History

Հայաստանը 1912-1920 թվականներին-ը նորագույն պատմության ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի և Հայաստանի քաղաքական, ռազմական և հասարակական զարգացումները 1912-ից մինչև 1920 թվականները՝ ընդգրկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջանը, Օսմանյան կայսրության անկման գործընթացները, Հայոց ցեղասպանության հետևանքները և հայկական պետականության վերականգնման փորձերը, աշխատությունում մանրամասն վերլուծվում են 1915 թվականի ողբերգական իրադարձությունները և դրանց ազդեցությունը հայ ժողովրդագրական, սոցիալական և քաղաքական կառուցվածքի վրա, ինչպես նաև անդրադարձ է կատարվում կամավորական շարժումներին, հայկական զինված ուժերի ձևավորմանը և Կովկասյան ճակատում տեղի ունեցած ռազմական գործողություններին, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1918 թվականին Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծմանը, նրա պետականաշինական քայլերին, արտաքին քաղաքական մարտահրավերներին, տնտեսական դժվարություններին և ներքին քաղաքական զարգացումներին, ինչպես նաև 1920 թվականի բարդ շրջափուլին, երբ տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների ազդեցությամբ փոխվեց Հայաստանի պետական կարգավիճակը, աշխատությունը փորձում է ամբողջական պատկեր տալ այդ վճռորոշ ժամանակահատվածի մասին՝ ցույց տալով ինչպես ազգային գոյատևման պայքարը, այնպես էլ պետականության ձևավորման բարդ ընթացքը։

1920–1930-ական թվականներին Թուրքիայի քաղաքական համակարգը ձևավորվում և արմատական կերպով վերափոխվում էր Օսմանյան կայսրության անկումից հետո ստեղծված նոր պետականության՝ Թուրքիայի Հանրապետության շրջանակներում։ Այս շրջանը կապված է Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի ղեկավարությամբ իրականացված պետականաշինության գործընթացի հետ, որի հիմքում դրված էր կենտրոնացված, աշխարհիկ և ազգայնական պետության ստեղծումը։ 1920 թվականին ձևավորվեց Թուրքիայի Ազգային Մեծ Ժողովը Անկարայում, որը դարձավ նոր քաղաքական իշխանության հիմնական կենտրոնը և աստիճանաբար փոխարինեց սուլթանական համակարգին։ 1922 թվականին վերացվեց սուլթանությունը, իսկ 1923 թվականին հռչակվեց Թուրքիայի Հանրապետությունը, ինչը նշանավորեց նոր պետական կարգի իրավական հաստատումը։ Քաղաքական համակարգը փաստացի դարձավ միակուսակցական՝ հիմնված Հանրապետական Ժողովրդական կուսակցության վրա, որը ղեկավարում էր պետական կառավարման բոլոր հիմնական ուղղությունները։ Պետությունը որդեգրեց խիստ կենտրոնացված կառավարման մոդել, որտեղ գործադիր իշխանությունը գերակշռում էր օրենսդիրի նկատմամբ, իսկ կուսակցությունը և պետական ինստիտուտները գործնականում միաձուլված էին։ 1920–1930-ականներին իրականացվեցին լայնածավալ բարեփոխումներ՝ իրավական համակարգի աշխարհիկացում, կրոնական ինստիտուտների ազդեցության սահմանափակում, կրթական համակարգի միավորում և արևմտյան իրավական մոդելների ընդունում։

Ստեղծագործությունը ներկայացվում է որպես հին հավատալիքների, դիցաբանական պատկերացումների և առասպելական պատմությունների վերակառուցված համակարգ, որտեղ հեղինակը՝ Արթուր Արմին, փորձում է համադրել տարբեր հին աղբյուրներից և ավանդական բանահյուսությունից վերցված մոտիվներ՝ ստեղծելով ամբողջական դիցաբանական աշխարհայացք։ Գրքում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում հեթանոսական աստվածությունների, ծիսակարգերի և խորհրդանշական պատկերների մեկնաբանությունները, որոնք ներկայացվում են որպես նախաքրիստոնեական հավատքի համակարգի մաս։ Հեղինակը փորձում է վերականգնել կամ վերաիմաստավորել հին հայկական և տարածաշրջանային դիցաբանական մտածողության շերտերը՝ ընդգծելով բնության ուժերի, տիեզերքի կարգի և մարդու ու աստվածայինի հարաբերության մասին պատկերացումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը ունի ավելի շատ մեկնաբանական և վերականգնողական բնույթ, որտեղ պատմական, առասպելական և փիլիսոփայական տարրերը միահյուսվում են մեկ գաղափարական կառուցվածքի մեջ։

Գիտական-մշակութաբանական ուսումնասիրություն է, որտեղ հեղինակը փորձում է ներկայացնել պատմական Հայաստանի դերը որպես բազմաշերտ քաղաքակրթական տարածք և տարբեր էթնիկ ու մշակութային ազդեցությունների հատման ու փոխազդեցության կենտրոն։ Աշխատության մեջ քննարկվում է այն գաղափարը, որ Հայաստանը հնագույն ժամանակներից հանդես է եկել ոչ միայն որպես առանձին էթնոսի ձևավորման միջավայր, այլ նաև որպես տարածաշրջանային մշակութային համակարգերի փոխհանդիպման ու համադրման օջախ։ Հեղինակը անդրադառնում է պատմական աղբյուրներին, հնագիտական տվյալներին և մշակութային ժառանգությանը՝ փորձելով ցույց տալ, թե ինչպես են տարբեր ժողովուրդների, լեզուների և ավանդույթների փոխազդեցությունները ձևավորել հայկական քաղաքակրթության բազմաշերտ կառուցվածքը։ Գրքում կարևորվում է նաև «վեր էթնիկական մշակույթ» հասկացությունը, որը դիտարկվում է որպես ազգային սահմաններից դուրս գտնվող, ավելի լայն քաղաքակրթական միավորների համադրման արդյունք։ Նյութը ներկայացվում է միջգիտական մոտեցմամբ՝ համադրելով պատմություն, մշակութաբանություն և լեզվաբանություն, ինչի շնորհիվ ստեղծվում է Հայաստանի պատմական դերի ավելի լայն և համակողմանի պատկերացում։

Այս գիրքը ներկայացնում է Իրանի պատմական զարգացման ամբողջական պատկերը՝ սկսած հին պարսկական քաղաքակրթություններից մինչև ժամանակակից պետության ձևավորումն ու քաղաքական վերափոխումները։ Այն անդրադառնում է Աքեմենյան, Պարթևական և Սասանյան դինաստիաների պետական կառուցվածքներին, մշակութային նվաճումներին և տարածաշրջանային ազդեցությանը, ինչպես նաև իսլամական նվաճումներից հետո Իրանի հասարակական և քաղաքական փոփոխություններին։ Գրքում քննարկվում են Սեֆյանների շրջանը, պետության կենտրոնացման գործընթացները, արտաքին քաղաքական հարաբերությունները Օսմանյան կայսրության և եվրոպական պետությունների հետ, ինչպես նաև նորագույն պատմության կարևոր փուլերը՝ Քաջարների և Պահլավիների ժամանակաշրջանները։ Հեղինակը վերլուծում է նաև Իրանի հեղափոխության, ժամանակակից պետական համակարգի ձևավորման և տարածաշրջանային դերակատարման հիմնական առանձնահատկությունները։ Նյութը հիմնված է պատմական աղբյուրների և գիտական հետազոտությունների վրա՝ ներկայացնելով Իրանի պատմությունը որպես բազմաշերտ և շարունակական քաղաքակրթական գործընթաց։

