ՍՄԿԿ Կենտկոմի հունվարյան (1987 թ.) պլենումը : Օգնություն գրադարանավարին

History

Այս գիրքը ներկայացնում է Խորհրդային Հայաստանի ձևավորման և միջազգային իրավաքաղաքական դիրքի խնդիրը՝ կենտրոնանալով 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի վրա, որոնք վճռորոշ դեր են ունեցել Հարավային Կովկասի սահմանների վերջնական ձևավորման գործում։ Հեղինակը մանրամասն վերլուծում է այդ պայմանագրերի կնքման պատմական պայմանները, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խորհրդային Ռուսաստանի, Թուրքիայի և հարևան պետությունների քաղաքական շահերի բախումը։ Գրքում բացատրվում է, թե ինչպես են այդ համաձայնագրերը ազդել Հայաստանի տարածքային կորուստների և պետականության սահմանների վրա, ինչ իրավական և քաղաքական հետևանքներ են ունեցել Խորհրդային Հայաստանի համար, և ինչպես են դրանք ընկալվել տարբեր պատմագիտական մոտեցումներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական գործընթացներին, բանակցությունների փակ բնույթին և հայկական կողմի սահմանափակ մասնակցությանը այդ որոշումների ձևավորման ընթացքում։ Ստեղծագործությունը համադրում է պատմական փաստերը և գիտական վերլուծությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ այդ պայմանագրերի նշանակությունը և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի նորագույն պատմության վրա։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է պարանոցային հատվածի ողնուղեղի տրավմատիկ վնասվածքներից հետո ուշ վերականգնողական շրջանում ինքնավերականգնման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն հնարավորությունների վրա, որոնց շնորհիվ վնասվածքից հետո հիվանդի օրգանիզմը և նյարդային համակարգը կարող են աստիճանաբար վերականգնել կորցրած կամ խանգարված գործառույթների մի մասը՝ հատուկ վերականգնողական միջամտությունների, ֆիզիկական ակտիվության և հիվանդի ակտիվ մասնակցության պայմաններում։ Պարանոցային հատվածի ողնուղեղի վնասվածքները կարող են առաջացնել շարժողական, զգայական և ինքնավար գործառույթների տարբեր աստիճանի խանգարումներ, իսկ դրանց հետևանքները կարող են երկար ժամանակ պահպանվել վնասվածքից հետո։ Այդ պատճառով ուշ վերականգնողական շրջանի ուսումնասիրությունը կարևոր է հիվանդի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների, ինքնուրույնության և կյանքի որակի բարձրացման տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում կարող են գնահատվել վնասվածքից հետո պահպանված շարժողական և զգայական կարողությունները, մկանային ուժը, շարժումների համակարգումը, քայլելու կամ տեղաշարժվելու հնարավորությունը, վերին վերջույթների ֆունկցիան և առօրյա գործողություններն ինքնուրույն կատարելու մակարդակը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել պարանոցային վնասվածքներին բնորոշ վերին վերջույթների ֆունկցիայի վերականգնմանը, քանի որ ձեռքերի և մատների շարժունակության բարելավումը կարող է էապես մեծացնել հիվանդի ինքնասպասարկման հնարավորությունները։ Ինքնավերականգնման գաղափարը ենթադրում է, որ հիվանդը վերականգնողական գործընթացում հանդես է գալիս ոչ միայն որպես բուժական միջամտությունների պասիվ ստացող, այլև որպես ակտիվ մասնակից։ Կրկնվող և նպատակային շարժողական վարժությունները, պահպանված ֆունկցիաների օգտագործումը, առօրյա գործողությունների ինքնուրույն կատարումը և ֆիզիկական ակտիվության աստիճանական ավելացումը կարող են նպաստել նյարդամկանային համակարգի ֆունկցիոնալ վերակազմավորմանը։ Ողնուղեղի վնասվածքից հետո վերականգնման աստիճանը, սակայն, անհատական է և կախված է վնասվածքի մակարդակից ու ամբողջականությունից, սկզբնական նյարդաբանական վիճակից, բուժման ժամանակին իրականացումից, բարդություններից և մի շարք այլ գործոններից։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ուշ շրջանի վերականգնողական ներուժի գնահատումը։ Վնասվածքից անցած երկար ժամանակահատվածը պարտադիր չի նշանակում, որ ֆունկցիոնալ բարելավման հնարավորությունները լիովին սպառված են։ Ժամանակակից նեյրովերականգնողական մոտեցումները հիմնված են նյարդային համակարգի հարմարվողականության և նեյրոպլաստիկության գաղափարի վրա, որի դեպքում կրկնվող, նպատակային և համապատասխան ինտենսիվությամբ իրականացվող գործունեությունը կարող է նպաստել պահպանված նյարդային կապերի արդյունավետ օգտագործմանը։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է ուսումնասիրել երկարատև վերականգնողական վարժությունների ազդեցությունը հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև վերականգնողական ծրագրի անհատականացումը։ Տարբեր հիվանդների մոտ նույն մակարդակի վնասվածքը կարող է առաջացնել տարբեր ֆունկցիոնալ սահմանափակումներ, ուստի արդյունավետ ինքնավերականգնման ծրագիրը պետք է համապատասխանեցվի յուրաքանչյուր անձի պահպանված կարողություններին և նպատակներին։ Ծրագրում կարող են ընդգրկվել շարժողական վարժություններ, մկանային ուժի և շարժումների վերահսկման զարգացում, հավասարակշռության ու տեղաշարժման ուսուցում, վերին վերջույթների նպատակային մարզում և ինքնասպասարկման հմտությունների զարգացում։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև հոգեբանական գործոնների դերը վերականգնման գործընթացում։ Երկարատև հաշմանդամությունը և շարժունակության սահմանափակումը կարող են բացասաբար ազդել մարդու մոտիվացիայի, ինքնուրույնության և սոցիալական ակտիվության վրա։ Հետևաբար ինքնավերականգնման արդյունավետությունը կարող է կապված լինել հիվանդի ակտիվ մասնակցության, նպատակների ձևավորման, սեփական հնարավորությունների ճիշտ գնահատման և վերականգնողական գործընթացի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են կիրառվել կլինիկական և ֆունկցիոնալ գնահատման տարբեր մեթոդներ՝ հիվանդների շարժողական կարողությունների, ինքնասպասարկման մակարդակի, զգայական ֆունկցիաների և առօրյա գործունեության փոփոխությունները դինամիկայում գնահատելու համար։ Բուժումից կամ վերականգնողական ծրագրից առաջ և հետո ստացված տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ֆունկցիոնալ փոփոխությունների աստիճանը և գնահատել կիրառված մոտեցումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ուշ շրջանում գտնվող ողնուղեղի վնասվածք ունեցող անձանց համար ինքնուրույն վերականգնողական ակտիվության կազմակերպման հնարավորությունների բացահայտման մեջ։ Արդյունքները կարող են օգնել վերականգնողական մասնագետներին մշակել ավելի նպատակային ծրագրեր, իսկ հիվանդներին՝ ավելի արդյունավետ օգտագործել պահպանված ֆունկցիոնալ հնարավորությունները և բարձրացնել առօրյա կյանքում ինքնուրույնության մակարդակը։ Միաժամանակ նման մոտեցումները պետք է իրականացվեն մասնագետի հսկողությամբ և հաշվի առնեն վնասվածքի առանձնահատկություններն ու հնարավոր սահմանափակումները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել նյարդաբաններին, նյարդավիրաբույժներին, ֆիզիկական և վերականգնողական բժշկության մասնագետներին, ֆիզիոթերապևտներին, կինեզիթերապևտներին, օկուպացիոն թերապևտներին և ողնուղեղի վնասվածքների հետևանքների ուսումնասիրմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևորում է ողնուղեղի պարանոցային վնասվածքներից հետո երկարատև վերականգնողական աշխատանքի և հիվանդի ակտիվ մասնակցության դերը՝ փորձելով բացահայտել ուշ շրջանում ֆունկցիոնալ վերականգնման հնարավորությունները, գնահատել ինքնավերականգնման արդյունավետությունը և նպաստել հիվանդների առավելագույն հնարավոր ինքնուրույնության ու կյանքի որակի ապահովմանը։

Other Subjects

