Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է Կովկասում կաթնային տնտեսության ձևավորման, կազմակերպման և զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ տարածաշրջանի բնական, տնտեսական և գյուղատնտեսական պայմանների համատեքստում։ Այն կարող է դիտարկվել որպես գյուղատնտեսական և տնտեսական բնույթի պատմական աղբյուր, որտեղ կաթնատու անասնապահությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես կենդանական ծագման սննդամթերքի ստացման ոլորտ, այլև որպես գյուղական տնտեսության կարևոր բաղադրիչ։ Ուշադրության կենտրոնում կարող են լինել տարածաշրջանում պահվող կաթնատու կենդանիները, անասնապահության տարածքային առանձնահատկությունները, արոտավայրերի և կերային ռեսուրսների նշանակությունը, տնտեսությունների կազմակերպման ձևերը, ինչպես նաև կաթի և դրա վերամշակումից ստացվող արտադրանքի տնտեսական դերը։ Կովկասի լեռնային և հարթավայրային տարածքների բնական պայմանների տարբերությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե կլիման, տեղանքի բարձրությունը, բուսականությունը և սեզոնային արոտավայրերի հասանելիությունն ինչպես էին կապված անասնապահական տնտեսության կառուցվածքի հետ։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել գյուղական բնակչության ավանդական տնտեսական փորձին, կենդանիների պահպանման ձևերին, արտադրանքի տեղական սպառմանը և շուկաներ հասցնելու հնարավորություններին։ Աշխատության տնտեսական բաղադրիչը կարող է ներառել արտադրողականության, ապրանքաշրջանառության, պահանջարկի, փոխադրումների և գյուղատնտեսական տնտեսությունների եկամտաբերության վերաբերյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ դիտարկումներ։ Հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև կաթնամթերքի արտադրության աստիճանական առևտրայնացումը և մասնագիտացված տնտեսությունների ձևավորման գործընթացը, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու ավանդական գյուղատնտեսությունից ավելի շուկայական ուղղվածություն ունեցող արտադրության անցման առանձնահատկություններին։ Եթե աշխատությունը ստեղծվել է XIX դարի վերջի կամ XX դարի սկզբի տնտեսական ուսումնասիրությունների շրջանակում, դրա տվյալները կարևոր է դիտարկել ժամանակաշրջանի վիճակագրական հաշվառման, գյուղատնտեսական գիտելիքի և վարչական մոտեցումների սահմանափակումների համատեքստում։ Միաժամանակ այն կարող է պարունակել արժեքավոր տեղեկություններ Կովկասի առանձին շրջանների տնտեսական մասնագիտացման, գյուղական բնակչության զբաղվածության և անասնապահական արտադրանքի տարածման վերաբերյալ։ Նման աղբյուրների համեմատությունը այլ գյուղատնտեսական, վիճակագրական և ազգագրական նյութերի հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի գյուղատնտեսության պատմական զարգացման մասին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը կարևոր է Կովկասի ագրարային պատմության, անասնապահության, գյուղական տնտեսության և տնտեսական աշխարհագրության ուսումնասիրման տեսանկյունից։

Հրատարակությունը մեթոդական բնույթի նյութերի ժողովածու է, որը ձևավորվել է 1828–1978 թվականների հոբելյանական ժամանակագրության շրջանակում և արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանում հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմության ներկայացման պաշտոնական ու գաղափարական մոտեցումները։ Նյութերի հիմնական նպատակը եղել է գրադարաններում, մշակութային հաստատություններում, կրթական և հասարակական կազմակերպություններում թեմատիկ միջոցառումների, ցուցահանդեսների, զեկուցումների, ընթերցողական հանդիպումների և գրականության ներկայացումների կազմակերպման համար մեթոդական աջակցություն տրամադրելը։ Ժողովածուում պատմական իրադարձությունների մեկնաբանությունը կառուցվում է տվյալ ժամանակաշրջանին բնորոշ գաղափարախոսական շրջանակում՝ շեշտադրելով Ռուսաստանի հետ Արևելյան Հայաստանի քաղաքական և պատմական կապերի նշանակությունը, երկու ժողովուրդների հարաբերությունները և խորհրդային հասարակության մեջ ձևավորված «բարեկամության» գաղափարը։ Նման նյութերում 1828 թվականը ներկայացվում էր որպես պատմական կարևոր սահմանագիծ, իսկ հետագա մեկուկես դարի իրադարձությունները դիտարկվում էին ռուս և հայ ժողովուրդների քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային հարաբերությունների զարգացման ընդհանուր պատկերի մեջ։ Մեթոդական բաժինները կարող էին առաջարկել թեմաների կառուցվածք, համապատասխան գրականության ընտրության սկզբունքներ, ցուցադրական նյութերի կազմակերպման եղանակներ և զանգվածային աշխատանքի տարբեր ձևեր։ Հրատարակության արժեքը ներկայում պայմանավորված է ոչ միայն ներկայացվող պատմական տեղեկություններով, այլև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու խորհրդային շրջանի պատմական հիշողության քաղաքականությունը և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով պատմական անցյալը ներկայացվում էր հանրային ու մշակութային հաստատություններում։ Աղբյուրագիտական քննության ժամանակ կարևոր է տարբերակել պատմական փաստերը դրանց