլյացիայի և ձևակառուցման տարբեր մոտեցումներ։ Մանկավարժական համակարգում սովորողը պետք է աստիճանաբար սովորի տարբերակել երաժշտական ոճերը և խուսափել նույն կատարողական միջոցների մեխանիկական կիրառությունից տարբեր ստեղծագործությունների նկատմամբ։ Ոճական գիտելիքը ձևավորվում է երաժշտական գրականության լայն ուսումնասիրության, լսողական փորձի և ստեղծագործությունների պատմական համատեքստի ճանաչման միջոցով։ Առանձին ուղղություն է ռուսական դասական և ռոմանտիկական դաշնամուրային ավանդույթի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Կատարողական դպրոցի գեղագիտական հիմքերում կարևոր տեղ ունի երաժշտական ստեղծագործության հոգեբանական և կերպարային բովանդակության խոր բացահայտումը։ Կատարողից պահանջվում է ոչ միայն տեխնիկական ճշգրտություն, այլև ստեղծագործության ներքին դրամատուրգիայի ընկալում։ Այս սկզբունքների փոխանցումը Հայաստանի դաշնամուրային մշակույթին ստեղծում է հետաքրքիր փոխազդեցություն ռուսական կատարողական ավանդույթի և հայկական երաժշտական մտածողության միջև։ Հետազոտության առանցքային հարցերից է այն, թե այդ սկզբունքները ինչպիսի վերափոխումների են ենթարկվել հայկական երաժշտական միջավայրում։ XX դարի երկրորդ կեսին Հայաստանի դաշնամուրային արվեստը զարգանում էր մասնագիտական երաժշտական կրթության, համերգային կյանքի և ազգային կոմպոզիտորական դպրոցի հետ սերտ կապի պայմաններում։ Դաշնակահարների պատրաստման ընթացքում ռուսական կատարողական ավանդույթների յուրացումը համադրվում էր հայկական երաժշտության կատարման առանձնահատկությունների հետ։ Այդ փոխազդեցությունը նպաստում էր ազգային դաշնամուրային կատարողական դպրոցի սեփական դիմագծի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ կոմպոզիտորների դաշնամուրային ստեղծագործությունների մեկնաբանմանը։ Ազգային երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունները, մեղեդային մտածողությունը, ռիթմական կառուցվածքները և կերպարային աշխարհը կատարողից պահանջում են համապատասխան հնչյունային և արտահայտչական միջոցների որոնում։ Նախորդ կատարողական ավանդույթից ժառանգված սկզբունքները այս դեպքում կարող են ստանալ նոր կիրառություն՝ համապատասխանեցվելով հայկական երաժշտական նյութի բնույթին։ Այս գործընթացը ցույց է տալիս, թե ինչպես է կատարողական դպրոցը զարգանում նոր ռեպերտուարի հետ փոխազդեցության միջոցով։ Կարևորվում է ազգային երաժշտական մտածողության և համընդհանուր դաշնամուրային տեխնիկայի հարաբերությունը։ Գործիքի տեխնիկական հնարավորությունները ընդհանուր են տարբեր ազգային դպրոցների համար, սակայն դրանց կիրառման գեղարվեստական նպատակները կարող են տարբեր լինել։ Հայկական երաժշտության կատարումը կարող է պահանջել առանձնահատուկ ուշադրություն մեղեդային գծի, ռիթմական շեշտադրումների և հնչյունային գունավորման նկատմամբ։ Այս պայմաններում կատարողական ավանդույթը ձեռք է բերում ազգային առանձնահատկություններ՝ պահպանելով մասնագիտական դպրոցի ընդհանուր հիմքերը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երաժշտական մանկավարժության զարգացումը Հայաստանում։ Բարձրագույն և միջին մասնագիտական երաժշտական կրթության հաստատություններում դաշնամուրի դասավանդումը դառնում է կատարողական ավանդույթի փոխանցման հիմնական մեխանիզմներից մեկը։ Դասախոսները իրենց ուսուցիչներից ստացած սկզբունքները փոխանցում են հաջորդ սերունդներին՝ միաժամանակ դրանք լրացնելով սեփական կատարողական և մանկավարժական փորձով։ Այսպիսով ձևավորվում է ստեղծագործական ժառանգականության բազմաստիճան համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր