Technology

Աշխատությունը նվիրված է շարժական հեռախոսային կապի համակարգերում հաղորդակցման կապուղիների մաթեմատիկական մոդելավորման, բնութագրերի գնահատման և աշխատանքի օպտիմալացման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ռադիոկապուղու միջոցով տեղեկատվության փոխանցման գործընթացն է՝ հաշվի առնելով ազդանշանի տարածման միջավայրի առանձնահատկությունները, աղմուկը, միջամտությունները, բազմուղի տարածումը, ազդանշանի թուլացումը և շարժական բաժանորդների տեղաշարժի հետևանքով առաջացող փոփոխությունները։ Քննվում են կապուղիների մոդելավորման տեսական սկզբունքները և այն մաթեմատիկական ու վիճակագրական մոտեցումները, որոնց միջոցով հնարավոր է նկարագրել շարժական կապի համակարգի վարքը տարբեր պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազդանշանի որակի, թողունակության, կապի հուսալիության, սպեկտրային արդյունավետության և ռադիոռեսուրսների օգտագործման միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությանը։ Ուսումնասիրվում են կապուղիների հատկությունների վրա բազային կայանների տեղաբաշխման, ծածկույթի տարածքի, հաճախականային ռեսուրսների բաշխման և բաժանորդային ծանրաբեռնվածության ազդեցությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օպտիմալացման խնդիրը, որի շրջանակում դիտարկվում են համակարգի սահմանափակ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, հաղորդման որակի պահպանման և սպասարկվող օգտվողների պահանջներին համապատասխան աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել մաթեմատիկական մոդելներ, համակարգչային նմանակումներ և տարբեր սցենարների համեմատական վերլուծություններ՝ կապուղիների աշխատանքային բնութագրերի գնահատման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև շարժական կապի ցանցերում երթևեկության փոփոխականության և տարբեր բջիջների միջև ռեսուրսների բաշխման խնդիրներին, ինչպես նաև շարժվող բաժանորդի սպասարկման շարունակականության ապահովման նշանակությանը։ Մոդելավորման արդյունքները հնարավորություն են տալիս գնահատել տարբեր պարամետրերի ազդեցությունը համակարգի ընդհանուր արդյունավետության վրա և հիմնավորել կապի որակի բարելավման համար առավել նպատակահարմար մոտեցումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հեռահաղորդակցության տեսության, ռադիոկապի, մաթեմատիկական մոդելավորման և օպտիմալացման մեթոդները՝ շարժական հեռախոսային համակարգերի կապուղիների արդյունավետության, կայունության և ռեսուրսների օգտագործման բարելավման խնդիրները համակարգված ուսումնասիրելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է գերխոշոր ինտեգրալ սխեմաների էլեկտրաստատիկ պարպման ժամանակ առաջացող անցանկալի երևույթների ուսումնասիրությանը և դրանցից պաշտպանման արդյունավետ միջոցների մշակմանը։ Միկրոէլեկտրոնային տարրերի չափերի փոքրացման և ինտեգրման աստիճանի բարձրացման պայմաններում կիսահաղորդչային կառուցվածքները դառնում են առավել զգայուն կարճատև էլեկտրական գերլարումների նկատմամբ, ինչի հետևանքով էլեկտրաստատիկ լիցքի նույնիսկ կարճատև ազդեցությունը կարող է խախտել առանձին տարրերի կամ ամբողջ ինտեգրալ սխեմայի բնականոն աշխատանքը։ Հետազոտության առանցքում էլեկտրաստատիկ պարպման ընթացքում առաջացող էլեկտրական և ջերմային անցողիկ գործընթացներն են, հոսանքի տեղային բարձր խտությունները, էլեկտրական դաշտի անհավասար բաշխումը և դրանց ազդեցությունը կիսահաղորդչային կառուցվածքների հուսալիության վրա։ Քննվում են ինչպես անմիջական խափանումների, այնպես էլ թաքնված վնասվածքների առաջացման նախադրյալները, որոնք կարող են սկզբնական շրջանում չազդել սարքի աշխատանքի վրա, սակայն հետագայում նվազեցնել դրա ծառայության կայունությունն ու հուսալիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պաշտպանական կառուցվածքների և սխեմատեխնիկական լուծումների սկզբունքներին, որոնց նպատակն է անցանկալի էլեկտրական էներգիան անվտանգ ուղղությամբ հեռացնել և սահմանափակել ներքին զգայուն տարրերի վրա առաջացող գերլարումները։ Դիտարկվում է պաշտպանական տարրերի ազդեցությունը ինտեգրալ սխեմայի հիմնական էլեկտրական պարամետրերի, արագագործության, մակերեսի և էներգասպառման վրա, քանի որ պաշտպանության արդյունավետության բարձրացումը պետք է համատեղվի սարքի հիմնական ֆունկցիոնալ բնութագրերի պահպանման հետ։ Կարևորվում են նաև մուտքային և ելքային հանգույցների, սնուցման շղթաների ու ներքին ֆունկցիոնալ բլոկների պաշտպանության առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարող է ներառել անցողիկ գործընթացների մոդելավորում, կառուցվածքային և սխեմատեխնիկական տարբերակների համեմատական գնահատում, ինչպես նաև հուսալիության չափանիշների ուսումնասիրություն։ Էական նշանակություն ունի էլեկտրաստատիկ ազդեցությունների նկատմամբ կայունության ապահովումը ոչ միայն նախագծման, այլև արտադրության, փորձարկման, տեղափոխման և շահագործման փուլերում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կիսահաղորդչային ֆիզիկայի, միկրոէլեկտրոնիկայի, ինտեգրալ սխեմաների նախագծման և հուսալիության տեսության մոտեցումները՝ ուղղված բարձր ինտեգրման աստիճան ունեցող էլեկտրոնային համակարգերի պաշտպանվածության և երկարաժամկետ կայունության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական ազգային հացատեսակների սննդային և կենսաբանական արժեքի բարձրացման տեխնոլոգիական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ պահպանելով դրանց ավանդական որակական, զգայական և սպառողական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքում հացաբուլկեղենի բաղադրության կատարելագործումն է՝ հիմնական սննդանյութերի հարաբերակցության, սպիտակուցների որակի, ամինաթթվային կազմի, սննդային մանրաթելերի, վիտամինների, հանքային նյութերի և այլ սննդային նշանակություն ունեցող բաղադրիչների տեսանկյունից։ Քննվում է տարբեր հումքային բաղադրիչների և բնական ծագման հավելումների կիրառման հնարավորությունը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը խմորի տեխնոլոգիական հատկությունների, խմորման գործընթացների, պատրաստի արտադրանքի կառուցվածքի, համի, բույրի և պահպանման ընթացքում որակի փոփոխությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազգային հացատեսակների արտադրության ավանդական առանձնահատկությունների և ժամանակակից սննդային տեխնոլոգիաների համադրմանը, որպեսզի սննդային արժեքի բարելավումը չհանգեցնի տվյալ արտադրատեսակներին բնորոշ հատկությունների կորստի։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սպիտակուցային բաղադրության և կենսաբանական արժեքի գնահատումը, քանի որ հացահատիկային հումքի սննդային արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն սպիտակուցի ընդհանուր քանակով, այլև դրա որակական կազմով և այլ սննդանյութերի հետ հարաբերակցությամբ։ Ուսումնասիրվում է նաև բուսական տարբեր հումքատեսակների օգտագործման հնարավորությունը՝ որպես սննդային մանրաթելերի և կենսաբանորեն արժեքավոր նյութերի լրացուցիչ աղբյուր։ Տեխնոլոգիական տեսանկյունից դիտարկվում են բաղադրատոմսային փոփոխությունների ազդեցությունը խմորի ձևավորման, գազապահպանման հատկությունների, թխման և պատրաստի արտադրանքի ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների վրա։ Առանձին նշանակություն ունի արտադրանքի զգայական գնահատումը, քանի որ բարելավված սննդային բաղադրությունը պետք է զուգակցվի ընդունելի համային և կառուցվածքային հատկանիշների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել սննդային քիմիայի, հացաթխման տեխնոլոգիայի և ապրանքագիտական գնահատման մեթոդները՝ տարբեր բաղադրատոմսերի արդյունավետությունը համեմատելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միտված է ազգային հացատեսակների տեխնոլոգիական արդիականացման գիտական հիմքերի ձևավորմանը՝ ավանդական արտադրանքի առանձնահատկությունները համադրելով սննդային արժեքի և որակի բարելավման ժամանակակից մոտեցումների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է բազմաշերտ կառուցվածք ունեցող հագուստի խնամքի գործընթացների կատարելագործմանը՝ լվացման և մասնագիտական մաքրման ժամանակ նյութերի կառուցվածքային, ֆիզիկամեխանիկական և արտաքին տեսքի հատկությունների առավել արդյունավետ պահպանման նպատակով։ Հետազոտության առանցքում տարբեր ծագման և հատկությունների տեքստիլ շերտերից կազմված հագուստի վարքագիծն է մաքրման տարբեր պայմաններում, քանի որ արտաքին գործվածքը, աստառը, միջադիրային և ձևապահպան շերտերը կարող են տարբեր կերպ արձագանքել խոնավությանը, ջերմաստիճանին, մեխանիկական ազդեցությանը և մաքրող միջավայրին։ Քննվում են այն հիմնական գործոնները, որոնք կարող են առաջացնել չափային փոփոխություններ, ձևախախտումներ, մակերևույթի հատկությունների վատթարացում, գունային փոփոխություններ կամ առանձին շերտերի միջև կապի թուլացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նյութերի համատեղելիությանը և պատրաստի արտադրանքի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, քանի որ խնամքի տեխնոլոգիայի ընտրությունը պայմանավորված է ոչ միայն արտաքին գործվածքի, այլև ամբողջ բազմաշերտ համակարգի հատկություններով։ Դիտարկվում են աղտոտվածության բնույթը, դրա հեռացման արդյունավետությունը և մաքրման գործընթացի ազդեցությունը հագուստի սպառողական հատկանիշների վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տեխնոլոգիական ռեժիմների համեմատական գնահատումը՝ նպատակ ունենալով գտնել այնպիսի պայմաններ, որոնց դեպքում ապահովվում է անհրաժեշտ մաքրության մակարդակ՝ նյութերի հնարավոր վնասումը նվազագույնի հասցնելով։ Ուսումնասիրվում են նաև բազմակի խնամքի ցիկլերի ազդեցությունները, քանի որ հագուստի որակի իրական գնահատման համար նշանակություն ունի ոչ միայն մեկանգամյա մաքրման արդյունքը, այլև ձևի, ամրության, գույնի և արտաքին տեսքի երկարաժամկետ պահպանումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նյութերի նախնական փորձարկման, մաքրման եղանակի ընտրության և վերջնական մշակման արդյունավետության գնահատման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ռեսուրսների խնայողությանը, տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետ կազմակերպմանը և շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցման հնարավորություններին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տեքստիլ նյութագիտության, հագուստի արտադրության տեխնոլոգիայի և կենցաղային սպասարկման տեխնոլոգիական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել բազմաշերտ հագուստի մաքրման որակը, պահպանել դրա գործառական ու գեղագիտական հատկությունները և երկարացնել պատրաստի արտադրանքի օգտագործման ժամկետը։

Աշխատությունը նվիրված է Արարատյան դաշտի ստորերկրյա ջրային համակարգերի հիդրոդինամիկական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և ջրային ռեսուրսների արդյունավետ ու կայուն օգտագործման կառավարչական խնդիրների վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում ստորերկրյա ջրերի ձևավորման, սնուցման, շարժման և բեռնաթափման գործընթացներն են, ջրատար հորիզոնների փոխազդեցությունը, ինչպես նաև բնական ու մարդածին գործոնների ազդեցությունը ջրային համակարգի վիճակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ստորերկրյա ջրերի մակարդակների և ճնշումների տարածաժամանակային փոփոխություններին, ջրառի ինտենսիվության ազդեցությանը, հորատանցքերի շահագործման պայմաններին և ջրային հաշվեկշռի հիմնական բաղադրիչներին։ Քննվում են տեղանքի երկրաբանական և հիդրոերկրաբանական կառուցվածքը, ջրատար ապարների ֆիլտրացիոն հատկությունները և այն պայմանները, որոնք որոշում են ստորերկրյա հոսքերի ուղղությունն ու արագությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ջրառի և բնական վերականգնման հարաբերակցության գնահատումը, քանի որ ռեսուրսների չափազանց ինտենսիվ օգտագործումը կարող է հանգեցնել ստորերկրյա ջրերի մակարդակների ու ճնշումների փոփոխությունների և ազդել ջրային համակարգի երկարաժամկետ կայունության վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է ստորերկրյա ջրերի օգտագործումը խմելու և կենցաղային ջրամատակարարման, ոռոգման, արդյունաբերության, ձկնաբուծության և տնտեսական այլ նպատակներով՝ գնահատելով տարբեր ոլորտների ջրապահանջարկի ազդեցությունը ընդհանուր ռեսուրսային համակարգի վրա։ Հիդրոդինամիկական վերլուծության համար կարևոր են դիտարկման հորատանցքերից ստացված տվյալները, ջրաչափական դիտարկումները, հիդրոերկրաբանական քարտեզագրումը և մաթեմատիկական մոդելավորումը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել ջրային համակարգի արձագանքը շահագործման տարբեր պայմաններին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կառավարման սցենարների մշակմանը և ջրօգտագործման սահմանափակումների ու առաջնահերթությունների հիմնավորմանը՝ հաշվի առնելով տնտեսական պահանջները և բնապահպանական սահմանափակումները։ Կարևորվում է նաև մշտադիտարկման համակարգի դերը՝ ջրային ռեսուրսների քանակական վիճակի փոփոխությունները ժամանակին բացահայտելու և կառավարչական որոշումները փաստական տվյալների վրա հիմնավորելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հիդրոերկրաբանության, ստորերկրյա ջրերի հիդրոդինամիկայի, ջրային ռեսուրսների մոդելավորման և բնապահպանական կառավարման մոտեցումները՝ նպաստելով Արարատյան դաշտի ստորերկրյա ջրային պաշարների հավասարակշռված, երկարաժամկետ և գիտականորեն հիմնավորված օգտագործման սկզբունքների մշակմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պահածոյացված սննդամթերքների նոր տեսակների ստեղծման և դրանց արդյունաբերական արտադրության տեխնոլոգիական սկզբունքների գիտական հիմնավորմանը՝ հաշվի առնելով օգտագործվող հումքի հատկությունները, սննդային արժեքը, արտադրական գործընթացների արդյունավետությունը, պատրաստի արտադրանքի որակն ու պահպանման կայունությունը։ Հետազոտության առանցքում բուսական կամ համակցված հումքի ընտրությունը, դրա տեխնոլոգիական հատկությունների գնահատումը և վերամշակման այնպիսի մոտեցումների մշակումը կարող են լինել, որոնք հնարավորություն են տալիս ստանալ պահանջվող սպառողական և որակական հատկանիշներով արտադրանք։ Ուսումնասիրվում են հումքի քիմիական կազմը, խոնավությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, սննդային բաղադրիչների հարաբերակցությունը և տեխնոլոգիական մշակման ընթացքում դրանց հնարավոր փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախնական մշակման, ջերմային ազդեցության, մանրացման, խառնման, տարայավորման և պահպանման փուլերի փոխկապակցվածությանը։ Կարևոր խնդիր է տեխնոլոգիական պայմանների ընտրությունը, որի դեպքում հնարավոր է միաժամանակ ապահովել արտադրանքի անվտանգությունը, պահպանել արժեքավոր սննդային բաղադրիչները և ձևավորել ընդունելի համային, բուրավետ ու կառուցվածքային հատկություններ։ Քննվում է ջերմային մշակման ազդեցությունը պատրաստի արտադրանքի ֆիզիկաքիմիական և զգայական ցուցանիշների վրա, ինչպես նաև արտադրության տարբեր փուլերում որակի փոփոխությունների վերահսկման նշանակությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նոր բաղադրագրերի մշակման գիտական հիմնավորումը՝ հումքի տարբեր բաղադրիչների համատեղելիության, դրանց սննդային նշանակության և վերջնական արտադրանքի տեխնոլոգիական կայունության գնահատմամբ։ Դիտարկվում են նաև տեղական գյուղատնտեսական հումքի արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները, ինչը կարող է նպաստել հումքային ռեսուրսների առավել ամբողջական վերամշակմանը և արտադրատեսականու ընդլայնմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պատրաստի պահածոների պահպանման ընթացքում ֆիզիկաքիմիական, մանրէաբանական և զգայական բնութագրերի կայունությանը, քանի որ պահպանման ժամկետի հիմնավորումը կապված է արտադրանքի անվտանգության և սպառողական որակի հետ։ Արտադրական տեխնոլոգիայի գնահատման ընթացքում կարող են հաշվի առնվել նաև նյութական ու էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, տեխնոլոգիական կորուստների նվազեցումը և գործող արտադրական սարքավորումներին նոր գործընթացների հարմարեցման հնարավորությունը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է սննդի տեխնոլոգիայի, սննդի քիմիայի, հումքի ապրանքագիտության և որակի վերահսկման մոտեցումները՝ նպաստելով նոր պահածոյացված արտադրատեսակների մշակման, դրանց արտադրական գործընթացների հիմնավորման և մրցունակ սննդամթերքի տեսականու ընդլայնման գիտատեխնոլոգիական հիմքերի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է կիսահաղորդչային նանոկառուցվածքների հիման վրա գործող օպտոէլեկտրոնային սարքերի մշակման, ֆիզիկական սկզբունքների և հիմնական բնութագրերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում նանոմետրային չափերի պայմաններում կիսահաղորդիչ նյութերի էլեկտրոնային և օպտիկական հատկությունների փոփոխություններն են, որոնք հնարավորություն են տալիս ձևավորել ավանդական ծավալային նյութերից տարբերվող գործառնական հնարավորություններով սարքային կառուցվածքներ։ Ուսումնասիրվում են քվանտային սահմանափակման երևույթները, էներգիական մակարդակների և գոտիական կառուցվածքի փոփոխությունները, լիցքակիրների շարժման ու վերամիավորման գործընթացները, ինչպես նաև լույսի և նյութի փոխազդեցության առանձնահատկությունները նանոկառուցվածքային համակարգերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քվանտային հորերի, քվանտային լարերի, քվանտային կետերի, բազմաշերտ և հետերոկառուցվածքային համակարգերի կիրառման հնարավորություններին։ Քննվում է նանոկառուցվածքի երկրաչափական պարամետրերի, նյութական կազմի և շերտերի փոխդասավորության ազդեցությունը սարքի սպեկտրային, էլեկտրական և օպտիկական բնութագրերի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կառուցվածք–հատկություն–գործառույթ փոխկապակցվածության բացահայտումը, որը հնարավորություն է տալիս նպատակային ձևով կառավարել ճառագայթման կամ լուսազգայունության բնութագրերը։ Ուսումնասիրվում են լուսարձակող և լուսաընդունիչ սարքերի աշխատանքի ֆիզիկական մեխանիզմները, լիցքակիրների ներարկման, տեղափոխման, գրավման և վերամիավորման երևույթները, ինչպես նաև սարքային արդյունավետության վրա ազդող գործոնները։ Կարևորվում են մակերևութային և միջշերտային վիճակների, կառուցվածքային անհամասեռությունների, ջերմաստիճանի և արտաքին էլեկտրական կամ օպտիկական ազդեցությունների դերը։ Տեսական մոդելավորման և փորձարարական ուսումնասիրությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նանոկառուցվածքների էներգիական սպեկտրները, օպտիկական անցումները և սարքերի աշխատանքային ցուցանիշները։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել պատրաստված կառուցվածքների բնութագրմանը՝ դրանց էլեկտրական, սպեկտրային և լուսային հատկությունների ուսումնասիրության միջոցով։ Նանոկառուցվածքային մոտեցումը կարևոր է նաև սարքերի չափերի փոքրացման, էներգաարդյունավետության բարձրացման և որոշ օպտիկական բնութագրերի նպատակային կարգավորման տեսանկյունից։ Նման համակարգերը գիտական և տեխնոլոգիական հետաքրքրություն են ներկայացնում լուսադիոդների, ֆոտոդետեկտորների, լազերային աղբյուրների, օպտիկական հաղորդակցության և տարբեր ֆոտոնային համակարգերի զարգացման համար։ Աշխատությունը միավորում է կիսահաղորդիչների ֆիզիկայի, նանոֆիզիկայի և օպտոէլեկտրոնիկայի մոտեցումները՝ նպաստելով նանոկառուցվածքային սարքերի աշխատանքի ֆիզիկական օրինաչափությունների բացահայտմանը և նոր սերնդի օպտոէլեկտրոնային համակարգերի գիտատեխնիկական հիմքերի զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ոչ ստանդարտ աշխատանքային պայմաններում գործող ինտեգրալ սխեմաների նախագծման միջոցների, մեթոդների և մոդելավորման մոտեցումների մշակմանը։ Հետազոտության առանցքում էլեկտրոնային սխեմաների այնպիսի նախագծման խնդիրներն են, որոնց դեպքում անհրաժեշտ է ապահովել սարքերի կայուն և կանխատեսելի աշխատանք սովորական շահագործման միջավայրից տարբերվող արտաքին պայմաններում։ Դիտարկվում է ջերմաստիճանի, սնուցման լարման, տեխնոլոգիական պարամետրերի և այլ արտաքին կամ ներքին գործոնների փոփոխությունների հնարավոր ազդեցությունը ինտեգրալ սխեմաների էլեկտրական բնութագրերի, արագագործության, էներգասպառման և հուսալիության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախագծման փուլում այդ ազդեցությունները գնահատելու և սխեմայի վարքը կանխատեսելու համար անհրաժեշտ մաթեմատիկական մոդելների ու ավտոմատացված գործիքների ձևավորմանը։ Քննվում են ինտեգրալ սխեմաների տարրերի պարամետրային փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը ամբողջ համակարգի աշխատանքի վրա՝ հաշվի առնելով, որ ոչ ստանդարտ պայմաններում նույնիսկ առանձին բաղադրիչների բնութագրերի շեղումները կարող են փոխել սխեմայի ընդհանուր գործառնական հատկությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սխեմատեխնիկական մոդելավորման կատարելագործումը՝ տարբեր աշխատանքային ռեժիմների և հնարավոր սահմանային վիճակների վերլուծության համար։ Կարևորվում են նաև նախագծային լուծումների կայունության գնահատման, սխալների վաղ հայտնաբերման և նախագծման տարբերակների համեմատական վերլուծության խնդիրները։ Ավտոմատացված նախագծման միջոցների կիրառումը հնարավորություն է տալիս դեռևս նախագծային փուլում ուսումնասիրել բազմաթիվ հնարավոր պայմաններ և ընտրել այնպիսի կառուցվածքային ու սխեմատեխնիկական լուծումներ, որոնք առավել համապատասխան են սահմանված պահանջներին։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել մոդելների ճշգրտության և հաշվարկային արդյունավետության միջև հավասարակշռությանը, քանի որ բարդ ֆիզիկական երևույթների մանրամասն ներկայացումը մեծացնում է հաշվարկային ռեսուրսների պահանջը։ Քննվում են նախագծման գործընթացում օգտագործվող տվյալների կազմակերպման, տարրերի մոդելների ձևավորման, սխեմայի տարբեր հանգույցների փոխազդեցության և արդյունքների ավտոմատ վերլուծության հարցերը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև նախագծված