Նեյրոպաթիկ ցավի կառավարումը նոր սինթեզված ԳԱԿԹ պիրոգլուտամատային կարճ պեպտիդներով

Պատմություն

Աշխատությունը պատմական փաստաթղթերի և նյութերի ժողովածու է, որը վերաբերում է Ռուսական կայսրության անկումից և 1917 թվականի հեղափոխական իրադարձություններից հետո Անդրկովկասում տեղի ունեցած քաղաքական գործընթացներին, տարածաշրջանի կառավարման վերափոխմանը և Ռուսաստանից փաստացի քաղաքական առանձնացման փուլերին։ Նյութերի կենտրոնում կարող են լինել 1917–1918 թվականների զարգացումները՝ ռուսական կենտրոնական իշխանության թուլացումը, Անդրկովկասում նոր վարչաքաղաքական մարմինների ստեղծումը, տարածաշրջանի քաղաքական ուժերի փոխհարաբերությունները և պետականության նոր ձևերի որոնումները։ Փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու Անդրկովկասյան կոմիսարիատի և հետագայում Անդրկովկասյան Սեյմի գործունեությունը, քաղաքական կուսակցությունների ու ազգային ներկայացուցիչների դիրքորոշումները, ինչպես նաև տարածաշրջանի ապագա կարգավիճակի շուրջ ծավալված քննարկումները։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել պաշտոնական գրագրությունը, նիստերի արձանագրությունները, հայտարարությունները, քաղաքական գործիչների հաղորդագրությունները, դիվանագիտական փաստաթղթերը և ժամանակաշրջանի այլ սկզբնաղբյուրներ։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի և ռուսական ռազմաճակատի կազմալուծման ազդեցությանը տարածաշրջանի քաղաքական իրավիճակի վրա, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության հետ հարաբերությունների և բանակցությունների նշանակությանը։ Նյութերը կարող են լուսաբանել հայ, վրացի և ադրբեջանցի քաղաքական ուժերի միջև առկա համագործակցությունը, հակասությունները և տարբեր պատկերացումները տարածաշրջանի կառավարման ու արտաքին քաղաքական կողմնորոշման վերաբերյալ։ Հետազոտական տեսանկյունից առանձնահատուկ կարևորություն ունի փաստաթղթերի ստեղծման քաղաքական միջավայրի և հեղինակների դիրքորոշումների քննադատական գնահատումը, քանի որ ժողովածուի ձևակերպումները և նյութերի ընտրությունը կարող են արտացոլել հրատարակության ժամանակաշրջանին բնորոշ պատմաքաղաքական մեկնաբանություններ։ Սկզբնաղբյուրների համադրումը այլ փաստաթղթերի և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունների հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Անդրկովկասում Ռուսական կայսրության փլուզմանը հաջորդած անցումային շրջանի մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի XX դարի սկզբի Հարավային Կովկասի քաղաքական պատմության, տարածաշրջանային կառավարման վերափոխումների և 1918 թվականին նոր պետական կազմավորումների ձևավորմանը նախորդած գործընթացների ուսումնասիրության համար։