սերունդ որոշակի փոփոխություններ է ներմուծում նախորդից ստացած ավանդույթի մեջ։ Կարևոր ուղղություն է ուսուցիչ–աշակերտ հարաբերության ուսումնասիրությունը։ Անհատական երաժշտական դասը հնարավորություն է տալիս մանկավարժին աշխատել ոչ միայն տեխնիկական խնդիրների, այլև սովորողի լսողության, երաժշտական մտածողության, գեղագիտական ճաշակի և բեմական ինքնուրույնության զարգացման ուղղությամբ։ Ուսուցիչը կարող է տարբեր աշակերտների հետ կիրառել տարբեր մեթոդական միջոցներ՝ հաշվի առնելով նրանց անհատական առանձնահատկությունները։ Այս ճկունությունը կատարողական դպրոցի կարևոր առանձնահատկություններից է։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեխնիկական վարժությունների և գեղարվեստական ռեպերտուարի հարաբերությանը։ Տեխնիկական աշխատանքը կարող է ներառել գամմաներ, արպեջիոներ, էտյուդներ և այլ վարժություններ, սակայն դրանց նշանակությունը լիարժեք է միայն այն դեպքում, երբ ձեռք բերված հմտությունները տեղափոխվում են երաժշտական ստեղծագործությունների կատարողական գործընթաց։ Տեխնիկական պատրաստությունը պետք է նպաստի ազատությանը, հնչյունային բազմազանությանը և երաժշտական մտքի բնական արտահայտմանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ռեպերտուարի ընտրության մանկավարժական նշանակությունը։ Սովորողի զարգացման տարբեր փուլերում ընտրված ստեղծագործությունները կարող են ծառայել տարբեր տեխնիկական և գեղարվեստական խնդիրների լուծմանը։ Ռեպերտուարը պետք է հնարավորություն տա ծանոթանալու տարբեր ժամանակաշրջանների, ոճերի և կոմպոզիտորական դպրոցների երաժշտությանը։ Միաժամանակ հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների ընդգրկումը նպաստում է ազգային երաժշտական մշակույթի խոր ճանաչմանը և համապատասխան կատարողական լեզվի ձևավորմանը։ Առանձին ուղղություն է բեմական կատարողականության խնդիրը։ Ուսումնական դասարանում ձեռք բերված հմտությունները պետք է կարողանան պահպանվել համերգային պայմաններում, որտեղ կատարողը հանդիպում է հոգեբանական և ստեղծագործական լրացուցիչ պահանջների։ Բեմական կենտրոնացումը, ստեղծագործության ամբողջական ընկալումը և լսարանի հետ երաժշտական հաղորդակցության կարողությունը մասնագիտական պատրաստության կարևոր բաղադրիչներ են։ Կատարողական դպրոցի խնդիրն է ձևավորել երաժիշտ, որը ոչ միայն տեխնիկապես պատրաստ է, այլև ունակ է բեմում ստեղծել համոզիչ գեղարվեստական ամբողջություն։ Կարևորվում է երաժշտական հիշողության զարգացումը։ Դաշնակահարի համար ստեղծագործությունը հիշողությամբ կատարելու կարողությունը կապված է լսողական, տեսողական, շարժողական և կառուցվածքային հիշողության փոխգործակցության հետ։ Հուսալի կատարողական հիշողությունը ձևավորվում է ոչ միայն բազմակի կրկնությամբ, այլև ստեղծագործության կառուցվածքի գիտակցված վերլուծությամբ։ Այս մոտեցումը նվազեցնում է մեխանիկական սովորության կախվածությունը և նպաստում ավելի վստահ բեմական կատարմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ստեղծագործության վրա ինքնուրույն աշխատանքի մեթոդներին։ Մասնագիտական երաժիշտը պետք է կարողանա առանց ուսուցչի մշտական օգնության վերլուծել նոր ստեղծագործությունը, բացահայտել տեխնիկական դժվարությունները, ձևավորել հնչյունային պատկերացում և ընտրել համապատասխան աշխատանքային միջոցներ։ Այդ պատճառով բարձր մակարդակի մանկավարժության նպատակը միայն կոնկրետ ստեղծագործության ուսուցումը չէ, այլ ինքնուրույն աշխատելու մշակույթի ձևավորումը։ Կարևոր ուղղություն է կատարողական մեկնաբանության