Սանգեսարի բարբառը

Culture

Հրատարակությունը մատենագիտական-տեղեկատվական բնույթի ընթացիկ տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել Հայկական ԽՍՀ մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր հրատարակությունները, ուսումնասիրությունները, հոդվածները և այլ տպագիր նյութերը։ Այն նախատեսված է մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության բացահայտման, հաշվառման, դասակարգման և մասնագիտական շրջանառության մեջ ներառման համար՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով համեմատաբար արագ կողմնորոշվել տվյալ ժամանակաշրջանում հրատարակված մասնագիտական նյութերի շրջանակում։ Նման մատենագիտական հրատարակությունները կարևոր դեր են կատարում գիտական և մշակութային տեղեկատվության տարածման գործում, քանի որ տարբեր հրատարակչություններում, ժողովածուներում, ամսագրերում, թերթերում և այլ պարբերականներում հրապարակված նյութերի վերաբերյալ տվյալները կենտրոնացվում են մեկ տեղեկատվական համակարգում։ Հիմնական ուշադրությունը կարող է ընդգրկել կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը, կինոն, ճարտարապետությունը, դեկորատիվ-կիրառական արվեստը, ժողովրդական ստեղծագործությունը, մշակութային հաստատությունների գործունեությունը, թանգարանային և ցուցահանդեսային աշխատանքը, ինչպես նաև մշակութային կյանքի կազմակերպման ու զարգացման վերաբերյալ գրականությունը։ Մատենագիտական գրառումների միջոցով ներկայացվում են համապատասխան հրատարակությունների հիմնական նույնականացնող տվյալները՝ հեղինակների անունները, նյութերի կամ աշխատությունների անվանումները, հրատարակության վայրը և ժամանակը, պարբերականների տվյալները և որոնման համար անհրաժեշտ այլ տեղեկություններ։ Այսպիսի կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս տեղեկատուն օգտագործել ոչ միայն նոր գրականությանը ծանոթանալու, այլև հետագա գիտական ուսումնասիրությունների աղբյուրագիտական և մատենագիտական հիմքը ձևավորելու նպատակով։ Առանձին նշանակություն ունի նյութերի թեմատիկ համակարգումը։ Մշակույթի և արվեստի լայն ոլորտը ներառում է բազմաթիվ մասնագիտական ուղղություններ, ուստի մատենագիտական տեղեկատվության արդյունավետ օգտագործման համար անհրաժեշտ է այն դասակարգել ըստ առանձին բնագավառների, թեմաների և ենթաթեմաների։ Կերպարվեստին վերաբերող բաժիններում կարող են ընդգրկվել գեղանկարչության, գրաֆիկայի, քանդակագործության, դեկորատիվ արվեստի, ցուցահանդեսների և առանձին արվեստագետների ստեղծագործական գործունեության վերաբերյալ նյութեր։ Երաժշտական բաժինները կարող են ներկայացնել կոմպոզիտորական արվեստին, կատարողական մշակույթին, երաժշտական կրթությանը, ժողովրդական երաժշտությանը և երաժշտական հաստատությունների գործունեությանը վերաբերող գրականություն։ Թատերական նյութերի շրջանակում կարող են արտացոլվել ներկայացումների, դերասանական արվեստի, ռեժիսուրայի, դրամատուրգիայի, բեմանկարչության և թատրոնների պատմության վերաբերյալ հրապարակումները։ Կինոարվեստի վերաբերյալ գրականությունը կարող է ներառել ֆիլմերի, ռեժիսորների, դերասանների, կինոարտադրության և կինեմատոգրաֆիայի զարգացման խնդիրների մասին ուսումնասիրություններ։ Ճարտարապետության և քաղաքաշինության նյութերի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևել ինչպես պատմական ճարտարապետական ժառանգության ուսումնասիրմանը, այնպես էլ ժամանակակից շինարարական ու քաղաքաշինական գործընթացների մշակութային կողմերին։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև հայկական պատմամշակութային հուշարձանների ուսումնասիրությանը, պահպանությանը և վերականգնմանը վերաբերող հրատարակությունները։ Այդպիսի նյութերի մատենագիտական հաշվառումը հատկապես կարևոր է մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս հետազոտողներին հայտնաբերել տարբեր