Իրավաբանություն

Հանցագործությունը քրեական իրավունքի հիմնարար հասկացություններից է, որը նշանակում է օրենքով արգելված, հասարակության համար վտանգավոր արարք (գործողություն կամ անգործություն), որի կատարման համար նախատեսված է քրեական պատասխանատվություն։ Հանցագործության հիմնական հատկանիշներն են հասարակական վտանգավորությունը, հակաիրավականությունը, մեղավորությունը և պատժելիությունը։ Հասարակական վտանգավորությունը արտահայտում է այն վնասը կամ վտանգը, որը արարքը հասցնում է մարդու կյանքին, առողջությանը, սեփականությանը, հասարակական կարգին կամ պետական անվտանգությանը։ Հակաիրավականությունը նշանակում է, որ տվյալ արարքը ուղղակիորեն արգելված է օրենքով։ Մեղավորությունը ենթադրում է, որ անձը գիտակցաբար կամ անզգուշությամբ է կատարել այդ արարքը։ Պատժելիությունը նշանակում է, որ օրենքով նախատեսված է համապատասխան պատիժ այդ արարքի համար։ Հանցագործությունները կարելի է դասակարգել ըստ տարբեր չափանիշների։ Ըստ ծանրության՝ դրանք բաժանվում են ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների։ Ըստ օբյեկտի՝ առանձնացվում են կյանքի և առողջության դեմ ուղղված, սեփականության դեմ ուղղված, հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված, պետական իշխանության դեմ ուղղված և այլ խմբերի հանցագործություններ։ Ըստ մեղքի ձևի՝ հանցագործությունները լինում են դիտավորյալ և անզգուշությամբ կատարված։ Դիտավորյալ հանցագործությունների դեպքում անձը գիտակցում է իր արարքի վտանգավորությունը և ցանկանում կամ գիտակցաբար թույլ է տալիս դրա հետևանքները, իսկ անզգուշության դեպքում նա կամ չի կանխատեսում հետևանքները, կամ թեթևամտորեն հույս է ունենում դրանց կանխման վրա։ Հանցագործության ճիշտ սահմանումը և դասակարգումը կարևոր են իրավական պետությունում, քանի որ դրանք ապահովում են արդարադատության իրականացումը, պատժի համաչափությունը և հասարակական կարգի պաշտպանությունը։ Քրեական իրավունքի այս ինստիտուտը նաև օգնում է տարբերակել հանցագործությունը այլ իրավախախտումներից, ինչպիսիք են վարչական կամ քաղաքացիական խախտումները։ Այսպիսով, հանցագործությունը հանդիսանում է իրավական համակարգի կենտրոնական հասկացություններից մեկը, որն ուղղակիորեն կապված է հասարակության անվտանգության, իրավակարգի և մարդու իրավունքների պաշտպանության հետ։

Մանկավարժություն

Այս գիտական-մանկավարժական աշխատանքը նվիրված է ուսուցչի մասնագիտական ռեֆլեքսիվ հմտությունների զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ շարունակական կրթության համատեքստում։ Գրքում վերլուծվում է ռեֆլեքսիայի էությունը՝ որպես ուսուցչի ինքնավերլուծության, սեփական մանկավարժական գործունեության գնահատման և մասնագիտական աճի կարևոր մեխանիզմ։ Հեղինակը ներկայացնում է ռեֆլեքսիվ մտածողության ձևավորման հոգեբանամանկավարժական հիմքերը՝ ընդգծելով փորձի գիտակցված վերլուծության, ինքնագնահատման և մասնագիտական որոշումների հիմնավորման դերը ուսուցման արդյունավետության բարձրացման գործում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են շարունակական կրթության տարբեր ձևաչափեր՝ վերապատրաստումներ, մասնագիտական համայնքներ, սեմինարներ և ինքնակրթություն, որոնք նպաստում են ուսուցչի ռեֆլեքսիվ կարողությունների զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գործնական մեթոդներին՝ դասի վերլուծություն, ուսուցչի պորտֆոլիո, դեպքերի ուսումնասիրություն և գործընկերային հետադարձ կապ, որոնք օգնում են ձևավորել ինքնակատարելագործման կայուն հմտություններ։ Ներկայացվում են նաև մանկավարժական գործունեության որակի բարձրացման ուղիներ՝ հիմնված գիտակցված ինքնավերլուծության և մշտական մասնագիտական զարգացման վրա։ Գիրքը նախատեսված է ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, ուսանողների և կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Գրականություն

