Ցեղակրոն

Literature

«Գոթողիա» վերնագրով հրատարակությունը հայալեզու գրական ժառանգության միավոր է, որի բովանդակության և ժանրային պատկանելության ճշգրիտ բնութագրումը պահանջում է բնագրի կամ լրացուցիչ մատենագիտական տվյալների ուսումնասիրություն։ Վերնագրի ձևը կարող է կապված լինել օտարալեզու անվան հայերեն տառադարձության կամ պատմական գրական անվան հետ, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ վստահորեն որոշել ստեղծագործության սկզբնաղբյուրը, հեղինակը կամ թեմատիկ ուղղվածությունը։ Այնուամենայնիվ, հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրքի պատմության և հայալեզու գրականության շրջանառության ուսումնասիրության համար։ Այդ ժամանակաշրջանում հայերեն հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել տարբեր գրական երկերի, գաղափարների և մշակութային ազդեցությունների տարածման գործում։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզու Մխիթարյան միաբանության տպագրական գործունեությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցրել հայ գրականության, լեզվի, պատմության և գիտական մտքի զարգացման մեջ՝ ապահովելով հայերեն գրքերի հրատարակությունն ու տարածումը։ Այս հրատարակությունը կարող է դիտարկվել այդ լայն մշակութային և մատենագիտական ժառանգության համատեքստում՝ որպես հայերեն տպագիր գրքի պատմության ուսումնասիրության նյութ։ Այն կարող է հետաքրքրել մատենագետներին, հայ գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և 19-րդ դարի հայ հրատարակչական մշակույթի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է բենզո[h]խինազոլինային կառուցվածք պարունակող հետերոցիկլային միացությունների ստացման գիտական սկզբունքների և դրանց ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տվյալ դասի օրգանական միացությունների կառուցվածքային բազմազանությունն է, մոլեկուլային կառուցվածքի և հատկությունների միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև տարբեր տեղակալիչների ազդեցությունը միացությունների ընդհանուր բնութագրերի վրա։ Քննվում են միաձուլված ազոտ պարունակող հետերոցիկլային համակարգերի ձևավորման տեսական հիմքերը և համապատասխան փոխակերպումների ընդհանուր օրինաչափությունները՝ առանց տեխնոլոգիական իրականացման մանրամասն պայմանների ներկայացման։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ստացված նյութերի կառուցվածքի հաստատման և նույնականացման խնդիրներին, որոնց համար օրգանական քիմիայում կիրառվում են սպեկտրային ու ֆիզիկաքիմիական հետազոտության տարբեր մեթոդներ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել մոլեկուլների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ֆունկցիոնալ խմբերի բնույթը և սկզբնական կառուցվածքային փոփոխությունների ազդեցությունը վերջնական միացությունների հատկությունների վրա։ Կարևորվում է բենզո[h]խինազոլինային համակարգի էլեկտրոնային կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, քանի որ օղակային համակարգի և տարբեր տեղակալիչների փոխազդեցությունը կարող է պայմանավորել նյութերի ռեակցունակությունը, կայունությունը և այլ ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել մի շարք կառուցվածքային նմանակներ՝ կառուցվածք–հատկություն օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե մոլեկուլի առանձին հատվածների փոփոխությունն ինչպես է արտահայտվում ուսումնասիրվող նյութերի բնութագրերում։ Անդրադարձ կարող է կատարվել նաև այս դասի հետերոցիկլային համակարգերի հնարավոր կիրառական նշանակությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես հետագա քիմիական և նյութագիտական ուսումնասիրությունների համար հետաքրքրություն ներկայացնող մոլեկուլային հենքեր։ Աշխատանքի գիտական արժեքը պայմանավորված է նաև նոր ածանցյալների համակարգված բնութագրմամբ և հետերոցիկլային միացությունների կառուցվածքային օրինաչափությունների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմամբ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է օրգանական սինթեզի տեսական հիմքերը, հետերոցիկլային քիմիան, կառուցվածքային վերլուծությունը և ֆիզիկաքիմիական հետազոտության մոտեցումները՝ բենզո[h]խինազոլինային համակարգերի կառուցվածքի ու հատկությունների վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում ձևավորելու նպատակով։