տարիներին հրապարակված աշխատանքները և հետևել առանձին հուշարձանների կամ մշակութային երևույթների ուսումնասիրության պատմությանը։ Տեղեկատուի կարևոր գործառույթներից է ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատվության ապահովումը։ Ի տարբերություն հետադարձ մատենագիտության, որը սովորաբար ընդգրկում է արդեն ավարտված ժամանակաշրջանի գրականությունը, ընթացիկ մատենագիտությունը նպատակ ունի հնարավորինս կանոնավոր կերպով արձանագրել նոր հրատարակվող նյութերը։ Դրա շնորհիվ գրադարանները, գիտական հաստատությունները, մշակութային կազմակերպությունները և առանձին մասնագետները կարող են տեղեկանալ իրենց հետաքրքրող ոլորտներում հայտնված նոր աշխատությունների մասին։ Այս գործառույթը հատկապես կարևոր էր այն ժամանակաշրջանում, երբ էլեկտրոնային շտեմարանները և առցանց որոնման համակարգերը գոյություն չունեին, և նոր մասնագիտական գրականության հայտնաբերման հիմնական միջոցներից մեկը տպագիր մատենագիտական տեղեկատուներն էին։ Հրատարակությունը կարող է դիտարկվել նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի յուրահատուկ փաստագրական արտացոլում։ Տարիների ընթացքում հրապարակված նման տեղեկատուների հաջորդական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե մշակույթի և արվեստի որ թեմաներն են առավել ակտիվ ուսումնասիրվել, ինչպիսի նոր ուղղություններ են առաջացել, որ արվեստագետների և մշակութային գործիչների գործունեությունն է առավել հաճախ դարձել հրապարակումների առարկա և ինչպես են փոփոխվել գիտական ու հասարակական հետաքրքրությունները։ Այս իմաստով մատենագիտական ցանկերը ժամանակի ընթացքում ձեռք են բերում նաև պատմագիտական արժեք՝ պահպանելով տվյալներ այնպիսի հրատարակությունների մասին, որոնք հետագայում կարող են դառնալ հազվագյուտ կամ դժվար հասանելի։ Առանձին ուշադրության է արժանի հայ մշակույթի վերաբերյալ գիտական տեղեկատվության համակարգման խնդիրը։ Տարբեր բնագավառների ուսումնասիրությունները կարող են հրապարակված լինել ոչ միայն մասնագիտական գրքերում, այլև գիտական ժողովածուներում, ամսագրերում, թերթերում, ցուցահանդեսային կատալոգներում և այլ հրատարակություններում։ Մատենագիտական աշխատանքի շնորհիվ այդ բազմազան նյութերը հայտնաբերվում, նկարագրվում և միավորվում են ընդհանուր տեղեկատվական համակարգում։ Սա զգալիորեն հեշտացնում է հետազոտողի աշխատանքը, քանի որ նվազեցնում է անհրաժեշտ նյութերի որոնման համար պահանջվող ժամանակը և հնարավորություն տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել արդեն գոյություն ունեցող գրականության մասին։ Կարևորվում է նաև մատենագիտական նկարագրության ճշգրտությունը։ Հեղինակի, հրապարակման աղբյուրի, տարեթվի, համարի և էջերի վերաբերյալ հստակ տվյալները անհրաժեշտ են սկզբնաղբյուրը հետագայում հայտնաբերելու համար։ Այդ պատճառով ընթացիկ տեղեկատուի արժեքը մեծապես պայմանավորված է նյութերի ընտրության ամբողջականությամբ, գրառումների միասնականությամբ և դասակարգման տրամաբանությամբ։ Օժանդակ որոնողական տարրերի առկայությունը կարող է լրացուցիչ հնարավորություն տալ նյութերը գտնելու հեղինակների, թեմաների կամ այլ հատկանիշների միջոցով։ Հրատարակության օգտագործողների շրջանակը կարող է բավական լայն լինել։ Այն օգտակար է արվեստաբանների, երաժշտագետների, թատերագետների, կինոգետների, ճարտարապետության պատմաբանների, մշակութաբանների և հայագիտության այլ ուղղությունների ներկայացուցիչների համար։ Գրադարանավարներն ու մատենագետները կարող են այն օգտագործել գրադարանային ֆոնդերի համալրման, տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկման և թեմատիկ ցանկերի կազմման նպատակով։ Գիտնականների և ուսանողների համար այն կարող է ծառայել որպես մասնագիտական գրականության որոնման մեկնակետ՝ օգնելով պարզել տվյալ թեմայի վերաբերյալ նախկինում հրատարակված նյութերի շրջանակը։ Մշակութային կազմակերպությունների աշխատակիցների համար նման տեղեկատուն կարող է ապահովել տեղեկություններ մասնագիտական հրատարակությունների և մշակութային կյանքի վերաբերյալ ուսումնասիրությունների մասին։ Առանձին արժեք ունի տեղեկատուի դերը գրադարանային ֆոնդերի համալրման գործընթացում։ Նոր հրատարակությունների վերաբերյալ կանոնավոր տեղեկատվությունը գրադարաններին հնարավորություն է տալիս որոշել, թե որ գրքերը, ժողովածուները կամ պարբերական նյութերն են անհրաժեշտ ձեռք բերել համապատասխան ընթերցողական և հետազոտական պահանջները բավարարելու համար։ Այսպիսով մատենագիտական տեղեկատվությունը կապ է ստեղծում հրատարակչական արտադրանքի և գրադարանային հավաքածուների ձևավորման միջև։ Միաժամանակ այն նպաստում է տարբեր գրադարանների միջև տեղեկատվական համագործակցությանը, քանի որ մատենագիտական գրառումների հիման վրա հնարավոր է հայտնաբերել անհրաժեշտ նյութերը և կազմակերպել դրանց որոնումը համապատասխան հավաքածուներում։ Ժամանակակից հետազոտությունների տեսանկյունից նման հրատարակությունները կարևոր են նաև խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Մատենագիտական տվյալների մեծ զանգվածը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային հրատարակչական դաշտը, ուսումնասիրել գիտական և քննադատական գրականության թեմատիկ ուղղությունները և պարզել տարբեր արվեստների վերաբերյալ հրապարակումների հարաբերակցությունը։ Տարբեր տարիների թողարկումների համադրումը կարող է հիմք ծառայել նաև քանակական և վիճակագրական ուսումնասիրությունների համար՝ ցույց տալով որոշակի թեմաների կամ մշակութային ոլորտների նկատմամբ հետաքրքրության փոփոխությունները։ Հրատարակությունն ունի նաև աղբյուրագիտական նշանակություն, քանի որ մատենագիտական գրառումները կարող են պահպանել տեղեկություններ այն նյութերի մասին, որոնց բնօրինակ օրինակները ներկայում դժվար հասանելի են։ Հին պարբերականներում կամ փոքր տպաքանակով ժողովածուներում հրապարակված հոդվածների վերաբերյալ գրառումները հետազոտողին հնարավորություն են տալիս պարզել դրանց գոյությունը և շարունակել որոնումը գրադարանային ու արխիվային հավաքածուներում։ Այս իմաստով ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատուն ժամանակի ընթացքում վերածվում է հետադարձ հետազոտության կարևոր գործիքի։ Ընդհանուր առմամբ նյութը համակարգված պատկերացում է տալիս որոշակի ժամանակաշրջանում հայկական մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակված նոր գրականության մասին՝ միավորելով մատենագիտական հաշվառման, թեմատիկ դասակարգման, տեղեկատվական սպասարկման և մշակութային ժառանգության փաստագրման գործառույթները։ Այն կարևոր աղբյուր կարող է հանդիսանալ հայ մշակույթի և արվեստի պատմության, խորհրդային շրջանի մշակութային կյանքի, մատենագիտության և գրադարանագիտության ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև օգտակար լինել հետազոտողներին, գրադարանավարներին, մատենագետներին, արվեստաբաններին, դասախոսներին և ուսանողներին։

Culture

Վերածննդի մշակույթը Իտալիայում ձևավորվել է XIV–XVI դարերում և համարվում է եվրոպական մշակույթի ամենակարևոր շրջադարձային փուլերից մեկը, երբ միջնադարյան կրոնակենտրոն աշխարհընկալումը աստիճանաբար փոխարինվեց մարդակենտրոն մտածողությամբ՝ հումանիզմով։ Այս ժամանակաշրջանում ուշադրության կենտրոնում հայտնվեց մարդը, նրա կարողությունները, անհատականությունը և ստեղծագործական ներուժը։ Իտալիան դարձավ Վերածննդի օրրան, քանի որ այստեղ կային զարգացած քաղաք-պետություններ, ինչպիսիք էին Ֆլորենցիան, Վենետիկը և Հռոմը, որտեղ առևտրի, բանկային գործի և մշակութային մրցակցության զարգացումը նպաստեց արվեստի և գիտության ծաղկմանը։ Վերածննդի արվեստում մեծ նշանակություն ունեցան անտիկ հույն և հռոմեական մշակույթի վերագտնումն ու ուսումնասիրությունը, ինչը ազդեց