Հայ ժողովրդի պատմության քրեստոմատիա. Հատոր 2-ը աղբյուրագիտական ժողովածու է, որը շարունակում է առաջին հատորի տրամաբանությունը և ներառում է հայ ժողովրդի պատմության հետագա փուլերի վերաբերյալ սկզբնաղբյուրների ընտրանի՝ հիմնականում ընդգրկելով նոր և նորագույն շրջանը, որտեղ ներկայացվում են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային գործընթացները արտացոլող փաստաթղթեր, պատմիչների վկայություններ, պաշտոնական արձանագրություններ և հրապարակախոսական նյութեր, աշխատությունում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների ազդեցության տակ ձևավորված պատմական իրավիճակին, ազգային-ազատագրական շարժումներին, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծմանն ու գործունեությանը, ինչպես նաև 20-րդ դարի սկզբի ճակատագրական իրադարձություններին, ներառյալ պատերազմական և ժողովրդագրական ծանր փոփոխությունները, միաժամանակ նյութերը ուղեկցվում են գիտական մեկնաբանություններով, որոնք օգնում են հասկանալ աղբյուրների տարբեր տեսակետները, դրանց արժանահավատությունը և պատմական համատեքստը, աշխատությունը ծառայում է որպես կարևոր ուսումնական և հետազոտական գործիք՝ զարգացնելով աղբյուրների քննադատական ընթերցման հմտությունները և խորացնելով հայ ժողովրդի նորագույն պատմության ընկալումը։

Վերսալյան պալատ (Վերսալ) Ֆրանսիայի պատմական և մշակութային ամենանշանավոր համալիրներից է, որը գտնվում է Փարիզի մոտակայքում՝ Վերսալ քաղաքում։ Այն կառուցվել է XVII դարում՝ Լյուդովիկոս XIV թագավորի օրոք և դարձել է Ֆրանսիայի բացարձակ միապետության խորհրդանիշը։ Վերսալյան պալատը հայտնի է իր շքեղ ճարտարապետությամբ, մեծ դահլիճներով, հայելիների սրահով և ընդարձակ այգիներով։ Այն երկար ժամանակ ծառայել է որպես թագավորական նստավայր և քաղաքական իշխանության կենտրոն։ 1789 թվականի Ֆրանսիական հեղափոխությունից հետո պալատը կորցրել է իր վարչական նշանակությունը և հետագայում վերածվել է թանգարանի։ Այսօր Վերսալը համարվում է համաշխարհային ժառանգության կարևոր հուշարձան և հանդիսանում է զբոսաշրջության գլխավոր կենտրոններից մեկը Ֆրանսիայում։

Պատմամշակութային և հոգևոր արժեքների ուսումնասիրությանը նվիրված աշխատություն է, որտեղ հեղինակ Ջոնիկ Մելիքյանը անդրադառնում է հայ ժողովրդի հնագույն հավատալիքներին, ազգային սրբավայրերին, դիցաբանական պատկերացումներին և պատմական հիշողության մեջ պահպանված հոգևոր ժառանգությանը։ Գիրքը ներկայացնում է հայկական բագինների՝ որպես ոչ միայն կրոնական, այլև ազգային ինքնության և մշակութային շարունակականության խորհրդանիշների դերը, բացահայտելով դրանց նշանակությունը հայ ժողովրդի պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նախաքրիստոնեական Հայաստանի հոգևոր աշխարհը, հեթանոսական տաճարների և սրբավայրերի խորհուրդը, ազգային աստվածների պաշտամունքը և դրանց ազդեցությունը ժողովրդի մտածողության, ավանդույթների ու մշակույթի ձևավորման վրա։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական հին հավատքի և քրիստոնեության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են հնագույն մշակութային շերտերը պահպանվել հայ ազգային ինքնագիտակցության մեջ նույնիսկ դարերի ընթացքում։ Գիրքը համադրում է պատմական, դիցաբանական, մշակութաբանական և ազգագրական նյութեր՝ ընթերցողին փոխանցելով հայկական հոգևոր ժառանգության բազմաշերտ պատկերը։ Այն հետաքրքիր կարող է լինել հայ հին պատմությամբ, դիցաբանությամբ, ազգային մշակույթով և հոգևոր ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այն նախատեսված է պատմության, իրավագիտության, հողաշինարարության, աշխարհագրության և պետական կառավարման ոլորտների ուսանողների ու մասնագետների համար։ Նյութում իրականացվում է համեմատական վերլուծություն՝ ընդգծելով տարբեր քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական համակարգերի ազդեցությունը հողային հարաբերությունների, սահմանների ձևավորման և հողօգտագործման կազմակերպման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հողային բարեփոխումների, վարչատարածքային փոփոխությունների և հողային սեփականության ձևերի էվոլյուցիային տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև սահմանազատման գործընթացների իրավական և վարչական հիմքերը, դրանց իրականացման մեխանիզմները և առկա խնդիրները։ Բացի այդ, քննարկվում են ժամանակակից Հայաստանի հողաշինարարական քաղաքականության առանձնահատկությունները և պատմական փորձի կիրառման հնարավորությունները ներկայիս կառավարման համակարգում։ Նյութը միավորում է պատմական վերլուծությունը և իրավատնտեսական մոտեցումները՝ ապահովելով հողաշինարարության և սահմանազատման գործընթացների ամբողջական և համեմատական պատկերացում։

Գիրքը ուսումնասիրում է երկու պետությունների փոխհարաբերությունները՝ կենտրոնանալով պատերազմների, դաշինքների և տարածաշրջանային ուժերի հավասարակշռության վրա։ Հիմնական բովանդակությունը․ Քաղաքական հակամարտություններ Կիլիկիայի հայկական թագավորության և Եգիպտոսի սուլթանության միջև պարբերական ռազմական բախումներ։ Ռազմական արշավներ Մամլուքների արշավանքները Կիլիկիա և հայկական դիմադրությունը։ Դիվանագիտական հարաբերություններ Խաղաղության պայմանագրեր, հաշտության փորձեր և հարկային պարտավորություններ։ Տնտեսական և ռազմավարական գործոններ Առևտրային ուղիների վերահսկում և տարածաշրջանային ազդեցություն։ Կիլիկիայի թագավորության անկման գործընթաց Մամլուքյան ճնշումների ուժեղացումը և հայկական պետության թուլացումը։

Աշխատությունը հիմնականում նկարագրում է Արծրունիների տոհմի ծագումը, քաղաքական գործունեությունը և նրանց դերը Հայաստանի պատմության մեջ՝ հատկապես Վասպուրականի շրջանում։ Հիմնական բովանդակությունը․ Արծրունիների տոհմի պատմություն Տոհմի ծագում, իշխանական իրավունքներ և գործունեություն։ Վասպուրականի քաղաքական կյանքը Տարածաշրջանի ներքին զարգացումներ, իշխանական պայքարներ և կառավարում։ Պատերազմներ և արտաքին հարաբերություններ Հայաստանի պայքարը հարևան պետությունների և տարբեր ներխուժումների դեմ։ Մշակութային և կրոնական կյանք Եկեղեցու դերը և մշակութային զարգացումները միջնադարում։ Պատմագրական առանձնահատկություն Աշխատությունը համադրում է պատմական փաստեր և գեղարվեստական նկարագրություններ։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է խորհրդահայ մշակույթի ձևավորումը, գաղափարական հիմքերը և հասարակական դրսևորումները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես է խորհրդային իրականությունը ազդել հայկական մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է գրականության, արվեստի, թատրոնի, կինոյի, երաժշտության և մտավոր կյանքի զարգացումը՝ բացահայտելով այն հակասությունները, որոնք առաջացել էին ազգային ինքնության պահպանման և խորհրդային գաղափարախոսության պահանջների միջև։ Գրքում քննարկվում են մշակութային քաղաքականության առանձնահատկությունները, ստեղծագործական ազատության սահմանափակումները, ինչպես նաև այն ուղիները, որոնց միջոցով արվեստագետներն ու մտավորականները փորձել են արտահայտել ազգային ու անհատական մտածողությունը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև հասարակության մշակութային ընկալումներին, խորհրդային մարդու կերպարի ձևավորմանը և մշակույթի ազդեցությանը առօրյա կյանքի ու հանրային գիտակցության վրա։ Գիրքը համադրում է պատմական փաստերը, տեսական վերլուծությունն ու մշակութաբանական մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ խորհրդահայ իրականության բարդ ու բազմաշերտ բնույթը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է պատմության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Классификация рубенидских монет (по К. Сибильяну) представляет собой научную систематизацию денежного чекана Киликийской Армении периода династии Рубенидов, основанную на анализе и сопоставлении нумизматических признаков, таких как типы изображений, легенды, весовые нормы, металл, а также историко-хронологические особенности выпуска монет. Рубенидские монеты, чеканившиеся в XII–XIV веках в условиях существования Киликийского армянского государства, отражают политическую независимость и международные связи того времени, поскольку в их оформлении заметно влияние как византийской, так и западноевропейской (крестоносной) нумизматической традиции. Классификация, предложенная К. Сибильяном, систематизирует эти монеты по правлению отдельных князей и царей династии Рубенидов, выделяя основные типологические группы в зависимости от иконографии (например, изображения царя на троне, стоящей фигуры, креста, льва или орла), а также надписей на армянском и иногда латинском языках. Важным критерием является также монетный номинал и металл (золото, серебро, медь), что позволяет проследить экономическое развитие и денежную систему государства. Отдельное внимание уделяется эволюции стиля и символики, которая отражает усиление царской власти и изменение политического статуса Киликийской Армении от княжества к королевству. Приложенные четыре таблицы в подобных исследованиях обычно содержат типологические ряды монет, их изображения, варианты легенд и сравнительные характеристики, что облегчает идентификацию и научное изучение нумизматического материала. В целом данная классификация имеет важное значение для исторической нумизматики, так как позволяет более точно датировать монеты, реконструировать экономические процессы и понять идеологию государственной власти Рубенидов.

