Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցականների էկոլոգիական գիտելիքների, արժեքային վերաբերմունքի և բնապահպանական պատասխանատվության ձևավորման բովանդակային ու մանկավարժական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում էկոլոգիական կրթությունն ու դաստիարակությունն են՝ որպես փոխկապակցված գործընթացներ, որոնց միջոցով սովորողները ոչ միայն յուրացնում են բնության, էկոհամակարգերի, բնական ռեսուրսների և շրջակա միջավայրի խնդիրների վերաբերյալ գիտելիքներ, այլև ձևավորում են պատասխանատու վարքագիծ և բնության նկատմամբ գիտակցված վերաբերմունք։ Քննվում է ավագ դպրոցական տարիքի առանձնահատկությունների նշանակությունը, քանի որ այս փուլում զարգանում են սովորողների ինքնուրույն մտածողությունը, պատճառահետևանքային կապերի վերլուծության կարողությունը և հասարակական խնդիրների վերաբերյալ սեփական դիրքորոշում ձևավորելու հմտությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ուսումնական բովանդակության ընտրությանը՝ բնապահպանական թեմաները բնական գիտությունների, աշխարհագրության, հասարակագիտական և այլ առարկաների հետ կապելու հնարավորություններին։ Կարևորվում է միջառարկայական մոտեցումը, որը հնարավորություն է տալիս շրջակա միջավայրի խնդիրները դիտարկել ոչ միայն կենսաբանական կամ աշխարհագրական, այլև սոցիալական, տնտեսական և մշակութային տեսանկյուններից։ Մանկավարժական պայմանների շրջանակում դիտարկվում են ուսուցման ակտիվ և հետազոտական ձևերը, նախագծային աշխատանքը, դիտարկումները, քննարկումները, բնապահպանական իրավիճակների վերլուծությունը և սովորողների ինքնուրույն գործունեության կազմակերպումը։ Կարևոր դեր է հատկացվում տեսական գիտելիքների և գործնական փորձառության կապին, քանի որ շրջակա միջավայրի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքը առավել արդյունավետ է ձևավորվում, երբ սովորողները հնարավորություն են ստանում ուսումնասիրելու իրենց անմիջական միջավայրի խնդիրները և մասնակցելու կրթական բնույթի բնապահպանական նախաձեռնությունների։ Ուսուցչի դերը դիտարկվում է որպես գիտելիքի փոխանցումից ավելի լայն՝ ներառելով սովորողների հետաքրքրության խթանումը, արժեքային կողմնորոշումների ձևավորումը և համագործակցային ուսումնական միջավայրի ստեղծումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դպրոցի, ընտանիքի և համայնքի համագործակցության նշանակությանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է մանկավարժության, բնապահպանական կրթության և տարիքային հոգեբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել այն բովանդակային և կազմակերպական պայմանները, որոնք նպաստում են ավագ դպրոցականների էկոլոգիական գիտակցության, պատասխանատվության և բնապահպանական մշակույթի զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պարտադիր ապահովագրության համակարգի տնտեսական և կազմակերպական զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ որպես հիմնական ուսումնասիրության դաշտ դիտարկելով ավտոտրանսպորտային միջոցների օգտագործումից բխող պատասխանատվության ապահովագրության փորձը Հայաստանում։ Հետազոտության առանցքում պարտադիր ապահովագրության դերն է ապահովագրական շուկայի զարգացման, ռիսկերի վերաբաշխման և պատահարների հետևանքով վնաս կրած անձանց փոխհատուցման համակարգի ձևավորման տեսանկյունից։ Քննվում են ապահովագրական հարաբերությունների մասնակիցների՝ ապահովագրողների, ապահովադիրների, վնաս կրած անձանց և ոլորտը կարգավորող կառույցների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև համակարգի արդյունավետ գործունեության համար անհրաժեշտ տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ապահովագրավճարների և ապահովագրական հատուցումների փոխհարաբերությանը, ռիսկերի գնահատմանը, ապահովագրական կազմակերպությունների ֆինանսական կայունությանը և վնասների կարգավորման գործընթացների արդյունավետությանը։ Դիտարկվում է նաև պարտադիր ապահովագրության առանձնահատկությունը կամավոր ապահովագրության համեմատությամբ, քանի որ դրա կիրառումը պայմանավորված է ոչ միայն անհատական ռիսկերի