Գիրքը նվիրված է հայ պատմավեպերի ռուսերեն թարգմանության առանձնահատկություններին և այն բարդություններին, որոնք առաջանում են բնագրի գեղարվեստական ոճը այլ լեզվով հնարավորինս ամբողջական ու համարժեք վերարտադրելիս։ Աշխատության կենտրոնում հայ պատմավեպի լեզվական, ոճական և գեղարվեստական ինքնատիպության պահպանման խնդիրն է, մասնավորապես՝ այն միջոցների ուսումնասիրությունը, որոնց օգնությամբ թարգմանիչը փորձում է փոխանցել բնագրի հեղինակային խոսքը, պատմողական առանձնահատկությունները, ազգային-մշակութային երանգները, կերպարների խոսքի անհատականությունը և պատմական ժամանակաշրջանին բնորոշ լեզվական միջավայրը։ Հեղինակը դիտարկում է թարգմանական գործընթացում առաջացող տարբեր խնդիրներ՝ կապված բառապաշարի, դարձվածաբանության, շարահյուսական կառուցվածքների, հնաբանությունների, բարբառային և ազգային-մշակութային տարրերի, ինչպես նաև բնագրի արտահայտչական ու հուզական ազդեցության պահպանման հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ պատմավեպի թարգմանության դեպքում անհրաժեշտ է ոչ միայն ճշգրիտ փոխանցել բովանդակությունը, այլև պահպանել ստեղծագործության գեղարվեստական մթնոլորտը և հեղինակի անհատական ոճը։ Ռուսերեն թարգմանությունների համեմատական դիտարկման միջոցով աշխատանքը բացահայտում է այն դեպքերը, երբ թարգմանական լուծումները նպաստում են բնագրի ոճական առանձնահատկությունների պահպանմանը, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ լեզվական կամ մշակութային տարբերությունները հանգեցնում են որոշակի կորուստների, փոփոխությունների կամ իմաստային ու ոճական տեղաշարժերի։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է ներկայացնում հայ և ռուս գրականությունների փոխառնչությունների, հայ պատմավեպի տարածման ու ընկալման, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության տեսական և գործնական խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, հայագետներին, ռուսագետներին, գրական թարգմանիչներին և հայ գրականության ու թարգմանության հարցերով զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Գրականություն

Գրականագիտական, փիլիսոփայական և գեղագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ բանաստեղծ Համո Սահյանի բնապաշտական ստեղծագործություններում արտահայտված իմաստասիրական գաղափարների, աշխարհընկալման առանձնահատկությունների և բնության գեղարվեստական մեկնաբանության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բանաստեղծի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորման նախադրյալները, մարդու և բնության փոխհարաբերությունների ընկալումը և բնության դերը նրա քնարերգության գաղափարական ու պատկերային համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սահյանի բանաստեղծություններում կյանքի և մահվան, ժամանակի և հավերժության, մարդու գոյության իմաստի, հիշողության և հոգևոր արժեքների վերաբերյալ փիլիսոփայական խորհրդածություններին։ Վերլուծվում են բնապատկերների խորհրդանշական նշանակությունը, բնական երևույթների միջոցով մարդկային ապրումների արտահայտման եղանակները և բնության ու մարդու ներաշխարհի ներդաշնակության գեղարվեստական դրսևորումները։ Քննարկվում են բանաստեղծի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, փոխաբերական մտածողությունը, պատկերավորման միջոցները և դրանց դերը իմաստասիրական բովանդակության բացահայտման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել հայկական ժողովրդական աշխարհընկալման, ազգային մշակութային ավանդույթների և բնության նկատմամբ փիլիսոփայական վերաբերմունքի ազդեցությունները Սահյանի ստեղծագործական մտածողության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում բնության և հայրենիքի գաղափարական փոխկապակցվածությանը, մարդու բարոյական պատասխանատվության, հոգևոր ինքնաճանաչման և գոյաբանական հարցադրումների արտահայտությանը բանաստեղծի քնարերգության մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրականության տեսության, գեղագիտության, փիլիսոփայության և Համո Սահյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս հայտարարությունը վերաբերում է Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարի կողմից առաջ քաշված առաջարկին՝ ստեղծելու միջազգային դիտորդական առաքելություն Լեռնային Ղարաբաղի (Արցախի) տարածաշրջանում՝ նպատակ ունենալով ապահովել իրավիճակի ավելի թափանցիկ վերահսկում, նվազեցնել հնարավոր լարվածությունները և կանխել նոր բախումները։ Առաջարկի համատեքստում ընդգծվում է տարածաշրջանի երկարատև հակամարտության պատմական բարդությունը, բնակչության անվտանգության հարցերը և միջազգային միջնորդության անհրաժեշտությունը, հատկապես հրադադարի կամ կայունացման փուլերում։ Դիտորդների ներգրավումը դիտարկվում է որպես վստահության ամրապնդման մեխանիզմ, որը կարող է նպաստել տեղում իրավիճակի փաստագրմանը, կողմերի միջև հաղորդակցության բարելավմանը և միջազգային իրավական նորմերի պահպանման վերահսկմանը։ Միևնույն ժամանակ նման նախաձեռնությունները սովորաբար հանդիպում են քաղաքական զգայունության և տարբեր շահագրգիռ կողմերի հակասական դիրքորոշումների, քանի որ տարածաշրջանը շարունակում է մնալ բարդ աշխարհաքաղաքական և անվտանգության խնդիրների կենտրոն։