ժամանակաշրջանային մեկնաբանություններից, քանի որ ժողովածուի գաղափարական բառապաշարը և շեշտադրումները արտացոլում են խորհրդային պաշտոնական պատմագրության առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ նյութը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի գրադարանային և մշակութային-լուսավորչական աշխատանքի պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե հոբելյանական տարեթվերն ինչպես էին ներառվում հաստատությունների գործունեության ծրագրերում։ Այսպիսով, ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես մեթոդական, պատմագիտական և մշակութային-քաղաքական աղբյուր, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու ինչպես հայ-ռուսական հարաբերությունների պատմական ներկայացման առանձնահատկությունները, այնպես էլ խորհրդային շրջանում պատմական գիտելիքի հանրայնացման և գաղափարական հաղորդակցության գործելակերպը։

Աշխատությունը նվիրված է սրտանոթային հիվանդությունների դեպքում անձի հոգեբանական առանձնահատկությունների, հուզական խանգարումների և կյանքի որակի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում կենսահոգեբանական մոտեցումն է, որի համաձայն հիվանդության ընթացքը և մարդու առօրյա կենսագործունեությունը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ միայն ֆիզիկական առողջության, այլև հոգեբանական և սոցիալական գործոնների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անձնային պրոֆիլի այն բնութագրերին, որոնք կարող են կապված լինել հիվանդության նկատմամբ անհատական արձագանքի, սթրեսային իրավիճակների ընկալման, հուզական վիճակի և առողջական սահմանափակումներին հարմարվելու առանձնահատկությունների հետ։ Հուզական ոլորտի ուսումնասիրությունը կարող է ներառել տրամադրության, տագնապային և դեպրեսիվ ախտանշանների, հոգեբանական լարվածության և ընդհանուր հուզական բարեկեցության գնահատում՝ առանց դրանք դիտարկելու սրտանոթային հիվանդությունների միակ կամ ուղղակի պատճառ։ Կարևոր ուղղություն է կյանքի որակի բազմակողմանի գնահատումը, որը կարող է ընդգրկել ֆիզիկական ակտիվության հնարավորությունները, առօրյա գործունեությունը, սոցիալական հարաբերությունները, հոգեբանական բարեկեցությունը և սեփական առողջական վիճակի սուբյեկտիվ ընկալումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել, թե սրտանոթային հիվանդության բնույթը և արտահայտվածությունը ինչպես են փոխկապակցվում հոգեբանական ցուցանիշների և կյանքի որակի տարբեր բաղադրիչների հետ։ Միաժամանակ անձնային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հիվանդների միջև անհատական տարբերությունները և հասկանալու, թե ինչու նույնատիպ ֆիզիկական սահմանափակումները տարբեր մարդկանց մոտ կարող են ուղեկցվել կյանքի որակի տարբեր գնահատականներով։ Մեթոդաբանական տեսանկյունից նման աշխատանքներում կարող են համադրվել կլինիկական տվյալները, ստանդարտացված հոգեբանական գնահատման գործիքները և կյանքի որակի հարցաթերթերը՝ ստացված ցուցանիշների միջև վիճակագրական կապերը բացահայտելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև բժշկական օգնության համալիր բնույթը՝ ցույց տալով հիվանդի հոգեբանական և սոցիալական վիճակի գնահատման նշանակությունը ընդհանուր առողջական պատկերի ըմբռնման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը գտնվում է սրտաբանության, բժշկական հոգեբանության և կյանքի որակի հետազոտությունների հատման տիրույթում և նպաստում է սրտանոթային հիվանդություններով մարդկանց առողջական վիճակի ավելի ամբողջական՝ ֆիզիկական, հոգեբանական և սոցիալական բաղադրիչները միավորող գիտական գնահատմանը։

Աշխատությունը նվիրված է α-ամինակարագաթթվի β-դիրքում հետերոցիկլային խմբեր պարունակող նոր ածանցյալների ստացման և դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով քիրալ և աքիրալ սինթեզի մոտեցումները։ Հետազոտության գիտական հիմքում ոչ սպիտակուցածին ամինաթթուների կառուցվածքային բազմազանության ընդլայնման խնդիրը և ստերեոքիմիական գործոնների նշանակության բացահայտումն է։ Հետերոցիկլային կառուցվածքային հատվածների ներմուծումը ամինաթթվային համակարգ կարող է էականորեն փոփոխել ստացված միացությունների ֆիզիկաքիմիական հատկությունները, տարածական կառուցվածքը և կենսաբանական համակարգերի հետ հնարավոր փոխազդեցությունները, ինչի պատճառով նման նյութերը հետաքրքրություն են ներկայացնում օրգանական, կենսաօրգանական և դեղագործական քիմիայի տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քիրալության խնդրին, քանի որ ամինաթթուների կենսաբանական և քիմիական հատկությունները հաճախ սերտորեն կապված են դրանց տարածական կառուցվածքի հետ։ Քիրալ սինթեզի մոտեցումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու որոշակի տարածական կառուցվածք ունեցող միացությունների ընտրողական առաջացման սկզբունքները, մինչդեռ աքիրալ մոտեցումը կարևոր է համապատասխան խառնուրդների ստացման և հետագա համեմատական ուսումնասիրության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր հետերոցիկլային կառուցվածքային հատվածների ազդեցությունը