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի զարգացման ընթացքին 1912-1914 թվականներին և այդ գործընթացներում Մեծ Բրիտանիայի քաղաքական ու դիվանագիտական դերակատարմանը՝ ընդգծելով Օսմանյան կայսրությունում հայկական բնակչության իրավունքների, անվտանգության և բարեփոխումների շուրջ ձևավորված միջազգային քննարկումները։ Հեղինակը վերլուծում է եվրոպական մեծ տերությունների շահերի բախումը Մերձավոր Արևելքում, հատկապես Բրիտանական կայսրության ռազմավարական հետաքրքրությունները տարածաշրջանում և դրանց ազդեցությունը հայկական հարցի շուրջ բանակցային գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև 1912-1914 թվականների դիվանագիտական նախաձեռնությունները, որոնք կապված էին հայկական բարեփոխումների ծրագրերի քննարկման հետ, ինչպես նաև այդ գործընթացների ձախողման պատճառները՝ պայմանավորված միջազգային հակասություններով և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում United Kingdom-ի արտաքին քաղաքականությանը, նրա դերին Օսմանյան կայսրության հետ հարաբերություններում և հայկական հարցը որպես եվրոպական դիվանագիտության մաս դիտարկելու մոտեցումներին, ինչպես նաև Armenian Question-ի ընդհանուր զարգացումների վրա ազդող գործոններին։ Նյութը ներկայացնում է նաև այն քաղաքական հաշվարկները, որոնք ձևավորում էին մեծ տերությունների դիրքորոշումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին ռազմավարական շահերը հաճախ գերակշռում հումանիտար և ազգային իրավունքների հարցերին, ինչի հետևանքով հայկական բարեփոխումների գործընթացը մնաց անավարտ՝ նախորդելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջադարձային իրադարձություններին։

Գիտական-պատմական ուսումնասիրություն է, որտեղ ներկայացվում է հնագույն ժամանակներից մինչև ավելի ուշ շրջաններ կիրառված օրացուցային համակարգերի ձևավորումն ու զարգացումը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայկական և հարակից հին քաղաքակրթությունների ժամանակահաշվարկի ավանդույթներին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են արևային, լուսնային և խառը տոմարների առանձնահատկությունները, դրանց կիրառման պատճառները և հասարակական կյանքի կազմակերպման մեջ ունեցած դերը։ Հեղինակը փորձում է ցույց տալ, թե ինչպես են ժամանակի հաշվարկի համակարգերը կապված եղել աստղագիտական դիտարկումների, կրոնական պատկերացումների և պետական կառավարման պահանջների հետ։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև հին ժողովուրդների՝ այդ թվում հայկական մշակութային միջավայրում ժամանակի ընկալման ձևերին և հնարավոր հնագույն տոմարական համակարգերի վերականգնման փորձերին։ Նյութը ներկայացվում է համադրելով պատմական աղբյուրներ, լեզվաբանական դիտարկումներ և արխեոաստղագիտական մոտեցումներ՝ ստեղծելով միջգիտական վերլուծություն ժամանակի չափման մասին։ Ստեղծագործությունը հետաքրքիր է ինչպես պատմության և աստղագիտության, այնպես էլ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Gevorg Chaush-ը հայ ազգային ազատագրական շարժման նշանավոր ֆիդայական հրամանատարներից էր, ով գործել է 19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբին՝ Օսմանյան կայսրության հայկական բնակավայրերում հայ բնակչության ինքնապաշտպանության և իրավունքների պաշտպանության նպատակով։ Նա հայտնի է իր կազմակերպչական կարողություններով, անձնական խիզախությամբ և զինված պայքարում ցուցաբերած վճռականությամբ, հատկապես Մուշի, Սասունի և շրջակա շրջանների ինքնապաշտպանական մարտերում։ Գևորգ Չաուշը համագործակցել է այլ հայտնի ֆիդայական առաջնորդների հետ, ինչպիսիք են Անդրանիկ Օզանյանը և Սեբաստացի Մուրադը՝ մասնակցելով հայկական գյուղերի պաշտպանությանը և թուրքական ու քրդական զինված խմբերի հարձակումների դեմ դիմադրությանը։ Նրա գործունեությունը կապված է նաև Հայ հեղափոխական դաշնակցության գաղափարախոսության և կազմակերպչական շրջանակների հետ, որոնք նպատակ ունեին բարձրացնել հայկական հարցը միջազգային ասպարեզում և ապահովել հայ ժողովրդի անվտանգությունը։ Չաուշը աչքի էր ընկնում ոչ միայն ռազմական հմտություններով, այլ նաև իր հեղինակությամբ ժողովրդի շրջանում, որտեղ նրան ընկալում էին որպես պաշտպան և ազատագրական պայքարի խորհրդանիշ։ Նա զոհվել է 1907 թվականին Սուլուխի մոտ տեղի ունեցած մարտի ընթացքում, որը համարվում է ֆիդայական շարժման կարևոր դրվագներից մեկը։ Գևորգ Չաուշի կերպարը մինչ այսօր պահպանվում է որպես ազգային հերոսի օրինակ՝ խորհրդանշելով ինքնապաշտպանություն, ազատության ձգտում և ազգային դիմադրություն։

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։

Թանգարանային գործի պատմությունը սկսվում է հին ժամանակներից, երբ մարդիկ սկսեցին հավաքել և պահպանել տարբեր արժեքավոր առարկաներ՝ կապված կրոնի, մշակույթի, արվեստի և պատմության հետ։ Առաջին հավաքածուները ձևավորվել են հին քաղաքակրթություններում՝ Եգիպտոսում, Հունաստանում և Հռոմում, որտեղ տաճարներում և պալատներում պահվում էին արվեստի գործեր, ձեռագրեր, զենքեր և պատմական նշանակություն ունեցող իրեր։ Միջնադարում մշակութային արժեքների պահպանմամբ հիմնականում զբաղվում էին եկեղեցիներն ու վանքերը, որտեղ կուտակվում էին ձեռագրեր, սրբապատկերներ և գիտական նյութեր։ Վերածննդի դարաշրջանում Եվրոպայում մեծացավ հետաքրքրությունը արվեստի, գիտության և հնությունների նկատմամբ, ինչի արդյունքում ձևավորվեցին մասնավոր հավաքածուներ և արվեստի պատկերասրահներ, որոնք հետագայում դարձան ժամանակակից թանգարանների հիմքը։ XVIII–XIX դարերում թանգարանները սկսեցին զարգանալ որպես հանրային հաստատություններ, որոնց հիմնական նպատակը դարձավ մշակութային ժառանգության պահպանությունն ու հասարակությանը ներկայացնելը։ Այս շրջանում ստեղծվեցին աշխարհահռչակ թանգարաններ, որոնք մեծ դեր ունեցան կրթության, գիտության և արվեստի զարգացման գործում։ Ժամանակի ընթացքում թանգարանային գործը զարգացավ և ներառեց ոչ միայն ցուցանմուշների հավաքագրում և պահպանում, այլև գիտահետազոտական, կրթական և մշակութային գործունեություն։ XX դարում թանգարանները դարձան կարևոր հասարակական և կրթական կենտրոններ, որտեղ կիրառվեցին նոր տեխնոլոգիաներ, ժամանակակից ցուցադրական մեթոդներ և ինտերակտիվ ծրագրեր։ Ներկայումս թանգարանային գործը շարունակում է զարգանալ թվային տեխնոլոգիաների ազդեցությամբ, ստեղծվում են վիրտուալ թանգարաններ, էլեկտրոնային արխիվներ և առցանց ցուցահանդեսներ, որոնք մշակութային արժեքները հասանելի են դարձնում ամբողջ աշխարհին։ Այսպիսով, թանգարանային գործի պատմությունը արտացոլում է մարդկության մշակութային, գիտական և հոգևոր զարգացման երկարատև ճանապարհը։

