Ծրագրային միջոցների ստեղծում հիշողության սարքերի արտադրության օգտակար ելքի մեծացման համար

Economics

Այս աշխատությունը նվիրված է տեղեկատվա-հեռահաղորդակցական տեխնոլոգիաների կրթության ոլորտում կիրառման տեսական և մեթոդական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության կրթական համակարգի օրինակով։ Աշխատանքում դիտարկվում է թվային տեխնոլոգիաների դերը ժամանակակից կրթական գործընթացի կազմակերպման, ուսուցման արդյունավետության բարձրացման և կրթության հասանելիության ընդլայնման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման մանկավարժական հնարավորություններին, ուսուցման ավանդական մեթոդների և թվային գործիքների համադրմանը, էլեկտրոնային ուսումնական նյութերի օգտագործմանը, հեռավար և խառը ուսուցման կազմակերպմանը, ինչպես նաև սովորողների ինքնուրույն աշխատանքի և տեղեկատվական հմտությունների զարգացմանը։ ՀՀ կրթական համակարգի պայմաններում կարևոր տեղ է հատկացվում դպրոցների և այլ կրթական հաստատությունների տեխնիկական հագեցվածությանը, ինտերնետային հասանելիությանը, ուսուցիչների թվային և մեթոդական պատրաստվածությանը և կրթական թվային բովանդակության որակին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ուսուցիչների և սովորողների թվային գրագիտության մակարդակին, տեղեկատվության որոնման ու գնահատման կարողություններին, առցանց կրթական միջավայրի արդյունավետ օգտագործմանը և ուսուցման անհատականացման հնարավորություններին։ Միաժամանակ քննարկվում են տեխնոլոգիաների ներդրման հետ կապված խնդիրները՝ տեխնիկական միջոցների անհավասար հասանելիություն, ուսուցիչների վերապատրաստման անհրաժեշտություն, թվային ռեսուրսների պակաս կամ ոչ բավարար որակ, տեղեկատվական անվտանգության և կիբերանվտանգության հարցեր, ինչպես նաև տեխնոլոգիական գործիքների կիրառման մանկավարժական նպատակահարմարության ապահովումը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է այն մոտեցումը, որ տեղեկատվա-հեռահաղորդակցական տեխնոլոգիաները պետք է ծառայեն ոչ միայն ուսումնական գործընթացի տեխնիկական արդիականացմանը, այլև կրթության բովանդակության, մեթոդների և կազմակերպման որակական բարելավմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, կրթության կառավարման մասնագետների, ուսուցիչների և կրթական տեխնոլոգիաների կիրառմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է ծանր գլխուղեղային վնասվածքի պայմաններում ուղեղային արյան շրջանառության կլինիկա-ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների հետազոտմանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հեմոդինամիկ խանգարումների մեխանիզմները և դրանց ազդեցությունը նյարդաբանական ելքերի վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են Ծանր գլխուղեղային վնասվածք-ի ժամանակ առաջացող պաթոֆիզիոլոգիական փոփոխությունները, ներառյալ ներգանգային ճնշման բարձրացումը, ուղեղային պերֆուզիայի նվազումը և միկրոշրջանառության խանգարումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղեղային արյան հոսքի ինքնակարգավորման մեխանիզմների խախտմանը և դրանց կապին հիպօքսիայի, իշեմիայի և երկրորդային վնասման զարգացման հետ։ Քննարկվում են նաև ժամանակակից ախտորոշիչ մեթոդները՝ դոպլերոգրաֆիա, ինվազիվ մոնիթորինգ և նեյրոիմիջինգ տեխնոլոգիաներ, որոնք թույլ են տալիս գնահատել ուղեղային հեմոդինամիկայի դինամիկան հիվանդության տարբեր փուլերում։ Աշխատությունում ընդգծվում է ինտենսիվ թերապիայի ռազմավարությունների նշանակությունը՝ ուղղված ուղեղային պերֆուզիայի պահպանմանը, ներգանգային ճնշման վերահսկմանը և նյարդաբանական բարդությունների կանխարգելմանը՝ որպես հիվանդների ելքի բարելավման հիմնական գործոններ։

Literature