վերջնական ածանցյալների հատկությունների վրա, ինչպես նաև կառուցվածքի և ստերեոքիմիական բնութագրերի միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունները։ Ստացված միացությունների նույնականացման և բնութագրման համար օրգանական քիմիայում կիրառվող ֆիզիկաքիմիական ու սպեկտրային հետազոտությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հաստատելու դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և գնահատելու ստերեոքիմիական կազմը։ Կարևոր ուղղություն է նաև տարբեր կառուցվածքային տարբերակների համեմատությունը, որի միջոցով հնարավոր է բացահայտել հետերոցիկլային խմբի բնույթի և տարածական դասավորության ազդեցությունը նյութերի հատկությունների վրա։ Նման ածանցյալները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել որպես հետագա հիմնարար հետազոտությունների մոդելային միացություններ և որպես ավելի բարդ կենսաակտիվ մոլեկուլների ուսումնասիրության կառուցվածքային հիմքեր։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ամինաթթուների քիմիայի, հետերոցիկլային միացությունների, ստերեոքիմիայի և կենսաօրգանական քիմիայի մոտեցումները՝ նպաստելով կառուցվածքայինորեն փոփոխված ոչ սպիտակուցածին ամինաթթուների հատկությունների և ստացման ընդհանուր օրինաչափությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու՝ բարենպաստ, անվտանգ և առողջ շրջակա միջավայրում ապրելու հետ կապված իրավունքների իրավական բնույթի, բովանդակության և պաշտպանության միջազգային մեխանիզմների համալիր ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում շրջակա միջավայրի պահպանության և մարդու իրավունքների պաշտպանության փոխկապակցվածությունն է՝ դիտարկելով, թե բնապահպանական խնդիրներն ինչպես կարող են անդրադառնալ կյանքի, առողջության, մասնավոր և ընտանեկան կյանքի, սեփականության, տեղեկատվության մատչելիության և արդյունավետ իրավական պաշտպանության հետ կապված իրավունքների իրականացման վրա։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել էկոլոգիական իրավունքների դասակարգմանը՝ տարբերակելով նյութական և ընթացակարգային բաղադրիչները։ Նյութական բաղադրիչը վերաբերում է շրջակա միջավայրի այնպիսի պայմանների ապահովմանը, որոնք համատեղելի են մարդու արժանապատիվ և անվտանգ կենսագործունեության հետ, իսկ ընթացակարգային բաղադրիչը ներառում է բնապահպանական տեղեկատվություն ստանալու, շրջակա միջավայրին վերաբերող որոշումների ընդունմանը մասնակցելու և իրավական պաշտպանության միջոցներից օգտվելու հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է միջազգային իրավունքի դերը համապատասխան չափանիշների ձևավորման գործում՝ ուշադրություն դարձնելով համընդհանուր և տարածաշրջանային իրավական համակարգերի փոխազդեցությանը։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային պայմանագրերի, հռչակագրերի, բնապահպանական համաձայնագրերի, մարդու իրավունքների պաշտպանության մարմինների և միջազգային դատական ու վերահսկողական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Իրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պետությունների պարտավորությունների բնույթը՝ ներառյալ շրջակա միջավայրին հասցվող վնասների կանխարգելումը, բնապահպանական ռիսկերի գնահատումը, հանրությանը համապատասխան տեղեկատվության տրամադրումը և արդյունավետ պաշտպանության մեխանիզմների ստեղծումը։ Կարող են քննության առնվել նաև անդրսահմանային բնապահպանական խնդիրները, քանի որ աղտոտումը, կլիմայական փոփոխությունները և բնական ռեսուրսների օգտագործման հետևանքները հաճախ չեն սահմանափակվում մեկ պետության տարածքով և պահանջում են միջազգային համագործակցություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է միջազգային չափանիշների և ներպետական իրավակարգավորման փոխհարաբերությունը՝ պարզելու, թե միջազգային պարտավորություններն ինչ մեխանիզմներով են արտացոլվում ազգային օրենսդրության և իրավակիրառ պրակտիկայի մեջ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է մարդու իրավունքների միջազգային իրավունքի և միջազգային բնապահպանական իրավունքի մոտեցումները՝ ներկայացնելով էկոլոգիական իրավունքների պաշտպանության իրավական հիմքերը, դրանց իրականացման երաշխիքները և միջազգային իրավական գործիքակազմի նշանակությունը մարդու ու շրջակա միջավայրի արդյունավետ պաշտպանության համար։