Culture

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Նոր Ջուղայի ապարանքների ճարտարապետությանը՝ XVII–XIX դարերի ընթացքում դրանց ձևավորման, զարգացման, հատակագծային և ծավալատարածական առանձնահատկությունների, հարդարանքի ու գեղարվեստական արժեքի համակողմանի քննությանը։ Նոր Ջուղան՝ Սպահանի հարավային հատվածում ձևավորված հայկական թաղամասը, ստեղծվել է Շահ Աբբաս I-ի օրոք 17-րդ դարի սկզբին՝ 1604 թվականի բռնագաղթերի հետևանքով այնտեղ տեղափոխված հայերի բնակեցմամբ։ Հայկական համայնքի տնտեսական հզորացումը հետագայում արտահայտվեց նաև բնակելի և հասարակական ճարտարապետության զարգացման մեջ՝ ձևավորելով առանձնահատուկ քաղաքային միջավայր։ Նոր Ջուղայի առանձնատներն ու ապարանքները ոչ միայն բնակության վայրեր էին, այլև հարուստ վաճառականական ընտանիքների սոցիալական դիրքի, տնտեսական կարողության և մշակութային ինքնության արտահայտման միջոց։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է ապարանքների հատակագծային կառուցվածքի բացահայտումը։ Նման կառույցների ձևավորման վրա ազդել են ինչպես հայկական ավանդական բնակելի ճարտարապետության որոշ սկզբունքներ, այնպես էլ Իրանի տեղական ճարտարապետական մշակույթը, կլիմայական պայմանները և քաղաքաշինական միջավայրը։ Փակ կամ կիսափակ բակերը, դրանց շուրջ խմբավորված բնակելի և օժանդակ տարածքները, ստվերոտ անցումները, այգիները և ջրային տարրերը ձևավորում էին բնակության համար հարմարավետ միջավայր՝ համապատասխանելով Սպահանի տաք և չոր կլիմային։ Նոր Ջուղայի հայկական առանձնատների կարևոր առանձնահատկություններից է արտաքին համեմատաբար զուսպ ճարտարապետության և ներսի հարուստ հարդարանքի հակադրությունը։ Շենքերի ներքին տարածքները հաճախ զարդարվել են որմնանկարներով, բուսական ու երկրաչափական զարդանախշերով, հայելային և այլ դեկորատիվ լուծումներով։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետության մեջ հատկապես ուշագրավ է եվրոպական, իրանական և հայկական գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Հայ վաճառականները ակտիվ կապեր ունեին եվրոպական և ասիական տարբեր կենտրոնների հետ, և այդ միջազգային առևտրական ու մշակութային կապերը ներթափանցում էին նաև բնակելի ճարտարապետություն։ Նոր Ջուղայի տների ներքին հարդարանքում հանդիպող եվրոպական թեմաներով որմնանկարները, իրանական դեկորատիվ մոտիվները և հայկական մշակութային խորհրդանիշները ձևավորում են յուրահատուկ սինթեզ, որը առանձնացնում է այդ միջավայրը։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետական ժառանգության վերաբերյալ ուսումնասիրություններում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Վանք թաղամասը, որտեղ պահպանվել են հայկական եկեղեցիներ, բնակելի տներ և պատմական այլ կառույցներ։ Նոր Ջուղայի հայկական եկեղեցիների ճարտարապետությունը նույնպես բնութագրվում է հայկական և իրանական ավանդույթների համադրմամբ, իսկ դրանց ներքին հարդարանքը հաճախ հարուստ է որմնանկարներով։ Ապարանքների ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև դրանց սոցիալական գործառույթը։ XVII–XIX դարերում Նոր Ջուղայի հայ վաճառականները ձևավորել էին լայն միջազգային առևտրական ցանցեր, որոնք կապում էին Սպահանը Հնդկաստանի, Ռուսաստանի, Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի առևտրական կենտրոնների հետ։ Այդ տնտեսական գործունեության արդյունքում ձևավորված հարստությունը հնարավորություն էր տալիս կառուցելու ընդարձակ և ճոխ առանձնատներ, որոնք միաժամանակ ծառայում էին որպես ընտանեկան բնակավայր, ընդունելությունների վայր և հասարակական հեղինակության ցուցիչ։ Այդ պատճառով ապարանքի ճարտարապետությունը պետք է դիտարկել նաև համայնքի սոցիալական պատմության համատեքստում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարածական կազմակերպման և կենցաղային կյանքի փոխհարաբերությունը։ Բնակելի համալիրների տարբեր հատվածների՝ ընդունելության սրահների, ընտանեկան տարածքների, օժանդակ շինությունների, բակերի և այգիների դասավորությունը արտացոլում էր ընտանիքի կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները և մասնավոր ու հանրային տարածքների տարանջատման սկզբունքները։ Այս առումով ապարանքը պարզապես ճարտարապետական կառույց չէ, այլ պատմական աղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել Նոր Ջուղայի