հասկացության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն երաժշտական ստեղծագործությունը տարբեր կատարողների մոտ կարող է հնչել տարբեր կերպ՝ պահպանելով հեղինակային տեքստի հիմնական պահանջները։ Տարբերությունները կարող են արտահայտվել տեմպի, դինամիկական հարաբերությունների, ֆրազավորման, հնչյունային գույների և կառուցվածքային շեշտադրումների մեջ։ Կատարողական դպրոցը ձևավորում է մեկնաբանման ընդհանուր գեղագիտական չափանիշներ, սակայն դրանց շրջանակում պահպանվում է անհատական ստեղծագործական ազատությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կատարողական ավանդույթի փոփոխությանը ժամանակի ընթացքում։ Նույն սկզբունքները տարբեր սերունդների կողմից կարող են տարբեր կերպ ընկալվել, քանի որ փոխվում են համերգային մշակույթը, ձայնագրությունների հասանելիությունը, երաժշտագիտական պատկերացումները և գեղագիտական նախասիրությունները։ Հետևաբար դպրոցի զարգացումը չի կարելի ներկայացնել որպես սկզբնական սկզբունքների անփոփոխ պահպանում։ Ավելի նպատակահարմար է այն դիտարկել որպես շարունակական վերաիմաստավորման գործընթաց, որտեղ պահպանվում են հիմնարար արժեքները, իսկ դրանց գործնական դրսևորումները փոփոխվում են։ Հետազոտության մեջ կարող է հատուկ տեղ հատկացվել Հայաստանի նշանավոր դաշնակահարների և մանկավարժների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրանց ստեղծագործական ծագումնաբանությունը, ուսուցիչների հետ կապերը, ռեպերտուարային նախասիրությունները և դասավանդման առանձնահատկությունները։ Համերգային ծրագրերի, ձայնագրությունների, հուշագրությունների, հարցազրույցների և ուսումնական փորձի համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե կոնկրետ կատարողների մոտ ինչպես են դրսևորվել ավանդույթի տարբեր բաղադրիչները։ Նման մոտեցումը կատարողական դպրոցի պատմությունը ներկայացնում է կենդանի անհատականությունների միջոցով։ Առանձին ուղղություն է ձայնագրությունների համեմատական վերլուծությունը։ Տարբեր սերունդների դաշնակահարների կատարումների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել տեմպային, դինամիկական, ֆրազավորման և հնչյունային մոտեցումների փոփոխությունները։ Ձայնագրությունը կարևոր պատմական աղբյուր է, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս անմիջականորեն ուսումնասիրել կատարողական արդյունքը, այլ ոչ միայն դրա վերաբերյալ գրավոր վկայությունները։ Սակայն նման վերլուծությունը նպատակահարմար է համադրել այլ աղբյուրների հետ, քանի որ մեկ կատարումը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ ներկայացնում է երաժշտի կատարողական հայեցակարգը։ Կարևորվում է նաև համերգային քննադատության ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի մամուլում հրապարակված գրախոսությունները կարող են տեղեկություններ տալ կատարողների ոճի, հասարակական ընդունելության և երաժշտական միջավայրում գործող գեղագիտական չափանիշների մասին։ Դրանք հնարավորություն են տալիս վերականգնել ոչ միայն կատարողական փաստերը, այլև ժամանակակիցների ընկալումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում երաժշտական կրթության հաստատությունների դերին։ Կոնսերվատորիան, երաժշտական դպրոցները և ուսումնարանները դառնում են այն միջավայրերը, որտեղ կատարողական ավանդույթը համակարգվում և փոխանցվում է։ Դասավանդման ծրագրերը, քննությունների պահանջները, մրցույթները, բաց դասերը և համերգային գործունեությունը նպաստում են մասնագիտական չափանիշների ձևավորմանը։ Այդ հաստատությունների պատմության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս կատարողական դպրոցի զարգացումը կապել Հայաստանի երաժշտական կրթության ընդհանուր պատմության հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մրցույթների և փառատոնների ազդեցությունը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս երիտասարդ կատարողներին համեմատել իրենց պատրաստվածությունը տարբեր դպրոցների ներկայացուցիչների հետ, ծանոթանալ նոր մեկնաբանությունների և ընդլայնել մասնագիտական փորձը։ Նման միջավայրում ազգային կատարողական դպրոցը միաժամանակ պահպանում է իր ավանդույթները և հաղորդակցվում միջազգային երաժշտական գործընթացների հետ։ Առանձին ուղղություն է կատարողական սկզբունքների և կոմպոզիտորական ստեղծագործության փոխազդեցությունը։ Նոր հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների ի հայտ գալը կատարողների առջև դնում է նոր հնչյունային, ռիթմական և տեխնիկական խնդիրներ։ Դրանց լուծման ընթացքում ավանդական կատարողական միջոցները կարող են վերաիմաստավորվել և համալրվել նոր մոտեցումներով։ Այսպիսով կատարողական դպրոցի զարգացումը կապված է ոչ միայն մանկավարժական ժառանգության, այլև ժամանակակից երաժշտական ստեղծագործության պահանջների հետ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմական, համեմատական, երաժշտագիտական, կատարողական և մանկավարժական վերլուծության մեթոդները։ Ուսուցիչ–աշակերտ կապերի վերականգնումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ստեղծագործական ժառանգականության ուղիները, իսկ կատարումների և մեթոդական մոտեցումների համեմատությունը՝ առանձնացնել ավանդույթի կայուն և փոփոխվող տարրերը։ Երաժշտական ստեղծագործությունների մեկնաբանությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացվել ձայնագրությունների, համերգային ծրագրերի, արխիվային նյութերի, հուշագրությունների և մասնագիտական մամուլի տվյալներով։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի դաշնամուրային կատարողական դպրոցի ձևավորման և զարգացման գործընթացները ավելի լայն երաժշտական ավանդույթի հետ կապելու հնարավորությամբ։ Ստեղծագործական սկզբունքների փոխանցման ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ կատարողական մշակույթը ձևավորվում է տարբեր դպրոցների, անհատականությունների և ազգային երաժշտական ավանդույթների փոխազդեցության արդյունքում։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս բացահայտել հայկական դաշնամուրային արվեստի ինքնուրույն առանձնահատկությունները և գնահատել տարբեր սերունդների երաժիշտների ներդրումը դրանց զարգացման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է XX դարի երկրորդ կեսի Հայաստանի դաշնամուրային կատարողական մշակույթի պատմական և տեսական ուսումնասիրություն՝ ընդգրկելով երաժշտական մեկնաբանության, հնչյունային մշակույթի, ֆրազավորման, ռիթմի, պեդալավորման, տեխնիկական ազատության, ոճական մտածողության, անհատականության, ռեպերտուարի ընտրության, բեմական պատրաստության և երաժշտական մանկավարժության խնդիրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ստեղծագործական ավանդույթի շարունակականությանը և այն գործընթացին, որի ընթացքում նախորդ սերունդներից ժառանգված սկզբունքները հայկական երաժշտական միջավայրում ոչ միայն պահպանվում, այլև վերափոխվում և հարստացվում են նոր կատարողական փորձով։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագիտությամբ, դաշնամուրային կատարողական արվեստով, երաժշտական մանկավարժությամբ և Հայաստանի երաժշտական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, դաշնակահարների, դասախոսների և ուսանողների համար։