կառավարմամբ, այլև հանրային շահի և երրորդ անձանց գույքային պաշտպանության ապահովման անհրաժեշտությամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ապահովագրական դեպքերի հաճախականությունը, վնասների կառուցվածքը, համակարգի ֆինանսական ցուցանիշները և ապահովագրական ծառայություններից օգտվողների վարքագծային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ապահովագրական մշակույթի և հասարակության վստահության խնդիրը, քանի որ համակարգի արդյունավետությունը կապված է նաև քաղաքացիների կողմից դրա նպատակների, իրավունքների և պարտականությունների ընկալման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, տվյալների միասնական համակարգերի և գործընթացների թվայնացման նշանակությանը՝ ապահովագրական դեպքերի գրանցման, վնասների գնահատման և փոխհատուցման կազմակերպման արդյունավետության բարձրացման տեսանկյունից։ Զարգացման հեռանկարները դիտարկվում են ապահովագրական ծառայությունների որակի, ռիսկերի գնահատման մեխանիզմների, շուկայի մրցակցային պայմանների և վերահսկողության կատարելագործման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ապահովագրության տեսության, ֆինանսական շուկաների, ռիսկերի կառավարման և ոլորտային կարգավորման մոտեցումները՝ պարտադիր ապահովագրության համակարգի զարգացման հնարավոր ուղղությունները և դրա տնտեսական նշանակությունը գնահատելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում նույնաբանական կառույցների հաղորդակցական և գործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով ոչ միայն որպես ձևականորեն կրկնվող լեզվական միավորներ, այլև որպես խոսքային հաղորդակցության մեջ որոշակի նպատակներ իրականացնող միջոցներ։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես կարող են բառային կամ կառուցվածքային կրկնության վրա հիմնված արտահայտությունները կոնկրետ համատեքստում ձեռք բերել լրացուցիչ իմաստներ և հաղորդել այնպիսի տեղեկատվություն, որը անմիջականորեն չի արտահայտվում դրանց բառային կառուցվածքով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խոսողի հաղորդակցական մտադրությանը, իրավիճակային համատեքստին, զրուցակիցների ընդհանուր գիտելիքներին և ենթադրվող տեղեկատվությանը, որոնց փոխազդեցությամբ ձևավորվում է նույնաբանական արտահայտության գործաբանական արժեքը։ Քննվում են նման կառույցների հնարավոր գործառույթները՝ պնդման ուժեղացում, գնահատականի արտահայտում, անխուսափելիության կամ ակնհայտության ընդգծում, համաձայնություն կամ հաշտեցում իրավիճակի հետ, հեգնանք, քննադատություն և խոսողի վերաբերմունքի այլ դրսևորումներ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ձևական տրամաբանության տեսանկյունից տեղեկատվական նորություն չպարունակող կառուցվածքը բնական խոսքում կարող է ունենալ հարուստ հաղորդակցական բովանդակություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իմաստաբանության և գործաբանության փոխհարաբերությունը՝ պարզաբանելով, թե արտահայտության բառային նշանակությունը ինչպես է լրացվում համատեքստային ենթադրություններով և խոսքային եզրակացություններով։ Դիտարկվում է նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությունը միևնույն կառուցվածքի մեկնաբանության վրա, քանի որ տարբեր պայմաններում այն կարող է արտահայտել տարբեր վերաբերմունքներ և հաղորդակցական նպատակներ։ Հետազոտության նյութ կարող են ծառայել առօրյա խոսակցությունը, գեղարվեստական արձակը, հրապարակախոսությունը, զանգվածային հաղորդակցությունը և ժամանակակից անգլերենի այլ գործառական ոլորտներ։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու նույնաբանական կառույցների կառուցվածքային տեսակները և դրանց բնորոշ գործաբանական գործառույթները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իմաստաբանության, գործաբանության, խոսույթի վերլուծության և հաղորդակցական լեզվաբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով լեզվական կրկնության և համատեքստային իմաստաստեղծման փոխհարաբերությունը ժամանակակից անգլերեն հաղորդակցության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է