հայ համայնքի կենսակերպը և սոցիալական կառուցվածքը։ Ժամանակի ընթացքում այդ կառույցների մի մասը վերափոխվել է, վնասվել կամ կորցրել նախնական տեսքը, ինչն առավել է ընդգծում դրանց փաստագրական և մշակութային արժեքը։ Նոր Ջուղայի պատմական միջավայրի պահպանումը ներկայումս կարևոր խնդիր է, քանի որ այստեղ պահպանված հայկական հուշարձանները ներկայացնում են Իրանի հայկական համայնքի բազմադարյա ներկայության և մշակութային փոխազդեցությունների եզակի վկայություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Նոր Ջուղայի XVII–XIX դարերի բնակելի ճարտարապետության առանձնահատկությունները, հայկական վաճառականական վերնախավի կենցաղն ու մշակույթը, ինչպես նաև հայկական, իրանական և եվրոպական ճարտարապետական ու դեկորատիվ ավանդույթների փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ճարտարապետության պատմությամբ, հայկական սփյուռքի մշակույթով, իրանագիտությամբ, արվեստագիտությամբ, հուշարձանների պահպանությամբ և հայկական ճարտարապետական ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է խաղողի Այվազյանի մուսկատենի և Անահիտ սորտերի վազերի բեռնվածության ու էտի երկարության ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ շիվերի աճի, զարգացման և բերքատվության տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այնպիսի ագրոտեխնիկական պայմաններ, որոնց դեպքում հնարավոր է արդյունավետ կարգավորել վազի վեգետատիվ և գեներատիվ զարգացման հարաբերակցությունը, ապահովել բարձր ու կայուն բերքատվություն և միաժամանակ պահպանել ստացվող բերքի որակական հատկանիշները։ Էտի երկարությունը և վազի բեռնվածությունը խաղողագործության կարևորագույն ագրոտեխնիկական գործոններից են, քանի որ դրանց ճիշտ ընտրությունից մեծապես կախված են շիվերի աճի ինտենսիվությունը, աչքերի ու ծաղկաբույլերի զարգացումը, բերքատու շիվերի քանակը, ողկույզների ձևավորումը և ընդհանուր բերքատվությունը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե տարբեր բեռնվածության և էտի երկարության պայմաններում ինչպես են փոխվում շիվերի աճի ու զարգացման ցուցանիշները, ինչ ազդեցություն են ունենում այդ գործոնները վազի կենսաբանական հավասարակշռության և բերքի ձևավորման վրա։ Չափազանց ցածր բեռնվածության պայմաններում վազը կարող է ցուցաբերել ուժեղ վեգետատիվ աճ, մինչդեռ բարձր բեռնվածությունը կարող է հանգեցնել շիվերի աճի թուլացման, բերքի հասունացման դանդաղեցման և բույսի ընդհանուր արտադրողականության նվազման։ Հետևաբար անհրաժեշտ է գտնել յուրաքանչյուր սորտի համար օպտիմալ բեռնվածություն և էտի այնպիսի երկարություն, որը կհամապատասխանի տվյալ բույսի կենսաբանական առանձնահատկություններին և աճեցման պայմաններին։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունեն շիվերի երկարության և աճի արագության, դրանց հասունացման, բերքատու շիվերի թվի, պտղաբերության գործակիցների, ողկույզների քանակի և չափերի, մեկ վազից ստացվող բերքի ու միավոր մակերեսի բերքատվության ցուցանիշները։ Միաժամանակ սորտերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե Այվազյանի մուսկատենին և Անահիտին բնորոշ ինչ առանձնահատկություններ են դրսևորվում տարբեր էտի և բեռնվածության պայմաններում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ խաղողի բարձր բերքատվությունը պետք է զուգակցվի վազի բնականոն աճի և հետագա տարիներին նրա արտադրողականության պահպանման հետ։ Վազի չափից ավելի ծանրաբեռնվածությունը կարող է բացասաբար անդրադառնալ ոչ միայն ընթացիկ բերքի, այլև հաջորդ տարվա բերքատվության ձևավորման վրա, իսկ սխալ ընտրված էտի երկարությունը կարող է խախտել բույսի սննդային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը։ Ուստի ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ խաղողի այգիներում էտի համակարգի կատարելագործման, վազերի օպտիմալ բեռնվածության որոշման և տվյալ սորտերի համար առավել արդյունավետ ագրոտեխնիկական միջոցառումների ընտրության գործում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ գնահատելու էտի երկարության և բեռնվածության դերը խաղողի շիվերի աճի ու բերքատվության ձևավորման գործընթացում և կարող է օգտակար լինել ինչպես խաղողագործության ոլորտի մասնագետների, այնպես էլ համապատասխան մասնագիտական և գիտական ուսումնասիրություններով հետաքրքրվողների համար։

