Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է 1920–1930-ական թվականներին սփյուռքահայ հասարակական-քաղաքական մտքում Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատման վերաբերյալ ձևավորված գնահատականների, մեկնաբանությունների և գաղափարական դիրքորոշումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր քաղաքական հոսանքների, կուսակցական շրջանակների, հասարակական գործիչների, մտավորականների և սփյուռքահայ մամուլի կողմից արտահայտված մոտեցումների համադրումն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել տվյալ պատմական իրադարձության ընկալման բազմազանությունը հայկական սփյուռքում։ Քննվում է, թե ինչպես էին քաղաքական և գաղափարական տարբեր դիրքերից մեկնաբանվում Հայաստանի Հանրապետության գոյության ավարտը, իշխանափոխության գործընթացը, նոր պետական համակարգի ձևավորումը և Խորհրդային Հայաստանի հետ հետագա հարաբերությունների խնդիրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ սփյուռքահայ հասարակական-քաղաքական շրջանակների գնահատականները միատարր չէին և պայմանավորված էին ինչպես գաղափարական ու կուսակցական տարբերություններով, այնպես էլ համայնքների քաղաքական միջավայրով, պատմական փորձով և Հայաստանի ապագայի վերաբերյալ պատկերացումներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սփյուռքահայ մամուլի, հրապարակախոսության, հուշագրությունների, քաղաքական փաստաթղթերի և հասարակական գործիչների աշխատությունների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի բանավեճերի հիմնական թեմաներն ու փաստարկները։ Վերլուծվում են նաև խորհրդային պետականության, ազգային ինքնիշխանության, Հայաստանի անվտանգության, հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունների և ազգային քաղաքական հեռանկարների վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումները։ Կարևորվում է տարբեր քաղաքական ուժերի գնահատականների համեմատությունը՝ ցույց տալու համար, թե նույն իրադարձություններն ինչպես էին ստանում տարբեր մեկնաբանություններ՝ կախված հեղինակների քաղաքական հայացքներից և գաղափարական նախադրյալներից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակի ընթացքում դիրքորոշումների հնարավոր փոփոխություններին՝ պայմանավորված Խորհրդային Հայաստանում տեղի ունեցող քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական գործընթացների վերաբերյալ սփյուռքում տարածվող տեղեկություններով։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն Հայաստանի խորհրդայնացման վերաբերյալ պատմական գնահատականները, այլև միջպատերազմյան շրջանի սփյուռքահայ քաղաքական մշակույթը, գաղափարական հակասությունները և հայրենիքի քաղաքական զարգացման վերաբերյալ ձևավորված տարբեր պատկերացումները՝ դրանք դիտարկելով իրենց պատմական և հասարակական համատեքստում։

Հրատարակությունը մատենագիտական բնույթի տեղեկատու աշխատություն է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել հայկական տպագիր արտադրանքի վերաբերյալ տվյալները և ստեղծել համապատասխան ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեությունն արտացոլող տեղեկատվական շտեմարան։ Այն կարող է ընդգրկել գրքերի, գրքույկների, պարբերականների, գիտական աշխատությունների, ուսումնական հրատարակությունների, գրական-գեղարվեստական ստեղծագործությունների և այլ տպագիր նյութերի մատենագիտական նկարագրություններ՝ հնարավորություն տալով ընթերցողին արագ կողմնորոշվել հրատարակված գրականության բազմազանության մեջ։ Նյութերը սովորաբար կազմակերպվում են որոշակի դասակարգման և մատենագիտական նկարագրության սկզբունքներով, որոնց միջոցով հնարավոր է տեղեկություններ ստանալ հեղինակների, հրատարակությունների բովանդակային ուղղվածության, հրատարակչական կազմակերպությունների և տպագիր ժառանգության ընդհանուր կառուցվածքի վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նման ցանկերի տեղեկատվական և փաստագրական գործառույթը, քանի որ դրանք ոչ միայն սպասարկում են ընթացիկ գրականության որոնումը, այլև ժամանակի ընթացքում վերածվում են պատմամատենագիտական արժեքավոր սկզբնաղբյուրների։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել հայկական գրահրատարակչության զարգացման միտումները, տարբեր գիտակարգերի և թեմատիկ ուղղությունների ներկայացվածությունը, հեղինակային շրջանակը և ընթերցողական պահանջներին համապատասխան հրատարակությունների ձևավորումը։ Մատենագիտական գրանցումների համակարգվածությունը նպաստում է նաև գրադարանային ֆոնդերի համալրմանը, գրականության հաշվառմանը, տեղեկատվական սպասարկմանը և հետազոտողների աղբյուրագիտական աշխատանքին։ Կարևոր է նաև հրատարակության դերը ազգային տպագիր ժառանգության պահպանման և ուսումնասիրության գործում, քանի որ մեկտեղված մատենագիտական տվյալները հնարավորություն են տալիս վերականգնելու տարբեր ժամանակաշրջանների հրատարակչական պատկերը և հետևելու հայկական գրքի զարգացման շարունակականությանը։ Այն օգտակար կարող է լինել գրադարանագետների, մատենագետների, գրականագետների, պատմաբանների, մշակույթի ուսումնասիրողների և այլ մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ նման աշխատությունը միավորում է հաշվառման, որոնման, տեղեկատվական և պատմական գործառույթները՝ նպաստելով հայկական տպագիր արտադրանքի ամբողջական ներկայացմանը, ազգային մատենագիտության զարգացմանը և գրավոր մշակութային ժառանգության վերաբերյալ տեղեկատվության պահպանմանն ու հասանելիությանը։

