Սուրբ Հովհան Ոսկեբերանի ընտիր գրքերն ու ճառերը, հատոր առաջին

Economics

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է շինարարական նախագծերում գործառնա-արժեքային վերլուծության (ԳԱՎ) համակարգի կիրառման հիմնախնդիրներին՝ կենտրոնանալով նախագծերի արժեքի օպտիմալացման, նյութերի և ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման, ինչպես նաև նախագծային որոշումների տնտեսական և տեխնիկական արդարացվածության ապահովման վրա։ Աշխատությունը վերլուծում է ԳԱՎ-ի գործիքների և մեթոդների կիրառելիությունը շինարարական գործընթացներում, ընդգրկելով նյութերի ընտրության, աշխատանքների կազմակերպման, ժամանակացույցի և բյուջեի կառավարման խնդիրները, ինչպես նաև հավասարակշռված լուծումների ընդունման գործընթացը՝ նվազագույն ծախսով առավելագույն արդյունքի հասնելու նպատակով։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում են նաև համակարգի ներդրման դժվարություններն ու գործնական խոչընդոտները, ներառյալ տվյալների որակի, ծրագրային ապահովման, մասնագիտական պատրաստվածության և նախագծային թիմերի համագործակցության խնդիրները։ Աշխատանքը կարևոր է շինարարական կազմակերպությունների և նախագծային ընկերությունների համար՝ բարելավելու նախագծերի ֆինանսական արդյունավետությունը, վերահսկողությունը և ժամանակացույցի ճշգրտությունը, ինչպես նաև նպաստելու զարգացման և ռեսուրսների խնայողության ռազմավարությունների արդյունավետ իրականացմանը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է գլոբալացման պայմաններում գրական արաբերենի զարգացման, գործառութային փոփոխությունների և լեզվական քաղաքականության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ տիպաբանական տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում արաբերենի ժամանակակից գործածության բազմաշերտ համակարգն է, որտեղ գրական կամ ստանդարտ արաբերենը գոյակցում է տարբեր խոսակցական բարբառների և լեզվական այլ ձևերի հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է գլոբալացման ազդեցությունը լեզվի զարգացման վրա՝ հաշվի առնելով միջազգային հաղորդակցության, զանգվածային լրատվության, կրթության, գիտության, թվային տեխնոլոգիաների և սոցիալական ցանցերի արագ տարածումը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել ժամանակակից գրական արաբերենի կառուցվածքային և գործառութային առանձնահատկությունները, դրա կիրառության ոլորտները և տարբեր հասարակական միջավայրերում ունեցած դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական քաղաքականությանը՝ պետական կառույցների, կրթական համակարգերի և հասարակական հաստատությունների կողմից լեզվի կարգավորման, պահպանման և զարգացման մեխանիզմներին։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գրական արաբերենի առանձնահատկությունները դիտարկել այլ լեզուների և լեզվական համակարգերի համեմատությամբ՝ բացահայտելով լեզվական ստանդարտացման, նորմավորման, երկլեզվության և բազմալեզվության ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև արաբական աշխարհի լեզվական իրավիճակի բազմազանության վերլուծությունը, քանի որ տարբեր երկրներում ստանդարտ լեզվի և տեղական բարբառների հարաբերակցությունը կարող է էապես տարբեր լինել։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև այսպես կոչված լեզվական երկշերտությանը, երբ պաշտոնական, կրթական և գրավոր հաղորդակցության մեջ գերակայում է ստանդարտ ձևը, իսկ առօրյա բանավոր շփման մեջ լայնորեն կիրառվում են տարածաշրջանային խոսվածքները։ Գլոբալացման պայմաններում այդ հարաբերությունները ենթարկվում են նոր փոփոխությունների՝ հատկապես մեդիայի, համացանցի և թվային հաղորդակցության ազդեցությամբ, որտեղ գրական ու խոսակցական լեզվական ձևերը կարող են փոխազդել և արագորեն տարածվել ազգային սահմաններից դուրս։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օտար լեզուների, հատկապես անգլերենի ազդեցությանը, նոր բառապաշարի ներթափանցմանը, տերմինաբանական համակարգերի զարգացմանը և լեզվի արդիականացման խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են լեզվական ինքնության պահպանման, ազգային լեզվական ժառանգության պաշտպանության և գլոբալ հաղորդակցության պահանջներին համապատասխանելու միջև հավասարակշռության հարցերը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ լեզվական քաղաքականության արդյունավետությունը կարևոր դեր ունի կրթության, մշակույթի, պետական կառավարման և տեղեկատվական միջավայրի զարգացման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, արաբագետներին, արևելագետներին, լեզվական քաղաքականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, կրթության ոլորտի մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գրական արաբերենի ժամանակակից վիճակը դիտարկել գլոբալացման, լեզվական բազմազանության և հասարակական փոփոխությունների համատեքստում՝ բացահայտելով ստանդարտացման, լեզվական քաղաքականության, բարբառային բազմազանության և միջազգային ազդեցությունների փոխհարաբերությունները։