միջոցների արդյունավետության գնահատում տարբեր տիպի ինտեգրալ սխեմաների մոդելավորման միջոցով՝ համեմատելով ստացված արդյունքները սահմանված աշխատանքային պահանջների հետ։ Նման մոտեցումները կարևոր են այն էլեկտրոնային համակարգերի համար, որոնց շահագործման միջավայրը կարող է բնութագրվել զգալի փոփոխականությամբ և որտեղ անհրաժեշտ է բարձրացնել սարքավորումների աշխատանքային կայունությունն ու հուսալիությունը։ Աշխատությունը նպաստում է ինտեգրալ սխեմաների համակարգչային նախագծման և մոդելավորման մեթոդների զարգացմանը՝ միավորելով միկրոէլեկտրոնիկայի, սխեմատեխնիկայի, հուսալիության տեսության և ավտոմատացված նախագծման համակարգերի մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է շենքերի և ինժեներական կառույցների երկարատև ու հուսալի շահագործման ապահովման հիմնական գիտատեխնիկական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Շինարարական օբյեկտների երկարակեցությունը դիտարկվում է որպես համալիր հատկություն, որը պայմանավորված է նախագծային լուծումների հիմնավորվածությամբ, օգտագործվող նյութերի որակով, կառուցման տեխնոլոգիայով, արտաքին միջավայրի ազդեցություններով, շահագործման պայմաններով և ժամանակին իրականացվող տեխնիկական սպասարկմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն գործոններին, որոնք կարող են ժամանակի ընթացքում առաջացնել շինարարական նյութերի և կրող կառուցվածքների ֆիզիկական ու մեխանիկական հատկությունների փոփոխություններ։ Քննվում են բետոնի, երկաթբետոնի, մետաղական, քարե և այլ կառուցվածքների ամրության, կայունության և ծառայության ժամկետի հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում են խոնավության, ջերմաստիճանային տատանումների, սառեցման ու հալեցման կրկնվող գործընթացների, քիմիական ագրեսիվ միջավայրի, մթնոլորտային ազդեցությունների և մեխանիկական ծանրաբեռնվածությունների դերը կառուցվածքների աստիճանական մաշվածության գործընթացում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նյութերի ճիշտ ընտրության և դրանց հատկությունների համապատասխանեցման խնդիրը տվյալ շինարարական օբյեկտի նշանակությանը և շահագործման միջավայրին։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նախագծման փուլում երկարակեցության պահանջների հաշվառմանը, քանի որ կառուցվածքային սխեմայի, հանգույցների և պաշտպանական լուծումների ընտրությունը կարող է էական նշանակություն ունենալ հետագա շահագործման հուսալիության համար։ Քննվում են նաև շինարարական աշխատանքների որակի վերահսկման խնդիրները, տեխնոլոգիական պահանջների պահպանումը և նախագծային լուծումներից շեղումների հնարավոր հետևանքները։ Կարևորվում է կառուցվածքների տեխնիկական վիճակի պարբերական գնահատումը, վնասվածքների և նյութերի քայքայման վաղ նշանների հայտնաբերումը, ինչպես նաև վերականգնման ու ամրացման անհրաժեշտության ժամանակին որոշումը։ Դիտարկվում է կանխարգելիչ սպասարկման նշանակությունը, որը կարող է նպաստել փոքր վնասվածքների հետագա զարգացման սահմանափակմանը և շենքերի ու կառույցների ծառայության ժամկետի երկարացմանը։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև կառուցվածքների հուսալիության գնահատման, մնացորդային ռեսուրսի կանխատեսման և շահագործման ընթացքում դրանց տեխնիկական ցուցանիշների փոփոխության վերլուծության մոտեցումները։ Երկարակեցության ապահովումը կապվում է նաև տնտեսական արդյունավետության հետ, քանի որ նախագծման և շինարարության փուլերում հիմնավորված տեխնիկական լուծումների կիրառումը կարող է նվազեցնել հետագա վերանորոգման և վերականգնման անհրաժեշտությունը։ Աշխատությունը կարող է ունենալ կիրառական նշանակություն նոր շենքերի նախագծման, գոյություն ունեցող կառույցների տեխնիկական վիճակի գնահատման, վերակառուցման և շինարարական նյութերի արդյունավետ ընտրության համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով շինարարական ճարտարագիտության, նյութագիտության և կառուցվածքների հուսալիության ոլորտների մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է կաթնատու կենդանիների մոտ մաստիտի հայտնաբերման և նույնականացման մեթոդների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև հիվանդ կենդանիներից ստացված կաթի հնարավոր ազդեցության գնահատմանը ավանդական «Կյաշք» կաթնամթերքի որակական ցուցանիշների վրա։ Հետազոտության շրջանակում մաստիտը դիտարկվում է որպես կաթնագեղձի վիճակ, որը կարող է փոփոխություններ առաջացնել կաթի ֆիզիկաքիմիական, մանրէաբանական և տեխնոլոգիական հատկություններում՝ դրանով իսկ ազդելով վերամշակման գործընթացի և պատրաստի արտադրանքի որակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հիվանդ կենդանիների վաղ հայտնաբերման նշանակությանը, այդ թվում՝ արտաքին կլինիկական հատկանիշների, կաթի հատկությունների փոփոխությունների և համապատասխան լաբորատոր ցուցանիշների գնահատմանը։ Քննվում են կաթի բաղադրության հնարավոր փոփոխությունները՝ կապված սպիտակուցների, ճարպերի, հանքային նյութերի, թթվայնության և այլ որակական բնութագրերի հետ, որոնք կարող են կարևոր լինել հետագա տեխնոլոգիական մշակման համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է առողջ և մաստիտով հիվանդ կենդանիներից ստացված կաթի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար դրանց տեխնոլոգիական հատկությունների հնարավոր տարբերությունները։ Կարևորվում է նաև կաթի մանրէաբանական վիճակի գնահատումը, քանի որ սկզբնական հումքի միկրոֆլորան կարող է ազդեցություն ունենալ խմորման ընթացքի, արտադրանքի կայունության և պահպանման հատկությունների վրա։ «Կյաշքի» արտադրության համատեքստում ուսումնասիրվում է, թե հում կաթի որակական փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ պատրաստի արտադրանքի կառուցվածքի, համի, բույրի, թթվայնության, խտության և այլ զգայորոշման ու ֆիզիկաքիմիական հատկանիշների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տեխնոլոգիական գործընթացի կայունությանը և այն հարցին, թե սկզբնական հումքի տարբեր որակը որքանով կարող է պայմանավորել վերջնական արտադրանքի ցուցանիշների փոփոխականությունը։ Համեմատական փորձարկումները կարող են հնարավորություն տալ բացահայտելու այն ցուցանիշները, որոնք առավել տեղեկատվական են ինչպես հիվանդ կենդանիների նույնականացման, այնպես էլ վերամշակման համար կաթի պիտանիության գնահատման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարևորում է անասնաբուժական վերահսկողության և կաթի տեխնոլոգիական որակի միջև անմիջական կապը՝ ցույց տալով, որ կենդանիների առողջական վիճակի վերահսկումը նշանակություն ունի ոչ միայն անասնաբուժության, այլև կաթնամթերքի արտադրության որակի ապահովման համար։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել կաթի հումքի վերահսկման համակարգերի կատարելագործմանը, անորակ հումքի վերամշակման ռիսկերի նվազեցմանը և պատրաստի կաթնամթերքի կայուն որակական հատկանիշների ապահովմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել անասնաբուժության, կաթի և կաթնամթերքի տեխնոլոգիայի, սննդամթերքի որակի վերահսկման և անասնաբուժական սանիտարիայի ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Լոռու մարզում բնական պայմաններում աճող բուսական հումքի ուսումնասիրությանը և դրա հիման վրա բուսաթեյերի արտադրության արդյունավետ տեխնոլոգիական եղանակների գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տարածաշրջանի վայրի բուսատեսակների ընտրության, հավաքման, նախնական մշակման, չորացման, պահպանման և հետագա վերամշակման գործընթացները՝ հաշվի առնելով հումքի բնական հատկությունների հնարավորինս լիարժեք պահպանումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բուսական հումքի որակական հատկանիշներին, քիմիական բաղադրությանը, բուրավետ և կենսաբանորեն ակտիվ բաղադրիչների պահպանմանը, ինչպես նաև այն գործոններին, որոնք կարող են ազդել պատրաստի թեյային արտադրանքի համի, բույրի, գույնի և ընդհանուր սպառողական հատկությունների վրա։ Քննվում է բույսերի հավաքման ժամանակաշրջանի, աճման վայրի, բուսական տարբեր մասերի օգտագործման և հումքի հասունության աստիճանի նշանակությունը վերջնական արտադրանքի որակի ձևավորման գործում։ Տեխնոլոգիական գործընթացում կարևորվում է չորացման եղանակի և պայմանների ընտրությունը, քանի որ ջերմաստիճանը, տևողությունը, օդափոխության ինտենսիվությունը և հումքի նախնական պատրաստման առանձնահատկությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ բույսերի արժեքավոր բաղադրիչների պահպանման վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև չորացված հումքի մանրացման, տեսակավորման և տարբեր բուսատեսակների համակցման հնարավորությունները՝ հավասարակշռված և կայուն հատկություններով թեյային խառնուրդներ ստանալու նպատակով։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտադրանքի անվտանգությանն ու որակին՝ հումքի մաքրության, խոնավության, պահպանման պայմանների և հնարավոր մանրէաբանական ցուցանիշների տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տեխնոլոգիական տարբեր ռեժիմների համեմատությունը և այնպիսի պայմանների ընտրությունը, որոնք միաժամանակ ապահովում են արտադրանքի բարձր որակ, հումքի արդյունավետ օգտագործում և արտադրական գործընթացի նպատակահարմար կազմակերպում։ Կարևորվում է նաև պատրաստի բուսաթեյերի զգայորոշման գնահատումը՝ համային, բուրավետ, արտաքին տեսքի և թուրմի բնութագրերի ուսումնասիրությամբ։ Տեղական վայրի բուսական ռեսուրսների կիրառումը դիտարկվում է նաև տնտեսական և բնապահպանական տեսանկյուններից՝ կարևորելով բնական պաշարների կայուն օգտագործումը, հավաքման ճիշտ կազմակերպումը և հումքային բազայի պահպանությունը։ Տարածաշրջանային բուսական հումքի վերամշակման զարգացումը կարող է նպաստել տեղական արտադրության ընդլայնմանը, նոր սննդամթերքի տեսականու ձևավորմանը և գյուղական համայնքներում փոքր արտադրությունների զարգացմանը։ Աշխատությունը կարող է ունենալ կիրառական նշանակություն սննդի արդյունաբերության և բուսական հումքի վերամշակման համար՝ առաջարկելով գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումներ տեղական բուսական ռեսուրսներից որակյալ թեյային արտադրանքի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կազմակերպման վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է մետաղների մեխանիկական մշակման գործընթացներում կիրառվող էկոլոգիապես առավել անվտանգ քսող-հովացնող հեղուկների ստացման տեխնոլոգիական հիմքերի մշակմանը՝ ուլտրաձայնային էմուլգացման հնարավորությունների կիրառմամբ, ինչպես նաև ստացված համակարգերի ֆիզիկաքիմիական, տեխնոլոգիական և շահագործական հատկությունների համալիր գնահատմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այնպիսի էմուլսիոն համակարգերի ձևավորումն է, որոնք կարող են ապահովել անհրաժեշտ քսող և հովացնող հատկություններ, բավարար կայունություն ու տեխնոլոգիական արդյունավետություն՝ միաժամանակ նվազեցնելով շրջակա միջավայրի և արտադրական միջավայրի վրա հնարավոր բացասական ազդեցությունը։ Քսող-հովացնող հեղուկները կարևոր դեր ունեն կտրման, հղկման և մետաղների մշակման այլ գործընթացներում, քանի որ նպաստում են շփման ու ջերմային բեռնվածության նվազեցմանը, գործիքի աշխատանքային պայմանների բարելավմանը և մշակվող մակերևույթի պահանջվող որակի ապահովմանը։ Այդ պատճառով դրանց բաղադրության և ստացման տեխնոլոգիայի կատարելագործումը դիտարկվում է որպես նյութագիտական, տեխնոլոգիական և բնապահպանական նշանակություն ունեցող խնդիր։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է էմուլգացման գործընթացի ֆիզիկաքիմիական օրինաչափությունների վրա։ Ջրային և յուղային բաղադրիչների հիմքով համակարգերի ձևավորման ժամանակ անհրաժեշտ է ստանալ հնարավորինս համասեռ և ժամանակի ընթացքում կայուն դիսպերս կառուցվածք։ Էմուլսիայի հատկությունների վրա կարող են ազդել դիսպերս ֆազի մասնիկների չափերը, դրանց բաշխվածությունը, միջֆազային մակերևույթի վիճակը, բաղադրիչների հարաբերակցությունը, ջերմաստիճանը և մշակման տեխնոլոգիական պայմանները։ Ուլտրաձայնային ազդեցությունը դիտարկվում է որպես դիսպերսացման գործընթացը ինտենսիվացնելու միջոց, որը հնարավորություն է տալիս հեղուկ միջավայրում առաջացող ֆիզիկական երևույթների հաշվին նպաստել խոշոր կաթիլների մանրացմանը և ավելի համասեռ էմուլսիոն կառուցվածքի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուլտրաձայնային մշակման պարամետրերի ընտրությանը։ Էմուլգացման արդյունքը կարող է կախված լինել ազդեցության ինտենսիվությունից, տևողությունից, հաճախականությունից, մշակվող նյութի ծավալից, ջերմաստիճանից և սկզբնական բաղադրության հատկություններից։ Հետևաբար տեխնոլոգիական ռեժիմների օպտիմալացումը պահանջում է տարբեր պարամետրերի ազդեցության համեմատական ուսումնասիրություն և այնպիսի պայմանների որոշում, որոնց դեպքում հնարավոր է ստանալ պահանջվող կայունությամբ ու դիսպերսայնությամբ համակարգ՝ առանց անհարկի էներգածախսի։ Ուլտրաձայնային մշակման չափազանց երկար կամ ինտենսիվ իրականացումը միշտ չէ, որ տեխնիկապես կամ տնտեսապես նպատակահարմար է, ուստի հետազոտության կարևոր խնդիրներից է մշակման արդյունավետության և էներգետիկ ծախսերի միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բաղադրության ընտրությունը։ Էկոլոգիական տեսանկյունից առավել ընդունելի հեղուկների մշակման ժամանակ կարևորվում է այնպիսի բաղադրիչների օգտագործումը, որոնք պահանջվող տեխնոլոգիական հատկությունների հետ մեկտեղ ունեն հնարավորինս բարենպաստ բնապահպանական բնութագրեր։ Բաղադրության մեջ կարող են դիտարկվել հիմքային հեղուկներ, էմուլգացնող նյութեր և նպատակային գործառութային հավելումներ, որոնց համակցությունը որոշում է վերջնական արտադրանքի քսող, հովացնող, հակակոռոզիոն և կայունության հատկությունները։ Բաղադրիչների ընտրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև դրանց փոխադարձ համատեղելիությունը, քանի որ առանձին նյութերի դրական հատկությունները դեռևս չեն երաշխավորում ամբողջ համակարգի բավարար արդյունավետությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է էմուլսիաների դիսպերսայնության գնահատումը։ Դիսպերս ֆազի մասնիկների չափը և չափային բաշխումը կարող են զգալիորեն ազդել համակարգի կայունության և շահագործական վարքի վրա։ Ավելի համասեռ կառուցվածքը կարող է նպաստել ֆազերի բաժանման դանդաղեցմանը և հեղուկի հատկությունների պահպանմանը երկարատև օգտագործման ընթացքում։ Այդ պատճառով ուլտրաձայնային մշակման տարբեր ռեժիմների համեմատությունը կարող է իրականացվել ստացված մասնիկների չափերի, բաշխվածության և ժամանակի ընթացքում դրանց փոփոխության հիման վրա։ Նման տվյալները հնարավորություն են տալիս կապ հաստատել ստացման տեխնոլոգիական պայմանների և վերջնական նյութի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների միջև։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում էմուլսիոն կայունությանը։ Արտադրական պայմաններում հեղուկը պետք է որոշակի ժամանակահատվածում պահպանի իր համասեռությունը և գործառութային հատկությունները։ Ֆազային տարանջատումը, նստվածքի ձևավորումը կամ կառուցվածքի զգալի փոփոխությունը կարող են նվազեցնել դրա տեխնոլոգիական արդյունավետությունը և բարդացնել շահագործումը։ Կայունության ուսումնասիրությունը կարող է ներառել տարբեր պահպանման պայմաններում համակարգի վարքի դիտարկում, ջերմաստիճանի փոփոխությունների ազդեցության գնահատում և երկարատև օգտագործման ընթացքում հատկությունների փոփոխության ուսումնասիրություն։ Ստացված արդյունքները հնարավորություն են տալիս գնահատել ոչ միայն սկզբնական որակը, այլև նյութի գործնական կիրառելիությունը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում մածուցիկության և ռեոլոգիական հատկությունների գնահատումը։ Հեղուկի հոսունությունը պայմանավորում է դրա տեղափոխումը, շրջանառությունը և մշակման գոտի արդյունավետ մատակարարումը։ Չափազանց բարձր մածուցիկությունը կարող է դժվարացնել շրջանառությունը, մինչդեռ չափազանց ցածր արժեքը որոշ պայմաններում կարող է սահմանափակել անհրաժեշտ քսող ազդեցությունը։ Այդ պատճառով ռեոլոգիական հատկությունների ուսումնասիրությունը անհրաժեշտ է ստացված նյութերի տեխնոլոգիական կիրառելիությունը գնահատելու համար։ Միաժամանակ մածուցիկությունը կարող է փոփոխվել ջերմաստիճանի և բաղադրության ազդեցությամբ, ինչն անհրաժեշտ է հաշվի առնել իրական շահագործական պայմանների մոդելավորման ժամանակ։ Առանձին ուղղություն է ջերմաֆիզիկական հատկությունների ուսումնասիրությունը։ Մետաղամշակման ընթացքում շփման և նյութի դեֆորմացման հետևանքով առաջացող ջերմությունը կարող է ազդել գործիքի, մշակվող դետալի և ամբողջ տեխնոլոգիական գործընթացի կայունության վրա։ Քսող-հովացնող միջավայրի կարևոր գործառույթներից մեկը ջերմության հեռացումն է մշակման գոտուց։ Այդ պատճառով ջերմային հատկությունների գնահատումը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր բաղադրությունների հովացնող արդյունավետությունը և որոշել, թե ուլտրաձայնային էմուլգացմամբ ստացված համակարգերի կառուցվածքը ինչպես է կապված ջերմափոխանակության բնութագրերի հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում քսող հատկությունների գնահատմանը։ Մշակման գոտում շփման նվազեցումը կարող է նպաստել գործիքի մաշվածության սահմանափակմանը, ջերմության առաջացման նվազեցմանը և մշակված մակերևույթի որակի բարելավմանը։ Քսող հատկությունները կախված են ոչ միայն հիմքային բաղադրիչների բնույթից, այլև էմուլսիայի կառուցվածքից, դիսպերս ֆազի չափերից և հավելումների արդյունավետությունից։ Հետևաբար նպատակահարմար է ֆիզիկաքիմիական բնութագրերը համադրել շփման ու մաշվածության փորձարարական ցուցանիշների հետ՝ պարզելու համար, թե կառուցվածքային փոփոխությունները որքանով են անդրադառնում իրական գործառութային հատկությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հակակոռոզիոն պաշտպանությանը։ Ջրային բաղադրիչ պարունակող համակարգերը մետաղական մակերևույթների հետ երկարատև շփման դեպքում կարող են ստեղծել կոռոզիոն գործընթացների զարգացման պայմաններ, եթե բաղադրությունը համապատասխան պաշտպանիչ հատկություններ չունի։ Այդ պատճառով ստացված հեղուկների գնահատումը կարող է ներառել տարբեր մետաղների նկատմամբ դրանց ազդեցության ուսումնասիրություն և պաշտպանիչ հավելումների արդյունավետության որոշում։ Հակակոռոզիոն հատկությունները հատկապես կարևոր են այն դեպքերում, երբ հեղուկը շրջանառվում է սարքավորումների համակարգում և երկար ժամանակ շփվում է մեքենաների մետաղական տարրերի հետ։ Հետազոտության առանցքային բաղադրիչներից է շահագործական փորձարկումը։ Լաբորատոր ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշները անհրաժեշտ են նյութի հատկությունները բնութագրելու համար, սակայն վերջնական տեխնոլոգիական արդյունավետությունը պետք է գնահատվի նաև մետաղամշակման պայմաններին մոտ փորձարկումներով։ Այդ ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել կտրող գործիքի մաշվածությունը, մշակման գոտու ջերմային վիճակը, շփման բնութագրերը, մշակված մակերևույթի որակը և հեղուկի հատկությունների փոփոխությունը բազմակի օգտագործման ընթացքում։ Տարբեր բաղադրությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն համակարգերը, որոնք ապահովում են տեխնոլոգիական և բնապահպանական պահանջների առավել հավասարակշռված համադրություն։ Առանձին նշանակություն ունի մշակված մակերևույթի որակի գնահատումը։ Քսող-հովացնող միջավայրը կարող է ազդել մակերևույթի անհարթության, մշակման կայունության և պատրաստի դետալի որակական բնութագրերի վրա։ Եթե հեղուկը արդյունավետորեն նվազեցնում է շփումը և հեռացնում ջերմությունը, կարող են ստեղծվել ավելի կայուն կտրման պայմաններ։ Հետևաբար մակերևույթի որակի չափումները կարող են օգտագործվել որպես ստացված համակարգերի գործնական արդյունավետության կարևոր չափանիշ՝ այլ շահագործական ցուցանիշների հետ համատեղ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև գործիքի մաշվածության ուսումնասիրությունը։ Մետաղամշակման արտադրողականությունը և տնտեսական արդյունավետությունը մեծապես կախված են կտրող գործիքների ծառայության տևողությունից։ Արդյունավետ քսող և հովացնող միջավայրը կարող է բարելավել գործիքի աշխատանքային պայմանները և սահմանափակել արագ մաշվածությանը նպաստող գործոնների ազդեցությունը։ Տարբեր հեղուկների կիրառմամբ իրականացվող համեմատական փորձարկումները հնարավորություն են տալիս գնահատել դրանց ազդեցությունը գործիքի աշխատանքի կայունության և ծառայության տևողության վրա։ Առանձին ուղղություն է ստացված նյութերի բնապահպանական հատկությունների գնահատումը։ Էկոլոգիական անվտանգության գաղափարը պահանջում է դիտարկել ոչ միայն արտադրանքի աշխատանքի արդյունավետությունը, այլև դրա ամբողջ օգտագործման ցիկլը՝ բաղադրիչների ընտրությունից մինչև օգտագործված հեղուկի հետագա կառավարումը։ Կարող են գնահատվել նյութերի կենսաքայքայելիությունը, շրջակա միջավայրում դրանց պահպանման հնարավորությունը, արտադրական թափոնների ձևավորումը և օգտագործումից հետո մշակման կամ հեռացման հետ կապված խնդիրները։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տեխնոլոգիական արդյունավետությունը համադրել բնապահպանական պատասխանատվության հետ։ Կարևոր է նաև արտադրական միջավայրի տեսանկյունից նյութերի գնահատումը։ Քսող-հովացնող համակարգերի ընտրության ժամանակ կարող են հաշվի առնվել աշխատանքային գոտում առաջացող աերոզոլները, հոտը, մաշկի հետ հնարավոր շփումը և աշխատանքային միջավայրի ընդհանուր հիգիենիկ պայմանները։ Էկոլոգիապես առավել բարենպաստ բաղադրությունների մշակումը կարող է նպաստել ոչ միայն շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցմանը, այլև արտադրական պայմանների բարելավմանը։ Այդ պատճառով տեխնոլոգիայի գնահատման ժամանակ նպատակահարմար է դիտարկել բնապահպանական և աշխատանքային անվտանգության չափանիշները փոխկապակցված ձևով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ստացված էմուլսիաների պահպանման և բազմակի շրջանառության ընթացքում կայունության գնահատումը։ Արդյունաբերական համակարգերում հեղուկները հաճախ օգտագործվում են շրջանառու եղանակով, ինչի ընթացքում դրանց հատկությունները կարող են աստիճանաբար փոփոխվել աղտոտիչների կուտակման, ջերմաստիճանային ազդեցությունների և բաղադրիչների հարաբերակցության փոփոխության հետևանքով։ Այդ պատճառով նյութի արդյունավետությունը նպատակահարմար է գնահատել ոչ միայն անմիջապես պատրաստումից հետո, այլև որոշակի շահագործական ժամանակահատվածից հետո։ Սա հնարավորություն է տալիս որոշել ծառայության գործնական տևողությունը և հատկությունների պահպանման աստիճանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ուլտրաձայնային տեխնոլոգիայի տեխնիկատնտեսական գնահատմանը։ Նոր մեթոդի արդյունաբերական կիրառելիությունը կախված է ոչ միայն ստացվող արտադրանքի բարձր որակից, այլև սարքավորումների արժեքից, էներգասպառումից, արտադրողականությունից և տեխնոլոգիական գործընթացի կազմակերպման բարդությունից։ Ուլտրաձայնային էմուլգացման արդյունավետության գնահատումը կարող է ներառել դրա համեմատությունը ավանդական մեխանիկական խառնման կամ այլ դիսպերսացման մեթոդների հետ։ Այսպիսի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե որ պայմաններում է նոր տեխնոլոգիայի կիրառումը տեխնիկապես և տնտեսապես հիմնավորված։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ֆիզիկաքիմիական փորձարարական մեթոդները, դիսպերս համակարգերի կառուցվածքային ուսումնասիրությունը, ռեոլոգիական և ջերմաֆիզիկական չափումները, տրիբոլոգիական փորձարկումները, մակերևույթի որակի գնահատումը և վիճակագրական տվյալների մշակումը։ Փորձերի պլանավորման մեթոդների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ համեմատաբար սահմանափակ թվով փորձարկումների միջոցով գնահատել մի քանի տեխնոլոգիական գործոնների ազդեցությունը և որոշել դրանց արդյունավետ համակցությունը։ Ստացված փորձարարական տվյալների մաթեմատիկական մշակումը կարող է օգտագործվել բաղադրության ու տեխնոլոգիական պարամետրերի և վերջնական հատկությունների միջև կախվածությունների ձևավորման համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ուլտրաձայնային ազդեցության, էմուլսիոն կառուցվածքի և ստացված նյութերի շահագործական բնութագրերի միջև փոխկապակցվածությունների բացահայտման հնարավորությամբ։ Տեխնոլոգիական տեսանկյունից կարևոր է ոչ միայն կայուն էմուլսիայի ստացումը, այլև հասկանալը, թե դրա դիսպերս կառուցվածքը և ֆիզիկաքիմիական պարամետրերը ինչպես են անդրադառնում շփման, հովացման, կոռոզիոն պաշտպանության և մետաղամշակման արդյունքների վրա։ Այսպիսի համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նյութի բաղադրությունը և ստացման եղանակը դիտարկել որպես միասնական տեխնոլոգիական համակարգ։ Գործնական նշանակությունը կապված է արտադրական գործընթացներում ավելի արդյունավետ և բնապահպանական տեսանկյունից բարենպաստ քսող-հովացնող նյութերի կիրառման հնարավորության հետ։ Հաջող մշակված համակարգերը կարող են նպաստել տեխնոլոգիական գործընթացների կայունացմանը, գործիքների աշխատանքի բարելավմանը, մշակվող մակերևույթների պահանջվող որակի ապահովմանը և արտադրական միջավայրի վրա անցանկալի ազդեցությունների նվազեցմանը։ Միաժամանակ տեղական կամ հասանելի հումքային բաղադրիչների օգտագործման հնարավորության ուսումնասիրությունը կարող է ունենալ լրացուցիչ տնտեսական նշանակություն։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է քսող-հովացնող էմուլսիոն համակարգերի ստացման, ուլտրաձայնային մշակման և շահագործական գնահատման համալիր ուսումնասիրություն՝ միավորելով դիսպերս համակարգերի ֆիզիկաքիմիան, մետաղամշակման տեխնոլոգիան, տրիբոլոգիան, նյութագիտությունը և բնապահպանական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել մեքենաշինության, մետաղամշակման, քսանյութերի տեխնոլոգիայի, ֆիզիկական քիմիայի, տրիբոլոգիայի, ուլտրաձայնային տեխնոլոգիաների և էկոլոգիական նյութագիտության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, տեխնոլոգների, ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է թվային ինտեգրալ սխեմաների ֆիզիկական նախագծման այնպիսի միջոցների, մեթոդների և ալգորիթմների մշակմանը, որոնք ուղղված են էներգասպառման նվազեցմանը՝ միաժամանակ պահպանելով սխեմայի պահանջվող արագագործությունը, հուսալիությունը և ֆունկցիոնալ հատկությունները։ Հետազոտության հիմքում ժամանակակից միկրոէլեկտրոնային համակարգերի կարևոր խնդիրներից մեկն է՝ տրանզիստորների քանակի և ինտեգրման խտության աճի պայմաններում սահմանափակել էներգիայի սպառումն ու ջերմային կորուստները։ Թվային ինտեգրալ սխեմաների բարդացման հետ մեկտեղ էներգետիկ արդյունավետությունը դառնում է նախագծման հիմնական չափանիշներից մեկը, քանի որ բարձր էներգասպառումը կարող է հանգեցնել բյուրեղի ջերմաստիճանի բարձրացման, մարտկոցով աշխատող սարքերի ինքնավար աշխատանքի տևողության կրճատման, հուսալիության նվազման և հովացման համակարգերի նկատմամբ լրացուցիչ պահանջների առաջացման։ Այդ պատճառով աշխատանքում ֆիզիկական նախագծումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տրամաբանական նկարագրությունը բյուրեղի իրական երկրաչափական կառուցվածքի վերածելու փուլ, այլև որպես էներգետիկ բնութագրերի նպատակային օպտիմալացման կարևոր միջոց։ Քննության են առնվում ինտեգրալ սխեմայի ֆիզիկական նախագծման հիմնական փուլերը՝ տարրերի տեղաբաշխումը, փոխմիացումների ձևավորումը, տակտային ցանցի կառուցումը, սնուցման համակարգի կազմակերպումը և վերջնական ֆիզիկական ստուգումները։ Յուրաքանչյուր փուլում ընդունվող նախագծային որոշումները կարող են ուղղակի կամ անուղղակի կերպով ազդել էներգասպառման վրա։ Տրամաբանական տարրերի ոչ արդյունավետ տեղաբաշխումը կարող է մեծացնել հաղորդալարերի ընդհանուր երկարությունը և մակաբուծական ունակությունները, ինչի հետևանքով ավելանում է ազդանշանների փոխանջատման համար անհրաժեշտ էներգիան։ Հետևաբար տարրերի տեղաբաշխման խնդիրը ներկայացվում է որպես բազմաչափ օպտիմալացման խնդիր, որտեղ անհրաժեշտ է միաժամանակ հաշվի առնել մակերեսը, ժամանակային սահմանափակումները, փոխմիացումների երկարությունը, հզորության բաշխումը և ջերմային գործոնները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թվային սխեմաների դինամիկ էներգասպառմանը։ Տրանզիստորների վիճակների փոփոխության ընթացքում լիցքավորվում և լիցքաթափվում են սխեմայի ներքին ու արտաքին ունակությունները, և այդ գործընթացը կազմում է ընդհանուր էներգասպառման զգալի մասը։ Դինամիկ բաղադրիչը կախված է փոխանջատման ակտիվությունից, սնուցման լարումից, աշխատանքային հաճախականությունից և բեռնային ունակություններից։ Ֆիզիկական նախագծման մակարդակում հնարավոր է ազդել այդ պարամետրերից մի քանիսի վրա՝ նվազեցնելով փոխմիացումների երկարությունը, ընտրելով համապատասխան չափերի տրամաբանական տարրեր և արդյունավետ կազմակերպելով բարձր ակտիվություն ունեցող հանգույցների տեղաբաշխումը։ Այս մոտեցմամբ էներգասպառման գնահատումը ներառվում է նախագծման վաղ փուլերից սկսած, այլ ոչ միայն վերջնական սխեմայի ստուգման ժամանակ։ Կարևորվում է նաև ստատիկ էներգասպառման խնդիրը, որը պայմանավորված է տրանզիստորներում առկա արտահոսքի հոսանքներով։ Տեխնոլոգիական չափերի փոքրացման պայմաններում այս բաղադրիչի նշանակությունը կարող է աճել, ինչի պատճառով նախագծման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել օգտագործվող ստանդարտ բջիջների էլեկտրական հատկությունները։ Տարբեր շեմային լարումներով, չափերով և արագագործությամբ բջիջների նպատակային ընտրությունը հնարավորություն է տալիս որոշակի հատվածներում նվազեցնել արտահոսքի հզորությունը՝ առանց սխեմայի կրիտիկական ժամանակային բնութագրերի անընդունելի վատացման։ Հետազոտության մեջ այս խնդիրը կարող է ներկայացվել որպես էներգասպառման և արագագործության միջև փոխզիջման որոնում։ Ֆիզիկական նախագծման կարևոր փուլերից է տարրերի տեղաբաշխումը։ Տրամաբանական բջիջների դիրքը բյուրեղի մակերևույթի վրա որոշում է հետագա փոխմիացումների կառուցվածքը, ազդանշանային ուղիների երկարությունները և տեղային հզորության խտությունը։ Էներգասպառման նվազեցմանը կողմնորոշված տեղաբաշխման ալգորիթմները կարող են առաջնահերթորեն մոտեցնել հաճախ փոխազդող կամ բարձր փոխանջատման ակտիվություն ունեցող տարրերը՝ նվազեցնելով դրանց միջև հաղորդալարերի ունակությունը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել տեխնոլոգիական սահմանափակումները և խուսափել տարրերի չափազանց մեծ խտացումից, որը կարող է դժվարացնել հետագա երթուղավորումը և առաջացնել տեղային ջերմային խնդիրներ։ Հետազոտության մեկ այլ ուղղություն է փոխմիացումների էներգետիկ ազդեցության գնահատումը։ Ժամանակակից ինտեգրալ սխեմաներում հաղորդալարերը կարող են ունենալ զգալի մակաբուծական դիմադրություն և ունակություն, իսկ դրանց երկարության աճը մեծացնում է ինչպես ազդանշանի տարածման ուշացումը, այնպես էլ փոխանջատման ժամանակ սպառվող էներգիան։ Այդ պատճառով երթուղավորման ալգորիթմների մշակման ժամանակ նպատակահարմար է հաշվի առնել ոչ միայն կապերի իրականացելիությունը և ընդհանուր երկարությունը, այլև դրանց էլեկտրական բնութագրերը։ Հատկապես կարևոր կարող են լինել բարձր ակտիվությամբ ցանցերը, որոնց նույնիսկ համեմատաբար փոքր ունակային փոփոխությունները կարող են նկատելի ազդեցություն ունենալ ընդհանուր էներգասպառման վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տակտային ազդանշանի բաշխման համակարգին։ Թվային համաժամանակյա սխեմաներում տակտային ցանցը սպասարկում է մեծ թվով հաջորդական տարրեր և սովորաբար ունի բարձր փոխանջատման ակտիվություն, ուստի կարող է հանդիսանալ դինամիկ էներգասպառման կարևոր աղբյուր։ Տակտային ծառի կառուցման ժամանակ անհրաժեշտ է հավասարակշռել ազդանշանի հասնելու ժամանակները, սահմանափակել ժամանակային շեղումները և միաժամանակ նվազեցնել բուֆերների ու հաղորդալարերի առաջացրած լրացուցիչ հզորությունը։ Էներգետիկ արդյունավետության բարձրացման համար կարող են ուսումնասիրվել տակտային ցանցի կառուցվածքի օպտիմալացման, բուֆերների տեղաբաշխման և ցանցի ընդհանուր ունակության նվազեցման մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև տակտավորման ընտրովի անջատման սկզբունքին, որի միջոցով ժամանակավորապես չօգտագործվող ֆունկցիոնալ հանգույցներում հնարավոր է սահմանափակել ավելորդ փոխանջատումները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է սնուցման ցանցի ֆիզիկական կազմակերպումը։ Ցածր էներգասպառման նախագծումը չի նշանակում միայն մատակարարվող հզորության նվազեցում. անհրաժեշտ է նաև ապահովել, որ սնուցման լարումը բավարար կայունությամբ հասնի բյուրեղի բոլոր անհրաժեշտ հատվածներին։ Սնուցման ցանցում առաջացող լարման անկումները կարող են ազդել տարրերի արագագործության և սխեմայի հուսալիության վրա։ Այդ պատճառով սնուցման գծերի կառուցվածքը, լայնությունը, տեղաբաշխումը և տարբեր մետաղական շերտերի օգտագործումը պետք է համադրվեն էներգետիկ ու ժամանակային պահանջների հետ։ Առանձին խնդիր է տարբեր սնուցման լարումներով աշխատող տիրույթների կազմակերպումը։ Բազմալարումային նախագծումը հնարավորություն է տալիս ոչ կրիտիկական հանգույցներում օգտագործել ավելի ցածր սնուցման լարում և դրանով նվազեցնել դինամիկ էներգասպառումը, մինչդեռ բարձր արագագործություն պահանջող հատվածները կարող են աշխատել այլ ռեժիմով։ Նման ճարտարապետության ֆիզիկական իրականացումը պահանջում է համապատասխան տիրույթների տեղաբաշխում, մակարդակների փոխակերպիչների ճիշտ դիրքավորում և սնուցման ցանցերի համակարգված նախագծում։ Քննության է առնվում նաև էներգետիկ տիրույթների ժամանակավոր անջատման գաղափարը, որի դեպքում չօգտագործվող ֆունկցիոնալ բլոկների սնուցումը կարող է կառավարվել համակարգի աշխատանքային ռեժիմի համաձայն։ Ֆիզիկական նախագծման գործիքները պետք է կարողանան հաշվի առնել նման կառուցվածքների հատուկ սահմանափակումները և դրանց ազդեցությունը մակերեսի, ժամանակային բնութագրերի ու հուսալիության վրա։ Կարևորվում է ստանդարտ բջիջների ընտրության և փոխարինման խնդիրը։ Միևնույն տրամաբանական գործառույթն իրականացնող բջիջները կարող են ունենալ տարբեր չափեր, հզորություն, ուշացում և արտահոսքի բնութագրեր։ Նախագծման ավտոմատացված միջոցը կարող է վերլուծել սխեմայի ժամանակային ուղիները և ոչ կրիտիկական հատվածներում կիրառել էներգետիկ տեսանկյունից ավելի արդյունավետ բջիջներ։ Միաժամանակ կրիտիկական ուղիներում անհրաժեշտ է պահպանել բավարար արագագործություն։ Այսպիսի ընտրությունը պահանջում է էներգիայի, մակերեսի և ժամանակային բնութագրերի համատեղ օպտիմալացում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է էներգասպառման նախնական և հետնախագծային գնահատման մեթոդների մշակումը։ Նախագծման տարբեր փուլերում հասանելի տեղեկատվության մակարդակը տարբեր է, ուստի անհրաժեշտ են գնահատման համապատասխան մոդելներ։ Վաղ փուլերում կարող են օգտագործվել մոտավոր վիճակագրական կամ տրամաբանական գնահատումներ, իսկ ֆիզիկական կառուցվածքի ձևավորումից հետո հնարավոր է հաշվի առնել իրական փոխմիացումների մակաբուծական պարամետրերը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նախագծման ընթացքում պարբերաբար վերահսկել էներգետիկ ցուցանիշները և անհրաժեշտության դեպքում վերադառնալ նախորդ փուլերին՝ կառուցվածքը վերաօպտիմալացնելու նպատակով։ Հատուկ նշանակություն ունի փոխանջատման ակտիվության վերաբերյալ տեղեկատվության օգտագործումը։ Սխեմայի բոլոր հանգույցները նույն հաճախականությամբ չեն փոխում իրենց տրամաբանական վիճակը, ուստի միայն երկրաչափական պարամետրերով էներգասպառման գնահատումը կարող է բավարար չլինել։ Տրամաբանական մոդելավորումից կամ վիճակագրական գնահատումից ստացված ակտիվության տվյալները ֆիզիկական նախագծման համակարգին փոխանցելու միջոցով հնարավոր է առանձնացնել էներգետիկ տեսանկյունից առավել նշանակալի ցանցերը և դրանց նկատմամբ կիրառել ավելի նպատակային օպտիմալացման մեթոդներ։ Այսպիսով տրամաբանական և ֆիզիկական նախագծման փուլերի միջև ստեղծվում է տեղեկատվական կապ, որը նպաստում է վերջնական արդյունքի բարելավմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ջերմային երևույթներին։ Էներգասպառումը և ջերմաստիճանը փոխկապակցված են, քանի որ մեծ հզորության խտությունը կարող է առաջացնել տեղային տաքացում, իսկ ջերմաստիճանի բարձրացումը իր հերթին կարող է մեծացնել որոշ տեսակի արտահոսքի հոսանքները և ազդել տարրերի էլեկտրական բնութագրերի վրա։ Հետևաբար էներգասպառման նվազեցմանը կողմնորոշված ֆիզիկական նախագծումը կարող է ներառել նաև ջերմային բաշխման գնահատում։ Բարձր ակտիվությամբ բլոկների նպատակային տեղաբաշխումը և հզորության խտության հավասարեցումը կարող են նպաստել տեղային գերտաքացման հավանականության նվազեցմանը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում նախագծման ավտոմատացման ալգորիթմների, մաթեմատիկական օպտիմալացման մեթոդների և սխեմաների համակարգչային մոդելավորման համադրումն է։ Մշակվող միջոցների արդյունավետությունը կարող է գնահատվել տարբեր բարդության փորձնական թվային սխեմաների վրա՝ համեմատելով էներգասպառումը, զբաղեցրած մակերեսը, ժամանակային բնութագրերը, հաղորդալարերի երկարությունը և այլ նախագծային ցուցանիշներ։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե առաջարկվող ալգորիթմները որքանով են նվազեցնում էներգետիկ ծախսերը և ինչպիսի փոխզիջումներ են առաջացնում մյուս չափանիշների նկատմամբ։ Կարևորվում է նաև մշակվող ծրագրային միջոցների ինտեգրումը նախագծման ավտոմատացված ընդհանուր հոսքի մեջ։ Արդյունավետ գործիքը պետք է կարողանա աշխատել տրամաբանական ցանցացանկերի, ստանդարտ բջիջների գրադարանների, տեխնոլոգիական սահմանափակումների և ֆիզիկական նախագծի տվյալների հետ։ Տարբեր փուլերից ստացվող տեղեկատվության միասնական օգտագործումը հնարավորություն է տալիս էներգասպառման խնդիրը դիտարկել ամբողջական նախագծային գործընթացի շրջանակում։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է ցածր էներգասպառմամբ միկրոէլեկտրոնային համակարգերի նկատմամբ աճող պահանջներով։ Էներգետիկ արդյունավետ ֆիզիկական նախագծման միջոցները կարևոր են շարժական և ներկառուցված սարքերի, թվային կառավարման համակարգերի, կապի սարքավորումների, հաշվարկային համակարգերի և բազմաթիվ այլ էլեկտրոնային լուծումների համար։ Նախագծման ավտոմատացման մակարդակում էներգասպառման չափանիշի ներառումը հնարավորություն է տալիս դեռևս բյուրեղի արտադրությունից առաջ հայտնաբերել ոչ արդյունավետ կառուցվածքային լուծումները և կատարել անհրաժեշտ փոփոխություններ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է թվային ինտեգրալ սխեմաների ֆիզիկական նախագծման և էներգետիկ օպտիմալացման խնդիրների համալիր ուսումնասիրություն՝ միավորելով տարրերի տեղաբաշխման, փոխմիացումների ձևավորման, տակտային ու սնուցման ցանցերի կառուցման, բջիջների ընտրության, էներգասպառման գնահատման և ջերմային գործոնների հաշվառման մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել միկրոէլեկտրոնիկայի, ինտեգրալ սխեմաների նախագծման ավտոմատացման, ցածր էներգասպառմամբ թվային համակարգերի և կիսահաղորդչային տեխնոլոգիաների ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, նախագծող ինժեներների, ծրագրային գործիքներ մշակող մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքի համար քվազիգեոիդի մոդելի ճշգրտման և արդիականացման գիտամեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ստացված մոդելի կիրառական արդյունավետության գնահատմանը գեոդեզիական և քարտեզագրական աշխատանքներում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Երկրի իրական գրավիտացիոն դաշտի առանձնահատկությունների հաշվառման, բարձրությունների ժամանակակից համակարգերի կատարելագործման և արբանյակային դիրքորոշման միջոցով ստացվող երկրաչափական բարձրությունների ու գործնականում կիրառվող ֆիզիկական բարձրությունների միջև հուսալի կապի ապահովման վրա։ Քվազիգեոիդը դիտարկվում է որպես Երկրի գրավիտացիոն դաշտի հետ կապված հաշվարկային մակերևույթ, որի ճշգրիտ մոդելավորումը կարևոր նշանակություն ունի տարածական կոորդինատների և բարձրությունների որոշման ժամանակ։ Հայաստանի լեռնային և խիստ մասնատված ռելիեֆի պայմաններում նման մոդելի ճշգրտությունը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ տեղանքի բարձրությունների մեծ տարբերությունները և գրավիտացիոն դաշտի տարածական փոփոխությունները կարող են զգալի ազդեցություն ունենալ հաշվարկների արդյունքների վրա։ Քննության են առնվում քվազիգեոիդի ձևավորման և ճշգրտման համար օգտագործվող գրավիմետրական, գեոդեզիական, արբանյակային և տեղագրական տվյալները։ Կարևորվում է տարբեր աղբյուրներից ստացված տեղեկատվության համատեղ մշակումը, տվյալների միասնական համակարգի ձևավորումը և դրանց ճշգրտության գնահատումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում GNSS տեխնոլոգիաներով ստացված տվյալների օգտագործմանը, քանի որ գլոբալ նավիգացիոն արբանյակային համակարգերը հնարավորություն են տալիս բարձր ճշգրտությամբ որոշել կետերի տարածական դիրքը և էլիպսոիդային բարձրությունները։ Սակայն բազմաթիվ ինժեներական և քարտեզագրական խնդիրների լուծման համար անհրաժեշտ են ֆիզիկական բարձրություններ, ինչի պատճառով քվազիգեոիդի ճշգրիտ մոդելը կարևոր կապող օղակ է արբանյակային և ավանդական բարձրաչափական համակարգերի միջև։ Ուսումնասիրվում են համապատասխան բարձրությունների տարբերությունների հաշվարկման սկզբունքները և մոդելի միջոցով դրանց որոշման ճշգրտության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում գրավիմետրական տվյալների մշակմանը։ Երկրի գրավիտացիոն դաշտի տեղային առանձնահատկությունների վերաբերյալ չափումները հնարավորություն են տալիս ճշգրտել գլոբալ և տարածաշրջանային մոդելները և առավել մանրամասն ներկայացնել Հայաստանի տարածքում առկա անոմալիաները։ Քննության են առնվում գրավիտացիոն չափումների որակի, տարածական բաշխվածության և խտության ազդեցությունները վերջնական մոդելի ճշգրտության վրա։ Տվյալների անհավասար բաշխվածության պայմաններում կարևորվում են մաթեմատիկական մշակման և ինտերպոլյացիայի համապատասխան մեթոդները։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում թվային ռելիեֆային մոդելների օգտագործումը։ Լեռնային տարածքներում տեղանքի զանգվածների ազդեցությունը գրավիտացիոն դաշտի վրա կարող է նշանակալի լինել, ուստի ռելիեֆի մանրամասն հաշվառումը նպաստում է քվազիգեոիդի հաշվարկային մակերևույթի ճշգրտմանը։ Քննության են առնվում ռելիեֆային տվյալների տարածական լուծաչափի և ճշգրտության ազդեցությունները ստացվող արդյունքների վրա, ինչպես նաև բարձր լեռնային և բարդ ռելիեֆ ունեցող շրջաններում համապատասխան ուղղումների կիրառման անհրաժեշտությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլոբալ գրավիտացիոն մոդելների և տեղային տվյալների համատեղ կիրառմանը։ Գլոբալ մոդելները հնարավորություն են տալիս ներկայացնել Երկրի գրավիտացիոն դաշտի ընդհանուր կառուցվածքը, իսկ տեղական գեոդեզիական և գրավիմետրական չափումները լրացնում են դրանք տարածաշրջանային մանրամասներով։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել Հայաստանի տարածքին առավել համապատասխան բարձր ճշգրտության մոդել։ Քննության են առնվում նաև մաթեմատիկական հաշվարկների, վիճակագրական գնահատման և տարածական մոդելավորման մեթոդները, որոնց միջոցով հնարավոր է նվազեցնել չափումների սխալների ազդեցությունը և ստանալ առավել հուսալի արդյունքներ։ Մոդելի արդիականացման կարևոր փուլ է դրա անկախ ստուգումն ու ճշգրտության գնահատումը։ Այդ նպատակով կարող են օգտագործվել հայտնի բարձրություններով գեոդեզիական կետեր, նիվելիրային տվյալներ և GNSS չափումներ։ Հաշվարկված և փաստացի հայտնի արժեքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել մոդելի մնացորդային սխալները, բացահայտել տարածքային շեղումները և որոշել այն շրջանները, որտեղ անհրաժեշտ են լրացուցիչ չափումներ կամ հաշվարկային մեթոդների կատարելագործում։ Առանձին նշանակություն է տրվում պետական գեոդեզիական ցանցի տվյալների օգտագործմանը և արդիականացմանը։ Ժամանակակից արբանյակային