Աշխատությունը նվիրված է համակարգ-բյուրեղի վրա (System-on-Chip, SoC) բարդ ինտեգրալ համակարգերի մոդուլային նախագծման ընթացքում համակարգային մակարդակի թեստային տեղեկատվության ստեղծման, մշակման և մեկնաբանման ծրագրային միջավայրի մշակման ու հետազոտման խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում նախագծվող համակարգի առանձին ֆունկցիոնալ մոդուլների և դրանց փոխազդեցության ստուգման համար անհրաժեշտ թեստային տվյալների ավտոմատ ձևավորումն է, ինչպես նաև ստացված արդյունքների վերլուծությունը՝ հնարավոր նախագծային սխալների հայտնաբերման նպատակով։ Մոդուլային մոտեցման դեպքում համակարգը կառուցվում է նախապես մշակված կամ վերօգտագործվող բաղադրիչների հիման վրա, ինչը կարող է զգալիորեն արագացնել նախագծման գործընթացը, սակայն միաժամանակ մեծացնում է տարբեր մոդուլների համատեղ աշխատանքի և միջմոդուլային կապերի ստուգման նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել թեստային հաջորդականությունների ձևավորման սկզբունքները, մոդուլների մուտքային և ելքային ազդանշանների ներկայացումը, համակարգային մակարդակում ֆունկցիոնալ վարքի մոդելավորումը և թեստավորման արդյունքների ավտոմատ մեկնաբանման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այնպիսի ծրագրային միջավայրի կառուցվածքին, որը հնարավորություն է տալիս միավորել թեստերի գեներացումը, մոդելավորման գործընթացը, ստացված տվյալների հավաքագրումը և արդյունքների վերլուծությունը մեկ ընդհանուր նախագծային հոսքի մեջ։ Կարևոր խնդիր է թեստավորման ծավալի և հաշվարկային բարդության կառավարումը, քանի որ ժամանակակից ինտեգրալ համակարգերը կարող են ներառել մեծ թվով փոխկապակցված ֆունկցիոնալ հանգույցներ։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է առանձնացնել համակարգի առավել նշանակալի վիճակներն ու փոխազդեցությունները և ապահովել դրանց նպատակային ստուգումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև թեստային տեղեկատվության ձևաչափերի միասնականացմանը և տարբեր նախագծային մոդուլների միջև տվյալների փոխանակման կազմակերպմանը, ինչը կարևոր է վերօգտագործվող բաղադրիչների վրա հիմնված նախագծման համար։ Ստացված արդյունքների մեկնաբանման միջոցները կարող են հնարավորություն տալ համեմատելու սպասվող և փաստացի վարքը, հայտնաբերելու անհամապատասխանությունները և տեղայնացնելու դրանց հնարավոր աղբյուրը համակարգի համապատասխան հատվածներում։ Նման միջավայրերի զարգացումը կարևոր նշանակություն ունի էլեկտրոնային նախագծման ավտոմատացման համակարգերի համար՝ նպաստելով նախագծման վաղ փուլերում սխալների հայտնաբերմանը և վերջնական համակարգի ֆունկցիոնալ հուսալիության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ինտեգրալ սխեմաների ավտոմատացված նախագծման, համակարգային մոդելավորման, ֆունկցիոնալ ստուգման և թեստային տեղեկատվության մշակման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով կատարելագործել մոդուլային սկզբունքով կառուցվող համակարգ-բյուրեղների նախագծման և ստուգման գործընթացները։

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական կարգավիճակի տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի հանձնաժողովների կազմակերպման և գործունեության օրինակով։ Հետազոտության առանցքում հանձնաժողովների տեղն է խորհրդարանի ներքին կառուցվածքում, դրանց ձևավորման սկզբունքները, իրավասությունների շրջանակը, գործունեության կազմակերպման ձևերը և խորհրդարանի հիմնական գործառույթների իրականացմանը մասնակցության առանձնահատկությունները։ Իրավահամեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Հայաստանի խորհրդարանական համակարգը համադրել այլ պետություններում գործող համապատասխան ինստիտուտների հետ՝ բացահայտելով ընդհանուր օրինաչափություններն ու ազգային կարգավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել մշտական, ժամանակավոր և քննիչ հանձնաժողովների իրավական բնույթի տարբերություններին, դրանց կազմավորման հիմքերին և գործունեության նպատակներին։ Մշտական հանձնաժողովները դիտարկվում են որպես օրենսդրական աշխատանքի կարևոր կառուցվածքային օղակներ, որոնց շրջանակում իրականացվում են օրենքների նախագծերի և խորհրդարանի իրավասությանը վերաբերող այլ հարցերի նախնական քննարկումը, մասնագիտական ուսումնասիրությունը և համապատասխան եզրակացությունների ձևավորումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հանձնաժողովների մասնակցությունը խորհրդարանական վերահսկողությանը, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու օրենսդիր և գործադիր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները։ Քննության առարկա կարող են լինել հանձնաժողովների կազմի ձևավորման սկզբունքները, խորհրդարանական խմբակցությունների ներկայացվածությունը, հանձնաժողովների նախագահների և անդամների իրավական դիրքը, նիստերի կազմակերպման կարգը և որոշումների ընդունման ընթացակարգերը։ Իրավահամեմատական վերլուծության միջոցով կարող են համադրվել տարբեր խորհրդարանական համակարգերում հանձնաժողովներին վերապահված լիազորությունները և խորհրդարանական մեծամասնության ու փոքրամասնության մասնակցության երաշխիքները։ Կարևորվում է նաև հանձնաժողովների գործունեության հրապարակայնության, մասնագիտական փորձաքննության և օրենսդրական գործընթացի արդյունավետության փոխկապակցվածությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ իրավական կարգավորման կատարելագործման խնդիրներին՝ գնահատելով, թե հանձնաժողովների իրավասությունների և ընթացակարգերի հստակ սահմանումը որքանով է նպաստում խորհրդարանի օրենսդրական ու վերահսկողական գործառույթների արդյունավետ իրականացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է սահմանադրական իրավունքի, խորհրդարանական իրավունքի և համեմատական