Սասնա ծռեր․ յոթ նորահայտ պատում

Biology

Աշխատությունը նվիրված է մարդու արյան և հյուսվածքային բիոպսիաների ուսումնասիրությանը՝ որոշ չարորակ նորագոյացությունների դեպքում ցիտոքրոմ b558-ի իզոֆորմների մակարդակների և ակտիվության փոփոխությունների բացահայտման նպատակով։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է բջջային կենսաբանության և կենսաքիմիայի կարևոր ուղղություն, որը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ուռուցքային գործընթացների ընթացքում բջջային նյութափոխանակության, օքսիդավերականգնման համակարգերի և ֆերմենտային ակտիվության հնարավոր փոփոխությունները։ Ցիտոքրոմ b558-ը կապված է բջջային օքսիդավերականգնման գործընթացների և ռեակտիվ թթվածնային միացությունների առաջացման մեխանիզմների հետ, ուստի դրա տարբեր իզոֆորմների քանակական և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ չարորակ նորագոյացությունների կենսաքիմիական առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում ինչպես արյան մեջ ուսումնասիրվող ցուցանիշների փոփոխություններին, այնպես էլ անմիջապես ուռուցքային կամ ախտաբանական հյուսվածքներից ստացված բիոպսիական նյութերի հետազոտությանը։ Նման համադրումը հնարավորություն է տալիս համեմատել համակարգային և տեղային փոփոխությունները և պարզել, թե արդյոք ուռուցքային գործընթացի առկայության դեպքում ցիտոքրոմ b558-ի իզոֆորմների մակարդակներն ու ակտիվությունը տարբերվում են առողջ կամ համեմատական խմբերի համապատասխան ցուցանիշներից։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր չարորակ նորագոյացությունների դեպքում ստացված տվյալների համեմատական գնահատումը, ինչը կարող է նպաստել հիվանդությունների կենսաքիմիական առանձնահատկությունների տարբերակմանը և հնարավոր ախտորոշիչ կամ կանխատեսիչ ցուցանիշների բացահայտմանը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է ցիտոքրոմ b558-ի ակտիվության փոփոխությունների հնարավոր կապին ուռուցքային բջիջների կենսաբանական հատկությունների և նյութափոխանակային գործընթացների հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ չարորակ նորագոյացությունների ախտածագման մեխանիզմների ուսումնասիրության, կենսաքիմիական մարկերների որոնման և հիվանդության զարգացման ընթացքում բջջային օքսիդատիվ գործընթացների փոփոխությունների գնահատման տեսանկյունից։ Արյան և բիոպսիական նյութի միաժամանակյա ուսումնասիրությունը աշխատանքին հաղորդում է նաև գործնական նշանակություն, քանի որ շրջանառվող կենսաքիմիական ցուցանիշների ուսումնասիրությունը տեսականորեն կարող է հիմք հանդիսանալ ավելի մատչելի լաբորատոր գնահատման մեթոդների զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է կլինիկական ուռուցքաբանության, կենսաքիմիայի և մոլեկուլային կենսաբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ցիտոքրոմ b558-ի իզոֆորմների փոփոխությունների առանձնահատկությունները չարորակ նորագոյացությունների դեպքում և գնահատել դրանց հնարավոր նշանակությունը ուռուցքային գործընթացների կենսաբանական բնութագրման համար։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է վիրահատությունից հետո առաջացող թարախաբորբոքային և սեպտիկ բարդությունների զարգացման հավանականության գնահատման համար լիմֆոցիտների իոնափոխադրող համակարգերի ֆունկցիոնալ բնութագրերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բջջաթաղանթով իոնների տեղափոխումն ապահովող մեխանիզմներն են և դրանց հնարավոր կապը օրգանիզմի իմունային արձագանքի, բորբոքային գործընթացների ու հետվիրահատական շրջանի ընթացքի հետ։ Լիմֆոցիտները դիտարկվում են որպես իմունային համակարգի կարևոր բաղադրիչներ, որոնց ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները կարող են արտացոլել օրգանիզմում զարգացող համակարգային գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բջջային իոնային հավասարակշռությանը, թաղանթային փոխադրիչների գործունեությանը և այն փոփոխություններին, որոնք կարող են ուղեկցել վիրաբուժական միջամտությունից հետո առաջացող բորբոքային