Աշխատությունը նվիրված է ջրամբարային հիդրոհանգույցների շահագործման տեխնիկական և տնտեսական արդյունավետության գնահատման ու բարձրացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ կոնկրետ ջրատնտեսական համակարգի օրինակով։ Հետազոտության առանցքում հիդրոտեխնիկական կառուցվածքների տեխնիկական վիճակի, ջրային ռեսուրսների կուտակման և բաշխման կազմակերպման, շահագործման ծախսերի, կառավարման մեխանիզմների և համակարգի ընդհանուր արդյունավետության փոխկապակցված վերլուծությունն է։ Քննվում են ջրամբարի և դրա հետ կապված հիմնական կառուցվածքների գործառնական նշանակությունը, դրանց հուսալիության ապահովման խնդիրները, ինչպես նաև երկարատև շահագործման ընթացքում առաջացող տեխնիկական և տնտեսական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրային պաշարների արդյունավետ օգտագործմանը, ջրի կորուստների նվազեցման հնարավորություններին, ոռոգման պահանջարկի և հասանելի ջրային ռեսուրսների համապատասխանեցմանը, ինչպես նաև ջրամբարի աշխատանքային ռեժիմների կատարելագործմանը։ Տեխնիկական ցուցանիշների գնահատման շրջանակում կարող են դիտարկվել կառուցվածքների վիճակը, ջրամբարի օգտակար ծավալի օգտագործումը, ջրատար և կարգավորող համակարգերի աշխատանքը, հուսալիությունը և սպասարկման պահանջները։ Տնտեսական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են շահագործման ու պահպանման ծախսերը, վերականգնման և արդիականացման միջոցառումների նպատակահարմարությունը, ներդրումային պահանջները և իրականացվող միջոցառումների հնարավոր տնտեսական արդյունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեխնիկական լուծումների տնտեսական գնահատումը, որը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր բարելավումների ծախսերն ու ակնկալվող արդյունքները և ընտրելու ռեսուրսների օգտագործման առավել հիմնավորված տարբերակներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ջրամբարի կառավարման տեղեկատվական ապահովմանը, մշտադիտարկման նշանակությանը և տեխնիկական վիճակի վերաբերյալ տվյալների օգտագործմանը կառավարչական որոշումների ընդունման գործընթացում։ Համակարգի արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները կարող են կապվել ենթակառուցվածքների արդիականացման, տեխնիկական սպասարկման բարելավման, ջրի հաշվառման և կառավարման կատարելագործման, շահագործման ծախսերի օպտիմալացման և ջրային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխման հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է հիդրոտեխնիկայի, ջրային տնտեսության, տեխնիկատնտեսական վերլուծության և կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել ջրամբարային հիդրոհանգույցների անվտանգ, հուսալի և տնտեսապես արդյունավետ շահագործման կատարելագործման ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ինֆորմացիայի տեսության սկզբունքների և մաթեմատիկական մեթոդների կիրառմանը թվային պատկերների մշակման երկու փոխկապակցված ուղղություններում՝ պատկերների որակի օբյեկտիվ գնահատման և դրանցում պարունակվող մասնավոր տվյալների պաշտպանության խնդիրներում։ Հետազոտության առանցքում թվային պատկերը դիտարկվում է որպես տեղեկատվական համակարգ, որի կառուցվածքային, վիճակագրական և բովանդակային առանձնահատկությունները հնարավոր է բնութագրել համապատասխան քանակական չափանիշներով։ Քննվում են պատկերի որակի վրա աղմուկի, սեղմման, աղավաղումների, մանրամասների կորստի և մշակման այլ գործողությունների ազդեցության գնահատման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով որոշելու սկզբնական և փոփոխված պատկերների միջև տեղեկատվական տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում էնտրոպիայի, փոխադարձ ինֆորմացիայի, տեղեկատվական հեռավորությունների և վիճակագրական կախվածությունների վրա հիմնված չափանիշների կիրառման հնարավորություններին, որոնք կարող են լրացնել պատկերների որակի գնահատման ավանդական մեթոդները։ Դիտարկվում է նաև մարդու տեսողական ընկալման առանձնահատկությունները քանակական գնահատումների հետ հնարավորինս համաձայնեցնելու խնդիրը, քանի որ թվային ցուցանիշների փոփոխությունը