տեխնոլոգիաների ինտեգրումը ավանդական գեոդեզիական ցանցերի հետ հնարավորություն է տալիս բարձրացնել տարածական տվյալների միասնականությունը և պարզեցնել տարբեր ժամանակներում ու տարբեր տեխնոլոգիաներով կատարված չափումների համադրումը։ Քվազիգեոիդի արդիականացված մոդելը կարող է նպաստել բարձրությունների որոշման գործընթացի արագացմանը՝ որոշ խնդիրներում նվազեցնելով երկարատև դասական նիվելիրային աշխատանքների անհրաժեշտությունը։ Դիտարկվում է մոդելի կիրառությունը քարտեզագրության բնագավառում, որտեղ տարածական տվյալների ճշգրտությունը կարևոր պայման է տեղագրական քարտեզների, թվային քարտեզագրական նյութերի և աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի ձևավորման համար։ Բարձրությունների միասնական և ճշգրիտ հիմքը հնարավորություն է տալիս բարելավել տեղանքի ռելիեֆի ներկայացումը, տարբեր աղբյուրներից ստացված տարածական տվյալների համադրելիությունը և քարտեզագրական արտադրանքի ընդհանուր որակը։ Կարևորվում է նաև մոդելի կիրառումը ինժեներական գեոդեզիայում։ Ճանապարհների, կամուրջների, շենքերի, հիդրոտեխնիկական կառույցների և այլ ենթակառուցվածքների նախագծման ու շինարարության ժամանակ անհրաժեշտ է բարձրությունների ճշգրիտ որոշում։ Արբանյակային չափումների և համապատասխան քվազիգեոիդային մոդելի համատեղ կիրառումը կարող է բարձրացնել դաշտային աշխատանքների արդյունավետությունը և արագացնել անհրաժեշտ բարձրաչափական տվյալների ստացումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կադաստրային և հողաշինարարական աշխատանքներում կիրառման հնարավորություններին։ Միասնական տարածական հենքի առկայությունը նպաստում է տարբեր տվյալների փոխհամադրելիությանը, տարածքների ճշգրիտ քարտեզագրմանը և գեոդեզիական տեղեկատվական ռեսուրսների արդյունավետ կառավարմանը։ Դիտարկվում է նաև մոդելի նշանակությունը ժամանակակից գեոդինամիկական և երկրագիտական ուսումնասիրությունների համար, որտեղ բարձր ճշգրտության տարածական չափումները կարող են օգտագործվել երկրակեղևի շարժումների և ժամանակային փոփոխությունների դիտարկման նպատակով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է կիրառման արդյունավետության գնահատումը։ Այն ներառում է ոչ միայն ստացվող բարձրությունների ճշգրտության, այլև աշխատանքների ժամանակատարության, չափումների ծավալի և տեխնոլոգիական կազմակերպման գնահատում։ Եթե արդիականացված մոդելը հնարավորություն է տալիս GNSS չափումների հիման վրա անհրաժեշտ ճշգրտությամբ ստանալ գործնական բարձրություններ, ապա որոշ գեոդեզիական խնդիրների լուծումը կարող է իրականացվել ավելի արագ և արդյունավետ եղանակով։ Միաժամանակ ընդգծվում է, որ մոդելի կիրառելիությունը պետք է գնահատվի կոնկրետ աշխատանքների համար սահմանված ճշգրտության պահանջների համաձայն։ Առանձին նշանակություն է տրվում մոդելի պարբերական արդիականացման անհրաժեշտությանը։ Նոր գրավիմետրական չափումների, ավելի ճշգրիտ արբանյակային տվյալների, թվային ռելիեֆային մոդելների և գեոդեզիական ցանցի նոր դիտարկումների կուտակումը հնարավորություն է տալիս շարունակաբար բարձրացնել դրա ճշգրտությունը։ Այդ պատճառով քվազիգեոիդի մոդելավորումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկանգամյա հաշվարկ, այլ որպես տվյալների շարունակական համալրում և գիտատեխնիկական զարգացում պահանջող գործընթաց։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի տարածքի գրավիտացիոն դաշտի և բարձրությունների համակարգի առավել ճշգրիտ ներկայացման մեթոդների կատարելագործմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ ժամանակակից արբանյակային գեոդեզիայի հնարավորությունների արդյունավետ օգտագործմամբ։ Արդիականացված մոդելի կիրառումը կարող է նպաստել գեոդեզիական չափումների միասնականության բարձրացմանը, քարտեզագրական աշխատանքների կատարելագործմանը, տարածական տվյալների որակի բարելավմանը և տարբեր ինժեներական ու գիտական խնդիրների առավել արդյունավետ լուծմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գեոդեզիայի, քարտեզագրության, ֆիզիկական գեոդեզիայի, գրավիմետրիայի, գեոինֆորմատիկայի և արբանյակային դիրքորոշման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ինֆորմացիայի մշակման և փոխանցման թվային համակարգերում տվյալների հուսալի ներկայացման, կոդավորման և հաղորդման արդյունավետության բարձրացման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կասկադային կոդավորող կառուցվածքների և թվային մոդուլյացիայի համապատասխան մոդելների ու մեթոդների մշակման հիման վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի կառուցվածքային լուծումների վրա, որոնցում մի քանի կոդավորման փուլերի համատեղ կիրառումը հնարավորություն է տալիս բարձրացնել հաղորդվող ինֆորմացիայի աղմկակայունությունը, նվազեցնել սխալների հավանականությունը և արդյունավետ օգտագործել կապուղու հասանելի ռեսուրսները։ Կասկադային կոդավորումը դիտարկվում է որպես տարբեր հատկություններով օժտված կոդերի հաջորդական կամ փոխկապակցված կիրառման համակարգ, որտեղ առանձին բաղադրիչների համադրումը կարող է ապահովել ավելի բարձր պաշտպանվածություն, քան յուրաքանչյուր կոդի ինքնուրույն օգտագործումը։ Քննության են առնվում կոդավորող և ապակոդավորող կառուցվածքների կազմակերպման սկզբունքները, կոդային արագության, ավելցուկայնության, սխալների հայտնաբերման և ուղղման կարողության միջև փոխկապակցվածությունները։ Կարևորվում է կառուցվածքային պարամետրերի ընտրությունը՝ հաշվի առնելով տվյալների մշակման արագությունը, հաշվարկային բարդությունը, կապուղու թողունակությունը և պահանջվող հուսալիությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թվային մոդուլյացիայի մեթոդներին, որոնց միջոցով կոդավորված ինֆորմացիան համապատասխանեցվում է հաղորդման միջավայրի ֆիզիկական առանձնահատկություններին։ Դիտարկվում է ազդանշանների ներկայացման և տարբերակման խնդիրը՝ նպատակ ունենալով ապահովել տվյալների հնարավորինս ճշգրիտ վերականգնում ընդունող կողմում նույնիսկ աղմուկների և այլ խանգարող ազդեցությունների առկայության դեպքում։ Ուսումնասիրվում է կոդավորման և մոդուլյացիայի համատեղ նախագծման նշանակությունը, քանի որ դրանց փոխհամաձայնեցված ընտրությունը կարող է էականորեն ազդել ամբողջ թվային համակարգի արդյունավետության վրա։ Կասկադային կառուցվածքների մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր կոդերի համակցություններ, գնահատել դրանց աշխատանքը հաղորդման տարբեր պայմաններում և ընտրել պահանջվող բնութագրերին համապատասխան տարբերակներ։ Առանձին նշանակություն է տրվում համակարգի աղմկակայունության գնահատմանը՝ սխալների հավանականության, ազդանշան-աղմուկ հարաբերության և տվյալների վերականգնման ճշգրտության տեսանկյունից։ Քննության են առնվում նաև ապակոդավորման ալգորիթմների արդյունավետության խնդիրները, քանի որ պաշտպանվածության բարձրացումը հաճախ ուղեկցվում է հաշվարկային գործողությունների և մշակման ժամանակի ավելացմամբ։ Այդ պատճառով կարևոր խնդիր է հուսալիության և հաշվարկային բարդության միջև արդյունավետ հարաբերակցության ապահովումը։ Մոդելների մշակման ընթացքում կարող են կիրառվել հավանականությունների տեսության, տեղեկատվության տեսության, թվային ազդանշանների մշակման և հաշվողական մոդելավորման մեթոդներ։ Համակարգչային փորձարկումները հնարավորություն են տալիս տարբեր պարամետրերի պայմաններում գնահատել առաջարկվող կառուցվածքների աշխատանքը, համեմատել կոդավորման ու մոդուլյացիայի տարբեր տարբերակներ և բացահայտել դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները։ Ուսումնասիրվում է նաև փոխանցման արագության և կապուղու թողունակության արդյունավետ օգտագործման խնդիրը, քանի որ սխալներից պաշտպանության նպատակով ավելացվող ծառայողական ինֆորմացիան կարող է նվազեցնել օգտակար տվյալների հարաբերական բաժինը։ Հետևաբար կոդային կառուցվածքների ընտրությունը կատարվում է ոչ միայն սխալների ուղղման կարողության, այլև սպեկտրային և էներգետիկ արդյունավետության հաշվառմամբ։ Կարևորվում է համակարգերի հարմարեցումը հաղորդման պայմանների փոփոխություններին, ինչը կարող է ենթադրել կոդավորման պարամետրերի կամ մոդուլյացիայի եղանակների փոփոխություն՝ կախված կապուղու վիճակից և տվյալների հուսալիության նկատմամբ ներկայացվող պահանջներից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշակված մոդելների և ալգորիթմների ծրագրային իրականացման հնարավորություններին, ինչը թույլ է տալիս իրականացնել թվային փորձարկումներ, գնահատել համակարգի հիմնական ցուցանիշները և հիմնավորել առավել արդյունավետ կառուցվածքների ընտրությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս դեռ նախագծման փուլում կանխատեսել համակարգի վարքը տարբեր աղմկային և բեռնվածքային պայմաններում։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ տվյալների հուսալի կոդավորումն ու մոդուլյացիան կարևոր դեր ունեն ժամանակակից հեռահաղորդակցական, համակարգչային, տեղեկատվական և թվային կառավարման համակարգերում։ Մշակված սկզբունքներն ու մեթոդները կարող են կիրառվել այն համակարգերի նախագծման և կատարելագործման ժամանակ, որոնց համար կարևոր են տվյալների փոխանցման բարձր հուսալիությունը, սխալների նվազեցումը և կապուղու ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տեղեկատվության տեսության, թվային կապի, ազդանշանների մշակման, հեռահաղորդակցության, կոդավորման տեսության և տեղեկատվական համակարգերի ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, նախագծողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Սիսիանի շրջանի բնական γ-տրիդիմիտի հումքի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը և դրա հիման վրա վոլաստոնիտի ստացման արդյունավետ տեխնոլոգիական եղանակների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բնական հանքային հումքի բաղադրության, կառուցվածքի, ջերմային վարքի և տարբեր պայմաններում ընթացող ֆազային փոխակերպումների հետազոտության վրա։ Քննության են առնվում ելանյութի հանքաբանական և քիմիական առանձնահատկությունները, հիմնական ու ուղեկցող բաղադրիչների հարաբերակցությունը և դրանց ազդեցությունը վերջնական սիլիկատային նյութի ձևավորման գործընթացի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կալցիում և սիլիցիում պարունակող բաղադրիչների փոխազդեցության ֆիզիկաքիմիական օրինաչափություններին, համապատասխան միացությունների առաջացման պայմաններին և ջերմային մշակման ընթացքում տեղի ունեցող կառուցվածքային փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում է ջերմաստիճանի, մշակման տևողության, հումքային խառնուրդի բաղադրության, բաղադրիչների հարաբերակցության և մասնիկների չափերի ազդեցությունը նպատակային նյութի առաջացման աստիճանի ու հատկությունների վրա։ Ֆազային կազմի և կառուցվածքի գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել տեխնոլոգիական գործընթացի առավել արդյունավետ պայմանները և նվազեցնել անցանկալի ուղեկցող ֆազերի առաջացումը։ Կարևորվում են նաև ստացված նյութի ֆիզիկամեխանիկական և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերը, քանի որ դրանք պայմանավորում են դրա հետագա կիրառման հնարավորությունները արդյունաբերության տարբեր ոլորտներում։ Վոլաստոնիտը հետաքրքրություն է ներկայացնում որպես բազմաֆունկցիոնալ հանքային նյութ, որը կարող է օգտագործվել կերամիկական արտադրանքների, շինանյութերի, հատուկ կոմպոզիցիոն նյութերի և մի շարք այլ տեխնոլոգիական արտադրատեսակների ստացման գործընթացներում։ Հետազոտության շրջանակում բնական տեղական հումքի կիրառումը դիտարկվում է նաև տնտեսական և տեխնոլոգիական արդյունավետության տեսանկյունից՝ գնահատելով դրա վերամշակման և արդյունաբերական օգտագործման հեռանկարները։ Փորձարարական տվյալների հիման վրա հնարավոր է ձևավորել հումքի նախապատրաստման, բաղադրիչների խառնման, ջերմային մշակման և վերջնական արտադրանքի ստացման հաջորդական տեխնոլոգիական սխեմա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղական հանքային պաշարների համալիր և նպատակային օգտագործումը, որը կարող է նպաստել նոր հումքային աղբյուրների ներգրավմանը և սիլիկատային արտադրությունների հումքային բազայի ընդլայնմանը։ Աշխատությունը համադրում է անօրգանական քիմիայի, ֆիզիկական քիմիայի, հանքաբանության և նյութերի տեխնոլոգիայի մեթոդները՝ բնական հումքի հատկություններից մինչև վերջնական արտադրանքի ստացման տեխնոլոգիական պարամետրերի հիմնավորում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սիլիկատների քիմիայի, հանքային հումքի վերամշակման, նյութագիտության, կերամիկական և շինանյութերի տեխնոլոգիայի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ինժեներների, տեխնոլոգների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է բնական թեթև լցանյութերի կիրառմամբ պատրաստված երկաթբետոնե սյուների կրողունակության, դեֆորմացիոն հատկությունների և լարվածային վիճակի ուսումնասիրությանը՝ սեղմող և լայնական նշանափոխ բեռնվածքների համատեղ ազդեցության պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն օրինաչափությունների բացահայտման վրա, որոնք պայմանավորում են նման կառուցվածքային տարրերի աշխատանքը բարդ բեռնավորման դեպքում և որոշում դրանց ամրությունը, կոշտությունը, կայունությունն ու շահագործման հուսալիությունը։ Քննության են առնվում թեթև բետոնի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, բնական ծակոտկեն լցանյութերի ազդեցությունը բետոնի խտության, ամրության և դեֆորմացիոն բնութագրերի վրա, ինչպես նաև բետոնի ու ամրանային համակարգի համատեղ աշխատանքի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում առանցքային սեղմող ուժերի և ուղղությունը պարբերաբար փոխող լայնական ազդեցությունների միաժամանակյա ներգործությանը, որի պայմաններում սյուներում ձևավորվում է բարդ լարվածադեֆորմացիոն վիճակ։ Ուսումնասիրվում են ճաքերի առաջացման և զարգացման օրինաչափությունները, մնացորդային դեֆորմացիաները, կոշտության փոփոխությունը կրկնվող բեռնավորման ընթացքում և կառուցվածքային տարրի սահմանային վիճակին հասնելու պայմանները։ Կարևորվում է ամրանավորման աստիճանի, սյան երկրաչափական չափերի, բետոնի ամրության և կիրառվող լցանյութի հատկությունների ազդեցության գնահատումը կրողունակության վրա։ Փորձարարական հետազոտությունների միջոցով հնարավոր է հետևել փորձանմուշների վարքին բեռնավորման տարբեր փուլերում, գրանցել դեֆորմացիաները և համեմատել ստացված սահմանային բեռները հաշվարկային գնահատականների հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ հաշվարկային մոդելների ճշգրտման և թեթև բետոնից պատրաստված կրող տարրերի նախագծման մեթոդների կատարելագործման համար։ Նշանափոխ լայնական ուժերի ուսումնասիրությունն առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն կառույցների համար, որոնք շահագործման ընթացքում կարող են ենթարկվել փոփոխական դինամիկական ազդեցությունների, այդ թվում՝ սեյսմիկ բեռնվածքների։ Այս տեսանկյունից կարևորվում են ոչ միայն տարրի առավելագույն կրողունակությունը, այլև կրկնվող ազդեցությունների պայմաններում նրա դեֆորմացիոն վարքը և ընդհանուր կառուցվածքային հուսալիությունը։ Բնական թեթև լցանյութերի օգտագործումը դիտարկվում է նաև կառուցվածքի սեփական զանգվածի նվազեցման և նյութական ռեսուրսների արդյունավետ կիրառման տեսանկյունից։ Աշխատությունը համադրում է երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների տեսության, շինարարական մեխանիկայի և փորձարարական հետազոտությունների մեթոդները՝ նպաստելով բարդ բեռնավորման պայմաններում թեթև երկաթբետոնե տարրերի աշխատանքի առավել ամբողջական գնահատմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել շինարարական կոնստրուկցիաների, երկաթբետոնի, սեյսմակայուն շինարարության, կառուցվածքային մեխանիկայի և շինանյութերի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, նախագծող ինժեներների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այս գիրքը նվիրված է ժամանակակից օդորակման բարձր արդյունավետությամբ համակարգերի մշակմանն ու կատարելագործմանը՝ հատկապես վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառման համատեքստում։ Աշխատության հիմնական ուղղությունը էներգիայի սպառումը նվազեցնող, շրջակա միջավայրի վրա ազդեցությունը սահմանափակող և միաժամանակ հարմարավետ ու կայուն միկրոկլիմա ապահովող տեխնոլոգիական լուծումների ուսումնասիրությունն է։ Գրքում քննարկվում են օդորակման համակարգերի աշխատանքի տեսական և գործնական հիմքերը, դրանց էներգետիկ արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները, ինչպես նաև արևային, երկրաջերմային և այլ վերականգնվող աղբյուրների ինտեգրման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի համակարգերի նախագծմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է նվազեցնել ավանդական վառելիքներից և էլեկտրական ցանցից կախվածությունը՝ օգտագործելով բնության մեջ հասանելի և վերականգնվող էներգետիկ ներուժը։ Հեղինակը դիտարկում է տարբեր տեխնիկական լուծումների արդյունավետությունը, համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ջերմափոխանակման և հովացման գործընթացները, էներգիայի փոխակերպման մեխանիզմները և շահագործման պայմանների ազդեցությունը վերջնական արդյունքի վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև էներգախնայող շենքերի և կայուն ճարտարապետության տեսանկյունից, քանի որ օդորակման համակարգերը շենքերի ընդհանուր էներգասպառման զգալի մասն են կազմում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ինժեներների, էներգետիկայի և ջերմատեխնիկայի մասնագետների, օդափոխության ու օդորակման համակարգեր նախագծող մասնագետների, ինչպես նաև վերականգնվող էներգետիկայի և էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաների ոլորտում աշխատող հետազոտողների համար։ Գիրքը միավորում է տեսական գիտելիքները և կիրառական մոտեցումները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես կարելի է վերականգնվող էներգիայի տեխնոլոգիաները համադրել օդորակման համակարգերի հետ՝ ստանալով ավելի արդյունավետ, տնտեսապես նպատակահարմար և բնապահպանական տեսանկյունից կայուն լուծումներ։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ոռոգման ջրամատակարարման կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով երկրի գյուղատնտեսական զարգացման, ջրային ռեսուրսների սահմանափակության և ջրային համակարգերի արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ոռոգման ջրի ձևավորման, բաշխման, մատակարարման և օգտագործման ամբողջ գործընթացն է, ինչպես նաև այդ գործընթացների կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի ջրային ռեսուրսների տարածքային և սեզոնային բաշխվածությունը, ոռոգման պահանջարկի առանձնահատկությունները և գյուղատնտեսական արտադրության կախվածությունը կայուն ջրամատակարարումից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոռոգման համակարգերի տեխնիկական վիճակին, ջրանցքների և խողովակաշարերի մաշվածությանը, ջրի կորուստներին, պոմպակայանների արդյունավետությանը և ջրամատակարարման ենթակառուցվածքների շահագործման խնդիրներին։ Կարևոր ուղղություն է ջրային ռեսուրսների կառավարման կազմակերպական և տնտեսական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ ջրի բաշխման պլանավորումը, ջրօգտագործողների մասնակցությունը, վճարային համակարգերը և ջրօգտագործման վերահսկողությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ոռոգման ջրի արդյունավետ օգտագործման ժամանակակից մոտեցումներին՝ ջրախնայող տեխնոլոգիաների, կաթիլային և անձրևացման ոռոգման համակարգերի, ջրաչափման և թվային վերահսկողության գործիքների կիրառմանը։ Առանձին կարևորություն ունի կլիմայի փոփոխության ազդեցության գնահատումը, քանի որ ջրային ռեսուրսների հասանելիության փոփոխությունները կարող են մեծացնել գյուղատնտեսության ջրամատակարարման ռիսկերը և պահանջել կառավարման նոր մեխանիզմների ներդրում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև ոռոգման համակարգերի ֆինանսավորման, սպասարկման և վերականգնման խնդիրները, ինչպես նաև պետական կառավարման և ջրօգտագործողների միջև պատասխանատվության ու համագործակցության արդյունավետությունը։ Աշխատանքի նպատակներից է բացահայտել ոռոգման ջրամատակարարման համակարգի հիմնական խոչընդոտները և առաջարկել դրանց հաղթահարման գործնական ուղիներ՝ ուղղված ջրի կորուստների նվազեցմանը, ենթակառուցվածքների արդիականացմանը, կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և գյուղատնտեսության ջրային ապահովության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի գյուղատնտեսության կայուն զարգացման, ջրային ռեսուրսների պահպանության և սահմանափակ ջրային պաշարների առավել արդյունավետ ու խնայող օգտագործման տեսանկյունից։