գրականության, ճարտարապետության և նկարչության վրա։ Այդ ժամանակաշրջանի հայտնի ներկայացուցիչներից են Լեոնարդո դա Վինչին, Միքելանջելոն և Ռաֆայել Սանտին, որոնց ստեղծագործություններում արտահայտված են մարդու գեղեցկությունը, բնության ներդաշնակությունը և իրականության ճշգրիտ պատկերումը։ Վերածննդի մշակույթը նաև խթանեց գիտական մտածողության զարգացումը՝ նպաստելով նոր հայտնագործությունների և աշխարհայացքի ընդլայնման։ Այսպիսով, Իտալական Վերածնունդը դարձավ անցումային փուլ միջնադարյան կրոնական աշխարհից դեպի նոր եվրոպական մշակույթ, որտեղ մարդը դարձավ կենտրոնական արժեք։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է տեղական ձկնահումքի օգտագործմամբ երշիկային արտադրատեսակների պատրաստման տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը՝ նպատակ ունենալով մշակել սննդային արժեքով բարձր, որակյալ, անվտանգ և սպառողական պահանջներին համապատասխան արտադրանք ստանալու արդյունավետ տեխնոլոգիական մոտեցումներ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են տեղական ձկնատեսակների հումքային հատկությունները, դրանց քիմիական կազմը, սպիտակուցների, ճարպերի, հանքային նյութերի և այլ սննդային բաղադրիչների պարունակությունը, ինչպես նաև այդ ցուցանիշների ազդեցությունը պատրաստի արտադրանքի որակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձկնահումքի նախնական մշակման գործընթացներին՝ տեսակավորմանը, մաքրմանը, մասնատմանը, ոսկրազերծմանը, աղացմանը և տեխնոլոգիական խառնուրդի պատրաստմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում երշիկային զանգվածի բաղադրության և բաղադրիչների հարաբերակցության ընտրությանը, քանի որ դրանց ճիշտ համադրումը կարող է որոշել արտադրանքի կառուցվածքը, համը, հոտը, հյութալիությունը, կայունությունը և սննդային արժեքը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տարբեր լրացուցիչ հումքերի, համեմունքների, աղի, ճարպային բաղադրիչների, կառուցվածքաստեղծ և այլ տեխնոլոգիական բաղադրիչների կիրառման հնարավորությունները՝ ձկնային հումքի առանձնահատկություններին համապատասխան։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ջերմային մշակման օպտիմալ ռեժիմների ընտրությունը, քանի որ ջերմաստիճանի և մշակման տևողության ճիշտ համադրումը պետք է ապահովի արտադրանքի մանրէաբանական անվտանգությունը՝ միաժամանակ պահպանելով ցանկալի կառուցվածքը, համային հատկությունները և սննդային արժեքը։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև պատրաստի արտադրանքի խոնավության, սպիտակուցի և ճարպի պարունակությունը, թթվայնությունը, աղիությունը, ջրապահունակությունը, կառուցվածքամեխանիկական և օրգանոլեպտիկ ցուցանիշները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պահպանման ընթացքում արտադրանքի որակի փոփոխություններին, մանրէաբանական կայունությանը և պիտանելիության ժամկետի հիմնավորմանը։ Տեղական հումքի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ներմուծվող հումքից կախվածությունը, արդյունավետ օգտագործել տեղական ձկնային ռեսուրսները և ստեղծել նոր, տեղական շուկային համապատասխան սննդամթերք։ Տեխնոլոգիայի կատարելագործումը կարող է ուղղված լինել նաև արտադրական կորուստների նվազեցմանը, հումքի օգտագործման արդյունավետության բարձրացմանը և արտադրանքի ինքնարժեքի օպտիմալացմանը։ Հետազոտության ընթացքում տարբեր տեխնոլոգիական տարբերակների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ընտրել այն բաղադրատոմսն ու արտադրական ռեժիմը, որոնք ապահովում են լավագույն ֆիզիկաքիմիական, մանրէաբանական և զգայաբանական ցուցանիշների համակցությունը։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառվել ձկնամթերքի վերամշակման ձեռնարկություններում՝ նոր տեսակի երշիկային արտադրանքի մշակման և գործող տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել տեղական ձկնահումքի ավելի արդյունավետ օգտագործմանը, ձկնամթերքի տեսականու ընդլայնմանը և բարձր ավելացված արժեք ունեցող սննդամթերքի արտադրության զարգացմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել սննդի տեխնոլոգներին, ձկնարդյունաբերության մասնագետներին, սննդամթերքի որակի և անվտանգության մասնագետներին, արտադրական ձեռնարկությունների տեխնոլոգներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Medicine