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Նար-Դոսի (Միքայել Հովհաննիսյան) ստեղծագործական ժառանգությունը՝ ընդգրկելով նրա լավագույն վեպերն ու պատմվածքները։ Գրողի ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում քաղաքային կյանքի սոցիալական խնդիրները, մարդու հոգեբանական ապրումները և բարոյական ընտրությունների բարդությունը։ Նար-Դոսը վարպետորեն պատկերում է XIX–XX դարերի Թիֆլիսի հասարակական միջավայրը՝ իր սոցիալական հակասություններով, աղքատության և բարեկեցության բախումներով։ Նրա արձակը առանձնանում է հոգեբանական խորությամբ, իրականության մանրակրկիտ նկարագրությամբ և մարդկային ճակատագրերի դրամատիկ զարգացմամբ։ Այս ընտրանին հնարավորություն է տալիս ծանոթանալ հայ ռեալիստական արձակի կարևորագույն էջերին և գնահատել Նար-Դոսի ներդրումը ազգային գրականության զարգացման գործում։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ձեռնարկատիրության ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը լեռնամետալուրգիական արդյունաբերության ոլորտում՝ ընդգծելով ոլորտի կառուցվածքային, տնտեսական և կազմակերպչական գործոնները։ Հեղինակը վերլուծում է լեռնամետալուրգիական ձեռնարկությունների զարգացման պատմական նախադրյալները, անցումային տնտեսության պայմաններում դրանց վերափոխման գործընթացները և շուկայական հարաբերությունների ձևավորման ազդեցությունը ոլորտի վրա։ Գրքում դիտարկվում են ձեռնարկատիրական գործունեության հիմնական ձևերը՝ արտադրական կազմակերպում, ներդրումային քաղաքականություն, կառավարման մոդելներ և մրցակցային ռազմավարություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հումքային բազայի օգտագործման արդյունավետությանը, արտադրական տեխնոլոգիաների արդիականացմանը, արտահանման ներուժին և միջազգային շուկաներում մրցունակության բարձրացման խնդիրներին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև ոլորտի զարգացման վրա ազդող արտաքին և ներքին գործոնները՝ ներառյալ պետական կարգավորումը, հարկային քաղաքականությունը, ներդրումային միջավայրը և ենթակառուցվածքային սահմանափակումները։ Աշխատությունը ներկայացնում է ձեռնարկատիրության զարգացման հնարավոր ուղիներ՝ ուղղված արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը, նորարարական մոտեցումների ներդրմանը և ոլորտի կայուն աճի ապահովմանը։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, արդյունաբերության մասնագետների, ձեռնարկատերերի և պետական քաղաքականության մշակմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Գրեհեմ Գրինի ստեղծագործության և XX դարի անգլիական սոցիալական վեպի փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով հեղինակի գրական մտածողության, թեմատիկ հետաքրքրությունների և գեղարվեստական մեթոդների առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է Գրինը իր վեպերում ներկայացնում հասարակական իրականությունը, սոցիալական անհավասարությունը, քաղաքական հակասությունները, բարոյական ճգնաժամերը և անհատի պայքարը իրեն շրջապատող աշխարհի պայմաններում։ Նրա ստեղծագործությունները հնարավորություն են տալիս սոցիալական վեպի ավանդույթը դիտարկել ոչ միայն հասարակական հարաբերությունների արտաքին պատկերման, այլև մարդու ներքին աշխարհի և բարոյական ընտրության տեսանկյունից։ Գրինի գրական աշխարհում հասարակությունը հաճախ ներկայացվում է որպես բարդ և հակասական համակարգ, որտեղ անհատը ստիպված է գոյատևել քաղաքական, տնտեսական և բարոյական ճնշումների պայմաններում։ Նրա հերոսները սովորաբար հեռու են միանշանակությունից․ նրանք կարող են լինել խոցելի, կասկածող, մեղավոր, վախեցած կամ բարոյապես երկիմաստ, սակայն հենց այդ հատկանիշներն են նրանց դարձնում հոգեբանորեն համոզիչ։ Հեղինակի համար կարևոր է ոչ միայն այն, թե ինչպիսի հասարակության մեջ է ապրում մարդը, այլև այն, թե ինչպես են այդ պայմաններն ազդում նրա արժեքների, որոշումների և սեփական անձի նկատմամբ վերաբերմունքի վրա։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական իրականության և անհատի ներաշխարհի փոխկապակցվածությանը։ Գրինի վեպերում քաղաքական ու հասարակական իրադարձությունները հաճախ դառնում են հերոսների անձնական ճակատագրերի կարևոր գործոններ։ Պատերազմները, հեղափոխական գործընթացները, աղքատությունը, գաղութատիրական հարաբերությունները, իշխանության պայքարը և հասարակական անարդարությունը ներկայացվում են այնպիսի իրավիճակներում, որտեղ անհատը ստիպված է որոշում կայացնել՝ երբեմն չունենալով բարոյապես անվիճելի տարբերակ։ Այդ պատճառով սոցիալական խնդիրը միահյուսվում է էթիկական խնդրին։ Գրինի ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է բարու և չարի պարզ բաժանման մերժումը։ Նրա հերոսների գործողությունները հաճախ չեն տեղավորվում բարոյական գնահատականի մեկ հստակ շրջանակում։ Մարդը կարող է սխալվել՝ առաջնորդվելով բարի նպատակներով, կամ կատարել բարոյականորեն կասկածելի քայլ՝ փորձելով պաշտպանել մեկ ուրիշին։ Այս երկիմաստությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու պատասխանատվության, մեղքի, խղճի, հավատքի և ներման խնդիրները։ Այս առումով սոցիալական վեպը նրա մոտ ձեռք է բերում փիլիսոփայական և հոգեբանական խորություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև կրոնական և բարոյական գաղափարների դերին։ Գրինի ստեղծագործություններում մարդու և Աստծո հարաբերության, հավատքի ու կասկածի, մեղքի ու ներման թեմաները հաճախ կապված են սոցիալական իրականության հետ։ Հերոսների հոգևոր ճգնաժամը կարող է պայմանավորված լինել ոչ միայն անձնական խնդիրներով, այլև հասարակության անարդար կառուցվածքով, բռնությամբ կամ պատմական իրադարձություններով։ Այդ պատճառով հեղինակի աշխարհընկալման մեջ սոցիալական և հոգևոր խնդիրները հաճախ գոյություն ունեն նույն հարթության վրա։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև XX դարի անգլիական սոցիալական վեպի զարգացման ընդհանուր գործընթացին։ Այս գրական ուղղության մեջ կարևոր են հասարակության տարբեր շերտերի պատկերումը, դասակարգային հարաբերությունների քննադատությունը, քաղաքային կյանքի հակասությունները, աղքատության և սոցիալական անարդարության թեմաները, ինչպես նաև անհատի և հասարակական համակարգի բախումը։ Գրինը շարունակում է այդ ավանդույթը, սակայն այն ընդլայնում է՝ միավորելով սոցիալական վերլուծությունը քրեական, քաղաքական, հոգեբանական և բարոյափիլիսոփայական տարրերի հետ։ Նրա վեպերի լարված սյուժեները և դրամատիկական իրավիճակները միաժամանակ ծառայում են հասարակական իրականության բացահայտմանը։ Հատկանշական է նաև Գրինի պատկերած միջավայրերի բազմազանությունը։ Նրա ստեղծագործություններում գործողությունների տարածքը կարող է տեղափոխվել տարբեր երկրներ և մշակութային միջավայրեր, ինչը հնարավորություն է տալիս սոցիալական խնդիրները ներկայացնել ավելի լայն՝ միջազգային համատեքստում։ Գաղութատիրության, քաղաքական ճնշումների, բռնության և տնտեսական անհավասարության թեմաները նրա վեպերում հաճախ դառնում են ոչ միայն տվյալ հասարակության, այլև ժամանակակից աշխարհի ընդհանուր խնդիրների արտահայտություն։ Այսպիսով, հեղինակի սոցիալական վեպը դուրս է գալիս զուտ ազգային սահմաններից։ Գրինի գեղարվեստական մեթոդի կարևոր կողմերից է նաև սյուժեի դինամիկությունը։ Լարված իրավիճակները, վտանգի մշտական զգացումը, անորոշությունը և անսպասելի շրջադարձերը ընթերցողին ներգրավում են գործողության մեջ, սակայն այդ արկածային կամ թրիլլերային տարրերի ներքո պահպանվում է հասարակական և բարոյական խնդիրների քննությունը։ Արտաքին գործողությունը դառնում է մարդու ներքին հակասությունները բացահայտելու միջոց։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Գրեհեմ Գրինի ստեղծագործությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում XX դարի անգլիական սոցիալական վեպի զարգացման մեջ։ Նրա գրականությունը միավորում է հասարակական իրականության սուր դիտարկումը, հոգեբանական խորությունը, բարոյական երկիմաստությունը և փիլիսոփայական հարցադրումները։ Գրինը սոցիալական խնդիրները ներկայացնում է ոչ միայն որպես արտաքին պայմաններ, այլև որպես ուժեր, որոնք ներթափանցում են մարդու գիտակցության և անձնական հարաբերությունների մեջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել անգլիական գրականությամբ, XX դարի վեպի պատմությամբ, սոցիալական գրականությամբ և Գրեհեմ Գրինի ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով հասկանալ նրա դերը անգլիական վիպական ավանդույթի զարգացման և սոցիալական թեմատիկայի նոր գեղարվեստական մեկնաբանության մեջ։

History

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմության մեջ եպիսկոպոսական աստիճանի ձևավորման, զարգացման, եկեղեցական նվիրապետության համակարգում ունեցած դիրքի և հոգևոր ու հասարակական նշանակության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է եպիսկոպոսի հոգևոր իշխանության, կանոնական իրավասությունների, եկեղեցական կառավարման գործառույթների և հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային կյանքում ունեցած պատմական դերակատարության բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է քրիստոնեական եկեղեցու վաղ շրջանից սկսած եպիսկոպոսական ծառայության առաջացման նախադրյալները, առաքելական հաջորդականության գաղափարը, եպիսկոպոսական ձեռնադրության