Economics

Այս աշխատանքը նվիրված է ռազմավարական պլանավորման գործընթացում առաջացող խոչընդոտների հաղթահարման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ կիրառելով հավասարակշռված ցուցանիշների համակարգի (Balanced Scorecard) մոտեցումը սոցիալական ապահովության ոլորտի օրինակով։ Նյութում վերլուծվում են ռազմավարական կառավարման ընթացքում հանդիպող հիմնական խնդիրները՝ նպատակների ոչ հստակ սահմանում, ռեսուրսների անարդյունավետ բաշխում, կատարողականի գնահատման դժվարություններ և կառավարման տարբեր մակարդակների միջև համակարգման պակաս։ Աշխատությունը ներկայացնում է հավասարակշռված ցուցանիշների համակարգի տեսական հիմքերը և դրա կիրառման հնարավորությունները սոցիալական ապահովության կառույցներում՝ ռազմավարական նպատակները չափելի ցուցանիշների վերածելու, գործունեության արդյունքները գնահատելու և կառավարման արդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով։ Քննարկվում են ֆինանսական, կազմակերպական, շահառուների բավարարվածության և ներքին գործընթացների գնահատման ցուցանիշները, ինչպես նաև դրանց դերը որոշումների կայացման և երկարաժամկետ զարգացման ռազմավարությունների իրականացման գործում։ Նյութը կարևոր է պետական կառավարման, սոցիալական քաղաքականության և ռազմավարական կառավարման ոլորտների մասնագետների համար՝ նպաստելով սոցիալական ապահովության համակարգի արդյունավետության և հաշվետվողականության բարձրացմանը։

Pedagogy

Այս աշխատությունը նվիրված է մշակութային ժառանգության դերին անձի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորման գործընթացում՝ ուսումնասիրելով այն արժեքները, գաղափարները, պատկերացումները և ստեղծագործական ավանդույթները, որոնք փոխանցվում են սերունդներին և ազդեցություն են ունենում մարդու գեղագիտական ընկալումների ու ստեղծագործական մտածողության զարգացման վրա։ Գրքում մշակութային ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական կամ նյութական արժեքների ամբողջություն, այլև որպես հոգևոր, գեղարվեստական և սոցիալական փորձի պահպանման ու փոխանցման կարևորագույն միջոց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են ազգային արվեստը, գրականությունը, ճարտարապետությունը, երաժշտությունը, ժողովրդական ստեղծագործությունը, ավանդույթները, ծեսերը, խորհրդանիշներն ու մշակութային արժեքները ձևավորում անհատի վերաբերմունքը գեղեցիկի, ներդաշնակության, ինքնության և ստեղծագործական արտահայտության նկատմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է անձի գեղարվեստական աշխարհայացքի ձևավորման գործընթացը՝ հաշվի առնելով ընտանիքի, կրթական միջավայրի, հասարակության և մշակութային հաստատությունների ազդեցությունը։ Քննարկվում է հատկապես մշակութային ժառանգության ճանաչման և արժևորման նշանակությունը ազգային ինքնագիտակցության, գեղագիտական ճաշակի, ստեղծագործական կարողությունների և մշակութային պատասխանատվության զարգացման գործում։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել նաև ժամանակակից հասարակության պայմաններում մշակութային ժառանգության պահպանման և նոր սերունդներին փոխանցման հիմնախնդիրները, քանի որ գլոբալացման, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և մշակութային փոխազդեցությունների պայմաններում փոխվում են անհատի գեղարվեստական նախասիրություններն ու արժեքային կողմնորոշումները։ Միաժամանակ ընդգծվում է ավանդական և ժամանակակից մշակույթի փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ ժառանգության պահպանումը չի նշանակում միայն անցյալի վերարտադրում, այլ նաև դրա ստեղծագործական վերաիմաստավորում և նոր մշակութային միջավայրում շարունակական զարգացում։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես մշակույթի, արվեստի և կրթության ոլորտների համար, քանի որ ներկայացնում է այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով մշակութային ժառանգությունը նպաստում է անհատի հոգևոր և գեղարվեստական զարգացմանը, ազգային ու համամարդկային արժեքների ընկալմանը և սեփական ստեղծագործական ինքնության ձևավորմանը։