սփյուռքահայ գրականության երեք նշանավոր ներկայացուցիչների գրական ժառանգության՝ բազմահատոր հրատարակությամբ վերականգնված և նորից շրջանառության մեջ դրված նյութերի քննությանը։ Ուսումնասիրության առանցքում երկար ժամանակ պարբերական մամուլի էջերում, արխիվներում կամ դժվարամատչելի հրատարակություններում մնացած ստեղծագործությունների հավաքման, տեքստաբանական մշակման և ընթերցողին ներկայացնելու նշանակությունն է։ Տասներկու հատորների ընդգրկուն նյութը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հեղինակների ստեղծագործական ճանապարհի, թեմատիկ հետաքրքրությունների, գեղարվեստական մտածողության և սփյուռքահայ գրական միջավայրի հետ ունեցած կապերի մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայրենիքի և կորուսյալ ծննդավայրի հիշողությանը, գաղթի ու տարագրության փորձառությանը, նոր միջավայրում հայկական ինքնության պահպանմանը, ընտանեկան և համայնքային հարաբերություններին, ինչպես նաև անհատի՝ անցյալի և ներկայի միջև ձևավորվող ներքին երկխոսությանը։ Հեղինակների ստեղծագործությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես նրանց միավորող պատմամշակութային թեմաները, այնպես էլ յուրաքանչյուրի ինքնատիպ գրողական ձեռագիրը, պատմողական եղանակը, լեզվական առանձնահատկությունները և կերպարակերտման սկզբունքները։ Կարևորվում է նաև սփյուռքահայ մամուլի դերը գրական կյանքի կազմակերպման գործում, քանի որ բազմաթիվ ստեղծագործություններ սկզբնապես հրապարակվել են պարբերականներում և միայն հետագայում են ընդգրկվել առանձին ժողովածուներում կամ վերականգնվել նոր հրատարակություններով։ Այդ պատճառով բազմահատորյակը արժեքավոր է ոչ միայն գրականագիտական, այլև տեքստաբանական և մատենագիտական տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ճշտելու ստեղծագործությունների հրապարակման պատմությունը, տարբերակները և գրական ժառանգության ընդհանուր ծավալը։ Նյութերի ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել նաև XX դարի հայկական սփյուռքի առօրյայի, սոցիալական միջավայրի, մշակութային հաստատությունների և սերունդների փոխհարաբերությունների գեղարվեստական արտացոլումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր ներդրում է սփյուռքահայ գրական ժառանգության վերարժևորման և համակարգման գործում՝ ընդգծելով մոռացված կամ քիչ հայտնի բնագրերի վերադարձի նշանակությունը հայ գրականության պատմության առավել ամբողջական ներկայացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի տարածքներում տարածված կարստային քարանձավների կենսաբազմազանության ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով ստորգետնյա էկոհամակարգերի կենդանական, բուսական և մանրէաբանական բաղադրիչների առանձնահատկությունները, դրանց տարածվածությունն ու էկոլոգիական փոխհարաբերությունները։ Հետազոտության առանցքում քարանձավային միջավայրի յուրահատուկ պայմաններն են՝ մշտական կամ հարաբերականորեն կայուն ջերմաստիճանը, բարձր խոնավությունը, լուսավորության բացակայությունը, սահմանափակ սննդային ռեսուրսները և արտաքին միջավայրի հետ նյութերի ու էներգիայի փոխանակման առանձնահատկությունները։ Քննվում են ստորգետնյա կենսակերպին տարբեր աստիճաններով հարմարված օրգանիզմների խմբերը՝ տարբերակելով քարանձավները մշտապես բնակեցնող, պարբերաբար օգտագործող և պատահականորեն ներթափանցող տեսակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անողնաշար կենդանիներին, չղջիկներին և այլ օրգանիզմներին, որոնք կարևոր դեր ունեն քարանձավային էկոհամակարգերի սննդային շղթաների ու նյութափոխանակության գործընթացներում։ Ուսումնասիրվում են մթության պայմաններին հարմարվելու ձևաբանական, ֆիզիոլոգիական և վարքային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև մեկուսացված ստորգետնյա միջավայրերում հազվագյուտ կամ սահմանափակ տարածում ունեցող տեսակների ձևավորման հնարավոր օրինաչափությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քարանձավների կենսաբազմազանության և դրանց երկրաբանական ու հիդրոլոգիական բնութագրերի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ ստորգետնյա ջրերը, ապարների կառուցվածքը, մուտքերի ձևը և արտաքին էկոհամակարգերի հետ կապերը կարող են էապես պայմանավորել տեսակային կազմը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև քարանձավային օրգանիզմների տարածական բաշխմանը և տարբեր քարանձավների կենսաբանական համայնքների համեմատությանը։ Բնապահպանական տեսանկյունից կարևորվում է ստորգետնյա էկոհամակարգերի խոցելիությունը մարդու գործունեության, աղտոտման, ջրաբանական ռեժիմի փոփոխությունների, անկանոն այցելությունների և բնական միջավայրի այլ խախտումների նկատմամբ։ Քարանձավների կենսաբազմազանության փաստագրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բնապահպանական արժեք ներկայացնող տարածքները և գիտական հիմքեր ստեղծելու հազվագյուտ տեսակների ու դրանց բնակավայրերի պահպանության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կենսաբանության, էկոլոգիայի, կենսաշխարհագրության, քարանձավագիտության և բնապահպանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով կարստային ստորգետնյա միջավայրերը որպես ինքնատիպ և պահպանության կարիք ունեցող բնական էկոհամակարգեր։

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային ժամանակաշրջանի հայ մամուլում հասարակական իդեալի ձևավորման, ներկայացման և փոփոխության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն արժեքային պատկերացումներն են, որոնց միջոցով մամուլը ներկայացնում է ցանկալի հասարակության, քաղաքացու, պետության, սոցիալական հարաբերությունների և հանրային զարգացման մասին պատկերացումները։ Հասարակական իդեալը դիտարկվում է որպես պատմամշակութային և գաղափարական փոփոխությունների ազդեցությամբ վերափոխվող երևույթ, որը կարող է արտահայտվել հրապարակախոսական նյութերում, խմբագրական հոդվածներում, հարցազրույցներում, վերլուծական հրապարակումներում և հասարակական բանավեճերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ձևավորված նոր հասարակական միջավայրին, երբ նախկին գաղափարական համակարգի փոխարեն հանրային խոսույթում սկսեցին վերաիմաստավորվել պետության, ազգային ինքնության, ազատության, սոցիալական արդարության, քաղաքացիական պատասխանատվության և անհատի դերի վերաբերյալ պատկերացումները։ Քննվում է, թե ինչպես են տնտեսական, սոցիալական և մշակութային վերափոխումները արտացոլվել մամուլի լեզվում և արժեքային շեշտադրումներում, ինչպես են փոխվել հասարակական հաջողության, բարեկեցության, կրթության, աշխատանքի, ընտանիքի և հանրային մասնակցության մասին պատկերացումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր ժամանակաշրջանների մամուլի նյութերի համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հասարակական իդեալի հարաբերականորեն կայուն բաղադրիչներն ու ժամանակի ընթացքում փոփոխվող հատկանիշները։ Ուսումնասիրության առարկա են նաև լեզվական և հռետորական միջոցները՝ գնահատողական բառապաշարը, փոխաբերությունները, հակադրությունները, խորհրդանշական պատկերները և այլ մեխանիզմներ, որոնց միջոցով լրատվամիջոցները կառուցում և տարածում են հասարակական արժեքների որոշակի պատկերներ։ Մամուլը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հասարակական փոփոխություններն արձանագրող տեղեկատվական աղբյուր, այլև որպես հանրային խոսույթի տարածք, որտեղ տարբեր գաղափարներ ու արժեքային համակարգեր մրցակցում, վերաիմաստավորվում և քննարկվում են։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է լրագրագիտության, սոցիոլոգիայի, մշակութաբանության և խոսույթի վերլուծության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել հետխորհրդային հայկական հասարակության արժեքային փոփոխությունները և դրանց արտացոլումը մամուլի հաղորդակցական ու գաղափարական կառուցվածքներում։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքային պայմաններում շտապ բժշկական օգնության համակարգի կազմակերպման արդյունավետության գնահատմանը և դրա կատարելագործման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության առանցքում բնակչությանը ժամանակին և հասանելի անհետաձգելի բժշկական օգնություն տրամադրելու