Այս աշխատանքը նվիրված է երեխաների ատամների կարծր հյուսվածքների կրակալման գործընթացի բարելավման և կարիեսի կանխարգելման արդյունավետության բարձրացման ուսումնասիրությանը՝ ռեմիներալիզացնող միջոցների կիրառման միջոցով։ Հեղինակը վերլուծում է էմալի դե- և ռեմիներալիզացիայի դինամիկ հավասարակշռությունը, որի խախտումը հանդիսանում է կարիեսային գործընթացների հիմնական պատճառը մանկական տարիքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆտորիդային պատրաստուկների, կալցիում-ֆոսֆատային համալիրների և նոր սերնդի ռեմիներալիզացնող գելերի ու լաքերի ազդեցության մեխանիզմներին, որոնք նպաստում են ատամի էմալի միկրոկառուցվածքի վերականգնմանը և դիմադրողականության բարձրացմանը թթվային միջավայրի նկատմամբ։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է կանխարգելիչ միջոցառումների կազմակերպումը դպրոցական և նախադպրոցական տարիքի երեխաների շրջանում՝ ընդգծելով հիգիենայի ուսուցման, սննդային գործոնների վերահսկման և պարբերական ստոմատոլոգիական զննման կարևորությունը։ Ներկայացվում են կլինիկական դիտարկումների արդյունքներ, որոնք ցույց են տալիս ռեմիներալիզացնող թերապիայի արդյունավետությունը վաղ փուլերի կարիեսի կանխարգելման և էմալի կայունության բարձրացման գործում։ Շեշտվում է, որ համալիր կանխարգելիչ մոտեցումը, որը համադրում է տեղային ռեմիներալիզացիոն միջոցներ և վարքագծային փոփոխություններ, հանդիսանում է երեխաների ատամնային առողջության պահպանման հիմնական ռազմավարություններից մեկը։

Other Subjects

Գիտահետազոտական աշխատանք կատարելու հիմնական սկզբունքները-ը մեթոդաբանական և ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է գիտական հետազոտություն իրականացնելու հիմնական կանոնները, փուլերը և կազմակերպման տրամաբանությունը՝ ընդգծելով գիտական աշխատանքի համակարգված և ապացուցողական բնույթը, աշխատությունում մանրամասն բացատրվում են հետազոտության հիմնական սկզբունքները՝ խնդիրի ճիշտ ձևակերպում, վարկածի կառուցում, գիտական աղբյուրների ընտրություն և վերլուծություն, տվյալների հավաքագրում, մշակման մեթոդների կիրառում և արդյունքների մեկնաբանում, միաժամանակ ներկայացվում են հետազոտության էթիկական պահանջները՝ օբյեկտիվություն, ճշգրտություն, ակադեմիական ազնվություն և կրկնելիություն ապահովելու անհրաժեշտությունը, աշխատությունը նաև անդրադառնում է տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումների կիրառմանը՝ որակական և քանակական վերլուծություններ, համեմատական և փորձարարական մեթոդներ, ինչպես նաև գիտական աշխատանքի կառուցվածքային պահանջներին՝ ներածություն, մեթոդաբանություն, արդյունքներ և եզրակացություններ, նպատակ ունենալով ձևավորել համակարգված մտածողություն և գիտական հետազոտություն կատարելու գործնական հմտություններ։

History