իրավագիտության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական բնույթի, կազմակերպման սկզբունքների և Ազգային ժողովի գործունեության մեջ դրանց ինստիտուցիոնալ նշանակության վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է տեսողական օրգանի վնասվածքներով հիվանդների վիճակի գնահատման և բուժման ընթացքի վերահսկման համար կենսաբանական մոնիթորինգի նոր մոտեցման մշակման ու կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը ներկայացվել է որպես բժշկական գիտությունների թեկնածուական աշխատանք Երևանի պետական բժշկական համալսարանում 2000 թվականին։ Հետազոտության առանցքում վնասված աչքում տեղի ունեցող կենսաբանական և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների օբյեկտիվ գնահատումն է, որը կարող է լրացնել ավանդական ակնաբուժական հետազոտությունները և նպաստել հիվանդության ընթացքի դինամիկ վերահսկմանը։ Տեսողական օրգանի վնասվածքների դեպքում կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն կառուցվածքային փոփոխությունների հայտնաբերումը, այլև հյուսվածքների արձագանքի, բորբոքային գործընթացների և վերականգնման ընթացքի գնահատումը։ Այդ պատճառով կենսամոնիթորինգը կարող է դիտարկվել որպես տարբեր կենսաբանական ցուցանիշների պարբերական հետազոտման համակարգ, որի միջոցով հնարավոր է հետևել հիվանդի վիճակի փոփոխություններին բուժման տարբեր փուլերում։ Հետազոտության շրջանակում առանձնահատուկ հետաքրքրություն կարող են ներկայացնել աչքի տեղային կենսաբանական միջավայրի ցուցանիշները և դրանց փոփոխությունների կապը վնասվածքի բնույթի ու կլինիկական ընթացքի հետ։ Հեղինակի հետագա հրապարակումներում տվյալ աշխատանքը հիշատակվել է աչքի հյուսվածքների արձագանքի գնահատման և ֆիզիկական ազդեցությունների նկատմամբ կենսաբանական զգայունության ուսումնասիրությունների համատեքստում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրելու կլինիկական զննման արդյունքները կենսաբանական ցուցանիշների հետ և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու վնասվածքից հետո տեղի ունեցող գործընթացների մասին։ Կարևոր ուղղություն է նաև տարբեր ցուցանիշների ախտորոշիչ և կանխատեսական արժեքի գնահատումը՝ պարզելու, թե դրանց փոփոխությունները որքանով կարող են արտացոլել վնասվածքի ընթացքը կամ վերականգնման դինամիկան։ Կենսամոնիթորինգի կիրառումը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև բուժման արդյունքների օբյեկտիվ գնահատման համար՝ հնարավորություն տալով նույն հիվանդի տվյալները համեմատել տարբեր ժամանակահատվածներում։ Միաժամանակ նման մեթոդների կլինիկական արժեքը կախված է դրանց վերարտադրելիությունից, զգայունությունից և ստացված տվյալների ճիշտ մեկնաբանությունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ակնաբուժության, ակնաբուժական վնասվածքաբանության, կլինիկական ախտորոշման և կենսաբանական մոնիթորինգի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով կատարելագործել տեսողական օրգանի վնասվածքներով հիվանդների վիճակի գնահատումն ու դինամիկ հսկողությունը։

Աշխատությունը համաշխարհային պատմության ընդհանրացնող շարադրանք է, որը տարբեր ժողովուրդների և պետությունների անցյալը ներկայացնում է հնագույն ժամանակներից մինչև XIX դարի սկզբի քաղաքական իրադարձությունները։ Այն կապված է ֆրանսիացի պատմագիր և հոգևորական Կլոդ-Ֆրանսուա-Քսավիե Միլոյի պատմագիտական ժառանգության հետ և պատկանում է համընդհանուր պատմության այն ավանդույթին, որի նպատակն էր մեկ միասնական ժամանակագրական ու պատճառահետևանքային համակարգում ներկայացնել մարդկության քաղաքական և քաղաքակրթական զարգացումը։ Շարադրանքի շրջանակում կարող են ընդգրկվել Հին Արևելքի հասարակությունները, Հունաստանի և Հռոմի պատմությունը, միջնադարյան եվրոպական պետությունների ձևավորումը, նոր ժամանակների միապետությունների զարգացումը, պատերազմները, դիվանագիտական հարաբերությունները, պետական կառավարման փոփոխությունները և եվրոպական ուժերի փոխհարաբերությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի պատմական նյութի լայն աշխարհագրական ընդգրկումը, որի միջոցով տարբեր ժողովուրդների անցյալը փորձ է արվում ներկայացնել համաշխարհային պատմության ընդհանուր ընթացքի մաս։ Աշխատության հետագա հրատարակություններում և լրացումներում պատմական շարադրանքը հասցվել է հեղինակի սկզբնական ժամանակագրական սահմաններից ավելի ուշ ժամանակաշրջան՝ ներառելով XVIII դարի վերջի և XIX դարի սկզբի խոշոր քաղաքական վերափոխումները։ 1815 թվականով ավարտվող տարբերակի համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն Ֆրանսիական հեղափոխությունից, Նապոլեոնյան ժամանակաշրջանից և եվրոպական քաղաքական համակարգի վերակազմավորումից բխող պատմական զարգացումները։ Նյութի կազմակերպման ընթացքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրադարձությունների ժամանակագրական հաջորդականությունը, սակայն պատմությունը ներկայացվում է նաև պատճառների ու հետևանքների բացահայտման, պետական կառավարման ձևերի և քաղաքական գործիչների գործունեության գնահատման