Այս աշխատությունը նվիրված է գեոթերմալ ջերմային պոմպերի էներգետնտեսական արդյունավետության բարձրացման մեթոդների մշակմանը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել էներգիայի ծախսերը, բարձրացնել համակարգերի աշխատանքի արդյունավետությունը և ապահովել ջերմային էներգիայի արտադրության առավել շահավետ պայմաններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում գեոթերմալ ջերմային պոմպերը դիտարկվում են որպես վերականգնվող էներգիայի օգտագործման արդյունավետ տեխնոլոգիա, որի միջոցով հնարավոր է հողի կամ ստորգետնյա միջավայրի ցածր ջերմաստիճանային ջերմությունը փոխակերպել շենքերի ջեռուցման կամ տաք ջրամատակարարման համար կիրառելի ջերմային էներգիայի։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում ջերմային պոմպային համակարգերի կառուցվածքին, աշխատանքի սկզբունքին և այն տեխնիկական ու գործառնական գործոններին, որոնք որոշում են դրանց էներգետիկ արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջերմափոխանակման գործընթացների օպտիմալացումը, հողի և ջերմակիրի ջերմաստիճանային ռեժիմների ճիշտ ընտրությունը, կոմպրեսորի և օժանդակ սարքավորումների աշխատանքի բարելավումը, ինչպես նաև համակարգի կառավարման ավտոմատացման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը։ Էներգետնտեսական գնահատման տեսանկյունից կարող են վերլուծվել էլեկտրաէներգիայի սպառումը, ստացվող ջերմային էներգիայի քանակը, շահագործման ծախսերը, ներդրումային արժեքը, էներգախնայողության մակարդակը և ներդրումների վերադարձելիությունը։ Աշխատանքը կարող է ներառել տարբեր տեխնիկական լուծումների համեմատական ուսումնասիրություն և դրանց ազդեցության գնահատում ջերմային պոմպերի սեզոնային ու տարեկան արդյունավետության վրա։ Կարևոր ուղղություն է նաև համակարգերի նախագծման և շահագործման այնպիսի պայմանների բացահայտումը, որոնց դեպքում հնարավոր է առավելագույնս օգտագործել գեոթերմալ աղբյուրի ներուժը՝ միաժամանակ նվազեցնելով էլեկտրաէներգիայի և սպասարկման ծախսերը։ Մշակված մեթոդները կարող են կիրառվել ինչպես նոր գեոթերմալ ջերմային պոմպային համակարգերի նախագծման, այնպես էլ գործող համակարգերի տեխնիկական կատարելագործման և էներգաարդյունավետության բարձրացման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների արդյունավետ օգտագործման, շենքերի էներգասպառման նվազեցման և երկարաժամկետ տնտեսական ու բնապահպանական օգուտների ապահովման տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է մրգակորիզներից բուսական յուղերի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը՝ որպես սննդարդյունաբերության մեջ երկրորդային հումքի արդյունավետ օգտագործման և արժեքավոր բուսական արտադրանքի ստացման հեռանկարային ուղղություն։ Այն ուսումնասիրում է տարբեր մրգատեսակների կորիզների ֆիզիկաքիմիական և տեխնոլոգիական հատկությունները, դրանցում պարունակվող յուղի քանակն ու բաղադրությունը, ինչպես նաև հումքի նախնական մշակման և յուղի կորզման գործընթացների ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի որակի ու ելքի վրա։ Աշխատանքի կարևորագույն խնդիրներից է մրգակորիզների հավաքման, տեսակավորման, մաքրման, չորացման, մանրացման և անհրաժեշտ այլ նախապատրաստական գործողությունների օպտիմալացման ուսումնասիրությունը, քանի որ հումքի նախնական վիճակը էական նշանակություն ունի յուղի ստացման արդյունավետության և ստացված արտադրանքի որակական ցուցանիշների համար։ Մանրամասն ուշադրություն է դարձվում յուղի կորզման տարբեր եղանակներին, դրանց տեխնոլոգիական առանձնահատկություններին և արդյունավետության համեմատությանը՝ հաշվի առնելով հումքի կորուստները, յուղի ելքը, էներգիայի ծախսը և ստացված յուղի ֆիզիկաքիմիական ու օրգանոլեպտիկ հատկությունները։ Կարևորվում է նաև ջերմային մշակման, խոնավության, ճնշման, մանրացման աստիճանի և այլ տեխնոլոգիական պարամետրերի ազդեցության գնահատումը գործընթացի վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ստացված բուսական յուղերի թթվայնությունը, խոնավության և ցնդող նյութերի պարունակությունը, օքսիդացման աստիճանը, գույնը, համը, հոտը և պահպանման կայունությունը, ինչպես նաև դրանց ճարպաթթվային կազմը և սննդային արժեքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հարցը, թե ինչպես կարելի է մշակված տեխնոլոգիական գործընթացի միջոցով ստանալ բարձրորակ և կայուն արտադրանք՝ միաժամանակ նվազեցնելով հումքի կորուստները և արտադրության ինքնարժեքը։ Մրգակորիզների օգտագործումը կարող է նպաստել նաև մրգերի վերամշակման ընթացքում առաջացող թափոնների նվազեցմանը և դրանցից լրացուցիչ արժեք ունեցող արտադրանքի ստացմանը, ինչի շնորհիվ մոտեցումը կարևոր է ոչ միայն տեխնոլոգիական, այլև տնտեսական և բնապահպանական տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է ներառել տեխնոլոգիական գործընթացի փուլային նկարագրություն, կիրառվող սարքավորումների ընտրության հիմնավորում, արտադրական ռեժիմների որոշում և ստացված արդյունքների փորձարարական գնահատում։ Միաժամանակ կարող են դիտարկվել արտադրանքի որակի պահպանման, փաթեթավորման և պահեստավորման պայմանները, քանի որ բուսական յուղերի համար օքսիդացման գործընթացների վերահսկումը կարևոր է դրանց պիտանելիության ժամկետի և սպառողական հատկությունների պահպանման համար։ Գիրքը կամ հետազոտական աշխատանքը օգտակար է սննդի տեխնոլոգների, սննդարդյունաբերության մասնագետների, ագրարային և կենսատեխնոլոգիական ուղղությունների ուսանողների, ինչպես նաև բուսական յուղերի արտադրության և մրգերի վերամշակման ոլորտում աշխատող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի գիտական և տեխնոլոգիական հիմք ստեղծել մրգակորիզների արդյունավետ վերամշակման, դրանցից բարձրորակ բուսական յուղերի ստացման և արտադրական գործընթացի օպտիմալացման համար՝ համադրելով արտադրանքի որակի, տեխնոլոգիական արդյունավետության, տնտեսական նպատակահարմարության և հումքի համալիր օգտագործման սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է ինտեգրալ սխեմաների արագագործ ընդունիչ-հաղորդիչ հանգույցների մշակման և նախագծման խնդիրներին՝ կենտրոնանալով բարձր հաճախականությամբ ու մեծ արագությամբ ազդանշանների փոխանցման և ընդունման համար անհրաժեշտ էլեկտրոնային լուծումների կատարելագործման վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ինտեգրալ սխեմաների այն հանգույցների ստեղծումը, որոնք պետք է ապահովեն ազդանշանների արագ և հուսալի մշակումը՝ միաժամանակ պահպանելով էներգիայի սպառման, աղմուկի, կայունության և ինտեգրման մակարդակի նկատմամբ ներկայացվող պահանջները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են ընդունիչ և հաղորդիչ շղթաների կառուցվածքային սկզբունքները, դրանց հիմնական ֆունկցիոնալ հանգույցները և փոխկապակցված աշխատանքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արագագործության բարձրացմանը՝ հաշվի առնելով ազդանշանի տարածման ուշացումները, հաճախականային բնութագրերը, անցողիկ գործընթացները և ինտեգրալ սխեմաների տարրերի պարամետրային սահմանափակումները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այնպիսի սխեմարային լուծումների որոնումը, որոնք թույլ են տալիս մեծացնել տվյալների փոխանցման արագությունը՝ առանց համակարգի հուսալիության և աշխատանքի կայունության էական վատթարացման։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են էլեկտրական աղմուկի, ազդանշանի աղավաղումների, սնուցման տատանումների և այլ խանգարող գործոնների ազդեցությունները, որոնք կարող են սահմանափակել արագագործ ընդունիչ-հաղորդիչ հանգույցների արդյունավետությունը։ Աշխատությունը ներառում է նախագծման և հաշվարկային մոդելավորման մոտեցումներ, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել մշակվող սխեմաների հիմնական բնութագրերը և օպտիմալացնել դրանց կառուցվածքային ու էլեկտրական պարամետրերը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ինտեգրալ սխեմայի տեխնոլոգիական իրագործելիության խնդիրը, քանի որ արագագործ հանգույցների նախագծման ժամանակ անհրաժեշտ է համատեղել բարձր արտադրողականությունը, փոքր չափերը, ցածր էներգասպառումը և արտադրական տեխնոլոգիայի հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր աշխատանքային ռեժիմների և ազդանշանային պայմանների դեպքում հանգույցների վարքագծին՝ հնարավորություն տալով բացահայտել դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ բարձր արագությամբ տվյալների փոխանցման համակարգերի, կապի սարքավորումների, թվային և խառը ազդանշանային ինտեգրալ սխեմաների, ինչպես նաև ժամանակակից միկրոէլեկտրոնային համակարգերի նախագծման համար։ Հետազոտությունը միավորում է սխեմաների տեսության, միկրոէլեկտրոնիկայի, կիսահաղորդչային սարքերի և ինտեգրալ սխեմաների նախագծման մոտեցումները՝ շեշտադրելով արագագործ և տեխնոլոգիապես արդյունավետ լուծումների մշակումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել միկրոէլեկտրոնիկայի, ռադիոէլեկտրոնիկայի, կապի համակարգերի և ինտեգրալ սխեմաների նախագծման ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, ինժեներներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ցրված և հազվագյուտ տարրեր պարունակող ֆտորբորատային ապակիների ստացման, կառուցվածքի, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և կիրառական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ապակենման նյութերի բաղադրության և հատկությունների փոխկապակցվածության բացահայտումը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ֆտորային և բորատային բաղադրիչների համատեղ ազդեցությանը, ինչպես նաև ապակու մեջ հազվագյուտ և ցրված տարրերի ներմուծման հետևանքով առաջացող կառուցվածքային ու ֆիզիկական փոփոխություններին։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր բաղադրություններով ապակիների ստացման պայմանները, դրանց ապակենման ունակությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ջերմային և օպտիկական բնութագրերը, ինչպես նաև քիմիական և ֆիզիկական կայունությունը։ Հազվագյուտ և ցրված տարրերի առկայությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ նույնիսկ փոքր քանակությամբ հավելումները կարող են էապես փոփոխել ապակու հատկությունները՝ ազդելով բեկման ցուցիչի, լուսաթափանցելիության, կլանման սպեկտրի, լյումինեսցենտային վարքի, էլեկտրական հատկությունների և ջերմային կայունության վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր նշանակություն է տրվում ապակու կառուցվածքում տարբեր տարրերի փոխազդեցությանը և դրանց տեղաբաշխման առանձնահատկություններին, քանի որ այդ գործոնները պայմանավորում են նյութի վերջնական հատկությունները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ֆունկցիոնալ ապակենյութերի ստեղծմանը, որոնք կարող են կիրառություն գտնել օպտիկական և օպտոէլեկտրոնային սարքերում, ճառագայթման հետ աշխատող նյութերում, հատուկ նշանակության ապակիների արտադրության և նյութագիտության տարբեր ոլորտներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ապակիների կազմի օպտիմալացումը՝ նպատակ ունենալով ստանալ կանխատեսելի և անհրաժեշտ հատկություններով նյութեր։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է անօրգանական քիմիայի, նյութագիտության և ապակու ֆիզիկաքիմիայի մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով նոր բաղադրությամբ ֆտորբորատային ապակիների կառուցվածք–հատկություն կապը և դրանց հնարավոր տեխնոլոգիական նշանակությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել քիմիկոսներին, նյութագետներին, ապակու և կերամիկական նյութերի տեխնոլոգներին, ֆիզիկոսներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է թեթև արդյունաբերության ոլորտում կիրառվող բարելավված հիդրոֆոբ նյութերի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և դրանց գործնական կիրառության հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում դիտարկվում են նյութերի մակերևութային հատկությունների փոփոխման և ջրակայունության բարձրացման հետ կապված տեխնոլոգիական խնդիրները, ինչպես նաև հիդրոֆոբ նյութերի կիրառման նշանակությունը տեքստիլային և այլ թեթև արդյունաբերական արտադրատեսակների շահագործական բնութագրերի բարելավման գործում։ Ուսումնասիրվում են հիդրոֆոբ նյութերի ստացման համար օգտագործվող հումքի և բաղադրիչների հատկությունները, դրանց փոխազդեցության սկզբունքները, տեխնոլոգիական գործընթացի հիմնական փուլերը և վերջնական նյութի որակի վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նյութերի ջրակայունության, խոնավության նկատմամբ դիմադրության, մակերևութային հատկությունների և կայունության բարձրացման հնարավորություններին՝ միաժամանակ պահպանելով մշակվող արտադրանքի անհրաժեշտ ֆիզիկական, մեխանիկական և սպառողական բնութագրերը։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում են տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման, կիրառվող նյութերի արդյունավետության բարձրացման և արտադրության պայմանների բարելավման հարցերը։ Վերլուծվում են ստացված հիդրոֆոբ նյութերի որակի գնահատման հնարավոր մեթոդները և դրանց համապատասխանությունը թեթև արդյունաբերության արտադրական պահանջներին։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել ավելի արդյունավետ և կայուն հիդրոֆոբ նյութերի կիրառմանը, արտադրանքի շահագործական հատկությունների բարելավմանը և համապատասխան տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել քիմիական տեխնոլոգիայի, նյութագիտության, տեքստիլային տեխնոլոգիայի և թեթև արդյունաբերության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև նոր նյութերի մշակմամբ և արդյունաբերական տեխնոլոգիաների կատարելագործմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է խաղողի նոր մուսկատային սորտերից շշային եղանակով մուսկատային շամպայնի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և դրա տեխնոլոգիական ու որակական հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նոր սորտերի ներուժը փրփրուն գինու արտադրության մեջ և մշակել այնպիսի տեխնոլոգիական մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն կտան պահպանել ու առավել լիարժեք արտահայտել մուսկատային խաղողին բնորոշ բույրային և համային հատկանիշները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են նոր մուսկատային սորտերի խաղողի տեխնոլոգիական հատկությունները, հումքի քիմիական կազմը, հասունության աստիճանը և գինեգործական վերամշակման համար դրանց պիտանիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խաղողի նախնական վերամշակմանը, քաղցուի ստացման և մշակման պայմաններին, խմորման գործընթացների կառավարմանը և հիմքային գինու ձևավորմանը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է շշային եղանակով երկրորդային խմորման և հետագա հասունացման գործընթացների ուսումնասիրությունը, որոնց պայմանները էական ազդեցություն ունեն փրփրուն գինու կառուցվածքի, գազավորվածության, բույրի և համային հավասարակշռության վրա։ Վերլուծվում են տեխնոլոգիական գործընթացի առանձին փուլերի փոխկապակցվածությունը, ջերմաստիճանային և ժամանակային ռեժիմները, խմորիչների ընտրությունը և հասունացման պայմանների ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի որակի վրա։ Ուսումնասիրության ընթացքում գնահատվում են ստացված խմիչքի ֆիզիկաքիմիական և օրգանոլեպտիկ ցուցանիշները՝ ներառելով գույնը, բույրը, համը, փրփրունությունը և այլ բնութագրեր։ Կարևորվում է այնպիսի տեխնոլոգիական սխեմայի մշակումը, որը թույլ կտա առավել արդյունավետ օգտագործել նոր սորտերի առանձնահատկությունները և ստանալ կայուն որակական ցուցանիշներով արտադրանք։ Աշխատությունը միավորում է խաղողագործության և գինեգործության գիտական ու տեխնոլոգիական մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով գնահատել նոր մուսկատային սորտերի կիրառական արժեքը և դրանց հիման վրա յուրահատուկ բնութագրերով փրփրուն գինիների արտադրության հեռանկարները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հայկական գինեգործության արտադրատեսակների բազմազանեցմանը, նոր տեխնոլոգիական լուծումների ներդրմանը և տեղական խաղողի սորտերի արդյունավետ օգտագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գինեգործներին, սննդի տեխնոլոգներին, խաղողագործության և գինեգործության ոլորտների մասնագետներին, արտադրության ինժեներներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Քաջարանի մոլիբդենիտային խտանյութից գերմաքուր կապարի մոլիբդատի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը։ Աշխատության կենտրոնում հանքային հումքի քիմիական վերամշակման և նպատակային բարձր մաքրության միացության ստացման խնդիրն է՝ հաշվի առնելով исходային հումքի բաղադրությունը, խառնուրդների բնույթը և տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են մոլիբդենիտային խտանյութի բաղադրությունը, դրա նախնական մշակման հնարավոր եղանակները և մոլիբդենի առանձնացման ու հետագա քիմիական փոխակերպումների ընթացքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց միջոցով հնարավոր է նվազեցնել ուղեկցող տարրերի և անցանկալի խառնուրդների պարունակությունը և ստանալ բարձր մաքրության վերջնական արտադրանք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է կապարի մոլիբդատի սինթեզի պայմանների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով ռեակցիայի բաղադրիչների հարաբերակցությունը, ջերմաստիճանը, միջավայրի բնույթը, գործընթացի տևողությունը և այլ տեխնոլոգիական պարամետրեր։ Ստացված նյութի հատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու մշակված տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը և ստացված արտադրանքի մաքրության ու կառուցվածքային բնութագրերի համապատասխանությունը նախատեսված պահանջներին։ Քննարկվում են նաև տեխնոլոգիական գործընթացի առանձին փուլերի օպտիմալացման, նյութերի կորստի նվազեցման և արտադրության տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Հանքահումքի համալիր վերամշակման տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևոր է, քանի որ հնարավորություն է տալիս տեղական հումքից ստանալ բարձր ավելացված արժեք ունեցող նյութ և առավել արդյունավետ օգտագործել հանքային ռեսուրսները։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մոլիբդեն պարունակող հանքանյութերի և խտանյութերի քիմիական վերամշակման, բարձր մաքրության մոլիբդենային միացությունների ստացման և համապատասխան նյութերի արտադրության տեխնոլոգիաների զարգացման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել քիմիկոսներին, մետալուրգներին, քիմիական տեխնոլոգներին, հանքահումքի վերամշակման մասնագետներին, նյութագետներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին, ասպիրանտներին և հետազոտողներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է միլիմետրանոց ալիքների տիրույթում անտենաների բնութագրերի որոշման համար նախատեսված ավտոմատ չափիչ համալիրների մշակմանը և կիրառմանը՝ մերձակա դաշտի մեթոդի հիման վրա։ Աշխատության կենտրոնում անտենաների էլեկտրամագնիսական պարամետրերի բարձր ճշգրտությամբ չափման խնդիրը և դրա ավտոմատացման տեխնիկական լուծումներն են։ Մերձակա դաշտի մեթոդը հնարավորություն է տալիս անտենայի շուրջ ձևավորվող էլեկտրամագնիսական դաշտի չափումների միջոցով գնահատել դրա հեռավոր դաշտի հիմնական բնութագրերը՝ առանց մեծ չափերի անէխոիկ տարածքների կամ հեռավոր չափման պայմանների լիարժեք ապահովման անհրաժեշտության։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են չափիչ համալիրի կառուցվածքը, չափիչ զոնդերը, ազդանշանի գեներացման և գրանցման հանգույցները, մեխանիկական դիրքավորման համակարգերը և չափումների ավտոմատ կառավարման միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միլիմետրանոց ալիքների առանձնահատկություններին, որտեղ չափումների ճշգրտության վրա կարող են էապես ազդել սարքավորումների կայունությունը, դիրքավորման սխալները, ազդանշանի կորուստները, արտացոլումները և չափիչ համակարգի կալիբրացման որակը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նաև չափումների արդյունքների մշակման և անտենայի հիմնական պարամետրերի հաշվարկման ալգորիթմները, ինչպես նաև ավտոմատացված համակարգի աշխատանքի արդյունավետության և ճշգրտության գնահատման մեթոդները։ Նման համալիրների կիրառումը կարևոր է ժամանակակից ռադիոտեխնիկական և կապի համակարգերի համար նախատեսված անտենաների նախագծման, փորձարկման և կատարելագործման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել չափումների ժամանակի կրճատմանը, արդյունքների վերարտադրելիության բարձրացմանը և բարդ էլեկտրամագնիսական չափումների ավտոմատացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ռադիոտեխնիկներին, անտենային համակարգերի նախագծողներին, միկրոալիքային և միլիմետրանոց տեխնիկայի մասնագետներին, էլեկտրամագնիսական համատեղելիության և չափագիտության ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Գիրքը նվիրված է լեռնարդյունաբերական ձեռնարկություններում փոխադրման գործընթացում կիրառվող տրանսպորտային տեխնիկական միջոցների հուսալիության բարձրացման հիմնախնդիրներին՝ շեշտադրելով տեխնիկական սպասարկման մեթոդների կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են լեռնային արտադրության առանձնահատուկ պայմաններում շահագործվող տրանսպորտային մեքենաների աշխատանքի արդյունավետության, անխափանության, երկարակեցության և տեխնիկական պատրաստականության ապահովման հետ կապված հարցերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեխնիկական սպասարկման կազմակերպման և պլանավորման սկզբունքներին, մեքենաների տեխնիկական վիճակի գնահատմանը, շահագործման ընթացքում առաջացող անսարքությունների բացահայտմանը և դրանց կանխարգելմանը։ Քննարկվում են այն գործոնները, որոնք ազդում են տրանսպորտային միջոցների հուսալիության վրա, այդ թվում՝ աշխատանքային ծանրաբեռնվածությունը, շահագործման միջավայրի առանձնահատկությունները, տեխնիկական հանգույցների մաշվածությունը, սպասարկման պարբերականությունը և կիրառվող տեխնոլոգիական մոտեցումների արդյունավետությունը։ Աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալու, թե ինչպես կարելի է տեխնիկական սպասարկման մեթոդների կատարելագործման, կանխարգելիչ միջոցառումների ճիշտ կազմակերպման և մեքենաների վիճակի շարունակական վերահսկման միջոցով նվազեցնել խափանումների ու պարապուրդների հավանականությունը, երկարացնել տեխնիկական միջոցների ծառայության ժամկետը և բարձրացնել փոխադրման գործընթացի ընդհանուր արդյունավետությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել նաև արտադրական ծախսերի նվազեցման և լեռնարդյունաբերական ձեռնարկությունների տեխնիկական ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործման տեսանկյունից։ Գիրքը նախատեսված է լեռնային արդյունաբերության, տրանսպորտային տեխնիկայի, մեքենաշինության և տեխնիկական սպասարկման ոլորտների մասնագետների, ինժեներների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների և ջրային համակարգերի կառավարման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի ջրային ռեսուրսների այն հատվածն է, որը կապված է հարևան պետությունների հետ ընդհանուր գետային ավազաններով, ջրահոսքերի փոխկապակցվածությամբ և ջրային ռեսուրսների