History

Աշխատությունը նվիրված է Արևելյան Հայաստանի բնակչության էթնաժողովրդագրական ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով XIX դարը և XX դարի սկիզբը։ Այս ժամանակաշրջանը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի պատմության մեջ՝ քաղաքական, վարչական, տնտեսական և հասարակական փոփոխությունների, բնակչության տեղաշարժերի ու բնակեցման կառուցվածքի վերափոխումների տեսանկյունից։ Էթնաժողովրդագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բնակչության թվաքանակը, կազմը, տարածքային բաշխումը և ժողովրդագրական փոփոխությունների ընթացքը՝ դիտարկելով տարբեր էթնիկ խմբերի բնակեցման առանձնահատկությունները և նրանց հարաբերակցությունը տարածաշրջանի ընդհանուր բնակչության մեջ։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը վերաբերում է նաև բնակչության աճի ու տեղաշարժերի, բնակավայրերի զարգացման, սոցիալական և տնտեսական պայմանների, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների՝ ժողովրդագրական գործընթացների վրա ունեցած ազդեցության քննությանը։ Արևելյան Հայաստանի բնակչության պատմության ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանի էթնիկ պատկերի ձևավորման, բնակեցման պատմական առանձնահատկությունների և հասարակական կառուցվածքի փոփոխությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացում կազմելու համար։ Էթնաժողովրդագրական տվյալների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել պատմական աղբյուրների համադրմանը, ժողովրդագրական միտումների բացահայտմանը և Հայաստանի անցյալի ավելի ամբողջական վերակազմությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայ պատմաբաններին, ժողովրդագրագետներին, ազգագրագետներին, սոցիալական պատմության և պատմական աշխարհագրության մասնագետներին, ինչպես նաև XIX դարի և XX դարի սկզբի Հայաստանի բնակչության պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Technology

Աշխատությունը նվիրված է մանրասերմ մշակաբույսերի ցանքի արդյունավետ տեխնոլոգիայի մշակման և սերմնահան ապարատի հիմնական պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մանր չափերով և համեմատաբար փոքր զանգվածով սերմերի ցանքի առանձնահատկություններն են, որոնց դեպքում սերմանյութի հավասարաչափ բաշխումը, սահմանված ցանքի նորմի պահպանումը և անհրաժեշտ խորության ապահովումը կարևոր նշանակություն ունեն բույսերի միատեսակ ծլման ու հետագա զարգացման համար։ Աշխատանքում դիտարկվում են սերմնանյութի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, ցանքի պայմանները և տեխնոլոգիական գործընթացի այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել սերմերի մատուցման ճշգրտության և դաշտում դրանց տարածական բաշխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սերմնահան ապարատի կառուցվածքային և աշխատանքային պարամետրերի ընտրությանը՝ հաշվի առնելով մշակաբույսի տեսակը, սերմերի չափերը, ձևը, զանգվածը, հոսունությունը և ցանքի պահանջվող նորմը։ Ուսումնասիրության նպատակներից է հիմնավորել այնպիսի տեխնիկական լուծումներ, որոնք կնվազեցնեն սերմերի անհավասար բաշխումը, կրկնակի կամ բաց թողնված ցանքերը և սերմանյութի չարդարացված կորուստները։ Ներկայացվում են ցանքի տեխնոլոգիական գործընթացի կատարելագործման հնարավորությունները՝ մեքենայի աշխատանքային ռեժիմների և սերմնահան մեխանիզմի պարամետրերի օպտիմալացման միջոցով։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ գյուղատնտեսական մեքենաների նախագծման և կատարելագործման, ցանքային ագրեգատների ընտրության, մանրասերմ մշակաբույսերի արտադրության արդյունավետության բարձրացման և սերմանյութի ռացիոնալ օգտագործման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ագրոնոմներին, գյուղատնտեսական մեքենայացման և ինժեներական ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, ֆերմերներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Практикական տեսանկյունից այն կարող է օգտակար լինել այնպիսի տեխնոլոգիական լուծումների մշակման համար, որոնք ապահովում են ցանքի բարձր ճշգրտություն, սերմերի ավելի հավասարաչափ տեղաբաշխում և մշակաբույսերի աճի համար բարենպաստ սկզբնական պայմաններ։