միջոցով։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն այնտեղ ամփոփված պատմական տեղեկությունների, այլև XVIII–XIX դարերի պատմագիտական մտածողության ուսումնասիրման համար։ Դրա միջոցով հնարավոր է դիտարկել, թե եվրոպական պատմագրությունը տվյալ ժամանակաշրջանում ինչպես էր կառուցում «համաշխարհային պատմության» գաղափարը, ինչ ժողովուրդների և տարածաշրջանների էր հատկացնում առավել մեծ ուշադրություն և ինչ սկզբունքներով էր մեկնաբանում քաղաքական ու հասարակական փոփոխությունները։ Ժամանակակից հետազոտության տեսանկյունից աշխատության որոշ պատկերացումներ ու գնահատականներ կարող են համարվել ժամանակաշրջանով պայմանավորված և պահանջել համեմատություն նորագույն պատմագիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը արժեքավոր օրինակ է համընդհանուր պատմության դասական պատմագրական ավանդույթի՝ միաժամանակ ծառայելով որպես պատմական գիտելիքի տարածման և XIX դարի սկզբի եվրոպական պատմական աշխարհընկալման ուսումնասիրման աղբյուր։

Աշխատությունը կենսագրական և մատենագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Դավիթ անունով պատմական կամ մտավոր գործչի կյանքի, գործունեության և գրավոր ժառանգության քննությանը։ Վերնագրի կրճատ ձևը չի հստակեցնում, թե հատկապես որ Դավիթին է վերաբերում ուսումնասիրությունը, ուստի դրա բովանդակությունը նպատակահարմար է բնութագրել որպես անձի կենսագրությունն ու ստեղծագործությունները համատեղ ներկայացնող պատմաբանասիրական աշխատություն։ Հետազոտության կառուցվածքում կարող են ներկայացվել տվյալ գործչի ծագման, կրթության, մտավոր ձևավորման, գործունեության հիմնական փուլերի և ժամանակակիցների հետ ունեցած կապերի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրան վերագրվող աշխատություններին՝ դրանց բովանդակության, թեմատիկ ուղղվածության, ստեղծման հանգամանքների և գիտական կամ մշակութային նշանակության բացահայտմամբ։ Կարևոր խնդիր է նաև ստեղծագործությունների իսկության և հեղինակային պատկանելության քննությունը, հատկապես այն դեպքերում, երբ երկերը պահպանվել են ձեռագրերով, ավելի ուշ ընդօրինակություններով կամ տարբեր խմբագրություններով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել հայտնի ձեռագրերի և հրատարակությունների նկարագրություն, տարբեր բնագրերի համեմատություն և դրանց տարածման պատմության վերաբերյալ դիտարկումներ։ Կենսագրական տեղեկությունները կարող են համադրվել ժամանակակից կամ ավելի ուշ պատմական աղբյուրների վկայությունների հետ՝ փորձելով տարբերակել փաստական տվյալները ավանդական հաղորդումներից և հետագա մեկնաբանություններից։ Եթե ուսումնասիրվող անձը կապված է փիլիսոփայական, աստվածաբանական, պատմագրական կամ բանասիրական գործունեության հետ, առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նրա գաղափարների տեղին համապատասխան մտավոր ավանդույթի զարգացման մեջ։ Ֆրանսերենով շարադրված նման ուսումնասիրությունները հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև հայագիտական և արևելագիտական գիտելիքի եվրոպական շրջանառության պատմության տեսանկյունից, քանի որ դրանց միջոցով ձեռագրային ու գրական ժառանգությունը ներկայացվել է ավելի լայն գիտական հանրությանը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև պատմագրության պատմության համար՝ ցույց տալով, թե տվյալ ժամանակաշրջանի հետազոտողները ինչ աղբյուրներով և մեթոդներով էին վերականգնում միջնադարյան կամ վաղ շրջանի հեղինակների կենսագրությունն ու մատենագրական ժառանգությունը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը համադրում է կենսագրական, աղբյուրագիտական, մատենագիտական և բանասիրական ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով համակարգված ներկայացնել ուսումնասիրվող գործչի կյանքն ու նրա գրավոր ժառանգության նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Մարիետա Շահինյանի հրապարակախոսական ժառանգության մեջ Հայաստանի կերպարի ձևավորման, զարգացման և գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հեղինակի՝ Հայաստանին վերաբերող ակնարկները, հոդվածները, ճանապարհորդական գրառումները և հրապարակախոսական այլ նյութերն են, որոնց միջոցով բացահայտվում են երկրի պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, բնաշխարհի և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունների վերաբերյալ նրա ընկալումները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես է Հայաստանը ներկայանում ոչ միայն որպես աշխարհագրական տարածք, այլև որպես պատմական հիշողության, ազգային մշակույթի և հասարակական զարգացման բազմաշերտ միջավայր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել փաստագրական նյութի և հեղինակային մեկնաբանության փոխհարաբերությանը, քանի որ հրապարակախոսական խոսքում իրական իրադարձությունների նկարագրությունը հաճախ զուգորդվում է անձնական տպավորությունների, գնահատականների և գեղարվեստական պատկերավորման միջոցների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայկական քաղաքների ու գյուղերի, բնության, մշակութային