օգտագործման ու պահպանության փոխադարձ ազդեցություններով։ Աշխատանքը ջրային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է ոչ միայն որպես ազգային բնօգտագործման խնդիր, այլև որպես տարածաշրջանային համագործակցության, բնապահպանական անվտանգության, տնտեսական զարգացման և միջազգային իրավունքի հետ սերտորեն կապված գործընթաց։ Ուսումնասիրության սկզբնական կարևոր ուղղությունը Հայաստանի ջրային ռեսուրսների ընդհանուր բնութագրումն է։ Ներկայացվում են երկրի գետային ցանցի, ջրային ավազանների, մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի հիմնական առանձնահատկությունները, դրանց ձևավորման բնական պայմանները և տարածքային բաշխվածությունը։ Ջրային ռեսուրսների քանակական և որակական վիճակի վրա ազդում են կլիմայական պայմանները, տեղումների փոփոխությունները, գետային հոսքի սեզոնայնությունը, հողօգտագործումը, բնակչության և տնտեսության պահանջարկը, ինչպես նաև ջրօգտագործման տարբեր ոլորտների գործունեությունը։ Այս գործոնների համադրությունը կարևոր է անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գետային ավազանի՝ որպես ջրային ռեսուրսների կառավարման հիմնական միավորի, նշանակությանը։ Գետերը չեն սահմանափակվում վարչական կամ պետական սահմաններով, և վերին ու ստորին հոսանքներում իրականացվող ջրօգտագործման գործողությունները կարող են ազդեցություն ունենալ միմյանց վրա։ Ջրառը, ջրամբարների շահագործումը, հիդրոտեխնիկական կառույցների կառուցումը, գյուղատնտեսական ոռոգումը, արդյունաբերական և կենցաղային ջրօգտագործումը կարող են փոփոխել ջրի քանակական և որակական բնութագրերը։ Հետևաբար անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարումը պահանջում է համակարգված և ավազանային մոտեցում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ջրային ռեսուրսների կառավարման իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են Հայաստանի օրենսդրության, պետական կառավարման մարմինների, ջրային ոլորտի կարգավորման և վերահսկողության մեխանիզմների առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ կարևորվում է միջազգային իրավական սկզբունքների դերը, քանի որ անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարումը ենթադրում է տարբեր պետությունների շահերի համադրում, ջրային ռեսուրսների արդարացի և ողջամիտ օգտագործում, վնասակար ազդեցությունների կանխարգելում և տեղեկատվության փոխանակում։ Աշխատանքում անդրսահմանային ջրերը դիտարկվում են նաև որպես տարածաշրջանային համագործակցության կարևոր ոլորտ։ Հարևան պետությունների հետ ջրային հարցերի շուրջ համագործակցությունը կարող է ներառել ջրային հոսքերի վերաբերյալ տվյալների փոխանակում, հիդրոլոգիական դիտարկումների համակարգում, ջրի որակի համատեղ վերահսկողություն, ջրօգտագործման պլանավորում և արտակարգ իրավիճակների դեպքում փոխադարձ տեղեկացում։ Նման մեխանիզմների արդյունավետությունը մեծապես կախված է միջպետական երկխոսության շարունակականությունից, տեղեկատվության հասանելիությունից և համապատասխան կառույցների միջև գործնական համագործակցությունից։ Հետազոտության առանցքային հիմնախնդիրներից է ջրային ռեսուրսների քանակական կառավարման հարցը։ Ջրի պահանջարկի աճը, գյուղատնտեսության ոռոգման կարիքները, բնակչության և արդյունաբերության ջրամատակարարումը, ինչպես նաև կլիմայական փոփոխությունների հետևանքով ջրային հոսքերի հնարավոր փոփոխությունները կարող են մեծացնել ջրային ռեսուրսների նկատմամբ ճնշումը։ Այս պայմաններում անհրաժեշտ է գնահատել առկա պաշարները, դրանց վերականգնման և օգտագործման հարաբերակցությունը և տարբեր ոլորտների միջև ջրի բաշխման արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ջրի որակի պահպանության խնդրին։ Գետային և այլ ջրային համակարգերի աղտոտումը կարող է ունենալ ոչ միայն տեղային, այլև անդրսահմանային հետևանքներ։ Կեղտաջրերի արտահոսքը, գյուղատնտեսական քիմիական նյութերի ներթափանցումը, արդյունաբերական գործունեությունը և հանքարդյունաբերության հետ կապված հնարավոր ազդեցությունները կարող են փոխել ջրային էկոհամակարգերի վիճակը։ Հետևաբար ջրի որակի համատեղ դիտարկումը և աղտոտման աղբյուրների նկատմամբ վերահսկողությունը կարևոր նախապայմաններ են անդրսահմանային ջրային համակարգերի կայուն կառավարման համար։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում կլիմայի փոփոխության ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Ջերմաստիճանի բարձրացումը, տեղումների տարածաժամանակային փոփոխությունները, երաշտների հաճախականության հնարավոր աճը և ձնային պաշարների փոփոխությունը կարող են ազդել գետային հոսքի ձևավորման և ջրային ռեսուրսների հասանելիության վրա։ Հայաստանի նման լեռնային երկրի համար հատկապես կարևոր է գնահատել ջրային հոսքերի սեզոնային փոփոխությունները և կլիմայական ռիսկերի ազդեցությունը տարբեր ավազանների վրա։ Այս համատեքստում ջրային կառավարման համակարգը պետք է ունենա երկարաժամկետ կանխատեսման և հարմարվողականության մեխանիզմներ։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը ջրամբարների և հիդրոտեխնիկական կառույցների դերն է։ Ջրամբարները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ ոռոգման, էներգետիկայի, ջրամատակարարման և սեզոնային հոսքերի կարգավորման համար, սակայն դրանց շահագործումը կարող է նաև փոփոխել բնական հոսքի ռեժիմը և ազդել ջրային էկոհամակարգերի վրա։ Անդրսահմանային ավազաններում նման կառույցների շահագործումը պահանջում է հատկապես զգույշ պլանավորում և փոխադարձ տեղեկացվածություն, որպեսզի տարբեր ջրօգտագործողների շահերը հնարավորինս հավասարակշռվեն։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում նաև ջրային էկոհամակարգերի պահպանության խնդրին։ Ջրային ռեսուրսների կառավարումը չի կարող սահմանափակվել միայն մարդկանց և տնտեսության համար անհրաժեշտ ջրի քանակի ապահովմամբ։ Անհրաժեշտ է պահպանել գետերի էկոլոգիական գործառույթները, կենսաբազմազանությունը, ջրային և ափամերձ էկոհամակարգերը։ Այդ նպատակով կարևոր է հաշվի առնել էկոլոգիական հոսքերի պահպանությունը, ջրային միջավայրի որակը և մարդու տնտեսական գործունեության ազդեցությունը բնական համակարգերի վրա։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր նշանակություն ունի ջրային ռեսուրսների կառավարման տնտեսական բաղադրիչը։ Ջուրը միաժամանակ բնական ռեսուրս և տնտեսական արժեք ունեցող բարիք է, որի արդյունավետ օգտագործումը պահանջում է համապատասխան տնտեսական մեխանիզմներ։ Ջրօգտագործման վճարները, ներդրումները ջրային ենթակառուցվածքներում, կորուստների նվազեցումը, ջրախնայող տեխնոլոգիաների ներդրումը և տնտեսական խթանների կիրառումը կարող են նպաստել ջրային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ օգտագործմանը։ Հատկապես կարևոր է ոռոգման համակարգերի արդյունավետության բարձրացումը, քանի որ գյուղատնտեսությունը ջրի խոշոր սպառողներից է։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ջրային ռեսուրսների մոնիթորինգի և տեղեկատվական համակարգերի զարգացմանը։ Հուսալի կառավարման համար անհրաժեշտ են գետերի հոսքի, ջրի մակարդակի, որակի, ջերմաստիճանի և այլ ցուցանիշների շարունակական դիտարկումներ։ Ժամանակակից տեղեկատվական և աշխարհագրական համակարգերի կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ համատեղելու տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները, կառուցելու ջրային հաշվեկշիռներ, գնահատելու ռիսկերը և բարելավելու որոշումների ընդունման գործընթացը։ Անդրսահմանային համագործակցության դեպքում հատկապես կարևոր է տվյալների համադրելիությունը և փոխանակման արդյունավետ մեխանիզմների առկայությունը։ Հետազոտության կարևոր մասն է արտակարգ իրավիճակների կառավարումը։ Ջրհեղեղները, երաշտները, հիդրոտեխնիկական կառույցների հնարավոր վթարները կամ ջրի որակի հանկարծակի վատթարացումը կարող են արագ ազդեցություն ունենալ ինչպես բնակչության, այնպես էլ տնտեսության և էկոհամակարգերի վրա։ Այդ պատճառով անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարման մեջ անհրաժեշտ են վաղ նախազգուշացման, արագ տեղեկատվության փոխանակման և համատեղ արձագանքման մեխանիզմներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև Հայաստանի և հարևան երկրների միջև ջրային համագործակցության զարգացման հնարավորությունները։ Համատեղ կառավարման արդյունավետ մոդելը կարող է հիմնված լինել տվյալների փոխանակման, համատեղ մոնիթորինգի, գիտական համագործակցության, ջրային ռեսուրսների երկարաժամկետ պլանավորման և բնապահպանական չափանիշների պահպանման վրա։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել ինչպես ջրային ռեսուրսների կայուն օգտագործմանը, այնպես էլ տարածաշրջանային վստահության և համագործակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետության անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների և համակարգերի կառավարման հիմնական խնդիրները, գնահատելու դրանց բնապահպանական, տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ կողմերը և ներկայացնելու կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարևորում է ջրային ռեսուրսների ինտեգրված կառավարումը, միջպետական համագործակցության զարգացումը, ջրի քանակի և որակի համատեղ վերահսկողությունը, կլիմայական փոփոխություններին հարմարվողականությունը, ջրային էկոհամակարգերի պաշտպանությունը և ժամանակակից մոնիթորինգային ու տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, ջրաբաններին, բնապահպաններին, աշխարհագրագետներին, պետական կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, իրավաբաններին, տնտեսագետներին, գիտաշխատողներին, բնօգտագործման ոլորտի մասնագետներին և ջրային անվտանգության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է կարծր համաձուլվածքների և մեքենամասերի ջերմաքիմիական մշակման տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը, ինչպես նաև գործընթացի հիմնական պարամետրերի լավարկմանը։ Հետազոտության հիմքում մետաղական և կարծր նյութերի մակերևութային ու ծավալային հատկությունների նպատակային փոփոխությունն է՝ դրանց մաշակայունությունը, կարծրությունը, ամրությունը, ջերմակայունությունը և շահագործման երկարակեցությունը բարձրացնելու նպատակով։ Ջերմաքիմիական մշակումը դիտարկվում է որպես մեքենաշինության մեջ կիրառվող կարևոր տեխնոլոգիական միջոց, որի ընթացքում ջերմային ազդեցությունը համակցվում է քիմիական միջավայրի ներգործության հետ՝ նյութի մակերևութային շերտի բաղադրությունն ու կառուցվածքը փոփոխելու համար։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են կարծր համաձուլվածքների և մեքենամասերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց շահագործման պայմանները և այն գործոնները, որոնք որոշում են մշակված մակերևույթի ծառայողական հատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մակերևույթի և միջուկի հատկությունների փոխհարաբերությանը, քանի որ մեքենամասերի աշխատանքի ժամանակ հաճախ անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել մակերևութային բարձր կարծրություն և ներքին շերտերի բավարար ամրություն ու դիմացկունություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ջերմաքիմիական մշակման տարբեր եղանակների ուսումնասիրությունը։ Կախված մշակվող նյութի տեսակից և պահանջվող արդյունքից՝ կարող են կիրառվել ածխակալման, ազոտավորման, ածխաազոտման և մակերևութային հատկությունները փոփոխող այլ գործընթացներ։ Դրանցից յուրաքանչյուրն ունի իր տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները և պահանջում է ջերմաստիճանի, մշակման տևողության, միջավայրի բաղադրության և այլ պարամետրերի ճիշտ ընտրություն։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է ջերմաստիճանի ազդեցությունը մշակման ընթացքի և վերջնական հատկությունների վրա։ Ջերմաստիճանի փոփոխությունը կարող է ազդել նյութի կառուցվածքային փոխակերպումների, դիֆուզիոն գործընթացների և մակերևութային շերտի ձևավորման արագության վրա։ Չափազանց ցածր ջերմաստիճանը կարող է չապահովել անհրաժեշտ փոխակերպումները, իսկ չափազանց բարձր ջերմաստիճանը կարող է հանգեցնել անցանկալի կառուցվածքային փոփոխությունների, դեֆորմացիաների կամ նյութի հատկությունների վատթարացման։ Հետևաբար ջերմաստիճանային ռեժիմի ընտրությունը դիտարկվում է որպես տեխնոլոգիական գործընթացի արդյունավետության առանցքային խնդիր։ Մեկ այլ կարևոր գործոն է մշակման տևողությունը։ Ջերմաքիմիական գործընթացների ընթացքում նյութի մակերևույթ ներթափանցող տարրերի տարածման խորությունը և ձևավորվող շերտի հատկությունները մեծապես կախված են ժամանակից։ Մշակման չափազանց կարճ տևողությունը կարող է հանգեցնել անբավարար խորության կամ ոչ ամբողջական ձևավորված շերտի, մինչդեռ չափազանց երկար գործընթացը կարող է մեծացնել էներգիայի և ժամանակի ծախսը՝ առանց համարժեք տեխնիկական առավելության։ Աշխատանքում կարևորվում է նաև քիմիական միջավայրի կազմի ուսումնասիրությունը։ Մշակման միջավայրի բաղադրությունը կարող է որոշել մակերևութային շերտում ներթափանցող տարրերի կոնցենտրացիան, դիֆուզիայի ինտենսիվությունը և ձևավորվող կառուցվածքային փուլերի բնույթը։ Այդ պատճառով միջավայրի պարամետրերի ճիշտ ընտրությունը կարևոր է անհրաժեշտ մակերևութային հատկություններ ստանալու և գործընթացի կրկնելիությունն ապահովելու համար։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է մշակման ենթարկված նյութերի և մեքենամասերի կառուցվածքաֆազային վիճակի ուսումնասիրությունը։ Միկրոկառուցվածքի, մակերևութային շերտի հաստության, կարծրության բաշխման և այլ բնութագրերի հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կիրառված տեխնոլոգիական ռեժիմների ազդեցությունը և բացահայտելու առավել արդյունավետ պայմանները։ Այս տվյալների համադրումը մեխանիկական փորձարկումների արդյունքների հետ թույլ է տալիս կապ հաստատել նյութի կառուցվածքի և դրա շահագործական հատկությունների միջև։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաշակայունության բարձրացման խնդրին։ Մեքենամասերի շահագործման ընթացքում մակերևույթները ենթարկվում են շփման, ճնշման, հարվածային և ջերմային ազդեցությունների, որոնց հետևանքով կարող են առաջանալ մաշվածություն, ճաքեր, դեֆորմացիաներ և այլ վնասումներ։ Մակերևութային շերտի հատկությունների նպատակային փոփոխությունը կարող է զգալիորեն բարձրացնել մեքենամասերի դիմադրությունը նման ազդեցությունների նկատմամբ և երկարացնել դրանց ծառայության ժամկետը։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը գործընթացի լավարկումն է։ Լավարկման նպատակն է ընտրել այնպիսի տեխնոլոգիական պարամետրերի համակցություն, որի դեպքում ստացվում է պահանջվող որակի մակերևութային շերտ՝ նվազագույն կամ ընդունելի ժամանակային, էներգետիկ և նյութական ծախսերով։ Այդ նպատակով կարող են ուսումնասիրվել տարբեր գործոնների փոխազդեցությունները, կառուցվել փորձարարական կախվածություններ և կիրառվել մաթեմատիկական կամ վիճակագրական մեթոդներ՝ օպտիմալ ռեժիմների ընտրության համար։ Աշխատանքում կարող է գնահատվել նաև մշակման տեխնոլոգիայի արտադրական արդյունավետությունը։ Տեխնոլոգիական ռեժիմի կատարելագործումը պետք է հաշվի առնի ոչ միայն նյութի վերջնական հատկությունները, այլև սարքավորումների արտադրողականությունը, էներգիայի ծախսը, գործընթացի տևողությունը, մշակման կայունությունը և արտադրանքի որակի կրկնելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տեխնոլոգիական նորարարությունը կապել մեքենաշինական արտադրության իրական պահանջների հետ։ Առանձին նշանակություն ունի մշակման տեխնոլոգիայի կիրառելիությունը տարբեր տեսակի մեքենամասերի համար։ Ատամնանիվները, լիսեռները, առանցքները, կտրող գործիքները, ձևավորող տարրերը և այլ դետալներ կարող են աշխատել տարբեր բեռնվածությունների և շփման պայմաններում, ուստի դրանց համար անհրաժեշտ մակերևութային հատկությունները նույնպես տարբեր են։ Այդ պատճառով մշակման ռեժիմները պետք է ընտրվեն՝ հաշվի առնելով դետալի նյութը, երկրաչափական ձևը, չափերը և շահագործման պայմանները։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է նյութագիտության, մետաղագիտության, ջերմային մշակման և մեքենաշինական տեխնոլոգիայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով կատարելագործել կարծր համաձուլվածքների և մեքենամասերի ջերմաքիմիական մշակման գործընթացները և գիտականորեն հիմնավորել դրանց օպտիմալ պարամետրերը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել բարձր մաշակայունությամբ, կարծրությամբ և շահագործական երկարակեցությամբ մեքենամասերի ստացմանը, արտադրական գործընթացների արդյունավետության բարձրացմանը և տեխնոլոգիական ծախսերի նվազեցմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել մեքենաշինության, մետաղամշակման, նյութագիտության, գործիքաշինության և արտադրական տեխնոլոգիաների ոլորտներում աշխատող մասնագետների, ինժեներների, տեխնոլոգների և հետազոտողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է վերջավոր խնդիրների լուծման համար դիֆերենցիալ-պատկերային մոդելների մշակմանը և դրանց հիման վրա կիրառական ծրագրերի փաթեթի ստեղծմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մաթեմատիկական խնդիրների նկարագրությունը վերածել հաշվարկային արդյունավետ ալգորիթմների, որոնք հնարավորություն կտան ստանալ լուծումներ համակարգչային եղանակով և կիրառել դրանք տարբեր բնույթի գիտատեխնիկական խնդիրների ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքում դիտարկվում են այնպիսի մաթեմատիկական մոդելներ, որոնցում ուսումնասիրվող գործընթացը նկարագրվում է դիֆերենցիալ հավասարումներով և համապատասխան սկզբնական կամ սահմանային պայմաններով։ Վերջավոր խնդիրների առանձնահատկությունը կայանում է նրանում, որ անհրաժեշտ է ոչ միայն ձևակերպել գործընթացի մաթեմատիկական նկարագրությունը, այլև ապահովել դրա թվային լուծման կայունությունն ու բավարար ճշգրտությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դիֆերենցիալ հավասարումների համար թվային մոտեցումների ընտրությունն ու կատարելագործումը։ Ուսումնասիրվում են հավասարումների դիսկրետացման, հաշվարկային սխալների գնահատման, լուծման կայունության և մոտարկման ճշգրտության հարցերը։ Թվային մեթոդի արդյունավետությունը գնահատվում է՝ հաշվի առնելով խնդրի կառուցվածքը, հաշվարկների ծավալը, լուծման պահանջվող ճշգրտությունը և համակարգչային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում մաթեմատիկական մոդելի և դրա թվային իրականացման միջև կապը։ Տեսականորեն ստացված հավասարումները պետք է վերածվեն այնպիսի ալգորիթմների, որոնք կարող են գործնականում իրականացվել ծրագրային միջավայրում։ Այդ նպատակով մշակվում են հաշվարկային ընթացակարգեր, որոնք ներառում են սկզբնական տվյալների մուտքագրում, մաթեմատիկական մոդելի պարամետրերի սահմանում, թվային հաշվարկների իրականացում, արդյունքների ստուգում և վերջնական տվյալների ներկայացում։ Հետազոտության կիրառական բաղադրիչը կապված է ծրագրային փաթեթի ստեղծման հետ։ Փաթեթը նախատեսված է մշակված մոդելների և թվային մեթոդների ավտոմատացված կիրառման համար և կարող է ներառել առանձին ծրագրային մոդուլներ՝ տարբեր տեսակի խնդիրների լուծման նպատակով։ Այդպիսի համակարգը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել կրկնվող հաշվարկների ժամանակային ծախսերը, պարզեցնել օգտվողի աշխատանքը և ապահովել նույն մեթոդների բազմակի կիրառումը տարբեր սկզբնական տվյալների դեպքում։ Ծրագրային փաթեթի մշակման ընթացքում կարևոր է ոչ միայն հաշվարկային ալգորիթմների իրականացումը, այլև ծրագրի կառուցվածքի հստակությունը, մոդուլայնությունը և ընդլայնման հնարավորությունը։ Լավ կազմակերպված ծրագրային համակարգը պետք է հնարավորություն տա անհրաժեշտության դեպքում ավելացնել նոր մաթեմատիկական մոդելներ, թվային մեթոդներ կամ հաշվարկային գործառույթներ՝ առանց ամբողջ ծրագրային կառուցվածքի վերափոխման։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև հաշվարկների արդյունքների տեսողական և թվային ներկայացմանը։ Թվային լուծումների աղյուսակային, գրաֆիկական կամ այլ ձևերով ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ավելի հեշտ գնահատել ստացված արդյունքների բնույթը, ուսումնասիրել պարամետրերի փոփոխության ազդեցությունը և համեմատել տարբեր հաշվարկային սցենարներ։ Կարևոր խնդիր է նաև ծրագրային հաշվարկների հավաստիության ստուգումը։ Ստացված թվային արդյունքները կարող են համեմատվել հայտնի կամ հատուկ դեպքերում ստացվող վերլուծական լուծումների, այլ թվային մեթոդների արդյունքների կամ նախապես սահմանված թեստային օրինակների հետ։ Այսպիսի ստուգումը հնարավորություն է տալիս գնահատել մշակված ալգորիթմների ճշգրտությունը, կայունությունը և կիրառելիության սահմանները։ Հետազոտությունը նաև կարևորում է պարամետրային ուսումնասիրությունների հնարավորությունը։ Տարբեր սկզբնական և սահմանային պայմանների, մոդելի պարամետրերի կամ թվային ցանցի բնութագրերի փոփոխությամբ հնարավոր է ուսումնասիրել համակարգի վարքի փոփոխությունները և բացահայտել առավել նշանակալի գործոնները։ Այդ հնարավորությունը ծրագրային փաթեթը դարձնում է ոչ միայն մեկ խնդրի լուծման գործիք, այլև մաթեմատիկական մոդելների հետազոտման և փորձարկման միջավայր։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառվել ֆիզիկայի, մեխանիկայի, ինժեներական հաշվարկների, տեխնիկական համակարգերի մոդելավորման և այլ ոլորտներում, որտեղ իրական գործընթացների նկարագրության համար օգտագործվում են դիֆերենցիալ հավասարումներ և վերջավոր խնդիրներ։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է դիֆերենցիալ հավասարումների տեսությունը, թվային մեթոդները, մաթեմատիկական մոդելավորումը և ծրագրային մշակումը՝ նպատակ ունենալով ստեղծել գործնականում կիրառելի հաշվարկային համակարգ։ Այն կարող է հետաքրքրել կիրառական մաթեմատիկոսներին, ծրագրավորողներին, ինժեներներին, թվային մեթոդների մասնագետներին և գիտատեխնիկական խնդիրների համակարգչային մոդելավորմամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Գազել ընտանիքի միկրոավտոբուսների