միշտ չէ, որ անմիջականորեն համապատասխանում է տեսողական որակի ընկալվող փոփոխությանը։ Մասնավոր ինֆորմացիայի պաշտպանության շրջանակում ուսումնասիրվում են պատկերներում անձնական կամ սահմանափակ հասանելիությամբ տեղեկատվության առկայության, արտահոսքի հավանականության և մշակման արդյունքում պահպանվող տեղեկատվական կապերի գնահատման տեսական մոտեցումները։ Կարևորվում է այնպիսի մեթոդների ձևավորումը, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատելու, թե տվյալների անանունացման, աղավաղման կամ այլ պաշտպանական մշակման արդյունքում որքանով է նվազում զգայուն տեղեկատվության վերականգնման կամ նույնականացման հնարավորությունը՝ միաժամանակ պահպանելով պատկերի անհրաժեշտ օգտակարությունը հետագա վերլուծության համար։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է գաղտնիության և տվյալների օգտակարության միջև հավասարակշռության խնդիրը։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև առաջարկվող չափանիշների համեմատական գնահատում, ալգորիթմական մոտեցումների մշակում և դրանց փորձարարական ստուգում տարբեր բնույթի թվային պատկերների վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է ինֆորմացիայի տեսության, թվային պատկերների մշակման, համակարգչային տեսողության և տեղեկատվական անվտանգության մոտեցումները՝ ձևավորելով միասնական մեթոդաբանական հիմք պատկերների որակի և դրանցում պարունակվող մասնավոր տեղեկատվության պաշտպանվածության քանակական գնահատման համար։

Աշխատությունը նվիրված է բարձրագույն կրթության համակարգի զարգացման համար կիրառվող ֆինանսական և նյութական խթանների ձևավորման, արդյունավետության գնահատման և կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության առանցքում բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ֆինանսավորման մեխանիզմները, աշխատողների նյութական շահագրգռվածությունը, կրթական ծառայությունների որակի և ֆինանսական ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության փոխկապակցվածությունն են։ Քննվում է բարձրագույն կրթության սոցիալ-տնտեսական նշանակությունը և դրա զարգացման համար անհրաժեշտ նյութական հիմքի ձևավորման դերը՝ հաշվի առնելով պետական ֆինանսավորման, ուսման վճարների, լրացուցիչ ֆինանսական աղբյուրների և բուհերի սեփական եկամուտների հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դասախոսական և գիտական անձնակազմի աշխատանքի վարձատրության ու խրախուսման համակարգերին, քանի որ նյութական շահագրգռվածությունը կարող է կապված լինել մասնագիտական զարգացման, գիտահետազոտական ակտիվության և կրթական աշխատանքի արդյունավետության հետ։ Ուսումնասիրվում են ֆինանսավորման բաշխման սկզբունքները, բուհերի նյութատեխնիկական բազայի զարգացումը, կրթական ենթակառուցվածքների արդիականացումը և ֆինանսական կառավարման արդյունավետությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պետական և ոչ պետական ֆինանսավորման աղբյուրների հարաբերակցության խնդիրը, ինչպես նաև ֆինանսական ինքնուրույնության և հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ուսանողների նյութական աջակցության, կրթաթոշակների, ուսման վճարի փոխհատուցման և սոցիալական աջակցության մեխանիզմները՝ բարձրագույն կրթության հասանելիության տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կրթական հաստատությունների միջև մրցակցության, ֆինանսավորման արդյունավետության գնահատման և արդյունքների վրա հիմնված խթանման մոտեցումների նշանակությանը։ Կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները կապվում են ֆինանսական ռեսուրսների առավել նպատակային բաշխման, աշխատանքի գնահատման հստակ չափանիշների, գիտական և կրթական գործունեության խրախուսման, կառավարման թափանցիկության և նյութական բազայի շարունակական զարգացման հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է կրթության տնտեսագիտության, բարձրագույն կրթության կառավարման և ֆինանսական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն տնտեսական ու կազմակերպական մեխանիզմները, որոնք կարող են նպաստել բարձրագույն կրթության համակարգի կայուն զարգացմանը, կրթական ծառայությունների որակի բարձրացմանը և մարդկային ու նյութական ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է նյարդային համակարգի ախտահարման կամ գործունեության խանգարման հետ կապված ցավային վիճակների վերահսկման հնարավորությունների փորձարարական ուսումնասիրությանը՝ նոր սինթեզված կարճ պեպտիդային միացությունների կենսաբանական ազդեցությունների գնահատման միջոցով։ Հետազոտության առանցքում ԳԱԿԹ-ային համակարգի և պիրոգլուտամատային կառուցվածքային բաղադրիչների հետ կապված պեպտիդների հնարավոր նյարդաբանական ազդեցություններն են, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը ցավային