արձագանքին։ Քննվում է լաբորատոր ցուցանիշների կանխատեսական նշանակությունը՝ պարզելու համար, թե դրանց փոփոխությունները որքանով կարող են նպաստել բարդությունների բարձր ռիսկ ունեցող հիվանդների վաղ հայտնաբերմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել լիմֆոցիտների ֆունկցիոնալ բնութագրերը կլինիկական և ընդհանուր լաբորատոր տվյալների հետ՝ գնահատելու առանձին ցուցանիշների և դրանց համակցությունների տեղեկատվական արժեքը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բջջաթաղանթային գործընթացների և իմունային համակարգի գործունեության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ իոնային հոմեոստազը մասնակցում է բջիջների ակտիվացման, ազդանշանային գործընթացների և ֆունկցիոնալ պատասխանների կարգավորմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կանխատեսման չափանիշների զգայունության և առանձնահատկության գնահատման անհրաժեշտությանը՝ դրանց կլինիկական կիրառելիությունը որոշելու տեսանկյունից։ Նման հետազոտությունները կարող են նպաստել հետվիրահատական հսկողության անհատականացմանը և բարդությունների ռիսկի ավելի հիմնավորված գնահատմանը՝ լրացնելով սովորական կլինիկական դիտարկումները կենսաբանական ցուցանիշներով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վիրաբուժության, կլինիկական իմունաբանության, բջջային ֆիզիոլոգիայի և լաբորատոր ախտորոշման մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով լիմֆոցիտների իոնափոխադրող համակարգերի հնարավոր նշանակությունը հետվիրահատական վարակային բարդությունների կանխատեսման գործում։

Agriculture

Գյուղատնտեսական վարկերը ֆինանսական միջոցներ են, որոնք տրամադրվում են գյուղատնտեսությամբ զբաղվող ֆերմերներին, գյուղացիական տնտեսություններին կամ ագրոբիզնեսներին՝ արտադրական գործընթացները կազմակերպելու, ընդլայնելու կամ արդիականացնելու նպատակով։ Դրանք կարող են օգտագործվել տարբեր նպատակներով՝ սերմացուի, պարարտանյութերի, կենդանիների, տեխնիկայի ձեռքբերման, ջերմոցների կառուցման, ոռոգման համակարգերի ներդրման կամ բերքահավաքի ֆինանսավորման համար։ Գյուղատնտեսական վարկերը սովորաբար ունեն արտոնյալ պայմաններ՝ համեմատած սովորական սպառողական վարկերի հետ, քանի որ գյուղատնտեսությունը հաճախ կախված է սեզոնայնությունից, կլիմայական պայմաններից և բարձր ռիսկերից։ Այդ պատճառով պետությունները կամ միջազգային ֆինանսական կազմակերպությունները հաճախ իրականացնում են աջակցման ծրագրեր՝ ցածր տոկոսադրույքներով կամ սուբսիդավորվող վարկերով՝ գյուղատնտեսության զարգացումը խթանելու համար։ Այս վարկերը կարևոր դեր ունեն գյուղական տնտեսությունների կայունացման, արտադրողականության բարձրացման, սննդի ապահովության և գյուղական բնակչության տնտեսական բարեկեցության բարելավման գործում։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է բասկետբոլիստների անհատական գործունեության ոճի ձևավորման և դրա արդյունավետության ուսումնասիրմանը բարդ մրցակցային իրավիճակներում։ Հետազոտության շրջանակում անհատական ոճը դիտարկվում է որպես մարզիկի տեխնիկական, տակտիկական, հոգեբանական և շարժողական առանձնահատկությունների համակցություն, որն արտահայտվում է խաղային խնդիրների լուծման, որոշումների ընդունման և արագ փոփոխվող մրցակցային պայմաններին հարմարվելու ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն գործոններին, որոնք պայմանավորում են մարզիկի գործողությունների արդյունավետությունը բարձր լարվածության, ժամանակի սահմանափակման, մրցակցի ակտիվ դիմադրության և խաղային իրավիճակի անորոշության պայմաններում։ Քննվում են անհատական տեխնիկական հմտությունների, տակտիկական մտածողության, խաղային փորձի, ուշադրության կենտրոնացման, արձագանքման արագության և ինքնակարգավորման փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր բարդության մրցակցային իրավիճակներում մարզիկների վարքագծի և գործողությունների առանձնահատկությունների բացահայտումը՝ գնահատելով, թե ինչպես է անհատական ոճն ազդում որոշումների ճշգրտության և խաղային առաջադրանքների