արգելակային համակարգի հուսալիության համակողմանի գնահատմանը՝ հիմնական շեշտադրումը դնելով մեքենամասերի ռեսուրսային ցուցանիշների ուսումնասիրության վրա։ Արգելակային համակարգը տրանսպորտային միջոցի անվտանգության տեսանկյունից ամենակարևոր համակարգերից է, քանի որ դրա տեխնիկական վիճակից անմիջականորեն կախված են արգելակման արդյունավետությունը, կանգառի ճանապարհը, մեքենայի կառավարելիությունը և վարորդի ու ուղևորների անվտանգությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են արգելակային համակարգի հիմնական հանգույցներն ու մեքենամասերը, դրանց աշխատանքային պայմանները, մաշվածության գործընթացները, խափանումների առաջացման պատճառները և շահագործման ընթացքում տեխնիկական վիճակի փոփոխության օրինաչափությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի ռեսուրսային ցուցանիշների վերլուծությանը, ինչպիսիք են մեքենամասերի ծառայության ժամկետը, սահմանային վիճակին հասնելու ժամանակը կամ վազքը, խափանումների հաճախականությունը, միջխափանային աշխատանքը և տեխնիկական սպասարկման կամ վերանորոգման անհրաժեշտության առաջացման պարբերականությունը։ Նման ցուցանիշների միջոցով հնարավոր է ավելի օբյեկտիվորեն գնահատել արգելակային համակարգի հուսալիությունը և բացահայտել այն բաղադրիչները, որոնց մաշվածությունն առավել մեծ ազդեցություն ունի ամբողջ համակարգի աշխատանքի վրա։ Աշխատությունում կարող է ուսումնասիրվել արգելակային համակարգի առանձին տարրերի՝ արգելակային կոճղակների կամ բարձիկների, սկավառակների կամ թմբուկների, աշխատանքային և գլխավոր գլանների, խողովակաշարերի, միացումների, զսպանակների և այլ բաղադրիչների տեխնիկական վիճակը։ Դրանց ռեսուրսային բնութագրերի համադրումը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե շահագործման որ փուլերում է աճում խափանման հավանականությունը և ինչպիսի կանխարգելիչ միջոցառումներ կարող են նվազեցնել վթարային իրավիճակների առաջացման ռիսկը։ Կարևոր է նաև շահագործման պայմանների ազդեցության գնահատումը, քանի որ միկրոավտոբուսի հաճախակի կանգառները, քաղաքային երթևեկությունը, մեծ ծանրաբեռնվածությունը, ճանապարհային պայմանները, եղանակային գործոնները և վարելու առանձնահատկությունները կարող են զգալիորեն փոխել արգելակային մեքենամասերի մաշվածության արագությունը և դրանց իրական ռեսուրսը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել շահագործման տվյալների հավաքագրում և վիճակագրական մշակում, որի արդյունքում հնարավոր է գնահատել մեքենամասերի միջին ռեսուրսը, դրանց ռեսուրսների տարածվածությունը, խափանումների առաջացման հավանականությունը և տեխնիկական վիճակի փոփոխության միտումները։ Ստացված արդյունքների հիման վրա հնարավոր է մշակել արգելակային համակարգի տեխնիկական սպասարկման և ախտորոշման ավելի հիմնավորված պարբերականություն՝ հիմնված ոչ միայն սահմանված ժամանակային կամ վազքային միջակայքերի, այլև իրական շահագործման պայմանների և մեքենամասերի փաստացի ռեսուրսի վրա։ Աշխատության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ հուսալիության գնահատման արդյունքները կարող են օգտագործվել տեխնիկական սպասարկման գործընթացների կատարելագործման, անսարքությունների վաղ հայտնաբերման, չնախատեսված վերանորոգումների կրճատման և շահագործման անվտանգության բարձրացման նպատակով։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս կապ հաստատել մեքենամասերի մաշվածության և ամբողջ արգելակային համակարգի հուսալիության միջև՝ ցույց տալով, թե առանձին բաղադրիչների ռեսուրսի ճիշտ գնահատումն ինչպես կարող է նպաստել տրանսպորտային միջոցի տեխնիկական պատրաստվածության բարձրացմանը։ Արդյունքում աշխատանքը ձևավորում է մեթոդական և գործնական մոտեցում, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել Գազել ընտանիքի միկրոավտոբուսների արգելակային համակարգի հուսալիությունը, կանխատեսել հիմնական մեքենամասերի ծառայության ռեսուրսը և հիմնավորել դրանց տեխնիկական սպասարկման, վերահսկման ու փոխարինման անհրաժեշտությունը։

Այս աշխատությունը նվիրված է ինտեգրալ սխեմաների նախագծման ընթացքում անսարքությունների առաջացման հավանականության նվազեցմանն ուղղված նախագծային միջոցների և մեթոդների մշակմանը։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակը ինտեգրալ սխեմաների հուսալիության, ստուգելիության և աշխատանքի կայունության բարձրացմանն ուղղված մոտեցումների բացահայտումն ու կատարելագործումն է։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են ինտեգրալ սխեմաների նախագծման տարբեր փուլերում առաջացող հնարավոր սխալներն ու անսարքությունները, դրանց առաջացման պատճառները, հայտնաբերման մեթոդները և նախագծային լուծումների միջոցով դրանց կանխարգելման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագծման ավտոմատացման գործիքներին, տրամաբանական և կառուցվածքային ստուգումներին, մոդելավորմանը, թեստավորման մեխանիզմներին և նախագծի վավերացման գործընթացներին։ Ուսումնասիրվում են նաև սխալների հայտնաբերման և մեկուսացման արդյունավետության բարձրացման եղանակները, որոնք հնարավորություն են տալիս նախագծման ավելի վաղ փուլերում բացահայտել հնարավոր խնդիրները և նվազեցնել դրանց ուղղման հետ կապված ժամանակային ու նյութական ծախսերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նախագծման համար նախատեսված հատուկ միջոցների մշակումը, որոնք կարող են նպաստել սխալների կանխարգելմանը, նախագծային գործընթացի ավտոմատացմանը և վերջնական ինտեգրալ սխեմայի որակի բարձրացմանը։ Քննարկվում է նաև նախագծային լուծումների և թեստավորման գործընթացի փոխկապակցվածությունը, քանի որ ժամանակակից բարդ ինտեգրալ սխեմաների դեպքում սխալների հայտնաբերման հնարավորությունը մեծապես կախված է դրանց նախագծման փուլում համապատասխան ստուգելիության մեխանիզմների ներդրումից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նախագծման տարբեր չափանիշների գնահատմանը՝ սխալների հայտնաբերման արդյունավետությանը, նախագծման բարդությանը, հաշվարկային ռեսուրսների օգտագործմանը և մշակման ժամանակին։ Առաջարկվող մոտեցումները նպատակ ունեն ապահովելու ավելի հուսալի և կանխատեսելի նախագծման գործընթաց, նվազեցնելու ինտեգրալ սխեմաների արտադրության կամ շահագործման ընթացքում ի հայտ եկող անսարքությունների ռիսկը և բարձրացնելու էլեկտրոնային համակարգերի ընդհանուր որակը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միկրոէլեկտրոնիկայի, համակարգչային ճարտարագիտության, էլեկտրոնիկայի և նախագծման ավտոմատացման ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ինժեներների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է մանր և միջին չափերի քարերի հավաքման համար նախատեսված քարահավաք մեքենաների ուսումնասիրությանը՝ դրանց աշխատանքային պարամետրերի բարելավման և շահագործման հուսալիության բարձրացման նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են քարահավաք մեքենաների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աշխատանքի սկզբունքը, հիմնական աշխատանքային հանգույցները և դրանց փոխազդեցությունը հողի ու քարերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեքենաների աշխատանքի արդյունավետության վրա ազդող գործոններին՝ աշխատանքային արագությանը, հողի մշակման խորությանը, քարերի չափերին և քանակին, հողի մեխանիկական կազմին, խոնավությանը և տեղանքի պայմաններին։ Ուսումնասիրվում են քարերի հայտնաբերման, հավաքման, բարձրացման, տեղափոխման և կուտակման գործընթացները, ինչպես նաև այդ գործողությունների ընթացքում առաջացող տեխնիկական և տեխնոլոգիական խնդիրները։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է մեքենաների աշխատանքային օրգանների կատարելագործումը, որպեսզի հնարավոր լինի նվազեցնել խցանումների, մեխանիկական վնասվածքների և աշխատանքի ընդհատումների հավանականությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են գնահատվել մեքենաների արտադրողականությունը, էներգատարությունը, հավաքման արդյունավետությունը, աշխատանքային կայունությունը և տեխնիկական սպասարկման պահանջները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մեքենաների հուսալիության բարձրացմանը՝ կառուցվածքային տարրերի ամրության, մաշակայունության և աշխատանքային ռեժիմների օպտիմալացման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել փորձարարական հետազոտություններ և տարբեր աշխատանքային պայմաններում մեքենաների ցուցանիշների համեմատական գնահատում՝ առավել արդյունավետ տեխնոլոգիական և կառուցվածքային լուծումները բացահայտելու նպատակով։ Կարևորվում է նաև մեքենաների աշխատանքի ազդեցությունը հողի վրա, քանի որ քարերի հեռացումը պետք է իրականացվի հնարավորինս արդյունավետ՝ միաժամանակ նվազագույնի հասցնելով հողի կառուցվածքի խախտումը և օգտակար հողային շերտի կորուստը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ քարահավաք մեքենաների կառուցվածքի կատարելագործման, աշխատանքային պարամետրերի օպտիմալացման, տեխնիկական հուսալիության բարձրացման և շահագործման ծախսերի նվազեցման համար։ Հետազոտությունը կարևոր կիրառական նշանակություն ունի քարքարոտ գյուղատնտեսական հողերի արդյունավետ մշակման, մեքենայացման մակարդակի բարձրացման և գյուղատնտեսական աշխատանքների արտադրողականության ավելացման տեսանկյունից։

Աշխատանքը նվիրված է ինտեգրալ սխեմաների ծերացման հետևանքների մեղմացման համար արհեստական բանականության վրա հիմնված միջոցների մշակմանը և հետազոտմանը։ Այն ուսումնասիրում է կիսահաղորդչային սարքերի և ինտեգրալ սխեմաների շահագործման ընթացքում առաջացող ֆիզիկական ու էլեկտրական փոփոխությունները, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող են հանգեցնել աշխատանքի արդյունավետության նվազման, պարամետրերի շեղումների, հուսալիության անկման և, ի վերջո, համակարգի խափանման։ Հետազոտության առանցքում արհեստական բանականության և մեքենայական ուսուցման մեթոդների կիրառումն է՝ ծերացման գործընթացների վաղ հայտնաբերման, դրանց ազդեցության կանխատեսման և համապատասխան փոխհատուցող կամ հարմարվող մեխանիզմների մշակման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է ներառել ինտեգրալ սխեմաների աշխատանքի վերաբերյալ տվյալների հավաքագրում և վերլուծություն, ծերացման բնորոշ օրինաչափությունների նույնականացում, կանխատեսող մոդելների կառուցում և դրանց հիման վրա կառավարման ռազմավարությունների ձևավորում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այնպիսի մոտեցումների ուսումնասիրությունը, որոնք թույլ են տալիս ոչ միայն արձանագրել արդեն առաջացած խնդիրները, այլև կանխատեսել դրանց զարգացումը և ժամանակին փոփոխել համակարգի աշխատանքի ռեժիմները։ Այս համատեքստում արհեստական բանականությունը կարող է կիրառվել սխեմաների վիճակի մոնիթորինգի, անոմալիաների հայտնաբերման, մնացորդային շահագործման ժամանակի գնահատման և աշխատանքի պարամետրերի օպտիմալացման համար։ Ուսումնասիրությունը միավորում է միկրոէլեկտրոնիկան, ինտեգրալ սխեմաների հուսալիությունը, տվյալների վերլուծությունը և արհեստական բանականությունը՝ առաջարկելով ժամանակակից մոտեցումներ սարքերի շահագործման ժամկետը երկարացնելու և դրանց կայունությունն ու հուսալիությունը բարձրացնելու համար։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ բարձր հուսալիություն պահանջող էլեկտրոնային համակարգերի, ներկառուցված սարքերի, հաշվողական հարթակների և այլ միկրոէլեկտրոնային լուծումների նախագծման ու շահագործման ոլորտներում։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է կոշիկի արտադրության մեջ կիրառվող սոսնձային միացությունների ամրության վրա տարբեր գործոնների ազդեցության բացահայտմանը և գնահատմանը։ Հետազոտության կենտրոնում կոշիկի տարբեր դետալների միացման ժամանակ ձևավորվող սոսնձային կարերի և շերտերի մեխանիկական ամրությունն է, որը կարևոր նշանակություն ունի պատրաստի արտադրանքի հուսալիության, երկարակեցության և շահագործման ընթացքում արտաքին ազդեցություններին դիմադրելու ունակության համար։ Աշխատանքում դիտարկվում են սոսնձային միացության ամրությունը պայմանավորող հիմնական գործոնները՝ սոսնձվող նյութերի բնույթն ու կառուցվածքը, մակերևույթների նախապատրաստման եղանակը, սոսնձի բաղադրությունը և հատկությունները, կիրառման պայմանները, շերտի հաստությունը, սեղմման ուժն ու տևողությունը, ինչպես նաև չորացման կամ պնդացման ռեժիմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կոշիկի արտադրության մեջ օգտագործվող տարբեր նյութերի՝ կաշվի, արհեստական և սինթետիկ նյութերի, ռետինային կամ պոլիմերային բաղադրիչների փոխազդեցությանը սոսնձային նյութերի հետ, քանի որ դրանց ֆիզիկամեխանիկական և մակերևութային հատկությունները կարող են էապես ազդել միացման որակի վրա։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են իրականացվել փորձարարական փորձարկումներ՝ տարբեր պայմաններում ստացված սոսնձային միացությունների կտրման, պոկման կամ այլ տեսակի բեռնվածությունների նկատմամբ դիմադրությունը որոշելու նպատակով։ Ստացված արդյունքների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ գործոններն ունեն առավել էական ազդեցություն միացման ամրության վրա և ինչպիսի տեխնոլոգիական պայմաններ են անհրաժեշտ կայուն արդյունք ստանալու համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև սոսնձման տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացումը՝ նյութերի նախապատրաստումից մինչև վերջնական պնդացում, ինչը կարող է նպաստել արտադրանքի որակի բարձրացմանը և արտադրական կորուստների նվազեցմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև շահագործման ընթացքում սոսնձային միացությունների վրա ազդող գործոններին, ինչպիսիք են խոնավությունը, ջերմաստիճանի փոփոխությունները, մեխանիկական կրկնվող բեռնվածությունները և այլ արտաքին ազդեցություններ։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված ընտրել սոսնձանյութերը և տեխնոլոգիական ռեժիմները՝ հաշվի առնելով կոշիկի նշանակությունը, օգտագործվող նյութերը և նախատեսվող շահագործման պայմանները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ կոշիկի արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման, սոսնձային միացությունների հուսալիության բարձրացման և պատրաստի արտադրանքի շահագործական հատկությունների բարելավման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թեթև արդյունաբերության մասնագետներին, նյութագետներին, տեխնոլոգներին, կոշիկի արտադրության ինժեներներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատանքը նվիրված է երկրատեղեկատվական համակարգերի կիրառմամբ ջրատնտեսական համալիրների շահագործման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների և մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ցույց տալ, թե ինչպես կարող են տարածական տվյալների հավաքագրումը, թվային քարտեզագրումը, տվյալների բազաների կառավարումը և աշխարհագրական տեղեկատվության վերլուծությունը նպաստել ջրային ռեսուրսների առավել արդյունավետ օգտագործմանը, ջրատնտեսական ենթակառուցվածքների կառավարման կատարելագործմանը և շահագործման ծախսերի նվազեցմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ջրատնտեսական համալիրների արդյունավետ կառավարումը պահանջում է մեծածավալ և տարաբնույթ տեղեկատվության համադրում։ Ջրամբարների, ջրանցքների, ջրատարների, պոմպակայանների, ոռոգման ցանցերի և այլ հիդրոտեխնիկական կառույցների տարածական դիրքը, տեխնիկական վիճակը, ջրային ռեսուրսների ծավալները, հոսքերի բնութագրերը և շահագործման ռեժիմները փոխկապակցված տվյալներ են, որոնց միասնական վերլուծությունը կարող է բարձրացնել կառավարման որոշումների հիմնավորվածությունը։ Երկրատեղեկատվական համակարգերի կիրառումը հնարավորություն է տալիս այդ տվյալները կապել կոնկրետ տարածքային օբյեկտների հետ և ստեղծել ջրատնտեսական համալիրների թվային տեղեկատվական մոդելներ։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել տարածական տվյալների բազաների ձևավորման գործընթացը, որտեղ ներառվում են ջրային օբյեկտների, հիդրոտեխնիկական կառույցների, բնակավայրերի, գյուղատնտեսական հողերի, ճանապարհների և այլ ենթակառուցվածքների վերաբերյալ տվյալներ։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս ստանալ ջրատնտեսական համակարգի ամբողջական տարածական պատկերը և արագ հայտնաբերել փոխկապակցված խնդիրները։ Կարևոր ուղղություն է ջրային ռեսուրսների բաշխման և օգտագործման օպտիմալացումը։ Համակարգերի միջոցով հնարավոր է վերլուծել տարբեր տարածքների ջրի պահանջարկը, ջրային ռեսուրսների հասանելիությունը և ջրամատակարարման ցանցերի հնարավորությունները։ Այս տվյալների հիման վրա կարելի է գնահատել ջրի կորուստները, բացահայտել առավել խնդրահարույց հատվածները և մշակել ջրաբաշխման արդյունավետ տարբերակներ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ոռոգման համակարգերին։ Գյուղատնտեսական հողերի տարածական տվյալների, մշակաբույսերի կառուցվածքի, հողի հատկությունների և ջրի պահանջարկի վերաբերյալ տեղեկատվության համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել ոռոգման անհրաժեշտ ծավալները և ժամկետները։ Այդպիսի մոտեցումը կարող է նպաստել ջրի խնայողությանը, բերքատվության բարձրացմանը և ոռոգման ցանցերի շահագործման արդյունավետության բարելավմանը։ Երկրատեղեկատվական համակարգերը կարող են կիրառվել նաև ջրատնտեսական ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի մոնիթորինգի համար։ Յուրաքանչյուր կառույցի վերաբերյալ տվյալների պարբերական թարմացումը հնարավորություն է տալիս ստեղծել դրա շահագործման պատմությունը, արձանագրել վնասվածքները, վթարային իրավիճակները, վերանորոգումները և տեխնիկական ցուցանիշների փոփոխությունները։ Տարածական վերլուծության միջոցով հնարավոր է առանձնացնել այն հատվածները, որտեղ անհրաժեշտ է առաջնահերթ վերականգնում կամ տեխնիկական սպասարկում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև ջրային կորուստների գնահատումը։ Ջրանցքների և խողովակաշարերի տեխնիկական վիճակի, դրանց երկարության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և սպասարկման տվյալների համադրումը կարող է օգնել բացահայտելու այն հատվածները, որտեղ ջրի կորուստներն առավել մեծ են։ Այդ տեղեկատվությունը կարող է օգտագործվել ներդրումային ծրագրերի առաջնահերթությունները որոշելու և վերականգնման աշխատանքների տնտեսական արդյունավետությունը գնահատելու համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հեռահար զոնդավորման և այլ տարածական տվյալների օգտագործմանը։ Արբանյակային պատկերների միջոցով հնարավոր է հետևել հողերի օգտագործմանը, բուսականության վիճակին, ջրային մակերեսների փոփոխություններին և որոշակի բնապահպանական գործընթացների տարածական դրսևորումներին։ Այդ տվյալների ինտեգրումը երկրատեղեկատվական համակարգերին ընդլայնում է ջրային ռեսուրսների կառավարման համար հասանելի տեղեկատվական բազան։ Կարևոր ուղղություն է բնական և տեխնածին ռիսկերի տարածական գնահատումը։ Ջրհեղեղները, սողանքները, երաշտները և այլ վտանգավոր գործընթացներ կարող են վնասել ջրատնտեսական կառույցները կամ խաթարել ջրամատակարարումը։ Տարածական մոդելավորման միջոցով հնարավոր է առանձնացնել ռիսկային գոտիները, գնահատել դրանց ազդեցությունը ենթակառուցվածքների վրա և մշակել կանխարգելիչ միջոցառումների առաջնահերթություններ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են կիրառվել թվային բարձրության մոդելներ, թեմատիկ քարտեզներ, տարածական վիճակագրություն և մոդելավորման տարբեր գործիքներ։ Դրանց օգնությամբ հնարավոր է ուսումնասիրել ջրահավաք ավազանների կառուցվածքը, ջրային հոսքերի տարածական բաշխումը, ջրատնտեսական օբյեկտների փոխկապակցվածությունը և տարբեր շահագործման սցենարների հնարավոր արդյունքները։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել որոշումների աջակցման համակարգի ձևավորումը, որը պատասխանատու մասնագետներին հնարավորություն կտա արագ ստանալ անհրաժեշտ տեղեկատվություն և համեմատել կառավարման տարբեր տարբերակներ։ Նման համակարգը կարող է միավորել քարտեզային, տեխնիկական, հիդրոլոգիական և տնտեսական տվյալները և ապահովել դրանց համատեղ վերլուծությունը։ Տեղեկատվության թվայնացումը կարող է նաև նվազեցնել տվյալների մասնատվածությունը և հեշտացնել տարբեր կառույցների միջև տեղեկատվության փոխանակումը։ Աշխատանքում կարող է գնահատվել նաև առաջարկվող տեխնոլոգիական մոտեցումների տնտեսական արդյունավետությունը։ Ջրի կորուստների նվազեցումը, վթարների կանխարգելումը, սպասարկման աշխատանքների ճիշտ պլանավորումը և ռեսուրսների օպտիմալ բաշխումը կարող են հանգեցնել շահագործման ծախսերի կրճատման և ջրատնտեսական համակարգերի արտադրողականության բարձրացման։ Միաժամանակ նման համակարգերի արդյունավետ կիրառումը պահանջում է տվյալների մշտական թարմացում, մասնագետների համապատասխան պատրաստվածություն և տեխնիկական ենթակառուցվածքների ապահովում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է երկրատեղեկատվական տեխնոլոգիաները, հիդրոլոգիան, ջրային ռեսուրսների կառավարումը և հիդրոտեխնիկական համակարգերի շահագործման խնդիրները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել տարածական տվյալների վրա հիմնված կառավարման ավելի արդյունավետ մեխանիզմներ։ Թեման ունի կարևոր գիտագործնական նշանակություն, քանի որ թվային և տարածական տեխնոլոգիաների կիրառումը կարող է նպաստել ջրային ռեսուրսների խնայող օգտագործմանը, ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի վերահսկմանը, ջրային կորուստների նվազեցմանը և ջրատնտեսական համալիրների երկարաժամկետ ու կայուն շահագործմանը։