Religion

Կրոնագիտական, աստվածաբանական, պատմաբանասիրական և հայագիտական բնույթի աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի՝ Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթական ժառանգությանը, քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ նրա պատկերացումներին և հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքի ունեցած նշանակությանը։ Լատիներեն ձևակերպված անվանումը մատնանշում է Հայոց կաթողիկոս Ներսես Կլայեցու աղոթքները՝ հնարավորություն ընձեռելով ուսումնասիրելու հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի կարևորագույն արտահայտություններից մեկը։ Ներսես Դ Կլայեցին, որը հայ մատենագրության մեջ առավել հայտնի է Ներսես Շնորհալի անունով, տասներկուերորդ դարի նշանավոր աստվածաբան, բանաստեղծ, շարականագիր և եկեղեցական գործիչ էր, որի ստեղծագործական ժառանգությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ քրիստոնեական գրականության պատմության մեջ։ Նրա հոգևոր գործունեությունը կապված է Կիլիկյան Հայաստանի եկեղեցական և մշակութային կյանքի զարգացման, քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանության, հավատացյալների հոգևոր դաստիարակության և եկեղեցական միասնության գաղափարների տարածման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է աղոթքի աստվածաբանական բովանդակությունը, մարդու և Աստծու փոխհարաբերության քրիստոնեական ըմբռնումը, մեղքի ու ապաշխարության գաղափարները, աստվածային ողորմածության նկատմամբ հավատը և հոգևոր կատարելագործման ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի աղոթական խոսքի կառուցվածքը, նրա ներքին տրամաբանությունը, աստվածաբանական խորհրդանշանները և հոգևոր ապրումների արտահայտման գրական միջոցները։ Ներսես Շնորհալու աղոթական ստեղծագործություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում խոնարհության, ինքնաքննության, ներողամտության, սիրո, բարեգործության և հոգևոր մաքրագործման գաղափարները, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար սկզբունքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աղոթքի՝ որպես անհատական և համայնքային հոգևոր կյանքի բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական ծիսակարգի մաս, այլև որպես մարդու ներաշխարհի վերափոխման, հոգևոր ինքնաճանաչման և բարոյական պատասխանատվության գիտակցման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղոթական տեքստերի լեզվական և գեղարվեստական կազմակերպումը, քանի որ դրանցում աստվածաբանական գաղափարները հաճախ ներկայացվում են բանաստեղծական պատկերների, խորհրդանշական արտահայտությունների և հուզականորեն ներգործուն խոսքի միջոցով։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև աղոթքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դիմումների և խնդրանքների հաջորդականությունը, գոհաբանության ու փառաբանության ձևերը, ինչպես նաև աստվածաշնչյան գաղափարների և պատկերների արտացոլումը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունների կապը Սուրբ Գրքի, եկեղեցու հայրերի ուսմունքի և հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի զարգացման հետ։ Նրա աղոթական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են աստվածաշնչյան բարոյական սկզբունքները և քրիստոնեական վարդապետության հիմնական դրույթները վերածվել հավատացյալների առօրյա հոգևոր կյանքի համար նախատեսված գրական արտահայտությունների։ Հատուկ նշանակություն ունի «Հավատով խոստովանիմ» աղոթաշարի հետ առնչվող ավանդույթը, որն առանձնահատուկ տեղ է գրավում հայ քրիստոնեական աղոթական մշակույթում և հայտնի է իր հոգևոր բովանդակությամբ ու քսանչորս աղոթքներից կազմված կառուցվածքով։ Ներսես Շնորհալու աղոթքների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայոց լեզվի պատմության և միջնադարյան գրականության տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործություններում արտահայտվում են գրաբարի լեզվական հարուստ հնարավորությունները, հոգևոր բառապաշարի առանձնահատկությունները և միջնադարյան հայ գրական ոճի արտահայտչական միջոցները։ Լատիներեն անվանումը լրացուցիչ հետաքրքրություն է առաջացնում հայ հոգևոր ժառանգության միջազգային տարածման, թարգմանական ավանդույթների և եվրոպական գիտական ու եկեղեցական միջավայրերում հայկական աստվածաբանական գրականության ընկալման տեսանկյունից։ Նման հրատարակությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայերեն բնագրերի և օտարալեզու տարբերակների փոխհարաբերության, թարգմանական սկզբունքների, աստվածաբանական եզրույթների փոխանցման և մշակութային միջնորդության առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Միաժամանակ միայն անվանումից հնարավոր չէ որոշել տվյալ հրատարակության ամբողջական կազմը, բնագրային տարբերակը կամ գիտական մեկնաբանությունների առկայությունը, ուստի դրա կոնկրետ տեքստաբանական առանձնահատկությունները պահանջում են առանձին ուսումնասիրություն։ Պատմական տեսանկյունից կարևոր է նաև տասներկուերորդ դարի հայկական եկեղեցական կյանքի ընդհանուր միջավայրի դիտարկումը, երբ Կիլիկիայի հայկական իշխանական և հոգևոր կենտրոններում զարգանում էին մատենագրությունը, կրթությունը, աստվածաբանական բանավեճերը և միջեկեղեցական հարաբերությունները։ Ներսես Շնորհալու հոգևոր ժառանգությունը ձևավորվել է այդ պատմամշակութային պայմաններում և արտացոլում է ինչպես հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, այնպես էլ քրիստոնեական համընդհանուր արժեքների արտահայտման ձգտումը։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև աղոթքի բարոյադաստիարակչական նշանակությանը, հավատացյալների հոգևոր կրթությանը և քրիստոնեական արժեքների սերնդեսերունդ փոխանցման գործընթացին։ Հետազոտության մեթոդաբանական շրջանակում կարող են կիրառվել պատմաբանասիրական, տեքստաբանական, աստվածաբանական, համեմատական գրականագիտական և լեզվաոճական վերլուծության մոտեցումներ։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու աղոթական տեքստերի գաղափարական կառուցվածքը, գրական արտահայտչամիջոցները, աստվածաշնչյան հղումների համակարգը և հայկական հոգևոր գրականության զարգացման մեջ դրանց ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում աղոթական ժառանգության ձեռագրական փոխանցման, հրատարակման, թարգմանության և եկեղեցական կիրառության պատմության հարցերը։ Աշխատության գիտական և մշակութային արժեքը պայմանավորված է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, քրիստոնեական բարոյագիտության և հոգևոր բանաստեղծության ուսումնասիրության համար դրա ունեցած նշանակությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, հայագետներին, եկեղեցու պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, կրոնագետներին, թարգմանաբաններին, հոգևոր կրթական հաստատությունների դասախոսներին, ուսանողներին և հայկական քրիստոնեական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հրատարակությունն ունի կրոնագիտական, պատմական, գրականագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Ներսես Շնորհալու աղոթական մտածողության, հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության գեղարվեստական առանձնահատկությունների, քրիստոնեական բարոյական արժեքների և հայկական եկեղեցական մշակույթի պատմական շարունակականության առավել խորքային ըմբռնմանը։