Հին Հունաստան. հետազոտական էսքիզներ աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրությունների ժողովածու է, որը նվիրված է Հին Հունաստանի քաղաքակրթության տարբեր կողմերի վերլուծությանը՝ քաղաքական կառուցվածքներից և քաղաք-պետությունների (պոլիսների) զարգացման առանձնահատկություններից մինչև փիլիսոփայական, մշակութային և սոցիալական կյանքի հիմնական դրսևորումները, այն անդրադառնում է աթենական ժողովրդավարության ձևավորմանը, սպարտական պետական համակարգին, հունական դիցաբանության ազդեցությանը հասարակական մտածողության վրա, ինչպես նաև դասական շրջանի արվեստի և գրականության զարգացման միտումներին, գիրքը ներկայացնում է տարբեր հետազոտական էսքիզներ, որոնք համադրում են պատմական աղբյուրների քննադատական վերլուծությունը և ժամանակակից գիտական մեկնաբանությունները, միաժամանակ բացահայտելով Հին Հունաստանի ժառանգության ազդեցությունը եվրոպական քաղաքակրթության ձևավորման վրա և նրա շարունակական նշանակությունը համաշխարհային պատմության համատեքստում։

Ստեղծագործությունը պատմագիտական և քաղաքագիտական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է պետականության ձևավորման, զարգացման և գործառման հիմնական փուլերը մարդկության պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով նաև հայկական պետական ավանդույթներին։ Այն բացատրում է, թե ինչպես են ձևավորվել առաջին պետական կառույցները, ինչ դեր են ունեցել իշխանական համակարգերը, իրավական կարգավորումները և վարչական ինստիտուտները պետության կայացման գործընթացում։ Աշխատությունում ընդգծվում է պետականության գաղափարի էվոլյուցիան՝ սկսած հին քաղաքակրթություններից մինչև նորագույն ժամանակներ, ինչպես նաև քննարկվում են պետության կառավարման տարբեր մոդելներ և դրանց արդյունավետությունը տարբեր պատմական պայմաններում։ Միաժամանակ ներկայացվում է պետականության նշանակությունը որպես հասարակության կազմակերպման և ազգային ինքնության պահպանման հիմնական հիմք՝ ցույց տալով, որ պետական կառույցները մշտապես փոխկապակցված են քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացումների հետ։

Այս աշխատությունը վերաբերում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքական իրավիճակին և հատկապես սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի կառավարման տարիներին հայ բնակչության նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությանը։ Հեղինակը՝ Դիմիտր Ա. Սպիրովը, փորձում է պատմական աղբյուրների, վկայությունների և վերլուծական դիտարկումների միջոցով ներկայացնել այն բարդ ու հակասական գործընթացները, որոնք ձևավորվել են Օսմանյան իշխանությունների և հայկական համայնքների հարաբերություններում XIX դարի վերջում և XX դարի սկզբում։ Գրքում քննարկվում են հայերի սոցիալ-քաղաքական դրությունը կայսրությունում, վարչական ճնշումների մեխանիզմները, հարկային և իրավական անհավասարությունները, ինչպես նաև այն քաղաքական զարգացումները, որոնք հանգեցրել են լարվածության աճի և զանգվածային բռնությունների։ Հեղինակը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում Աբդուլ Համիդ II-ի ներքին քաղաքականությանը, պետական վերահսկողության համակարգին և կայսրության պահպանման փորձերին՝ միաժամանակ ներկայացնելով հայկական հարցի միջազգային արձագանքները և եվրոպական տերությունների դիրքորոշումները։ Գիրքը համադրում է պատմական փաստերի շարադրանքն ու վերլուծական մեկնաբանությունը՝ փորձելով բացահայտել պատճառահետևանքային կապերը տարածաշրջանային քաղաքականության և հայկական բնակչության ճակատագրի միջև։ Այն կարևոր աղբյուր է Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, հայկական հարցով և միջազգային հարաբերությունների պատմական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիրքը պատմագրական բնույթի աշխատություն է, որտեղ ժամանակագրական հերթականությամբ ներկայացվում են տարբեր տարիներին տեղի ունեցած քաղաքական, ռազմական, հասարակական և մշակութային իրադարձությունները։ Բովանդակությունը կառուցված է տարեգրության սկզբունքով՝ յուրաքանչյուր ժամանակահատվածի կարևոր դեպքերը արձանագրելով համառոտ, բայց փաստագրական ձևով։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է միջնադարյան Հայաստանի, հարևան պետությունների, թագավորների, իշխանների, եկեղեցական գործիչների և պատերազմների պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Գրքում արտացոլված են ինչպես պետական ու ռազմական զարգացումները, այնպես էլ բնական աղետները, երկրաշարժերը, իշխանափոխությունները, դիվանագիտական հարաբերություններն ու հասարակական կյանքի տարբեր դրվագներ։ Այն առանձնանում է պատմական փաստերի պահպանման արժեքով և հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրավիճակի, մշակութային միջավայրի և ժողովրդի կյանքի մասին։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է պատմաբանների, հայագիտական ուսումնասիրություններով զբաղվող հետազոտողների և պատմական աղբյուրների նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։

Հայաստանի Հանրապետության ծագումն ու զարգացումը-ը նորագույն պատմության և պետականագիտության ուղղվածությամբ աշխատություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության ձևավորման պատմական նախադրյալները, նրա ստեղծման ընթացքը և պետական համակարգի զարգացման հիմնական փուլերը՝ սկսած 1918 թվականի Առաջին Հանրապետության հռչակումից մինչև ժամանակակից պետականության կայացման գործընթացները, աշխատությունում վերլուծվում են այն քաղաքական, ռազմական և սոցիալ-տնտեսական պայմանները, որոնք հնարավորություն տվեցին պետականության վերականգնմանը՝ ընդգծելով տարածաշրջանային բարդ իրավիճակը Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո, Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների փլուզման հետևանքները, ինչպես նաև արտաքին ուժերի ազդեցությունը նորաստեղծ պետության վրա, հատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական կառույցների ձևավորմանը, սահմանադրական զարգացման փուլերին, արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղություններին և ազգային ինքնության ամրապնդման գործընթացներին, միաժամանակ քննարկվում են նաև դժվարությունները՝ պատերազմներ, տարածքային կորուստներ, տնտեսական ճգնաժամեր և քաղաքական անկայունություն, որոնք ուղեկցել են պետականության կայացմանը տարբեր ժամանակահատվածներում, աշխատությունը նպատակ ունի ցույց տալ Հայաստանի Հանրապետության պատմական զարգացման շարունակականությունը՝ որպես բարդ, բազմաշերտ և փոփոխական գործընթաց, որը ձևավորվել է ներքին և արտաքին գործոնների փոխազդեցությամբ։