ազդակների ձևավորման և փոխանցման մեխանիզմների կարգավորման համատեքստում։ Քննվում են նեյրոպաթիկ ցավի առաջացման նյարդաքիմիական և բջջային հիմքերը, հատկապես գրգռիչ ու արգելակիչ նյարդային գործընթացների հավասարակշռության փոփոխությունները և կենտրոնական ու ծայրամասային նյարդային համակարգերի մասնակցությունը երկարատև ցավային զգացողության ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ԳԱԿԹ-ին՝ որպես նյարդային համակարգի կարևոր արգելակիչ նյարդամիջնորդանյութի, և այն հարցին, թե դրա հետ գործառականորեն կապված նոր պեպտիդային միացությունները ինչպիսի ազդեցություն կարող են ունենալ ցավի կարգավորման մեխանիզմների վրա։ Նոր սինթեզված միացությունների ուսումնասիրությունը կարող է ներառել դրանց կենսաբանական ակտիվության, ազդեցության առանձնահատկությունների և նյարդային համակարգի տարբեր գործընթացների հետ հնարավոր փոխազդեցությունների համեմատական գնահատում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև կառուցվածքի և կենսաբանական ազդեցության միջև կապի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե պեպտիդային մոլեկուլների կառուցվածքային փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ դրանց գործառական հատկությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ստացված փորձարարական տվյալները կարող են համադրվել նեյրոպաթիկ ցավի ժամանակ դիտվող վարքային, նյարդաքիմիական և ֆիզիոլոգիական ցուցանիշների հետ՝ ուսումնասիրվող միացությունների հնարավոր ազդեցությունը բնութագրելու նպատակով։ Միաժամանակ կարևորվում է դրանց անվտանգության և անցանկալի ազդեցությունների գիտական գնահատումը՝ հետագա հետազոտությունների նպատակահարմարությունը որոշելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյարդակենսաբանության, նյարդադեղաբանության, կենսաքիմիայի և պեպտիդային միացությունների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով խորացնել նեյրոպաթիկ ցավի մեխանիզմների վերաբերյալ պատկերացումները և գնահատել նոր կենսաակտիվ միացությունների հետազոտական ներուժը։

Աշխատությունը նվիրված է IX–XIV դարերի հայկական պաշտպանական ճարտարապետության ձևավորման և զարգացման հիմնական օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետական կազմավորումների ամրոցների համեմատական քննության միջոցով։ Հետազոտության առանցքում ամրոցների տեղադրության, հատակագծային կառուցվածքի, պաշտպանական համակարգերի, շինարարական տեխնիկայի և բնական լանդշաֆտի հետ դրանց փոխհարաբերության առանձնահատկություններն են։ Քննվում է ամրոցաշինության զարգացումը տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմաքաղաքական, տնտեսական և աշխարհագրական պայմանների համատեքստում՝ պաշտպանական կառույցները դիտարկելով ոչ միայն որպես ռազմական նշանակության շինություններ, այլև որպես բնակավայրերի, հաղորդակցության ուղիների և իշխանական կենտրոնների կազմակերպման կարևոր բաղադրիչներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղանքի ընտրությանը, քանի որ լեռնային ռելիեֆը, ժայռային բարձրությունները, կիրճերը և բնական այլ արգելքները հաճախ ներառվել են պաշտպանական համակարգի մեջ։ Ուսումնասիրվում են պարիսպների կառուցվածքը, աշտարակների ձևերն ու դասավորությունը, մուտքային հանգույցները, ներքին տարածքների կազմակերպումը և պաշտպանական մի քանի գոտիների ձևավորման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շինանյութերի և կառուցողական եղանակների ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար տեղական շինարարական ավանդույթների և ռազմական ճարտարապետության պահանջների փոխազդեցությունը։ Կենտրոնական Հայաստանի և Կիլիկիայի օրինակների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել ինչպես հայկական ամրոցաշինությանը բնորոշ ընդհանուր սկզբունքները, այնպես էլ տարբեր աշխարհագրական ու քաղաքական պայմաններով պայմանավորված տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Կիլիկիայի լեռնային միջավայրը և Միջերկրածովյան տարածաշրջանի հետ կապերը կարող էին նպաստել պաշտպանական ճարտարապետության որոշ ձևերի փոխազդեցությանը հարևան մշակույթների հետ, մինչդեռ Կենտրոնական Հայաստանի ամրոցները զարգանում էին Հայկական լեռնաշխարհի շինարարական ավանդույթների և տեղական ռազմավարական պայմանների շրջանակում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ամրոցների ներսում աշխարհիկ, բնակելի, տնտեսական և երբեմն պաշտամունքային կառույցների տեղաբաշխմանը՝ ամրոցը ներկայացնելով որպես բազմագործառույթ ճարտարապետական համալիր։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է ճարտարապետության պատմության, հնագիտության, պատմական աշխարհագրության և ամրաշինության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով միջնադարյան հայկական պաշտպանական