Պարբերականի այս համարը ներկայացնում է Հայաստանի գրադարանային ոլորտի մասնագիտական, գիտամեթոդական և տեղեկատվական խնդիրներին վերաբերող նյութերի ամբողջություն՝ արտացոլելով գրադարանների գործունեության զարգացման միտումները, մասնագիտական փորձը և ոլորտում իրականացվող նախաձեռնությունները։ Հրապարակումներում ուշադրություն է դարձվում գրադարանների դերին ժամանակակից տեղեկատվական և մշակութային միջավայրում, ընթերցողների սպասարկման կազմակերպմանը, գրքային հավաքածուների պահպանությանն ու համալրմանը, մատենագիտական աշխատանքի կատարելագործմանը և տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիության ընդլայնմանը։ Կարևոր ուղղություններից է գրադարանային աշխատանքի ավանդական ձևերի և նոր տեխնոլոգիական հնարավորությունների համադրումը, մասնավորապես՝ էլեկտրոնային շտեմարանների ստեղծումը, հավաքածուների թվայնացումը, թվային տեղեկատվության կազմակերպումը և օգտվողներին նոր ձևաչափերով ծառայությունների մատուցումը։ Նյութերը կարող են ներկայացնել Հայաստանի տարբեր գրադարանների աշխատանքային փորձը, մասնագիտական միջոցառումները, համագործակցության ծրագրերը, ցուցահանդեսները, գրքի շնորհանդեսները և ընթերցանության խթանման նախաձեռնությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրադարանավարների մասնագիտական կարողությունների զարգացմանը, վերապատրաստմանը և ոլորտում կիրառվող ժամանակակից մեթոդների տարածմանը։ Գրադարանն այստեղ դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրքային ժառանգության պահպանության հաստատություն, այլև որպես կրթական, տեղեկատվական և մշակութային հաղորդակցության կենտրոն, որը նպաստում է գիտելիքի տարածմանը և հասարակության տարբեր խմբերի տեղեկատվական պահանջների բավարարմանը։ Պարբերականում տեղ գտած մասնագիտական հոդվածներն ու հաղորդումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի գրադարանային համակարգի առջև ծառացած խնդիրները, դրանց լուծման վերաբերյալ մասնագիտական մոտեցումները և տարբեր հաստատությունների կուտակած փորձը։ Միաժամանակ այն կարևոր նյութ է գրադարանագիտության պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ փաստագրում է ոլորտի ընթացիկ գործունեությունը, կազմակերպվող միջոցառումները, մասնագիտական քննարկումները և գրադարանային գործի զարգացման որոշակի փուլի առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ համարը ծառայում է որպես մասնագիտական տեղեկատվության փոխանակման հարթակ՝ նպաստելով գրադարանների միջև փորձի տարածմանը, գրադարանային աշխատանքի նոր մոտեցումների ներկայացմանը և Հայաստանի գրադարանային ու մատենագիտական գործունեության շարունակական զարգացմանը։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է խախտված և դեգրադացված հողերի քարտեզագրման, գնահատման և հողաշինարարական կազմակերպման արդյունավետ ուղիների մշակմանը՝ Գեղարքունիքի մարզի օրինակով։ Գրքում ներկայացվում են հողերի խախտման հիմնական պատճառները, դրանց տարածական բաշխվածության առանձնահատկությունները և բնապահպանական ազդեցությունները՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի լեռնային ռելիեֆը, կլիմայական պայմանները և հողային ռեսուրսների կառուցվածքը։ Հեղինակը վերլուծում է ժամանակակից քարտեզագրման մեթոդները, ներառյալ հեռազննման տեխնոլոգիաները, GIS համակարգերը և դաշտային հետազոտական մոտեցումները, որոնք թույլ են տալիս գնահատել հողերի դեգրադացիայի աստիճանը և տարածման դինամիկան։ Աշխատության մեջ քննարկվում են հողաշինարարական միջոցառումների պլանավորման սկզբունքները՝ ուղղված հողերի վերականգնմանը, բերրիության բարձրացմանը և կայուն հողօգտագործման ապահովմանը։ Ներկայացվում են նաև հողերի ռեկուլտիվացիայի տեխնոլոգիաներ, հակաէրոզիոն միջոցառումներ և գյուղատնտեսական օգտագործման օպտիմալացման մոդելներ։ Գիրքը ընդգծում է տարածքային պլանավորման, բնապահպանական անվտանգության և կայուն զարգացման միջև կապը՝ առաջարկելով գիտականորեն հիմնավորված լուծումներ հողային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման համար։ Աշխատությունը նախատեսված է գեոդեզիստների, հողաշինարարների, բնապահպանների, ագրոնոմների, հետազոտողների և տարածքային պլանավորման մասնագետների համար։

Literature