Գիրքը «Թուրքիան և Հայկական հարցը», որի հեղինակն է Ալեքսեյ Ջիվելեգով, նվիրված է Հայկական հարցի պատմական, քաղաքական և միջազգային դիվանագիտական զարգացումների խորքային վերլուծությանը՝ հատկապես Օսմանյան կայսրության և եվրոպական տերությունների փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Ջիվելեգովը այս աշխատության մեջ փորձում է բացատրել, թե ինչպես ձևավորվեց այն, ինչ պատմագիտության մեջ հայտնի է որպես Հայկական հարց։ Նա ցույց է տալիս, որ այն պարզապես ազգային խնդիր չէր, այլ միջազգային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ, որը կապված էր եվրոպական տերությունների շահերի բախման հետ՝ հատկապես所谓 «Արևելյան հարցի» շրջանակներում։ Հեղինակը մանրամասն ներկայացնում է, թե ինչպես էին տարբեր պետություններ՝ Ռուսաստան, Անգլիա, Ֆրանսիա և մյուսները, օգտագործում հայկական խնդիրը իրենց ռազմաքաղաքական նպատակների համար։ Գրքում զգալի տեղ է տրվում Օսմանյան կայսրության ներքին կառուցվածքին և այն քաղաքականությանը, որը կիրառվում էր քրիստոնյա ժողովուրդների նկատմամբ, այդ թվում՝ հայերի։ Ջիվելեգովը նկարագրում է վարչական համակարգը, սոցիալական անհավասարությունները և այն պայմանները, որոնցում ձևավորվեցին ազգային-ազատագրական շարժումները։ Նա փորձում է հասկանալ ոչ միայն իրադարձությունների ընթացքը, այլ նաև դրանց պատճառները՝ տնտեսական, քաղաքական և գաղափարական մակարդակներում։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի ողբերգական իրադարձություններին՝ ցույց տալով, թե ինչպես Հայկական հարցը վերածվեց միջազգային հումանիտար խնդրի։ Նա վերլուծում է եվրոպական դիվանագիտության դերը՝ ընդգծելով, որ հաճախ մեծ տերությունները սահմանափակվում էին հայտարարություններով և իրական քայլեր չէին ձեռնարկում իրավիճակը փոխելու համար։ Այս քննադատական մոտեցումը գրքին տալիս է ավելի խորքային և երբեմն սուր բնույթ։

Այս աշխատության գլխավոր առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ հեղինակը չի սահմանափակվում միայն հայոց ներքին պատմությամբ՝ թագավորություններով, պատերազմներով կամ դինաստիաներով։ Փոխարենը, նա ցույց է տալիս, թե ինչպես են համաշխարհային խոշոր իրադարձությունները՝ կայսրությունների վերելքն ու անկումը, միգրացիոն շարժումները, տնտեսական և մշակութային փոխազդեցությունները, ազդել հայ ժողովրդի ձևավորման, զարգացման և ինքնության պահպանման վրա։ Այս մոտեցումը գիրքը դարձնում է ոչ միայն ազգային պատմության ուսումնասիրություն, այլև համաշխարհային պատմության մեջ հայերի տեղն ու դերը հասկանալու փորձ։ Աճառյանը մեծ ուշադրություն է դարձնում հայ ժողովրդի ծագման հարցերին՝ անդրադառնալով հին աղբյուրներին, լեզվաբանական տվյալներին և տարբեր գիտական տեսություններին։ Նա փորձում է բացատրել, թե ինչպես են հնդեվրոպական լեզվաընտանիքի մեջ տեղավորվում հայերենը և հայերը, և ինչ կապեր ունեն հարակից ժողովուրդների հետ։ Այս հատվածներում զգացվում է հեղինակի մասնագիտական խորությունը, քանի որ պատմական փաստերը հաճախ ամրապնդվում են լեզվաբանական վերլուծություններով։ Գրքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև մշակույթի և հոգևոր կյանքի զարգացումը։ Աճառյանը չի դիտարկում պատմությունը միայն որպես քաղաքական իրադարձությունների շարք, այլ նաև որպես մշակութային շարունակականություն՝ գրականության, կրոնի, սովորույթների և լեզվի միջոցով։ Նա ցույց է տալիս, թե ինչպես են արտաքին ազդեցությունները՝ պարսկական, հելլենիստական, հռոմեական, բյուզանդական և արաբական, ներգործել հայկական մշակույթի վրա՝ միաժամանակ չվերացնելով դրա ինքնատիպությունը։ Հատկանշական է նաև, որ հեղինակը փորձում է խուսափել չափազանց ռոմանտիկ կամ միայն հայրենասիրական նկարագրություններից՝ փոխարենը առաջարկելով ավելի գիտական և համադրական մոտեցում։ Նա հաճախ համեմատում է հայկական պատմական զարգացումները այլ ժողովուրդների պատմության հետ՝ ընդգծելով ընդհանրությունները և տարբերությունները։ Այս համեմատական մեթոդը օգնում է ընթերցողին ավելի լավ հասկանալ ոչ միայն հայոց պատմությունը, այլև պատմության ընդհանուր օրինաչափությունները։

Այս աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Կիլիկիայի հայկական պետականության վերջին փուլին՝ 14–15-րդ դարերին։ Այն ընդգրկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ Կիլիկիո հայոց թագավորությունը արդեն թուլացած էր և կանգնած էր արտաքին ուժերի ճնշման տակ, սակայն դեռ շարունակում էր պահպանել որոշ ինքնիշխան կառույցներ։ Գրքում հեղինակը վերլուծում է քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական իրավիճակը, որը ձևավորվել էր տարածաշրջանում մամլուքյան, մոնղոլական և եվրոպական ազդեցությունների պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ինքնիշխան հայկական կազմավորումներին, որոնք շարունակել են գոյություն ունենալ թագավորության անկումից հետո։ Աշխատության հիմնական թեմաներից են․ Կիլիկիայի հայկական թագավորության թուլացման պատճառները արտաքին ուժերի՝ հատկապես մամլուքների ազդեցությունը հայկական իշխանական տների և տեղական կառույցների գործունեությունը ինքնիշխանության պահպանման փորձերը 14–15-րդ դարերում Կիլիկիայի հայկական քաղաքական համակարգի վերջնական անկումը 1424 թվականին Հեղինակը օգտագործում է պատմական աղբյուրներ, տարեգրություններ և դիվանագիտական տվյալներ՝ ներկայացնելով Կիլիկիայի պատմության վերջին փուլը որպես բարդ քաղաքական գործընթացների արդյունք։

Ցեղասպանությունների պատմություն աշխատությունը պատմագիտական և հասարակագիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է մարդկության պատմության ընթացքում տեղի ունեցած ցեղասպանությունների առաջացման պատճառները, գաղափարական հիմքերը և քաղաքական հետևանքները՝ վերլուծելով տարբեր ժամանակաշրջաններում և տարածաշրջաններում իրականացված զանգվածային բնաջնջումների պատմական օրինակները, այն անդրադառնում է ազգային, կրոնական և էթնիկ ատելության ձևավորմանը, պետական քաղաքականության և քարոզչության դերին, ինչպես նաև միջազգային հանրության արձագանքին և կանխարգելման մեխանիզմներին, գիրքը միաժամանակ ուսումնասիրում է ցեղասպանությունների իրավական սահմանումները, մարդկության դեմ հանցագործությունների միջազգային ճանաչման գործընթացները և զոհերի հիշողության պահպանման նշանակությունը, ներկայացնելով ինչպես պատմական փաստեր և վկայություններ, այնպես էլ սոցիոլոգիական և հոգեբանական վերլուծություններ, որոնք օգնում են հասկանալ զանգվածային բռնությունների բնույթն ու դրանց ազդեցությունը ժողովուրդների պատմական հիշողության և ինքնության վրա։