կազմակերպական գործընթացներն են՝ սկսած կանչերի ընդունումից և դասակարգումից մինչև շարժական խմբերի աշխատանքի կազմակերպումը, պացիենտների տեղափոխումը և բուժհաստատությունների հետ փոխգործակցությունը։ Ուշադրություն է դարձվում ծառայության տարածքային կառուցվածքին, կանչերի ինտենսիվությանը, օրվա տարբեր ժամերին և քաղաքային տարբեր հատվածներում ծանրաբեռնվածության փոփոխություններին, ինչպես նաև մարդկային ու տեխնիկական ռեսուրսների բաշխման արդյունավետությանը։ Կարևոր գնահատման ցուցանիշներ են սպասարկման օպերատիվությունը, կանչերի կառուցվածքը, բուժանձնակազմի ծանրաբեռնվածությունը, տրանսպորտային ապահովվածությունը և ծառայության տարբեր ստորաբաժանումների միջև համակարգվածությունը։ Քննվում է նաև քաղաքի բնակչության թվաքանակի, բնակեցման խտության, ճանապարհային պայմանների և բուժհաստատությունների տարածքային տեղաբաշխման հնարավոր ազդեցությունը շտապ օգնության կազմակերպման վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղեկատվական և հաղորդակցական համակարգերի դերը, քանի որ կանչերի արդյունավետ գրանցումը, տվյալների արագ փոխանցումը և շարժական խմբերի աշխատանքի համակարգումը կարող են նպաստել ծառայության կառավարման բարելավմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել վիճակագրական, կազմակերպական և սոցիալ-հիգիենիկ տվյալներ՝ ծառայության աշխատանքի ուժեղ և խնդրահարույց կողմերը բացահայտելու նպատակով։ Բարելավման ուղղությունները դիտարկվում են կառավարման, ռեսուրսների պլանավորման, անձնակազմի մասնագիտական պատրաստվածության, տեխնիկական ապահովման, թվայնացման և բուժհաստատությունների հետ համագործակցության կատարելագործման տեսանկյուններից։ Կարևորվում է նաև ծառայության որակի պարբերական գնահատումը և տվյալների վրա հիմնված կազմակերպական որոշումների ընդունումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային առողջության, առողջապահության կազմակերպման և բժշկական ծառայությունների կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել գիտական հիմքեր քաղաքային շտապ բժշկական օգնության հասանելիության, օպերատիվության և կազմակերպական արդյունավետության շարունակական բարելավման համար։

Աշխատությունը նվիրված է ազգային տնտեսության մրցունակության բարձրացման տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ որպես ոլորտային օրինակ դիտարկելով լեռնարդյունաբերությունը։ Հետազոտության առանցքում մրցունակության վրա ազդող տնտեսական, արտադրական, տեխնոլոգիական և կառավարչական գործոններն են, ինչպես նաև այն հնարավորությունները, որոնց միջոցով հանքարդյունաբերական կազմակերպությունների արդյունավետության բարելավումը կարող է նպաստել տնտեսության ընդհանուր արտադրողականության և արտահանման ներուժի զարգացմանը։ Քննվում են մրցունակության գնահատման հիմնական մոտեցումները՝ արտադրողականության, արտադրանքի ինքնարժեքի, տեխնոլոգիական մակարդակի, ներդրումային ակտիվության, արտադրական հզորությունների օգտագործման և արտաքին շուկաներում դիրքավորման տեսանկյուններից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում լեռնարդյունաբերության առանձնահատկություններին՝ բնական պաշարների սահմանափակությանը, կապիտալատարությանը, ենթակառուցվածքների նշանակությանը, համաշխարհային հումքային շուկաների փոփոխությունների ազդեցությանը և արտադրության երկարաժամկետ կազմակերպման անհրաժեշտությանը։ Կարևորվում է արդյունահանվող հումքի առավել արդյունավետ օգտագործման, վերամշակման խորության մեծացման և ավելի բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի ձևավորման տնտեսական նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև ներդրումային միջավայրի, նոր տեխնոլոգիաների ներդրման, արտադրական գործընթացների արդիականացման, աշխատուժի մասնագիտական կարողությունների և կառավարման արդյունավետության հետ կապված խնդիրները։ Մրցունակության բարձրացումը կապվում է ոչ միայն արտադրության ծավալների աճի, այլև ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, տեխնոլոգիական նորացման և արտադրանքի որակական ցուցանիշների բարելավման