կատարման վրա։ Կարևորվում է մարզիկի կարողությունը՝ արագ գնահատելու խաղադաշտում ստեղծված իրավիճակը, ընտրելու համապատասխան գործողության տարբերակը և այն արդյունավետորեն իրականացնելու թիմային մարտավարության շրջանակում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հոգեբանական կայունությանը, քանի որ մրցակցային լարվածությունը կարող է ազդել ուշադրության, շարժումների վերահսկման և որոշումների ընդունման վրա։ Քննվում է նաև մարզման գործընթացում անհատական տարբերությունների հաշվառման անհրաժեշտությունը՝ մարզիկների ուժեղ կողմերը զարգացնելու և բարդ իրավիճակներում արդյունավետ գործունեության կայուն ձևեր ստեղծելու նպատակով։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել մանկավարժական դիտարկումներ, խաղային գործողությունների վերլուծություն, հատուկ փորձարկումներ և մրցակցային գործունեության արդյունքների համեմատական գնահատում։ Կարևորվում է ոչ միայն առանձին տեխնիկական գործողությունների արդյունավետությունը, այլև դրանց նպատակահարմար կիրառումը կոնկրետ խաղային իրավիճակում։ Անհատական ոճի ձևավորումը դիտարկվում է որպես երկարատև մարզական պատրաստության բաղադրիչ, որի վրա կարող են ազդել մարզիկի ֆիզիկական պատրաստվածությունը, խաղային դերը, փորձը և մարզչական աշխատանքի առանձնահատկությունները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս մարզման գործընթացը կազմակերպել ավելի անհատականացված սկզբունքներով՝ միաժամանակ պահպանելով թիմային համագործակցության պահանջները։ Աշխատությունը կարող է ունենալ կիրառական նշանակություն բասկետբոլիստների տեխնիկատակտիկական և հոգեբանական պատրաստության կատարելագործման, մարզման ծրագրերի անհատականացման և մրցակցային գործունեության վերլուծության համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով սպորտային մանկավարժության, բասկետբոլի տեսության ու մեթոդիկայի և սպորտային հոգեբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Linguistics

Լեզվաբանական, գրականագիտական և բանասիրական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է քսաներորդ դարի արևելահայ բանաստեղծական լեզվում հեղինակային բառաստեղծման երևույթների, անհատական նորաբանությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, իմաստային բազմազանության և գեղարվեստական գործառույթների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է բանաստեղծների ստեղծագործական լեզվամտածողության, բառապաշարի հարստացման անհատական եղանակների և գեղարվեստական խոսքում նոր բառային միավորների ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտման հետ։ Անհատական նորաբանությունները լեզվական այն միավորներն են, որոնք ստեղծվում կամ առանձնահատուկ կիրառություն են ստանում որոշակի հեղինակի ստեղծագործության շրջանակում՝ պայմանավորված գեղարվեստական մտահղացմամբ, արտահայտչական պահանջներով և լեզվական նոր հնարավորությունների որոնմամբ։ Ի տարբերություն հանրալեզվական նորաբանությունների, որոնք կարող են աստիճանաբար տարածվել և ամրապնդվել ընդհանուր բառապաշարում, հեղինակային նորաստեղծ բառերը հաճախ ունենում են սահմանափակ գործածություն և սերտորեն կապված են տվյալ ստեղծագործության պատկերային համակարգի, իմաստային միջավայրի ու հեղինակի անհատական ոճի հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է նորաբանության լեզվաբանական էությունը, բառաստեղծման հիմնական մեխանիզմները, հեղինակային բառերի դասակարգման սկզբունքները և դրանց հարաբերակցությունը գրական լեզվի բառապաշարային համակարգի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի բառակազմական այն միջոցները, որոնց օգնությամբ բանաստեղծական խոսքում ստեղծվում են նոր բառեր՝ ածանցում, բարդում, բարդածանցում, բառային բաղադրիչների անսովոր համադրում և լեզվական արդեն գոյություն ունեցող միավորների ստեղծագործական վերակազմակերպում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նորաստեղծ բառերի ձևաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայերենի բառակազմական համակարգի