ճարտարապետության զարգացման բնորոշ գծերը և դրա տեղը հայկական ճարտարապետական ժառանգության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի և հայերենի դարձվածաբանական համակարգերում կենդանիների անվանումներ պարունակող կայուն արտահայտությունների զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց իմաստային, կառուցվածքային, պատկերավոր և լեզվամշակութային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքում այն դարձվածային միավորներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը կենդանու անուն է և որի միջոցով արտահայտվում են մարդու բնավորությունը, վարքագիծը, արտաքին հատկանիշները, հուզական վիճակը, հասարակական հարաբերությունները կամ տարբեր իրավիճակների գնահատականը։ Քննվում է, թե ինչպես են կենդանիների վերաբերյալ պատմականորեն ձևավորված պատկերացումները վերածվում փոխաբերական նշանակությունների և ամրապնդվում լեզվի դարձվածաբանական համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկու լեզուներում նույն կենդանու անվամբ կազմված դարձվածների համեմատությանը՝ պարզելու դրանց իմաստային համապատասխանությունները և տարբերությունները։ Միևնույն կենդանին տարբեր մշակույթներում կարող է կապվել նմանատիպ հատկանիշների հետ, սակայն որոշ դեպքերում ունենալ տարբեր խորհրդանշական կամ գնահատողական նշանակություն, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և ազգային մշակույթի փոխհարաբերությունը։ Ուսումնասիրվում են լիարժեք և մասնակի դարձվածաբանական համարժեքները, ինչպես նաև այն միավորները, որոնք մյուս լեզվում չունեն անմիջական համապատասխանություն և պահանջում են բացատրական կամ գործառական համարժեքի ընտրություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դարձվածների իմաստային դասակարգումը, դրանց դրական, բացասական կամ համատեքստից կախված գնահատողական երանգների ուսումնասիրությունը և խոսքում կիրառման առանձնահատկությունների բացահայտումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դարձվածքների կառուցվածքային տիպերին, քերականական կազմակերպմանը և բաղադրիչների կայունության աստիճանին։ Զուգադրական ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի թարգմանաբանության և օտար լեզվի ուսուցման համար, քանի որ բառացի թարգմանությունը միշտ չէ, որ փոխանցում է դարձվածային միավորի իրական իմաստն ու մշակութային ենթատեքստը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է դարձվածաբանության, իմաստաբանության, զուգադրական լեզվաբանության և լեզվամշակութաբանության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել իսպաներենի և հայերենի կենդանաբանական բաղադրիչով դարձվածների ընդհանրություններն ու ազգային առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում ներդրումային գործունեության ձևավորման, զարգացման և արդյունավետության բարձրացման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում առևտրային բանկերի դերն է տնտեսության ֆինանսական ռեսուրսների կուտակման, վերաբաշխման և ներդրումային ծրագրերի ֆինանսավորման գործընթացներում։ Քննվում են բանկային ներդրումային գործունեության տնտեսական բովանդակությունը, հիմնական ձևերը և այն գործոնները, որոնք ազդում են բանկերի կողմից երկարաժամկետ ֆինանսավորման և ներդրումային գործիքների կիրառման հնարավորությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բանկերի ռեսուրսային բազայի կառուցվածքին, ավանդների և այլ ներգրավված միջոցների ժամկետայնությանը, կապիտալի բավարարությանը, իրացվելիությանը և ներդրումային որոշումների հետ կապված ռիսկերի կառավարմանը։ Վերլուծվում է վարկային ու ներդրումային գործունեության փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև բանկերի մասնակցության հնարավորությունները արժեթղթերի շուկայում և տնտեսության իրական հատվածի ֆինանսավորման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ներդրումային ռիսկերի գնահատումը՝ հաշվի առնելով տոկոսադրույքային, վարկային, շուկայական և իրացվելիության ռիսկերի ազդեցությունը ֆինանսական արդյունքների ու բանկային կայունության վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև ներդրումային միջավայրի, ֆինանսական շուկայի զարգացման աստիճանի, տնտեսական սպասումների և կարգավորող դաշտի ազդեցությունները բանկերի ներդրումային ակտիվության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում երկարաժամկետ ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության խնդրին, քանի որ դրանց սահմանափակ լինելը կարող է խոչընդոտել երկարաժամկետ ներդրումային ծրագրերի ֆինանսավորմանը։ Ներդրումային գործունեության զարգացման հնարավոր ուղղությունները կապվում են բանկային ծառայությունների և ֆինանսական գործիքների բազմազանեցման, ռիսկերի գնահատման համակարգերի կատարելագործման, ֆինանսական շուկաների խորացման և բանկերի ու տնտեսության իրական հատվածի միջև կապերի ամրապնդման հետ։ Կարևորվում են նաև կառավարման որակը, տեղեկատվական թափանցիկությունը և ներդրումային նախագծերի տնտեսական արդյունավետության հիմնավորված գնահատումը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է բանկային գործի, ներդրումային կառավարման և ֆինանսական շուկաների տեսական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել բանկային համակարգի ներդրումային ներուժի արդյունավետ օգտագործման և տնտեսության ֆինանսավորման հնարավորությունների ընդլայնման հիմնական ուղղությունները։