Informatics

Տնտեսագիտական, կառավարման և տեղեկատվական համակարգերի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բիզնես գործընթացների արտադրողականության առաջնային բնութագրիչների գնահատման համակարգի մշակման և կիրառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բիզնես գործընթացների կառավարման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, կազմակերպության գործունեության արդյունավետության գնահատման սկզբունքները և արտադրողականության ցուցանիշների դերը կառավարչական որոշումների ընդունման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործընթացների իրականացման ժամանակին, ռեսուրսների օգտագործման ծավալին, գործառնական ծախսերին, աշխատանքի ինտենսիվությանը, արդյունքների որակին և արտադրողականությունը բնութագրող այլ հիմնական ցուցանիշներին։ Վերլուծվում են բիզնես գործընթացների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց առանձին փուլերի փոխկապակցվածությունը և արտադրողականության վրա ազդող կազմակերպական, տեխնոլոգիական ու տնտեսական գործոնները։ Քննարկվում են գնահատման չափանիշների ընտրության, ցուցանիշների քանակական չափման, տվյալների հավաքագրման, մշակման և համեմատական վերլուծության մեթոդաբանական մոտեցումները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են արտադրողականության գնահատման համակարգի տեղեկատվական ապահովման, գործընթացների մոդելավորման, ավտոմատացված վերահսկման և արդյունավետության ցուցանիշների համադրման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում գնահատման արդյունքների կիրառմանը բիզնես գործընթացների օպտիմալացման, ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման, գործառնական կորուստների նվազեցման և կազմակերպության մրցունակության բարձրացման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բիզնեսի կառավարման, գործառնական մենեջմենթի, տնտեսական վերլուծության, տեղեկատվական համակարգերի նախագծման և կազմակերպական գործընթացների արդյունավետության գնահատման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։