արտադրողականությունը, բառաստեղծման ներքին հնարավորությունները և հեղինակների կողմից կիրառվող լեզվական նորարարությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում այն դեպքերը, երբ բանաստեղծները սովորական բառային բաղադրիչների միավորման միջոցով ձևավորում են անսպասելի իմաստային կապեր՝ ստեղծելով նոր պատկերներ, հուզական երանգներ և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներ։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատական նորաբանությունների իմաստաբանական վերլուծությունը՝ ընդգրկելով բառերի ուղղակի և փոխաբերական նշանակությունները, իմաստային ընդլայնումները, համատեքստային մեկնաբանությունները և գեղարվեստական պատկերավորման հետ ունեցած փոխհարաբերությունները։ Բանաստեղծական խոսքում նորաստեղծ բառը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես առարկա, հատկանիշ կամ գործողություն անվանող միավոր, այլև որպես հեղինակային աշխարհընկալման, զգացմունքային վերաբերմունքի և գեղագիտական գաղափարի արտահայտման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նորաբանությունների պատկերավորությունը, հուզական ներգործությունը, ոճական ընդգծվածությունը և ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքում ունեցած դերը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև բանաստեղծական լեզվի զարգացման պատմությանը, քանի որ քսաներորդ դարի արևելահայ գրականությունը բնութագրվում է գեղարվեստական ուղղությունների, լեզվաոճական որոնումների և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների բազմազանությամբ։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծագործած հեղինակների լեզվական նորարարությունները կարող են արտացոլել ինչպես անհատական գեղագիտական նախասիրությունները, այնպես էլ գրական շարժումների, հասարակական փոփոխությունների և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Վահան Տերյանի, Եղիշե Չարենցի, Պարույր Սևակի և արևելահայ պոեզիայի այլ նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական լեզվի առանձնահատկությունները՝ հեղինակային բառաստեղծման ընդհանուր օրինաչափությունները և անհատական տարբերությունները համեմատելու տեսանկյունից։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր հեղինակի նորաբանությունների իրական կազմն ու կիրառության հաճախականությունը հնարավոր է ճշգրիտ որոշել միայն համապատասխան բանաստեղծական տեքստերի մանրամասն ուսումնասիրությամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հեղինակային նորաբանությունների գործառական դասակարգումը, որը կարող է ընդգրկել անվանողական, պատկերավորող, հուզաարտահայտչական, գնահատողական և ոճական նշանակություն ունեցող բառային միավորները։ Նման դասակարգումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչ նպատակներով են բանաստեղծները դիմում նոր բառերի ստեղծմանը և ինչպես են դրանք նպաստում բանաստեղծական մտքի առավել ամբողջական արտահայտմանը։ Առանձին նշանակություն ունի նորաբանությունների և բանաստեղծական տեքստի հնչյունական կազմակերպման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Նորաստեղծ բառերը կարող են ընտրվել կամ կառուցվել՝ հաշվի առնելով չափը, ռիթմը, հանգավորումը, հնչյունական կրկնությունները և խոսքի երաժշտականությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է չափածո խոսքի համար, որտեղ բառի իմաստային արժեքը հաճախ սերտորեն կապված է նրա հնչյունական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքում զբաղեցրած դիրքի հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև նորաբանությունների և փոխաբերության, մակդիրի, խորհրդանշանի, համեմատության ու գեղարվեստական այլ միջոցների փոխազդեցությունները։ Հեղինակային բառաստեղծումը հաճախ նպաստում է սովորական լեզվական կապերի վերաիմաստավորմանը, նոր զուգորդությունների առաջացմանը և ընթերցողի գեղագիտական ընկալման ակտիվացմանը։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է նաև անհատական նորաբանությունների հարաբերակցությունը ժողովրդախոսակցական