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական-տեղեկատվական բնույթի տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր գրականությունը և նպաստել մասնագիտական տեղեկատվության տարածմանը։ Այն նախատեսված է գրադարանների, գիտահետազոտական և մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, արվեստաբանների, դասախոսների, ուսանողների և տվյալ ոլորտներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս տեղեկություններ ստանալու տվյալ ժամանակաշրջանում շրջանառության մեջ հայտնված գրքերի, ժողովածուների, հոդվածների և այլ հրապարակումների մասին՝ հեշտացնելով համապատասխան նյութերի որոնումն ու ընտրությունը։ Նյութերի թեմատիկ համակարգումը կարող է ընդգրկել մշակույթի ընդհանուր խնդիրները, կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը, կինոն, ճարտարապետությունը, ժողովրդական ստեղծագործությունը, մշակութային հաստատությունների գործունեությունը և արվեստի պատմության ու տեսության այլ ուղղություններ։ Նման կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս հետևելու ոչ միայն առանձին հրապարակումներին, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական գրականության հիմնական թեմատիկ միտումներին։ Կարևոր նշանակություն ունի տեղեկատուի ընթացիկ բնույթը, քանի որ պարբերաբար հավաքագրվող մատենագիտական տվյալները արտացոլում են գրականության հոսքի փոփոխությունները և նպաստում մշակութային ու արվեստագիտական նոր հրապարակումների օպերատիվ բացահայտմանը։ Մատենագիտական նկարագրությունների միասնական ներկայացումը հեշտացնում է դրանց օգտագործումը տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկման, թեմատիկ ցանկերի պատրաստման և հետազոտական աշխատանքի ընթացքում։ Հրատարակությունն ունի նաև պատմամատենագիտական արժեք, քանի որ ժամանակի ընթացքում նման տեղեկատուների ամբողջությունը դառնում է որոշակի ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի և հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության աղբյուր։ Դրանց միջոցով հնարավոր է պարզել, թե մշակույթի և արվեստի որ բնագավառներն են առավել հաճախ ներկայացվել մասնագիտական գրականության մեջ, ինչպես են փոփոխվել հետազոտական հետաքրքրությունները և ինչպիսի հրապարակումներ են ընդգրկվել գրադարանային ու տեղեկատվական շրջանառության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ծառայում է որպես մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության հայտնաբերման, համակարգման և օգտագործման գործնական մատենագիտական միջոց՝ միաժամանակ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական տեղեկատվական միջավայրի պատկերը։

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցում անգլերենի ուսուցման ընթացքում սովորողների հանրամշակութային գիտելիքների, հաղորդակցական կարողությունների և տարբեր մշակույթների ներկայացուցիչների հետ արդյունավետ փոխգործակցության պատրաստակամության զարգացման տեսական ու մեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում օտար լեզվի ուսուցումն է ոչ միայն որպես լեզվական գիտելիքների և խոսքային հմտությունների ձևավորման գործընթաց, այլև որպես սովորողին այլ ժողովուրդների մշակույթին, արժեքներին, վարքային նորմերին, ավանդույթներին և հասարակական կյանքի առանձնահատկություններին ծանոթացնելու միջոց։ Քննվում է հանրամշակութային կոմպետենցիայի կառուցվածքը՝ ներառելով մշակութային գիտելիքները, համապատասխան լեզվական միջոցների ընտրությունը, հաղորդակցական իրավիճակների ընկալումը, մշակութային տարբերությունների գիտակցումը և սեփական ու այլ մշակույթների միջև կապեր բացահայտելու կարողությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ավագ դպրոցականների տարիքային առանձնահատկություններին, քանի որ այս փուլում զարգանում են ինքնուրույն դատողությունը, քննադատական մտածողությունը, արժեքային կողմնորոշումները և սոցիալական ու մշակութային երևույթները համեմատելու կարողությունը։ Դիտարկվում են ուսումնական նյութերի ընտրության սկզբունքները, իսկ բնագիր տեքստերը, երկխոսությունները, տեսողական նյութերը, գրական և