Անի աշխատությունը պատմագիտական և հնագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի մայրաքաղաք Անիի պատմությանը, նրա քաղաքաշինական զարգացմանը և մշակութային ժառանգությանը, այն ներկայացնում է Անիի ձևավորումը Բագրատունյաց թագավորության շրջանում, քաղաքի քաղաքական և տնտեսական վերելքը, ինչպես նաև նրա՝ որպես միջնադարյան կարևոր քաղաքային կենտրոնի դերակատարությունը տարածաշրջանում, գիրքը անդրադառնում է Անիի ճարտարապետական հուշարձաններին՝ եկեղեցիներ, պալատներ, պարիսպներ և քաղաքային կառուցվածք, միաժամանակ վերլուծելով քաղաքի անկման պատճառները՝ ներառյալ քաղաքական անկայունությունը, արտաքին արշավանքները և տնտեսական փոփոխությունները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր միջնադարյան հայ պատմության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Այս աշխատանքը նվիրված է Խարաբա-Գիլյանի տարածքի հնագիտական հետազոտությանը, որի նպատակն է բացահայտել և համակարգել տվյալ վայրի պատմամշակութային շերտերը, նյութական մշակույթի մնացորդները և բնակեցման տարբեր փուլերը։ Հեղինակը ներկայացնում է հնագիտական հետախուզության մեթոդաբանությունը՝ ներառելով մակերեսային հետազոտություններ, պեղումների նախապատրաստական աշխատանքներ, գտածոների քարտեզագրում և տարածքի լանդշաֆտային վերլուծություն, ինչը թույլ է տալիս վերականգնել բնակավայրի պատմական զարգացման ընդհանուր պատկերը։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շինարարական մնացորդներին, կերամիկական նյութերին, մետաղական առարկաներին և կենցաղային իրերին, որոնք վկայում են տարբեր ժամանակաշրջաններում այստեղ բնակված համայնքների տնտեսական և մշակութային կյանքի մասին։ Նշվում է, որ նման հուշարձանների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն տեղական պատմության վերականգնման համար, այլ նաև տարածաշրջանային հնագիտական քարտեզի ամբողջականացման տեսանկյունից, քանի որ դրանք կարող են կապեր ցույց տալ հարևան հնագույն կենտրոնների հետ։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են նաև շերտագրական առանձնահատկությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս տարբերակել բնակեցման փուլերը և որոշել դրանց ժամանակագրական հաջորդականությունը։ Բացի այդ, քննարկվում են պահպանության խնդիրները՝ կապված բնական էրոզիայի, գյուղատնտեսական գործունեության և մարդկային միջամտության հետ, որոնք կարող են վտանգել հուշարձանի ամբողջականությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Խարաբա-Գիլյանի հնագիտական պատկերը որպես բազմաշերտ պատմական համալիր, որը կարևոր աղբյուր է տարածաշրջանի հին պատմության և մշակութային զարգացման ուսումնասիրության համար։

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Նախիջևանյան հիմնահարցի զարգացումը 1920 թ. մայիսից մինչև 1921 թ. հոկտեմբեր՝ ընդգրկելով տարածաշրջանի շուրջ ծավալված քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական գործընթացները։ Աշխատությունում վերլուծվում են Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկման փուլը, խորհրդային իշխանության հաստատումը, ինչպես նաև Հայաստանի, Ադրբեջանի, Ռուսաստանի և Թուրքիայի միջև ձևավորված ուժային հարաբերությունները։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է նաև 1920–1921 թթ. դիվանագիտական բանակցություններին և պայմանագրերին, որոնք վճռական ազդեցություն են ունեցել Նախիջևանի վերջնական կարգավիճակի ձևավորման վրա։ Նյութում օգտագործվում են պատմական աղբյուրներ և փաստաթղթեր՝ բացահայտելով տարածքային վեճերի և միջազգային քաղաքական շահերի փոխազդեցությունը։ Գիրքը կարևոր ուսումնասիրություն է Հարավային Կովկասի պատմության և հայ-թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների խորքային ըմբռնման համար։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ինֆորմացիոն ցանկը հասարակական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում՝ ներառյալ լեզվաբանություն, գրականագիտություն, պատմական գիտություններ, պատմություն, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն։ Աշխատության նպատակն է ապահովել գիտական և կրթական համայնքին արդիական տեղեկատվությամբ նոր հրատարակությունների վերաբերյալ՝ հեշտացնելով համապատասխան գրականության որոնումը և ընտրությունը։ Ցանկում ընդգրկված նյութերը ներկայացված են մատենագիտական հիմնական տվյալներով՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության տարեթիվ, հրատարակչություն և թեմատիկ ուղղվածություն, ինչպես նաև համառոտ բնութագրությամբ, որը օգնում է արագ գնահատել դրանց գիտական և կիրառական արժեքը։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական հենարան գիտնականների, ուսանողների, գրադարանավարների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով հումանիտար գիտությունների ոլորտում գիտելիքի համակարգմանը, նոր աղբյուրների հասանելիությանը և գիտական աշխատանքի արդյունավետությանը։

Մլեհ Ռուբինյան. իշխանապետ Կիլիկիո հայոց աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Կիլիկյան Հայաստանի կարևորագույն քաղաքական գործիչներից և իշխանապետներից մեկի՝ Մլեհ Ռուբինյանի կյանքին ու գործունեությանը, այն ներկայացնում է 12-րդ դարի Կիլիկիայի քաղաքական իրավիճակը, ներքին իշխանական պայքարները և տարածաշրջանային ուժերի միջև բարդ հարաբերությունները, որոնց պայմաններում Մլեհը փորձել է ամրապնդել հայկական իշխանությունը և ապահովել պետության ինքնուրույնությունը, գիրքը վերլուծում է նրա ռազմական և դիվանագիտական քայլերը, հարաբերությունները հարևան մահմեդական և խաչակրաց պետությունների հետ, ինչպես նաև նրա իշխանավարման հակասական գնահատականները հայկական և օտար աղբյուրներում, միաժամանակ ներկայացնելով Կիլիկյան Հայաստանի պետականաշինական գործընթացների և միջնադարյան հայկական քաղաքական մտքի առանձնահատկությունները։

Աշոտ Գ Ողորմած: Թագավոր հայոց աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Բագրատունյաց Հայաստանի նշանավոր արքա Աշոտ Գ Ողորմածի գործունեությանը, նրա քաղաքական, վարչական և եկեղեցական բարեփոխումներին, ինչպես նաև միջնադարյան Հայաստանի պետականության ամրապնդման գործընթացներին, այն ներկայացնում է Աշոտ Գ-ի դերը երկրի ներքին կայունության ապահովման, քաղաքաշինության զարգացման և եկեղեցական հարաբերությունների կարգավորման գործում, գիրքը վերլուծում է նաև արտաքին քաղաքական մարտահրավերները և տարածաշրջանային ուժերի հետ հարաբերությունները, միաժամանակ ընդգծելով Անիի վերելքի նախադրյալների ձևավորումը և Բագրատունյաց թագավորության պետական կառույցի զարգացումը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր միջնադարյան հայ պատմության և պետականության ուսումնասիրության համար։

Արաբական երկրների պատմություն աշխատությունը արևելագիտության և համաշխարհային պատմության ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է արաբական երկրների պատմական զարգացման հիմնական փուլերը՝ հին քաղաքակրթություններից մինչև ժամանակակից պետական համակարգերի ձևավորում, այն բացատրում է իսլամի առաջացման և տարածման ազդեցությունը տարածաշրջանի քաղաքական ու մշակութային զարգացման վրա, ինչպես նաև արաբական խալիֆայությունների ձևավորումն ու անկումը, գիրքը անդրադառնում է Օսմանյան կայսրության շրջանում արաբական երկրների վիճակին, գաղութային ժամանակաշրջանին և անկախության շարժումների առաջացմանը, միաժամանակ ընդգծելով XX–XXI դարերի քաղաքական վերափոխումները, տարածաշրջանային հակամարտությունները և տնտեսական զարգացումները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր պատմության, միջազգային հարաբերությունների և արևելագիտության ուսումնասիրության համար։