«Գազամիա» վերնագրով հրատարակության բովանդակային ուղղությունը միայն վերնագրի հիման վրա հստակ որոշել հնարավոր չէ։ Վերնագիրը կարող է լինել անձնանուն, տեղանուն կամ այլ լեզվից փոխանցված բառային ձև, ուստի այն առանց լրացուցիչ հիմնավորման որևէ կոնկրետ պատմական իրադարձության կամ գրական ժանրի հետ կապելը ճիշտ չի լինի։ XIX դարի հայերեն տպագիր ժառանգության մեջ հանդիպում են տարբեր բնույթի կարճ հրատարակություններ՝ գեղարվեստական պատումներ, հասարակական ու պատմական նյութեր, թարգմանություններ, ինչպես նաև կրոնական կամ ուսուցողական գրքույկներ։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր են ժամանակաշրջանի ընթերցողական հետաքրքրությունների, գրական լեզվի զարգացման և տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է դիտարկվել որպես հայերեն տպագիր ժառանգության միավոր, որն արտացոլում է Կոստանդնուպոլսի հայալեզու հրատարակչական միջավայրի գործունեությունը XIX դարի կեսերին։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայ գրքի պատմությամբ, հին հրատարակությունների մատենագիտությամբ և ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։ Բովանդակության ավելի հստակ բնութագրումը պահանջում է վերնագրի ճշգրիտ ընթերցման կամ գրքի թեման հաստատող լրացուցիչ մատենագիտական տվյալների առկայություն։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցական տարիքում սովորողների հոգևոր դաստիարակության բովանդակության, նպատակների, մանկավարժական պայմանների և իրականացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում դեռահասների ու պատանիների արժեքային համակարգի, բարոյական գիտակցության, ինքնաճանաչման և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորման գործընթացներն են՝ կրթական և սոցիալ-մշակութային միջավայրի փոխազդեցության պայմաններում։ Ավագ դպրոցական տարիքը դիտարկվում է որպես անձի զարգացման կարևոր փուլ, երբ առավել ակտիվ են դառնում աշխարհայացքային հարցերի նկատմամբ հետաքրքրությունը, սեփական դիրքորոշումների ձևավորումը, կյանքի նպատակների իմաստավորումը և հասարակության մեջ սեփական դերի գիտակցումը։ Այս համատեքստում հոգևոր դաստիարակությունը կարող է ընդգրկել բարոյական արժեքների, մարդկային արժանապատվության, պատասխանատվության, փոխադարձ հարգանքի, համերաշխության, մշակութային ժառանգության և հասարակական վարքագծի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ընտանիքի, դպրոցի, ուսուցչի, հասակակիցների և հասարակական միջավայրի ազդեցությանը, քանի որ սովորողի արժեքային կողմնորոշումները ձևավորվում են տարբեր սոցիալական հարաբերությունների և անձնական փորձառությունների համադրմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել դասավանդման և արտադասարանական գործունեության այն ձևերը, որոնք նպաստում են ինքնուրույն մտածողության, բարոյական դատողության, երկխոսության մշակույթի և սեփական գործողությունների հետևանքները գնահատելու կարողության զարգացմանը։ Կարևորվում է գրականության, պատմության, արվեստի և մշակութային ժառանգության կրթական ներուժը՝ որպես մարդկային փորձի, արժեքային ընտրությունների և հասարակական հարաբերությունների քննարկման միջոց։ Հոգևոր դաստիարակության արդյունավետության համար նշանակություն ունի նաև այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորումը, որտեղ հարգվում են սովորողների անձնական համոզմունքները, խրախուսվում են հարցադրումը, քննարկումը և տարբեր տեսակետների նկատմամբ հանդուրժողական վերաբերմունքը։ Առանձին ուղղություն է ազգային և համամարդկային արժեքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ դրանք դիտարկելով սովորողի մշակութային ինքնագիտակցության և լայն սոցիալական պատասխանատվության զարգացման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության, տարիքային հոգեբանության, արժեքային կրթության և դաստիարակության տեսության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ավագ դպրոցականների հոգևոր ու բարոյական զարգացմանը նպաստող հիմնական մանկավարժական պայմաններն ու կրթական հնարավորությունները։