մշակութային տեղեկությունները ներկայացվում են որպես լեզվական ու մշակութային ուսուցումը փոխկապակցելու արդյունավետ միջոցներ։ Կարևորվում են հաղորդակցական առաջադրանքները, դերային իրավիճակները, քննարկումները, նախագծային աշխատանքները և համեմատական մշակութային վերլուծությունները, որոնք սովորողին հնարավորություն են տալիս լեզուն կիրառել իրական կամ իրականությանը մոտ հաղորդակցական համատեքստերում։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունի մայրենի և ուսումնասիրվող լեզվի մշակութային միջավայրերի համադրումը, ինչը նպաստում է ոչ միայն այլ մշակույթների ճանաչմանը, այլև սեփական մշակութային ինքնության ավելի գիտակցված ընկալմանը։ Ուսուցչի դերը դիտարկվում է որպես միջմշակութային հաղորդակցության կազմակերպողի և ուղղորդողի դեր, որը նպաստում է կարծրատիպային պատկերացումների հաղթահարմանը, մշակութային բազմազանության ընկալմանը և փոխադարձ հարգանքի ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի, լեզվամշակութաբանության և միջմշակութային հաղորդակցության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով մշակել ավագ դպրոցականների լեզվական և հանրամշակութային կարողությունների համակցված զարգացման արդյունավետ ռազմավարություն։

Աշխատությունը նվիրված է վարկային կազմակերպությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության արդյունավետության գնահատման տեսական, մեթոդական և գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական համակարգի նյութերի հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում վարկային կազմակերպությունների գործունեության արդյունքների չափման, ֆինանսական կայունության գնահատման և արդյունավետության վրա ազդող ներքին ու արտաքին գործոնների բացահայտման խնդիրներն են։ Քննվում են կազմակերպությունների ակտիվների և պարտավորությունների կառուցվածքը, վարկային պորտֆելի ձևավորումը, եկամուտների ու ծախսերի հարաբերակցությունը, շահութաբերությունը, իրացվելիությունը և կապիտալի օգտագործման արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վարկային ռիսկի կառավարմանը, ժամկետանց և խնդրահարույց պարտավորությունների ազդեցությանը, վարկառուների վճարունակության գնահատման նշանակությանը և վարկային պորտֆելի որակի պահպանման անհրաժեշտությանը։ Արդյունավետության գնահատումը դիտարկվում է ոչ միայն ֆինանսական արդյունքների, այլև ռեսուրսների օգտագործման, ծառայությունների կազմակերպման, կառավարման որակի և մրցակցային դիրքի տեսանկյուններից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել շահութաբերության, ֆինանսական կայունության, գործառնական ծախսերի և ռիսկայնության տարբեր ցուցանիշներ՝ կազմակերպությունների գործունեության առավել ամբողջական գնահատման նպատակով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի ֆինանսական շուկայի առանձնահատկությունների և կարգավորող միջավայրի ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ վարկային կազմակերպությունների գործունեությունը սերտորեն կապված է ընդհանուր տնտեսական պայմանների, ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիության և վարկային ծառայությունների պահանջարկի հետ։ Դիտարկվում են նաև կառավարման համակարգերի կատարելագործման, գործառնական ծախսերի օպտիմալացման, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և թվային ծառայությունների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևորվում է հաճախորդների սպասարկման որակի բարձրացումը և ֆինանսական ծառայությունների հասանելիության ընդլայնումը՝ արդյունավետության և մրցունակության բարելավման համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արդյունավետության գնահատման մեթոդական համակարգի կատարելագործմանը՝ ֆինանսական և ոչ ֆինանսական ցուցանիշների համակցված կիրառման միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է ֆինանսական կառավարման, վարկային գործունեության, ռիսկերի կառավարման և արդյունավետության գնահատման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել վարկային կազմակերպությունների կայուն գործունեության ապահովման և տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ցորենի արմատային համակարգը վնասող հիվանդությունների տարածվածության, առաջացման պայմանների և բույսերի զարգացման ու բերքատվության վրա դրանց ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության Գորգանի տարածաշրջանի բնակլիմայական առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում արմատային փտախտների հարուցիչների հայտնաբերման ու բնութագրման, հիվանդությունների տարածման աստիճանի գնահատման և դրանց զարգացման վրա շրջակա միջավայրի գործոնների ազդեցության վերլուծության հարցերն են։ Քննվում են հողի խոնավության, ջերմաստիճանի, մշակության