Այս աշխատությունը վերլուծում է Ադրբեջանում գործող հակահայկական տեղեկատվական համակարգի կառուցվածքը, մեխանիզմները և ազդեցության ոլորտները՝ ընդգծելով պետական, լրատվական և կուլտուրային գործոնների ներգրավվածությունը հայության նկատմամբ տարածվող դեղին մամուլի, քարոզչության և մանիպուլյացիաների մեջ: Գրքում մանրամասն ներկայացվում է տեղեկատվական գրոհների տեխնիկան, դրանց նպատակներն ու նպատակային լսարանը, ինչպես նաև հակազդման հնարավոր միջոցները՝ ներառյալ համայնքային, իրավական և միջազգայնորեն ընդունված մեթոդները: Աշխատությունը ընդգծում է հայ հասարակության ինքնագիտակցության և ազգային անվտանգության տեսանկյունից տեղեկատվական անվտանգությունն ապահովելու անհրաժեշտությունը, ցույց տալիս պատմական և ժամանակակից օրինակների համադրությամբ՝ ինչպես է տեղեկատվությունը ձևափոխվում քաղաքական նպատակների համար և ինչպիսի հետևանքներ ունի մշակութային, սոցիալական և ազգային ինքնության վրա:

Հայկական ինքնության հիմնաքարերը գիրքը Արմեն Այվազյանի գիտական և վերլուծական աշխատություն է, որը նպատակ ունի բացահայտելու հայ ազգային ինքնության ձևավորման հիմնական պատմական, մշակութային, հոգևոր և քաղաքական հիմքերը։ Ստեղծագործության մեջ հեղինակը ուսումնասիրում է այն գործոնները, որոնք դարերի ընթացքում ձևավորել են հայ ժողովրդի ինքնագիտակցությունը՝ սկսած պետականության վաղ ձևերից մինչև ժամանակակից ազգային և հասարակական խնդիրներ։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի, կրոնի, պատմական հիշողության, մշակութային ավանդույթների և պետական մտածողության դերին՝ որպես հայկական ինքնության պահպանման և զարգացման հիմնական բաղադրիչներ։ Այվազյանը վերլուծում է նաև արտաքին քաղաքական ազդեցությունները և պատմական ճնշումները, որոնք ձևավորել են հայ ժողովրդի գոյատևման մարտահրավերները՝ ընդգծելով դիմադրողականության և ինքնապահպանման կարևորությունը։ Ստեղծագործությունը ոչ միայն պատմագիտական ուսումնասիրություն է, այլ նաև գաղափարական վերլուծություն, որտեղ քննարկվում են ազգային ինքնության պահպանման ժամանակակից խնդիրները և դրանց հնարավոր լուծումները։ Գիրքը արժեքավոր է պատմաբանների, քաղաքագետների, մշակութաբանների և ազգային ինքնության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ այն համակարգված կերպով ներկայացնում է հայ ինքնության կառուցվածքային հիմքերը և դրանց փոխկապակցվածությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Իրանի Իսլամական Հանրապետության միջև հարաբերությունների զարգացման գործընթացին 1991-2005 թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով նորանկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման պայմաններում Իրանի հետ համագործակցության առանձնահատկությունները, ուղղությունները և դինամիկան։ Հեղինակը վերլուծում է երկու պետությունների միջև քաղաքական երկխոսության հաստատման փուլերը, դիվանագիտական կապերի ամրապնդումը և տարածաշրջանային համագործակցության ձևավորման նախադրյալները՝ հաշվի առնելով Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական բարդ միջավայրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգետիկ համագործակցությանը, տրանսպորտային և ենթակառուցվածքային նախագծերին, տնտեսական կապերի զարգացմանը, ինչպես նաև սահմանային անվտանգության և տարածաշրջանային կայունության հարցերին։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև միջազգային պատժամիջոցների և արտաքին ճնշումների պայմաններում Իրանի վարած քաղաքականության ազդեցությունը Հայաստանի արտաքին տնտեսական և քաղաքական հնարավորությունների վրա, ինչպես նաև երկու երկրների միջև փոխադարձ շահերի համընկնումները։ Վերլուծվում է տարածաշրջանային ուժային կենտրոնների ազդեցությունը, մասնավորապես Ռուսաստանի Դաշնության, Միացյալ Նահանգների և հարևան պետությունների դերակատարությունը հայ-իրանական հարաբերությունների զարգացման վրա։ Նյութը ցույց է տալիս, որ 1991-2005 թվականներին ձևավորվել է հարաբերությունների համեմատաբար կայուն և պրագմատիկ հենք, որը նպաստել է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության բազմավեկտորության ամրապնդմանը և տարածաշրջանային համագործակցության խորացմանը՝ Iran և Armenia միջև։

Այս գիրքը ներկայացնում է Հնդկաստանի, Չինաստանի և Ճապոնիայի պատմական զարգացումները միջնադարից մինչև նոր ժամանակներ՝ ընդգծելով երեք քաղաքակրթությունների քաղաքական, սոցիալական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Այն անդրադառնում է Հնդկաստանի տարբեր պետական կազմավորումների՝ Դելիի սուլթանության և Մուղալական կայսրության զարգացմանը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը հասարակական կառուցվածքի և մշակույթի վրա։ Չինաստանի պատմության մասում քննարկվում են Սոնգ, Մին և Ցին դինաստիաների կառավարման համակարգերը, տնտեսական զարգացումը և արտաքին քաղաքական հարաբերությունները։ Ճապոնիայի դեպքում վերլուծվում են սամուրայական համակարգը, շոգունատների իշխանությունը և Մեյձիի վերափոխումները՝ որպես երկրի արդիականացման շրջադարձային փուլ։ Հեղինակը համադրում է երեք քաղաքակրթությունների զարգացումները՝ ցույց տալով Ասիայի պատմական դինամիկան, փոխազդեցությունները և գլոբալ պատմության մեջ նրանց դերակատարությունը։ Նյութը հիմնված է պատմական աղբյուրների և գիտական հետազոտությունների վրա՝ ապահովելով համեմատական և համակարգված պատկերացում տարածաշրջանի պատմության վերաբերյալ։

Սա պատմաքաղաքական և միջազգային հարաբերությունների ոլորտին պատկանող հետազոտություն է, որը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և United Kingdom-ի միջև միջպետական հարաբերությունների զարգացմանը 1991–2005 թվականների ընթացքում, որտեղ վերլուծվում է հետխորհրդային շրջանում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ձևավորումը, դիվանագիտական կապերի հաստատումն ու ամրապնդումը, ինչպես նաև երկկողմ համագործակցության հիմնական ուղղությունները, ներառյալ քաղաքական երկխոսությունը, տնտեսական և ներդրումային հարաբերությունները, կրթական ու մշակութային ծրագրերը, աշխատանքը ընդգրկում է նաև միջազգային կազմակերպություններում համագործակցության շրջանակները և Մեծ Բրիտանիայի դիրքորոշումը տարածաշրջանային գործընթացների նկատմամբ, միաժամանակ դիտարկվում է արտաքին քաղաքական շահերի համադրման և փոքր պետության դիվանագիտական ռազմավարության ձևավորման փորձը նոր միջազգային համակարգում, ինչը թույլ է տալիս գնահատել հարաբերությունների դինամիկան և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի արտաքին քաղաքականության զարգացման վրա։

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Ադրբեջանի Դեմոկրատական Հանրապետության արտաքին և ներքին քաղաքականությանը Կովկասյան տարածաշրջանում 1918-1920 թվականներին, առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով տարածաշրջանային ուժերի, ազգային և միջազգային շահերի փոխհարաբերություններին։ Աշխատությունը վերլուծում է Ադրբեջանի վարչական, ռազմական և դիվանագիտական ռազմավարությունները՝ փորձում հասկանալ, թե ինչպես երիտասարդ պետությունը փորձում էր ամրապնդել իր ինքնիշխանությունը և պաշտպանել պետական շահերը amid համակողմանի քաղաքական ճգնաժամերի և ռազմական հակամարտությունների։ Ուսումնասիրության մեջ ընդգրկվում են Հայաստանի, Վրաստանի, Ռուսաստանի Բելեյչիկ ռեգիոնների հետ հարաբերությունները, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության և Եվրոպական մեծ պետությունների ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքական պրոցեսների վրա։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է also ներքին քաղաքականություն, ազգային փոքրամասնությունների, տնտեսական և սոցիալական պայմանների ազդեցությունը արտաքին քաղաքական որոշումների վրա, ընդգծելով այդ ժամանակաշրջանի բարդ դիվանագիտական ու ռազմավարական դինամիկան, որն ազդել է հետագա տարածաշրջանային զարգացումների վրա և ձևավորել Կովկասյան տարածաշրջանի պատմական ընթացքը։