Այս աշխատանքը նվիրված է լեռնային գետերից ջրի վերցման համար նախատեսված ջրընդունիչ կառուցվածքների կատարելագործման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով լեռնային գետերի հիդրոլոգիական և հիդրավլիկական առանձնահատկությունները։ Լեռնային գետերը բնութագրվում են մեծ թեքություններով, հոսքի արագության զգալի տատանումներով, ջրի մակարդակի արագ փոփոխություններով, պինդ մասնիկների և նստվածքների մեծ քանակով, ինչպես նաև քարերի, խճի և այլ բեկորային նյութերի տեղափոխմամբ, ինչն էապես բարդացնում է ջրընդունիչների նախագծումը և շահագործումը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել գործող ջրընդունիչ համակարգերի արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները և առաջարկել այնպիսի կառուցվածքային ու տեխնիկական լուծումներ, որոնք կապահովեն ջրի հուսալի ընդունում տարբեր հիդրոլոգիական պայմաններում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում ջրի ընդունման գործընթացի վրա գետի հոսքի արագության, ջրի ծախսի, հունի ձևի, թեքության, նստվածքների շարժման և սեզոնային փոփոխությունների ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են ջրընդունիչների աշխատանքի հետ կապված հիմնական խնդիրները, այդ թվում՝ մուտքային հատվածների խցանումը, նստվածքների կուտակումը, ջրի ընդունման արդյունավետության նվազումը, հիդրավլիկական ռեժիմի խախտումները և կառուցվածքների վնասման վտանգը։ Հնարավոր կատարելագործումները կարող են ներառել ջրի մուտքի կառուցվածքային ձևի փոփոխություն, պաշտպանիչ և մաքրող տարրերի կատարելագործում, նստվածքների հեռացման ավելի արդյունավետ համակարգերի կիրառում, ինչպես նաև ջրի հոսքի ուղղորդման և կարգավորման մեխանիզմների բարելավում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրընդունիչի աշխատանքի հուսալիության ապահովումը ոչ միայն սովորական, այլև վարարումների և հոսքի կտրուկ փոփոխությունների ժամանակ։ Այդ նպատակով անհրաժեշտ է հաշվի առնել ծայրահեղ հիդրոլոգիական իրավիճակները և կառուցվածքի կայունությունը դրանց պայմաններում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև հիդրավլիկական հաշվարկների կատարելագործման մեթոդները, լաբորատոր կամ մոդելային հետազոտությունների կիրառումը և տարբեր կառուցվածքային լուծումների համեմատական գնահատումը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ընտրել այնպիսի ջրընդունիչի կառուցվածք, որը միաժամանակ ապահովում է անհրաժեշտ ջրի քանակի ընդունում, նվազեցնում է նստվածքների և բեկորների ներթափանցումը և երկարացնում է համակարգի շահագործման ժամկետը։ Թեման ունի գործնական կարևորություն ջրամատակարարման, ոռոգման, փոքր հիդրոէներգետիկայի և այլ ջրատնտեսական համակարգերի համար, որտեղ անհրաժեշտ է լեռնային գետերի ջրային ռեսուրսների արդյունավետ և անվտանգ օգտագործում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հիդրոտեխնիկների, ջրաշինարարների, հիդրոլոգների, նախագծող ինժեներների, ջրային տնտեսության մասնագետների և համապատասխան տեխնիկական մասնագիտությունների ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակաուղղված է լեռնային գետերի բարդ հոսքային պայմաններին առավել լավ հարմարված, հուսալի և արդյունավետ ջրընդունիչ կառուցվածքների նախագծման ու շահագործման գիտատեխնիկական հիմքերի կատարելագործմանը։

Այս աշխատանքը նվիրված է անհամասեռ գրունտներում հորիզոնական ցամաքուրդների ֆիլտրացիոն հաշվարկի մեթոդների կատարելագործման խնդրին։ Ուսումնասիրության հիմքում ջրի շարժման և ֆիլտրացիոն գործընթացների մաթեմատիկական ու ինժեներական գնահատումն է այն պայմաններում, երբ գրունտային միջավայրը միատարր չէ և դրա տարբեր շերտերն ու հատվածներն ունեն տարբեր ջրաթափանցելիության, կառուցվածքային և ֆիզիկական հատկություններ։ Հորիզոնական ցամաքուրդները կիրառվում են գրունտային ջրերի մակարդակի կարգավորման, ջրահեռացման և հիդրոտեխնիկական կամ ինժեներական կառույցների հիմքերի ու տարածքների ջրային ռեժիմի վերահսկման նպատակով, ուստի դրանց ճիշտ հաշվարկը կարևոր նշանակություն ունի կառույցների հուսալիության և շահագործման արդյունավետության համար։ Աշխատության հիմնական նպատակներից է կատարելագործել այն հաշվարկային մոտեցումները, որոնց միջոցով հնարավոր է որոշել ֆիլտրացիոն հոսքի պարամետրերը, ջրի շարժման բնույթը, ցամաքուրդի աշխատանքի արդյունավետությունը և համապատասխան հիդրոդինամիկական ցուցանիշները անհամասեռ գրունտներում։ Ուսումնասիրվում են գրունտի տարբեր շերտերի ջրաթափանցելիության տարբերության ազդեցությունը ֆիլտրացիոն հոսքի ձևավորման վրա, ինչպես նաև հորիզոնական ցամաքուրդի դիրքի, խորության, երկրաչափական չափերի և շրջակա միջավայրի հատկությունների փոխկապակցվածությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ֆիլտրացիայի տեսության այն դրույթներին, որոնք թույլ են տալիս նկարագրել ջրի շարժումը ծակոտկեն գրունտային միջավայրում և հաշվարկել ճնշումների, հիդրավլիկ գրադիենտների, հոսքի արագությունների ու ծախսերի փոփոխությունները։ Աշխատանքում կարող են համադրվել դասական հաշվարկային մեթոդները և դրանց կատարելագործված տարբերակները՝ հաշվի առնելով իրական գրունտային պայմանների բարդությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ բնական և ինժեներական միջավայրերում գրունտները սովորաբար ամբողջությամբ միատարր չեն, և միատարր միջավայրի համար մշակված պարզեցված բանաձևերի կիրառումը կարող է հանգեցնել ֆիլտրացիոն գործընթացների ոչ բավարար ճշգրիտ գնահատման։ Այդ պատճառով անհամասեռության հաշվառումը հնարավորություն է տալիս բարձրացնել հաշվարկների հուսալիությունը և ավելի ճիշտ կանխատեսել ցամաքուրդային համակարգի աշխատանքը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ջրահեռացման համակարգերի նախագծման, հիդրոտեխնիկական կառույցների շինարարության, ճանապարհաշինության, ստորգետնյա կառույցների պաշտպանության և գրունտային ջրերի մակարդակի կառավարման ոլորտներում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հիդրոտեխնիկների, ինժեներ-երկրաբանների, հիդրոերկրաբանների, շինարարական ինժեներների, նախագծողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միտված է ֆիլտրացիոն հաշվարկների ճշգրտության և գործնական կիրառելիության բարձրացմանը՝ հորիզոնական ցամաքուրդների նախագծման ժամանակ հաշվի առնելով անհամասեռ գրունտային միջավայրի առանձնահատկությունները։

Աշխատանքը նվիրված է խոշոր էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի հաստատված ռեժիմների մաթեմատիկական մոդելների կառուցման և գործնական իրականացման մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել և ներկայացնել այնպիսի մաթեմատիկական ու հաշվողական մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս նկարագրել էլեկտրաէներգետիկ համակարգի կայուն աշխատանքային վիճակը, հաշվարկել դրա հիմնական պարամետրերը և գնահատել տարբեր տարրերի փոխազդեցությունը։ Ուսումնասիրվում են էլեկտրակայանների, ենթակայանների, հաղորդման գծերի, տրանսֆորմատորների և այլ բաղադրիչների մաթեմատիկական ներկայացման սկզբունքները, ինչպես նաև դրանց միավորման եղանակները ընդհանուր հաշվարկային մոդելի մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաստատված ռեժիմի հավասարումների ձևավորմանը, հանգուցային լարումների, հզորությունների, հոսանքների և կորուստների հաշվարկին, ինչպես նաև էլեկտրաէներգետիկ ցանցի պարամետրերի միջև փոխկապակցվածության նկարագրությանը։ Աշխատանքում կարող են քննարկվել ոչ գծային հավասարումների համակարգերի լուծման թվային մեթոդները, դրանց ալգորիթմական իրականացման առանձնահատկությունները, հաշվարկների արագության և ճշգրտության բարձրացման հնարավորությունները և մեծ չափի համակարգերի դեպքում հաշվողական բարդության հաղթահարման մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մաթեմատիկական մոդելների ծրագրային իրականացմանը, հաշվարկային գործընթացի ավտոմատացմանը և ստացված արդյունքների ստուգմանը։ Խոշոր էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի համար նման մոդելների կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատել ցանցի ընթացիկ վիճակը, հայտնաբերել գերբեռնված կամ անկայուն հատվածները, որոշել էներգիայի կորուստները և վերլուծել համակարգի աշխատանքի տարբեր սցենարներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև մոդելների կիրառումը էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի նախագծման, շահագործման, ռեժիմների օպտիմալացման և տեխնիկական վիճակի գնահատման խնդիրներում։ Աշխատանքի արդյունքները կարևոր նշանակություն ունեն էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի հուսալի և արդյունավետ կառավարման համար, քանի որ հաստատված ռեժիմների ճշգրիտ հաշվարկը համակարգի աշխատանքի վերլուծության և հետագա տեխնիկական որոշումների ընդունման հիմնական գործիքներից է։ Նյութը կարող է օգտակար լինել էլեկտրաէներգետիկայի, էներգետիկ համակարգերի, կիրառական մաթեմատիկայի և հաշվողական տեխնիկայի ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, ինժեներներին և ուսանողներին՝ որպես խոշոր էլեկտրաէներգետիկ համակարգերի մաթեմատիկական մոդելավորման և ռեժիմների հաշվարկման մեթոդների ուսումնասիրման հիմք։

Այս աշխատանքը նվիրված է բուսական հումքի հիման վրա ածխաթթու գազի արտազատմամբ գործող մաստակների արտադրության տեխնոլոգիայի մշակմանը և դրա տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել արտադրական այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն կտան բույսերից ստացված բաղադրիչները ներառել մաստակի բաղադրության մեջ և ապահովել օգտագործման ընթացքում CO₂-ի վերահսկվող արտազատում։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են բուսական հումքի ընտրության, նախնական մշակման, ակտիվ բաղադրիչների ստացման և մաստակի զանգվածում դրանց համակցման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բաղադրության և տեխնոլոգիական գործընթացի այնպիսի պարամետրերի որոշմանը, որոնք կարող են ազդել արտադրանքի կառուցվածքային, ֆիզիկաքիմիական և սպառողական հատկությունների վրա։ Ուսումնասիրվում են հումքի և օժանդակ բաղադրիչների հարաբերակցությունը, խառնման և ձևավորման պայմանները, արտադրանքի կայունությունը, խոնավության և ջերմաստիճանի ազդեցությունը, ինչպես նաև ածխաթթու գազի արտազատման ինտենսիվությունն ու տևողությունը։ Տեխնոլոգիայի մշակման կարևոր խնդիրներից է արտադրանքի անվտանգությունը, որակի կայունությունը և նախատեսված ֆունկցիոնալ հատկությունների ապահովումը՝ միաժամանակ պահպանելով մաստակին բնորոշ կառուցվածքն ու օգտագործման հարմարավետությունը։ Բուսական բաղադրիչների կիրառումը կարող է նաև ընդլայնել բնական հումքի օգտագործման հնարավորությունները սննդի և հարակից արտադրական ոլորտներում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել նոր տեսակի ֆունկցիոնալ մաստակների ստեղծման և դրանց արտադրական գործընթացի օպտիմալացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է սննդի տեխնոլոգիայի, բուսական հումքի վերամշակման և կենսատեխնոլոգիական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ստանալ նորարարական արտադրանք, որի հատկությունները պայմանավորված են բուսական ծագման բաղադրիչների և CO₂-ի վերահսկվող արտազատման համակցությամբ։

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ավտոճանապարհներին վթարայնության մակարդակի համակողմանի գնահատմանը և ճանապարհային երթևեկության անվտանգության բարելավման արդյունավետ ուղիների բացահայտմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ճանապարհատրանսպորտային պատահարների առաջացման հիմնական պատճառներն ու նպաստող գործոնները՝ հաշվի առնելով ճանապարհային ենթակառուցվածքի վիճակը, երթևեկության ինտենսիվությունը, ճանապարհի երկրաչափական և տեխնիկական բնութագրերը, տրանսպորտային միջոցների շարժի առանձնահատկությունները, եղանակային պայմանները, վարորդների վարքագիծը և երթևեկության կազմակերպման մակարդակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վթարայնության տարածական և ժամանակային օրինաչափությունների բացահայտմանը, վթարավտանգ հատվածների հայտնաբերմանը, դրանց դասակարգմանը և ռիսկի մակարդակի գնահատմանը։ Նյութը կարող է ներառել ճանապարհատրանսպորտային պատահարների վիճակագրական տվյալների վերլուծություն, վթարների հաճախականության և ծանրության գնահատման մեթոդներ, վտանգավոր հատվածների նույնականացման մոտեցումներ, ինչպես նաև ճանապարհային անվտանգության ցուցանիշների համեմատական ուսումնասիրություն։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի ճանապարհային ցանցի առկա վիճակի գնահատումը և այն խնդիրների բացահայտումը, որոնք կարող են մեծացնել վթարների հավանականությունը կամ դրանց հետևանքների ծանրությունը։ Քննարկվում են նաև ճանապարհների նախագծման և շահագործման, լուսավորության, ճանապարհային նշանների ու գծանշումների, խաչմերուկների կազմակերպման, հետիոտների և հեծանվորդների անվտանգության, արագության վերահսկման և երթևեկության կառավարման հետ կապված հարցերը։ Առաջարկվող լուծումները միտված են ոչ միայն արդեն իսկ վթարների պատճառ դարձած խնդիրների վերացմանը, այլև կանխարգելիչ անվտանգության համակարգի ձևավորմանը, որի միջոցով հնարավոր կլինի նախապես հայտնաբերել բարձր ռիսկային պայմանները և նվազեցնել պատահարների առաջացման հավանականությունը։ Կարևորվում է տվյալների վրա հիմնված որոշումների ընդունումը, քանի որ ճանապարհային անվտանգության արդյունավետ քաղաքականությունը պահանջում է վթարների վերաբերյալ տեղեկատվության համակարգված հավաքագրում, մշակում և վերլուծություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել ճանապարհաշինության և տրանսպորտային ոլորտի մասնագետների, ճանապարհային երթևեկության կազմակերպմամբ զբաղվող կառույցների, ինժեներների, հետազոտողների, ուսանողների և ոլորտի քաղաքականություն մշակողների համար՝ որպես Հայաստանի պայմաններում ճանապարհային անվտանգության խնդիրների ուսումնասիրման և դրանց լուծման հնարավոր մեթոդների աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը շեշտադրում է այն մոտեցումը, որ վթարայնության նվազեցումը պահանջում է ոչ թե մեկ առանձին միջոցի կիրառում, այլ ճանապարհային ենթակառուցվածքի, երթևեկության կազմակերպման, վերահսկողության, վարորդների վարքագծի և կանխարգելիչ քաղաքականության փոխկապակցված բարելավում։

Աշխատությունը նվիրված է բնական օդային հովացումով աշխատող տրանսֆորմատորների ջերմային հաշվարկի մեթոդների զարգացմանը և դրանց կիրառմանը օպտիմալ նախագծման խնդիրներում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել տրանսֆորմատորի աշխատանքի ընթացքում առաջացող ջերմային գործընթացները, գնահատել ջերմության առաջացման և հեռացման օրինաչափությունները և դրանց հիման վրա կատարել սարքի կառուցվածքային ու աշխատանքային պարամետրերի հիմնավորված ընտրություն։ Աշխատանքում դիտարկվում են տրանսֆորմատորի ակտիվ մասերում՝ մասնավորապես փաթույթներում, մագնիսական համակարգում և այլ տարրերում առաջացող կորուստները, որոնք վերածվում են ջերմության և ազդում սարքի ջերմաստիճանային ռեժիմի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնական օդային հովացման գործընթացին, որի դեպքում ջերմության հեռացումը իրականացվում է հիմնականում շրջակա օդի բնական շարժի և կոնվեկցիայի միջոցով՝ առանց հարկադրական հովացման համակարգերի կիրառման։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել տրանսֆորմատորի տարբեր հատվածների ջերմաստիճանների բաշխումը, ջերմափոխանակության ինտենսիվությունը, շրջակա միջավայրի պայմանների ազդեցությունը, ինչպես նաև բեռնվածության փոփոխության հետևանքով ջերմային ռեժիմի փոփոխությունները։ Ջերմային հաշվարկի մեթոդների կատարելագործումը հնարավորություն է տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել թույլատրելի ջերմաստիճանները, կանխատեսել գերտաքացման հավանականությունը և գնահատել մեկուսացման ու սարքի ընդհանուր հուսալիության վրա ջերմային ռեժիմի ազդեցությունը։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է ջերմային հաշվարկների և տրանսֆորմատորի նախագծային պարամետրերի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Օպտիմալ նախագծման դեպքում անհրաժեշտ է հավասարակշռել էլեկտրական, ջերմային, կառուցվածքային և տնտեսական պահանջները՝ ապահովելով սարքի անհրաժեշտ հզորությունն ու հուսալիությունը միաժամանակ ողջամիտ չափերի, նյութերի ծախսի և շահագործման պայմանների պահպանմամբ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել մաթեմատիկական մոդելների, հաշվարկային կախվածությունների և փորձարարական տվյալների օգտագործում՝ տարբեր նախագծային լուծումների համեմատության և առավել արդյունավետ տարբերակի ընտրության համար։ Ստացված մոտեցումները կարող են նպաստել տրանսֆորմատորների նախագծման գործընթացի ճշգրտության բարձրացմանը, դրանց աշխատանքի ջերմային ռեժիմների կանխատեսելիության բարելավմանը, էներգետիկ կորուստների նվազեցմանը և սարքավորումների շահագործման հուսալիության բարձրացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել էլեկտրատեխնիկների, էներգետիկների, տրանսֆորմատորաշինության և ջերմատեխնիկայի մասնագետների, նախագծող ինժեներների, հետազոտողների և համապատասխան տեխնիկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է էլեկտրոնային սխեմաների ավտոմատացված նախագծման համակարգերի ռեգրեսիոն թեստավորման միջոցների մշակմանը՝ ծրագրային և նախագծային գործընթացների հուսալիության ու արդյունքների ճշգրտության բարձրացման նպատակով։ Ուսումնասիրության հիմքում ռեգրեսիոն թեստավորման խնդիրն է, որի անհրաժեշտությունն առաջանում է այն դեպքում, երբ նախագծման համակարգում կատարված փոփոխությունները, նոր գործառույթների ավելացումը կամ առկա բաղադրիչների կատարելագործումը կարող են ազդել նախկինում ճիշտ աշխատող հնարավորությունների վրա։ Քննարկվում են էլեկտրոնային սխեմաների նախագծման ավտոմատացված համակարգերի առանձնահատկությունները, դրանց աշխատանքի ստուգման մոտեցումները և այն մեթոդները, որոնց միջոցով հնարավոր է համակարգված կերպով բացահայտել փոփոխությունների հետևանքով առաջացած սխալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թեստային հավաքածուների ձևավորմանը, թեստերի ավտոմատ կատարմանը, ստացված արդյունքների համեմատությանը նախապես սահմանված ակնկալվող արդյունքների հետ և հայտնաբերված շեղումների վերլուծությանը։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է ռեգրեսիոն թեստավորման արդյունավետության բարձրացումը՝ թեստերի ընտրության, առաջնահերթության սահմանման, կրկնվող գործընթացների ավտոմատացման և նախագծման համակարգի տարբեր բաղադրիչների փոխազդեցության վերահսկման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև թեստավորման միջոցների կառուցվածքի և աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքների մշակում, դրանց կիրառման ալգորիթմների ընտրություն և գործնական արդյունավետության գնահատում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս կրճատել փոփոխություններից հետո համակարգի ստուգման համար անհրաժեշտ ժամանակը, բարձրացնել սխալների հայտնաբերման հավանականությունը և ապահովել նախագծման գործիքների կայուն աշխատանքը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ էլեկտրոնային նախագծման ծրագրային համակարգերի մշակման և սպասարկման գործընթացներում, հատկապես այն միջավայրերում, որտեղ նախագծերի բարդության աճը պահանջում է ավտոմատացված և բազմակի կրկնվող թեստավորման մեխանիզմների օգտագործում։ Այն կարող է օգտակար լինել ծրագրային ճարտարագիտության, էլեկտրոնային սխեմաների նախագծման, ավտոմատացված թեստավորման և համակարգերի որակի ապահովման ոլորտներով զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների և մասնագետների համար:

Աշխատությունը նվիրված է իմպուլսային էլեկտրամագնիսական դաշտում հաղորդիչ պինդ մարմնի արագացման տեսական և փորձարարական ուսումնասիրությանը։ Ըստ մատենագիտական տվյալների՝ այն Վարդան Կարլենի Ղազարյանի տեխնիկական գիտությունների թեկնածուի ատենախոսության սեղմագիրն է, որը պաշտպանվել է 2004 թվականին Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանում՝ «Գծային ինդուկցիոն արագացուցիչներ» ուղղությամբ։ Հետազոտության հիմքում ընկած է հզոր իմպուլսային էլեկտրամագնիսական դաշտերի միջոցով հաղորդիչ մարմիններին շարժման մեջ դնելու և դրանց արագացման գործընթացի ֆիզիկական օրինաչափությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատության տեսական մասը վերաբերում է էլեկտրամագնիսական դաշտի և հաղորդիչ մարմնի փոխազդեցության մաթեմատիկական նկարագրությանը, շարժվող մարմնի վրա գործող էլեկտրամագնիսական ուժերի վերլուծությանը և արագացման գործընթացի հիմնական պարամետրերի միջև կապերի բացահայտմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպես են իմպուլսի բնութագրերը, դաշտի ուժգնությունը, հաղորդիչ մարմնի հատկությունները և համակարգի կառուցվածքային պարամետրերը ազդում արագացման արդյունավետության վրա։ Փորձարարական ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս տեսական կանխատեսումները համադրել իրական համակարգերում ստացվող արդյունքների հետ և գնահատել առաջարկվող մոտեցումների գործնական կիրառելիությունը։ Նման համակարգերը գիտատեխնիկական գրականության մեջ կապված են էլեկտրադինամիկական արագացման և գծային ինդուկցիոն արագացուցիչների հետ, որոնցում էլեկտրամագնիսական դաշտի էներգիան փոխակերպվում է շարժվող մարմնի մեխանիկական էներգիայի։ Աշխատության կարևոր կողմերից է արագացման գործընթացի արդյունավետության գնահատումը և այն ֆիզիկական գործոնների բացահայտումը, որոնք սահմանափակում կամ ընդլայնում են հնարավոր արագացման ցուցանիշները։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իմպուլսային էլեկտրատեխնիկայի, էլեկտրամագնիսական մեխանիզմների, բարձր հոսանքների ֆիզիկայի և արագացուցիչային տեխնիկայի խնդիրների ուսումնասիրման համար։ Տեսական և փորձարարական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն բացահայտել գործընթացի ֆիզիկական մեխանիզմները, այլև հիմք ստեղծել համապատասխան սարքավորումների նախագծման և պարամետրերի օպտիմալացման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել էլեկտրադինամիկայով, էլեկտրամագնիսական արագացուցիչներով, իմպուլսային էներգետիկ համակարգերով և պինդ մարմնի էլեկտրամագնիսական փոխազդեցություններով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան տեխնիկական ուղղությունների ուսանողներին։