աստվածաբանական հիմքերը և Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի եպիսկոպոսի կարգավիճակը՝ որպես եկեղեցական բարձրագույն ձեռնադրական աստիճանի կրողի, նրա հարաբերությունները կաթողիկոսի, արքեպիսկոպոսների, վարդապետների, քահանաների և եկեղեցական մյուս սպասավորների հետ, ինչպես նաև թեմական կառավարման շրջանակներում իրականացվող հոգևոր, վարչական և հովվական պարտականությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է եպիսկոպոսական իշխանության պատմական զարգացումը Հայաստանում քրիստոնեությունը պետական կրոն հռչակելուց հետո, երբ եկեղեցական կազմակերպությունը աստիճանաբար վերածվեց հասարակական, կրթական և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկի։ Հայ Եկեղեցու պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում եպիսկոպոսները նշանակալի դեր են ունեցել քրիստոնեական հավատքի տարածման, եկեղեցական կանոնների պահպանման, ծիսական ավանդույթների զարգացման և հոգևոր համայնքների կազմակերպման գործում։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև եկեղեցական ժողովների գործունեությանը, դավանաբանական որոշումների ընդունմանը, կանոնական իրավունքի ձևավորմանը և եկեղեցական կարգապահության ապահովմանը։ Կարևոր նշանակություն ունեն եպիսկոպոսների մասնակցությունը հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրին առնչվող իրադարձություններին, նրանց գործունեությունը պետականության առկայության և բացակայության պայմաններում, ինչպես նաև եկեղեցական կառույցների դերը ազգային ինքնության և մշակութային շարունակականության պահպանման գործում։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում միջնադարյան Հայաստանի եպիսկոպոսական աթոռների պատմությունը, թեմերի կազմավորումն ու վերակազմավորումը, եկեղեցական վարչատարածքային բաժանումների առանձնահատկությունները և հոգևոր իշխանության փոխհարաբերությունները աշխարհիկ իշխանությունների հետ։ Եպիսկոպոսական ծառայության պատմական նշանակությունը դիտարկվում է նաև հայ կրթական և մշակութային ժառանգության զարգացման համատեքստում, քանի որ բազմաթիվ բարձրաստիճան հոգևորականներ մասնակցել են դպրոցների, վանական կրթական կենտրոնների, գրչության օջախների և մատենագիտական ավանդույթների ձևավորմանն ու պահպանմանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու եպիսկոպոսների գործունեությանը հայ մատենագրության, աստվածաբանական մտքի, եկեղեցական պատմագրության և ձեռագրական մշակույթի զարգացման գործում։ Առանձին նշանակություն ունեն եպիսկոպոսի հոգևոր պատասխանատվության, հովվական առաջնորդության, հավատացյալների կրոնական դաստիարակության և եկեղեցական համայնքների միասնության պահպանման հարցերը։ Եպիսկոպոսական ծառայությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես եկեղեցական վարչական պաշտոն, այլև որպես հոգևոր կոչում, որը Հայ Առաքելական Եկեղեցու ավանդության համաձայն ենթադրում է հավատքի ուսուցում, ծիսական առաջնորդություն, ձեռնադրական իրավասությունների իրականացում և եկեղեցական կյանքի կանոնական կարգավորում։ Հետազոտության համար կարևոր են նաև հայ եկեղեցական կանոնագրքերի, պատմական վավերագրերի, մատենագրական սկզբնաղբյուրների և եկեղեցական ավանդությունների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել եպիսկոպոսական իշխանության իրավական, աստվածաբանական և պատմական հիմքերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայ Եկեղեցու նվիրապետական համակարգի զարգացման օրինաչափությունների, հոգևոր իշխանության կազմակերպման սկզբունքների և եկեղեցական հաստատությունների պատմական շարունակականության ուսումնասիրությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, աստվածաբաններին, կրոնագետներին, հայագետներին, միջնադարագետներին, եկեղեցական իրավունքի մասնագետներին, հոգևոր կրթական հաստատությունների ուսանողներին և դասախոսներին, ինչպես նաև հայկական քրիստոնեական մշակույթի և եկեղեցական կառավարման պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է եպիսկոպոսական աստիճանի պատմական, հոգևոր, կանոնական և հասարակական նշանակության առավել խորքային ընկալմանը՝ ընդգծելով եպիսկոպոսների դերը Հայ Առաքելական Եկեղեցու կազմակերպական միասնության, դավանաբանական ավանդույթների, հոգևոր ժառանգության և ազգային մշակութային ինքնության պահպանման գործում։