հուշարձանների, մարդկանց առօրյայի և հասարակական գործընթացների նկարագրությունները՝ պարզելու դրանց դերը Հայաստանի ամբողջական կերպարի ձևավորման մեջ։ Կարևոր ուղղություն է նաև հրապարակախոսական լեզվի և ոճի քննությունը՝ ներառելով փաստականության, պատկերավորության, հուզականության, հեղինակային դիրքորոշման և լրագրողական դիտարկման համադրությունը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված նյութերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի վերաբերյալ հեղինակի պատկերացումների փոփոխությունները և դրանք կապելու նրա կենսագրական փորձի ու ժամանակաշրջանի հասարակական միջավայրի հետ։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ ազգային և մշակութային ինքնության թեման՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես են ներկայացվում պատմական ժառանգությունը, լեզուն, գրականությունը, արվեստը և հասարակության մշակութային հիշողությունը։ Միաժամանակ հրապարակախոսական նյութերը կարևոր է դիտարկել դրանց ստեղծման պատմական ու գաղափարական պայմանների շրջանակում, քանի որ խորհրդային ժամանակաշրջանի մամուլն ու հրապարակախոսությունը գործում էին որոշակի հասարակական և գաղափարական համակարգում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու փաստագրական տեղեկատվությունը, հեղինակային դիտարկումները և ժամանակաշրջանին բնորոշ մեկնաբանությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է գրականագիտության, լրագրագիտության, հրապարակախոսության տեսության և հայագիտական ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայաստանի թեմայի տեղն ու նշանակությունը Մարիետա Շահինյանի ստեղծագործական ժառանգության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի բանաստեղծական լեզվի և անհատական ոճի համակողմանի լեզվաբանական ու գրականագիտական ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական տարբեր շրջանների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում բանաստեղծի բառապաշարի, պատկերավորման համակարգի, քերականական կառուցվածքների, խոսքային արտահայտչամիջոցների, տաղաչափական առանձնահատկությունների և դրանց միջոցով ձևավորվող ինքնատիպ գեղարվեստական աշխարհի բացահայտումն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բառընտրությանը՝ ուսումնասիրելով գրական հայերենի, ժողովրդախոսակցական շերտերի, հնաբանությունների, նորաբանությունների, փոխառությունների և հեղինակային բառաստեղծման փոխհարաբերությունները։ Կարևոր ուղղություն է փոխաբերությունների, մակդիրների, համեմատությունների, խորհրդանիշների, կրկնությունների և հակադրությունների քննությունը, քանի որ դրանք էական դեր ունեն բանաստեղծական պատկերների, հուզական լարվածության և գաղափարական շեշտադրումների ձևավորման մեջ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև շարահյուսական կազմակերպմանը՝ պարզաբանելով կարճ ու ընդարձակ նախադասությունների, զուգահեռ կառույցների, բացականչական և հարցական ձևերի, բառերի անսովոր դասավորության ու խոսքային ռիթմի գեղարվեստական գործառույթները։ Բանաստեղծական հնչողության տեսանկյունից կարող են ուսումնասիրվել հանգավորման համակարգը, ռիթմը, հնչյունական կրկնությունները և բառերի երաժշտական կազմակերպումը՝ ցույց տալով դրանց մասնակցությունը ստեղծագործության ընդհանուր տրամադրության ձևավորմանը։ Առանձին նշանակություն ունի ստեղծագործական տարբեր փուլերի համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվաոճական որոնումների զարգացմանը, բանաստեղծական ձևերի փոփոխությանը և գեղարվեստական արտահայտության նոր միջոցների յուրացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող է քննվել նաև անհատական ոճի կապը XX դարի հայ գրական լեզվի զարգացման, ժամանակաշրջանի գրական շարժումների և համաշխարհային պոեզիայի գեղարվեստական նորարարությունների հետ։ Բանաստեղծի լեզուն այս համատեքստում ներկայանում է որպես ոչ միայն ստեղծագործական անհատականության արտահայտություն, այլև հայ բանաստեղծական խոսքի հնարավորությունների ընդլայնման կարևոր երևույթ։ Լեզվական և գրականագիտական վերլուծությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձևի ու բովանդակության փոխկապակցվածությունը և պարզելու, թե լեզվական յուրաքանչյուր մակարդակ ինչպես է մասնակցում ստեղծագործության իմաստային ու հուզական ամբողջության կառուցմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր ներդրում է չարենցագիտության և հայ գեղարվեստական խոսքի ուսումնասիրության մեջ՝ համակարգված կերպով ներկայացնելով բանաստեղծի լեզվական վարպետությունն ու ոճական ինքնատիպությունը։