բառապաշարի, բարբառային տարրերի, հնաբանությունների և գրական լեզվի տարբեր շերտերի հետ։ Բանաստեղծները կարող են նոր բառեր ստեղծել՝ օգտագործելով լեզվի պատմական շերտերը, ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները և գրական ավանդույթի մեջ ձևավորված բառակազմական միջոցները։ Այս տեսանկյունից հեղինակային նորաբանությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործողների լեզվաոճական առանձնահատկությունները բացահայտելու, այլև արևելահայերենի բառապաշարային զարգացման ներքին հնարավորությունները գնահատելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել նկարագրական, համեմատական, կառուցվածքային, իմաստաբանական, բառակազմական, համատեքստային և ոճագիտական վերլուծության մեթոդներ։ Կարևոր նշանակություն ունի բանաստեղծական տեքստերից նորաստեղծ բառերի առանձնացումը, դրանց բառարանային վկայվածության ստուգումը, կառուցվածքային դասակարգումը և գեղարվեստական գործառույթների մեկնաբանությունը։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու հեղինակային իրական նորաբանությունները հազվադեպ գործածվող, բարբառային կամ պատմական բառերից և առավել հիմնավորված գնահատելու դրանց լեզվական ինքնատիպությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայերենի բառաստեղծման հնարավորությունների, բանաստեղծական լեզվի զարգացման և անհատական հեղինակային ոճի փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է հայոց լեզվի բառագիտության, բառակազմության, ոճագիտության, գրականության պատմության և գեղարվեստական տեքստի վերլուծության դասավանդման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, գրականագետներին, բառարանագիրներին, հայագետներին, թարգմանաբաններին, բանաստեղծական խոսքի հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի լեզվաբանական, գրականագիտական, բառագիտական և մշակութաբանական նշանակություն՝ նպաստելով քսաներորդ դարի արևելահայ պոեզիայի բառային նորարարությունների, հեղինակային լեզվամտածողության, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների և հայերենի ստեղծագործական հնարավորությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Pedagogy

Հանգունության (անալոգիայի) մեթոդի կիրառումը ավագ դպրոցում ֆիզիկայի ուսուցման արդյունավետության բարձրացման կարևոր միջոցներից է, քանի որ այն թույլ է տալիս բարդ, վերացական ֆիզիկական երևույթները ներկայացնել սովորողների համար հասկանալի և արդեն հայտնի պատկերների ու իրավիճակների միջոցով՝ կապ ստեղծելով նոր գիտելիքի և առօրյա փորձի միջև։ Այս մեթոդի էությունը կայանում է նրանում, որ ուսուցման ընթացքում օգտագործվում են համեմատություններ տարբեր համակարգերի միջև, օրինակ՝ էլեկտրական հոսանքը համեմատվում է ջրի հոսքի հետ, լարման տարբերությունը՝ ճնշման հետ, իսկ դիմադրությունը՝ խողովակի նեղացման ազդեցության հետ, ինչը օգնում է աշակերտներին ավելի հեշտ ընկալել Օհմի օրենքը և շղթաների աշխատանքի սկզբունքները։ Հանգունության մեթոդը հատկապես արդյունավետ է այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է բացատրել միկրոաշխարհի երևույթները, ինչպիսիք են ատոմների կառուցվածքը կամ էլեկտրամագնիսական դաշտերը, որոնք ուղղակի դիտարկման համար անհասանելի են, և այդ դեպքում օգտագործվում են մոդելային պատկերացումներ, որոնք մոտ են աշակերտների առօրյա փորձին։ Մեթոդի կիրառումը բարձրացնում է ուսուցման դիդակտիկ արդյունավետությունը, քանի որ այն ակտիվացնում է մտածողության համեմատական և վերլուծական գործընթացները, զարգացնում է պատկերավոր մտածողությունը և նպաստում գիտելիքի երկարաժամկետ հիշողության ձևավորմանը։ Միևնույն ժամանակ կարևոր է, որ ուսուցիչը վերահսկի անալոգիաների ճիշտ օգտագործումը, քանի որ չափազանց պարզեցված կամ սխալ համեմատությունները կարող են առաջացնել գիտական թյուր պատկերացումներ, ուստի անհրաժեշտ է համադրել հանգունության մեթոդը փորձարարական ցուցադրությունների, մաթեմատիկական մոդելավորման և խնդիրների լուծման հետ՝ ապահովելով ուսուցման ամբողջական և գիտականորեն հիմնավորված մոտեցում։