Այս գիրքը ներկայացնում է 1920–1921 թվականներին Զանգեզուրում տեղի ունեցած ազգային-ազատագրական պայքարի պատմությունը՝ բացահայտելով տարածաշրջանի քաղաքական, ռազմական և հասարակական իրավիճակը այդ բարդ ու ճակատագրական ժամանակաշրջանում։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է հայկական զինված դիմադրության կազմակերպմանը, ժողովրդի ինքնապաշտպանական պայքարին և այն առաջնորդներին, ովքեր կարևոր դեր են ունեցել Զանգեզուրի պահպանման գործում։ Գրքում ներկայացվում են ռազմական գործողությունների ընթացքը, արտաքին և ներքին քաղաքական զարգացումները, ինչպես նաև բնակչության առօրյա դժվարություններն ու կամքի ուժը պատերազմի պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Գարեգին Նժդեհի գործունեությանը, նրա գաղափարներին և ազգային պայքարի ռազմավարությանը, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել տարածաշրջանի հետագա ճակատագրի վրա։ Ստեղծագործությունը հիմնված է պատմական փաստերի, վավերագրերի և ուսումնասիրությունների վրա՝ ընթերցողին փոխանցելով ոչ միայն իրադարձությունների ընթացքը, այլ նաև ժամանակի հոգեբանական ու հայրենասիրական մթնոլորտը։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է Հայաստանի նորագույն պատմությամբ, ազգային պայքարներով և ռազմական անցյալով հետաքրքրվողների համար։

Այս գիրքը ներկայացնում է Խորհրդային Հայաստանի ձևավորման և միջազգային իրավաքաղաքական դիրքի խնդիրը՝ կենտրոնանալով 1921 թվականի Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի վրա, որոնք վճռորոշ դեր են ունեցել Հարավային Կովկասի սահմանների վերջնական ձևավորման գործում։ Հեղինակը մանրամասն վերլուծում է այդ պայմանագրերի կնքման պատմական պայմանները, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խորհրդային Ռուսաստանի, Թուրքիայի և հարևան պետությունների քաղաքական շահերի բախումը։ Գրքում բացատրվում է, թե ինչպես են այդ համաձայնագրերը ազդել Հայաստանի տարածքային կորուստների և պետականության սահմանների վրա, ինչ իրավական և քաղաքական հետևանքներ են ունեցել Խորհրդային Հայաստանի համար, և ինչպես են դրանք ընկալվել տարբեր պատմագիտական մոտեցումներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիվանագիտական գործընթացներին, բանակցությունների փակ բնույթին և հայկական կողմի սահմանափակ մասնակցությանը այդ որոշումների ձևավորման ընթացքում։ Ստեղծագործությունը համադրում է պատմական փաստերը և գիտական վերլուծությունը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ այդ պայմանագրերի նշանակությունը և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի նորագույն պատմության վրա։

Այս գիրքը նվիրված է Աղվանից աշխարհի պատմությանը՝ որպես Կովկասի հնագույն պետական և մշակութային միավորներից մեկի զարգացման, քաղաքական կառուցվածքի և հարևան ժողովուրդների հետ հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է Աղվանքի պետականության ձևավորման փուլերը, վարչական համակարգը, արքայական դինաստիաները և արտաքին քաղաքական կապերը՝ հատկապես Հայաստանի, Վրաստանի, Պարսկաստանի և հետագայում արաբական խալիֆայության հետ հարաբերությունների համատեքստում։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության ընդունմանը և դրա ազդեցությանը Աղվանից հասարակության մշակութային ու հոգևոր կյանքի վրա, ինչպես նաև եկեղեցական կազմակերպվածության զարգացմանը։ Հեղինակը վերլուծում է նաև Աղվանից պատմագրական ավանդույթները և դրանց արտացոլումը միջնադարյան աղբյուրներում՝ փորձելով վերականգնել տարածաշրջանի պատմական պատկերը բազմաբնույթ աղբյուրների հիման վրա։ Նյութը կարևոր է Կովկասի պատմության, միջնադարյան քաղաքական գործընթացների և տարածաշրջանային ինքնությունների ձևավորման ուսումնասիրության համար։

Հայաստանի Հանրապետություն-ը ուսումնական և գիտական բնույթի աշխատություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության պետականության ձևավորման, զարգացման և արդի փուլերի համապարփակ պատկերը՝ ընդգրկելով ինչպես պատմական նախադրյալները, այնպես էլ ժամանակակից քաղաքական, իրավական և սոցիալ-տնտեսական գործընթացները, աշխատությունում վերլուծվում են 1918 թվականի Առաջին Հանրապետության հռչակմամբ սկսված պետականության կայացման փորձերը, խորհրդային շրջանի պետական համակարգի առանձնահատկությունները և 1991 թվականի անկախության վերականգնումից հետո նոր պետական ինստիտուտների ձևավորումը, հատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական զարգացմանը, իշխանության ճյուղերի կառուցվածքին, ընտրական համակարգին, արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղություններին և տարածաշրջանային հարաբերություններին, ինչպես նաև տնտեսական բարեփոխումների, հասարակական փոփոխությունների և ազգային անվտանգության խնդիրներին, միաժամանակ ընդգծվում է քաղաքացիական հասարակության ձևավորման և իրավական պետության ամրապնդման գործընթացների դերը ժամանակակից Հայաստանի զարգացման մեջ, աշխատությունը նպատակ ունի ընթերցողին տալ ամբողջական պատկերացում Հայաստանի Հանրապետության որպես քաղաքական համակարգի էության, նրա պատմական շարունակականության և ներկայիս մարտահրավերների վերաբերյալ։

Ցեղը և ցեղային միավորումները Քրդստանում ներկայացնում են քրդական հասարակության ավանդական սոցիալական կազմակերպման ձևերից մեկը, որը ձևավորվել է պատմականորեն և երկար ժամանակ եղել է քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի հիմնական հիմքերից։ Ցեղը՝ որպես սոցիալական միավոր, սովորաբար բաղկացած է ընդհանուր ծագում ունեցող ընտանիքներից կամ տոհմերից, որոնք միավորված են արյունակցական կապերով, ընդհանուր ինքնությամբ, լեզվով, սովորույթներով և առաջնորդության համակարգով։ Քրդական հասարակությունում ցեղային կառուցվածքը հատկապես ուժեղ է եղել գյուղական և լեռնային շրջաններում, որտեղ պետական կառույցների ազդեցությունը պատմականորեն սահմանափակ է եղել։ Kurdistan-ում ցեղերը հաճախ ունեցել են իրենց առաջնորդները՝ շեյխեր կամ ագաներ, որոնք կարգավորել են ներքին հարաբերությունները, լուծել վեճերը և ներկայացրել ցեղի շահերը արտաքին աշխարհում։ Ցեղային միավորումները հաճախ կազմավորվել են մի քանի ցեղերի կամ տոհմերի դաշինքի հիման վրա՝ անվտանգության, տնտեսական համագործակցության և տարածքային վերահսկողության նպատակներով։ Այս կառուցվածքը պատմականորեն ապահովել է սոցիալական համախմբվածություն և ինքնապաշտպանություն արտաքին սպառնալիքների պայմաններում, սակայն միաժամանակ երբեմն առաջացրել է ներքին մրցակցություն և հակամարտություններ ցեղերի միջև։ Ժամանակի ընթացքում, հատկապես քաղաքայնացման, պետական ինստիտուտների ամրապնդման և քաղաքական շարժումների ազդեցությամբ, ցեղային համակարգերի դերը որոշ շրջաններում նվազել է, բայց դրանք դեռևս շարունակում են ունենալ զգալի սոցիալական և քաղաքական ազդեցություն որոշ համայնքներում։ Այսպիսով, ցեղը և ցեղային միավորումները Քրդստանում կարելի է դիտարկել որպես ավանդական հասարակական կառուցվածքի կարևոր տարր, որը ձևավորել է տարածաշրջանի պատմական զարգացման ընթացքը և մինչ այսօր որոշ չափով պահպանում է իր ազդեցությունը։