Աշխատությունը պատմավավերագրական բնույթի աղբյուր է, որը կենտրոնանում է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների և զանգվածային կոտորածների նկարագրության վրա՝ հատկապես XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին տեղի ունեցած իրադարձությունների համատեքստում։ Նյութում պատմական դեպքերը ներկայացվում են ժամանակակիցների վկայությունների, հաղորդումների, հրապարակումների և հեղինակային դիտարկումների միջոցով՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու հայ բնակչության վիճակի, տեղահանությունների, համայնքային կյանքի խաթարման և ստեղծված հումանիտար ճգնաժամի վերաբերյալ։ Հետազոտական տեսանկյունից կարևոր է աշխատության սկզբնաղբյուրային բնույթը, քանի որ այն արտացոլում է ոչ միայն նկարագրվող իրադարձությունները, այլև այն ժամանակաշրջանի հասարակական ու քաղաքական ընկալումները։ Հեղինակի ներկայացրած տեղեկությունները կարող են ընդգրկել տարբեր բնակավայրերում տեղի ունեցած դեպքեր, բնակչության սոցիալական վիճակի փոփոխություններ, օգնության կազմակերպման փորձեր և միջազգային հանրության արձագանքների վերաբերյալ դիտարկումներ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական իրադարձությունների ժամանակագրական և աշխարհագրական համատեքստի վերականգնումը, որը հնարավորություն է տալիս առանձին դրվագները դիտարկել Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքական զարգացումների և հայկական հարցի միջազգային քննարկումների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր նյութ տրամադրել նաև պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես են բռնությունների ականատեսներն ու ժամանակակից հեղինակները փաստագրել և մեկնաբանել տեղի ունեցածը։ Միաժամանակ նման աղբյուրների գիտական օգտագործումը պահանջում է աղբյուրագիտական քննություն՝ հեղինակի դիրքորոշման, օգտագործված տեղեկությունների ծագման, դրանց ստուգելիության և այլ ժամանակակից փաստաթղթերի հետ համապատասխանության գնահատմամբ։ Այլ վկայությունների, դիվանագիտական փաստաթղթերի, մամուլի հրապարակումների և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունների հետ համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատելու ներկայացված տեղեկությունների պատմական նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը կարևոր աղբյուր է ուշ օսմանյան ժամանակաշրջանի հայոց պատմության, հայկական հարցի, զանգվածային բռնությունների պատմության և դրանց միջազգային արձագանքի ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանում պատմական իրադարձությունների փաստագրման ու հանրայնացման առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ռուսերենի բայական համակարգի ուսուցման լեզվաբանական և մեթոդական հիմքերի ուսումնասիրությանը չինախոս ուսանողների համար՝ ռուսերենի և չինարենի հակադրական վերլուծության կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում երկու լեզուների բայական համակարգերի կառուցվածքային ու գործառական տարբերությունների բացահայտումն է և դրանց հիման վրա ուսուցման ընթացքում առաջացող բնորոշ դժվարությունների կանխատեսումն ու համակարգումը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հանգամանքին, որ ռուսերենում բայը բնութագրվում է ձևաբանական հարուստ համակարգով, մինչդեռ չինարենում բազմաթիվ քերականական իմաստներ արտահայտվում են այլ լեզվական միջոցներով։ Այս տարբերությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ ժամանակի, կերպի, եղանակի, դեմքի և թվի հետ կապված ռուսերեն ձևերի յուրացման գործընթացում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ռուսերենի կատարյալ և անկատար կերպերի հակադրության ուսումնասիրությունը, քանի որ գործողության ընթացքը, ավարտվածությունը և արդյունքը երկու լեզուներում կարող են արտահայտվել կառուցվածքային տարբեր միջոցներով։ Քննության առարկա կարող են դառնալ նաև ռուսերեն բայերի խոնարհումը, անցյալ, ներկա և ապառնի ժամանակների ձևավորումը, շարժման բայերը, վերադարձական ձևերը, բայական կառավարումը և նախածանցների միջոցով իմաստային փոփոխությունների արտահայտումը։ Հակադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու այն դեպքերը, երբ սովորողի մայրենի լեզվի կառուցվածքը կարող է նպաստել ռուսերենի որոշ երևույթների ընկալմանը, ինչպես նաև այն ոլորտները, որտեղ լեզուների տարբերությունները կարող են հանգեցնել փոխանցման ազդեցության և համակարգային սխալների։ Այդ տվյալների հիման վրա կարող են մշակվել քերականական նյութի ներկայացման հաջորդականության, վարժությունների ընտրության և հաղորդակցական իրավիճակներում բայական ձևերի ամրապնդման մեթոդական սկզբունքներ։ Կարևորվում է ոչ միայն ձևերի մեխանիկական յուրացումը, այլև դրանց իմաստային ու գործառական տարբերությունների գիտակցումը՝ սովորողին հնարավորություն տալով համապատասխան բայական ձևն ընտրել խոսքային կոնկրետ իրավիճակում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև չինախոս ուսանողների բնորոշ սխալների դասակարգում և դրանց լեզվաբանական պատճառների բացահայտում, ինչը կարևոր հիմք է նպատակային ուսուցման ռազմավարությունների ձևավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հակադրական լեզվաբանության, ռուսերենի քերականության, երկրորդ լեզվի յուրացման տեսության և օտար լեզվի դասավանդման մեթոդիկայի մոտեցումները՝ նպաստելով չինախոս ուսանողների համար ռուսերենի բայական համակարգի առավել համակարգված և լեզվաբանորեն հիմնավորված ուսուցման կազմակերպմանը։