հետ։ Առանձին տեղ է հատկացվում պետական տնտեսական քաղաքականության և ոլորտային կարգավորման դերին՝ ենթակառուցվածքների զարգացման, ներդրումների խթանման, մրցակցային պայմանների և երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման համար անհրաժեշտ ինստիտուցիոնալ միջավայրի ձևավորման տեսանկյունից։ Միաժամանակ կարևորվում են բնապահպանական պատասխանատվությունը, արտադրական անվտանգության պահանջները և հանքային պաշարների կայուն օգտագործումը, քանի որ ոլորտի երկարաժամկետ մրցունակությունը կապված է նաև տնտեսական, սոցիալական և բնապահպանական գործոնների հավասարակշռման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մակրոտնտեսական և ոլորտային վերլուծության մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով լեռնարդյունաբերության արդյունավետության, տեխնոլոգիական զարգացման և կառավարման կատարելագործման հնարավոր կապը ազգային տնտեսության մրցունակության բարձրացման հետ։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի բառապաշարում բառային իմաստների փոխաբերական զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ բացատրական բառարանի տվյալների համակարգված քննության հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում բառիմաստի փոխաբերացումն է՝ որպես բառի իմաստային կառուցվածքի ընդլայնման, բազմիմաստության ձևավորման և բառապաշարի հարստացման կարևոր միջոց։ Քննվում է այն գործընթացը, որի ընթացքում բառի սկզբնական կամ ուղղակի նշանակությունը առարկաների, երևույթների, գործողությունների և հատկանիշների միջև ընկալվող նմանության հիման վրա տեղափոխվում է մեկ այլ իմաստային ոլորտ՝ առաջացնելով նոր նշանակություն։ Բառարանային նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու փոխաբերական իմաստների հիմնական տեսակները, դրանց առաջացման իմաստաբանական հիմքերը և ժամանակակից հայերենի բառային համակարգում ունեցած գործառույթները։ Ուշադրություն է դարձվում արտաքին ձևի, գույնի, չափի, շարժման, ձայնի, տարածական դիրքի, ֆունկցիայի, մարդու ֆիզիկական ու հոգեբանական հատկանիշների և այլ ընդհանրությունների հիման վրա կատարվող իմաստային փոխանցումներին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բազմիմաստ բառերի ներքին կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են հիմնական նշանակությունից ձևավորվում երկրորդային իմաստները և ինչպիսի իմաստային կապեր են պահպանվում դրանց միջև։ Քննվում է նաև փոխաբերական կիրառության աստիճանական բառայնացման գործընթացը, երբ սկզբնապես անհատական կամ պատկերավոր խոսքային կիրառությունը ժամանակի ընթացքում կարող է կայունանալ, լայնորեն տարածվել և բառարանում արձանագրվել որպես ինքնուրույն բառային նշանակություն։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի լեզվական և խոսքային փոխաբերությունների տարբերակումը, քանի որ կայունացած բառային նշանակությունները տարբերվում են գեղարվեստական կամ անհատական ստեղծագործական փոխաբերություններից իրենց գործառույթով և լեզվական ամրագրվածության աստիճանով։ Բառարանագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են փոխաբերական նշանակությունների առանձնացման, սահմանման, նշագրման և բառարանային հոդվածներում դասավորության սկզբունքները։ Նման քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նաև հայերենում աշխարհի լեզվական պատկերավորման առանձնահատկությունների մասին, քանի որ փոխաբերական անվանումները հաճախ արտացոլում են լեզվակիրների կողմից երևույթների միջև հաստատված պատկերավոր և հասկացական կապերը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է իմաստաբանության, բառագիտության, բառարանագրության և ոճաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով փոխաբերացումը որպես ժամանակակից հայերենի բառային համակարգի զարգացման կարևոր իմաստաստեղծ մեխանիզմ։