պայմանների, ցանքաշրջանառության, բույսերի զարգացման փուլերի և այլ ագրոէկոլոգիական գործոնների հնարավոր փոխազդեցությունները հիվանդությունների դրսևորման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ախտահարված բույսերի ընդհանուր վիճակի, արմատային համակարգի վնասման և արտադրողականության ցուցանիշների միջև կապերի բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել ցորենի տարբեր սորտերի կամ ձևերի արձագանքները հիվանդությունների նկատմամբ՝ գնահատելով դրանց հարաբերական կայունությունը և գյուղատնտեսական արտադրության պայմաններում կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բույսերի պաշտպանության միջոցների արդյունավետության գիտական գնահատումը՝ դրանց ազդեցությունը դիտարկելով ոչ միայն հիվանդության սահմանափակման, այլև բույսերի կենսունակության, բերքի ձևավորման, տնտեսական նպատակահարմարության և շրջակա միջավայրի անվտանգության տեսանկյուններից։ Քիմիական պաշտպանության հարցերը դիտարկվում են բուսասանիտարական կառավարման ընդհանուր համակարգի շրջանակում՝ հաշվի առնելով նաև ագրոտեխնիկական և կանխարգելիչ մոտեցումների նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու տարածաշրջանում հիվանդությունների զարգացման հիմնական օրինաչափությունները և առանձնացնելու այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել դրանց տարածմանը կամ սահմանափակմանը։ Կարևորվում է տեղական պայմաններին համապատասխան բույսերի պաշտպանության ռազմավարության ձևավորումը, քանի որ նույն հիվանդության տարածվածությունն ու վնասակարությունը կարող են էապես տարբեր լինել բնակլիմայական և արտադրական պայմաններից կախված։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բուսախտաբանության, գյուղատնտեսական բույսերի պաշտպանության, ագրոէկոլոգիայի և բուսաբուծության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտական հիմքեր ստեղծել ցորենի առողջության պահպանման, հիվանդությունների հետևանքով առաջացող կորուստների նվազեցման և արտադրության կայունության բարձրացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական կերպարվեստում ոչ առարկայական և վերացական գեղարվեստական մտածողության ձևավորման, զարգացման ու փոխակերպումների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Հայաստանի մշակութային կյանքի և միջազգային արվեստային գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում այն գեղագիտական փոփոխություններն են, որոնց արդյունքում արվեստագետները աստիճանաբար հեռանում են իրականության անմիջական պատկերումից և ստեղծագործության հիմնական արտահայտչամիջոցներ դարձնում գույնը, գիծը, ձևը, ռիթմը, տարածությունը և դրանց փոխհարաբերությունները։ Քննվում են վերացական մտածողության նախադրյալները, հայկական արվեստի ավանդական ձևային համակարգերի հնարավոր ազդեցությունները և եվրոպական ու համաշխարհային մոդեռնիստական ուղղությունների հետ ստեղծագործական առնչությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն պատմամշակութային միջավայրին, որի պայմաններում նորարարական գեղարվեստական լեզուները ընդունվել, սահմանափակվել կամ վերաիմաստավորվել են տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ուսումնասիրվում են նկարիչների անհատական որոնումները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքի փոփոխությունները, գունային հարաբերությունների ինքնուրույն նշանակությունը և երկրաչափական կամ ազատ ձևերի կիրառման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև խորհրդային ժամանակաշրջանի պաշտոնական գեղագիտական սկզբունքների և արվեստագետների նորարարական ձգտումների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև հետագա փուլերում ստեղծագործական ազատության ընդլայնման ազդեցությունը վերացական արվեստի զարգացման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել գեղանկարչությունը, գրաֆիկան, քանդակագործությունը և արվեստի այլ ձևեր՝ բացահայտելու համար վերացական մտածողության բազմազան դրսևորումները։ Առանձին նշանակություն ունի հայկական ազգային մշակութային ժառանգության և արդիական գեղարվեստական լեզվի փոխհարաբերության խնդիրը, քանի որ որոշ ստեղծագործություններում ավանդական զարդարվեստի, միջնադարյան արվեստի կամ բնապատկերային ընկալումների տարրերը կարող են վերափոխվել ժամանակակից ձևային կառուցվածքների։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ցուցահանդեսային կյանքի, արվեստագիտական քննադատության, մասնագիտական միջավայրի և միջազգային մշակութային կապերի դերակատարությանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայկական վերացական արվեստի զարգացման հիմնական փուլերին և գեղագիտական որոնումներին՝ այն ներկայացնելով որպես հայկական ժամանակակից կերպարվեստի ինքնուրույն ու բազմաշերտ երևույթ։