Աշխատությունը նվիրված է 1921–1922 թվականներին Անդրկովկասյան դաշնության ստեղծման գործընթացին և այդ գործընթացում Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական ու վարչական դրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Անդրկովկասում ձևավորված նոր քաղաքական համակարգն է, ինչպես նաև Հայաստանի ընդգրկումը տարածաշրջանային պետական-վարչական միավորման մեջ։ Ժամանակաշրջանը Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր փուլերից է, քանի որ այն համընկնում է խորհրդային իշխանության ամրապնդման, պետական կառավարման վերակազմավորման, տնտեսական քաղաքականության փոփոխության և տարածաշրջանի հանրապետությունների միջև հարաբերությունների նոր համակարգի ձևավորման հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների՝ Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի, միջև քաղաքական ու տնտեսական համագործակցության նախադրյալները, ինչպես նաև այդ գործընթացում կենտրոնական խորհրդային իշխանության դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հարցին, թե ինչպիսի քաղաքական և տնտեսական նպատակներով էր հիմնավորվում հանրապետությունների միավորումը և ինչ ազդեցություն ուներ այդ գործընթացը Հայաստանի ինքնուրույն պետական կառավարման հնարավորությունների վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ 1921 թվականին տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական վերադասավորումներին, Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի հետևանքներին, սահմանային ու տարածքային խնդիրներին և դրանց ազդեցությանը Հայաստանի հետագա վարչաքաղաքական կարգավիճակի վրա։ Դաշնության ստեղծման գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին խորհրդային իշխանությունները կազմակերպում Անդրկովկասի հանրապետությունների հարաբերությունները և ինչպիսի լիազորություններ էին պահպանվում հանրապետությունների, իսկ որոնք՝ փոխանցվում տարածաշրջանային ու միութենական կառույցներին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Հայաստանի տնտեսությունը 1920-ականների սկզբին գտնվում էր ծանր վիճակում, և հանրապետության տնտեսական վերականգնման խնդիրները սերտորեն կապված էին տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության, տրանսպորտային հաղորդակցության, ֆինանսական համակարգի և արտադրական ռեսուրսների վերաբաշխման հետ։ Այդ համատեքստում դաշնային կառույցների ձևավորումը կարող էր ունենալ ինչպես տնտեսական ինտեգրման, այնպես էլ կենտրոնացման հետևանքներ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել Հայաստանի պետական և կուսակցական ղեկավարության դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը։ Այդ նյութերի միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես էին հայկական քաղաքական շրջանակները գնահատում տարածաշրջանային միավորման անհրաժեշտությունը, դրա առավելություններն ու հնարավոր վտանգները և ինչպիսի դիրքորոշումներ էին արտահայտվում Հայաստանի քաղաքական ու տնտեսական շահերի պաշտպանության վերաբերյալ։ 1922 թվականի ընթացքում գործընթացը հասավ նոր փուլին՝ Անդրկովկասի խորհրդային հանրապետությունների դաշնային միավորման հաստատմամբ, որը հետագայում դարձավ ԽՍՀՄ կազմավորման գործընթացի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Այս զարգացումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կապել տարածաշրջանային դաշնության ստեղծումը Խորհրդային Միության ձևավորման ավելի լայն քաղաքական գործընթացի հետ։ Աշխատության պատմագիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն թույլ է տալիս ուսումնասիրել Հայաստանի պետականության սահմանափակման և խորհրդային վարչական համակարգի աստիճանական ամրապնդման գործընթացը՝ տարածաշրջանային քաղաքականության համատեքստում։ Միաժամանակ թեման հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես էին Անդրկովկասի հանրապետությունների միջև հարաբերությունները փոխվում խորհրդային կենտրոնացման պայմաններում և ինչ ազդեցություն ունեցավ այդ փոփոխությունը Հայաստանի հետագա քաղաքական ու տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, խորհրդային պատմության և Անդրկովկասի քաղաքական պատմության մասնագետներին, պետական կառավարման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և Հայաստանի 20-րդ դարի առաջին տասնամյակների պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։