Հրատարակությունը տեղեկատվական և մատենագիտական բնույթի օրացուցային ձեռնարկ է, որը համակարգված ձևով ներկայացնում է տարվա ընթացքում նշվող կարևոր հոբելյանները, պատմական իրադարձությունների տարեդարձերը, մշակույթի, գիտության, գրականության, արվեստի, կրթության և հասարակական կյանքի նշանավոր ներկայացուցիչների ծննդյան ու գործունեության հիշարժան տարեթվերը։ Նման նյութերի հիմնական նպատակն է գրադարաններին, կրթական և մշակութային հաստատություններին, ուսուցիչներին, ուսանողներին, հետազոտողներին ու ընթերցողների լայն շրջանակին տրամադրել թեմատիկ աշխատանքների կազմակերպման համար անհրաժեշտ տեղեկատու հիմք։ Առանձին տարեթվերի վերաբերյալ կարող են ներկայացվել համառոտ կենսագրական և պատմական տեղեկություններ, անձի գործունեության հիմնական ուղղությունները, տվյալ իրադարձության նշանակության ընդհանուր բնութագիրը և համապատասխան գրականության ընտրանին։ Մատենագիտական հատվածները հնարավորություն են տալիս ընթերցողին շարունակելու թեմայի ուսումնասիրությունը՝ օգտվելով գրքերից, հոդվածներից, ժողովածուներից, տեղեկատուներից և այլ հրատարակություններից։ Նյութերը սովորաբար դասավորվում են ժամանակագրական կամ թեմատիկ սկզբունքով, ինչը հեշտացնում է տարվա տարբեր ամիսներին նախատեսվող միջոցառումների նախապատրաստումը։ Հրատարակությունը կարող է օգտագործվել գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ անկյունների, գրական երեկոների, դասախոսությունների, քննարկումների, հիշատակի միջոցառումների և կրթական ծրագրերի մշակման ժամանակ։ Կարևոր նշանակություն ունի ազգային պատմության ու մշակույթի հետ կապված տարեթվերի ընդգրկումը, քանի որ դրանց միջոցով նպաստվում է պատմամշակութային ժառանգության ճանաչմանը և նշանավոր գործիչների գործունեության հանրայնացմանը։ Միաժամանակ միջազգային նշանակության տարեդարձերի ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ազգային մշակութային և գիտական զարգացումները դիտարկել ավելի լայն համաշխարհային համատեքստում։ Տեղեկատուի արժեքը պայմանավորված է նաև տարաբնույթ տեղեկատվության մեկ աղբյուրում համակարգմամբ, ինչի շնորհիվ այն կարող է ծառայել որպես աշխատանքային ուղեցույց գրադարանավարների և մշակութային միջոցառումներ կազմակերպող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համադրում է օրացուցային, կենսագրական, պատմական և մատենագիտական տեղեկատվությունը՝ նպաստելով հիշարժան իրադարձությունների վերաբերյալ տեղեկատվական աշխատանքի կազմակերպմանը, ընթերցանության խթանմանը և մշակութային հիշողության պահպանմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Գյունթեր Գրասի արձակում մեղքի, պատասխանատվության, հիշողության և ապաշխարության գաղափարների գրականագիտական քննությանը՝ դրանք դիտարկելով Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի, նացիստական անցյալի և հետպատերազմյան գերմանական հասարակության ինքնագիտակցության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում անհատական և հավաքական մեղքի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես է մարդը գնահատում սեփական վարքը պատմական աղետի պայմաններում և ինչ ճանապարհով է փորձում վերաիմաստավորել անցյալի նկատմամբ իր պատասխանատվությունը։ Գրական կերպարների կենսագրությունները, հիշողությունները և բարոյական ընտրությունները դիտարկվում են որպես պատմական փորձառության գեղարվեստական արտահայտություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հիշողության խնդրին, քանի որ անցյալի վերականգնումը Գրասի ստեղծագործական աշխարհում հաճախ կապված է ինքնարդարացման, լռության, մեղքի գիտակցման և պատասխանատվության ընդունման հակասական գործընթացների հետ։ Քննվում է նաև այն սահմանը, որը բաժանում է անձնական մեղքը հասարակական և պատմական պատասխանատվությունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են անհատի առօրյա որոշումները առնչվել ավելի լայն քաղաքական ու բարոյական գործընթացների հետ։ Ապաշխարությունը ներկայացվում է ոչ միայն կրոնական կամ բարոյագիտական հասկացություն, այլև որպես անցյալի ճանաչման, հիշողության պահպանման և սեփական ինքնության վերագնահատման բարդ գործընթաց։ Հետազոտության մեջ կարևոր դեր ունեն Գրասին բնորոշ գրոտեսկը, հեգնանքը, խորհրդանշական պատկերները, պատմողական տեսանկյունների փոփոխությունը և իրականության ու երևակայության միահյուսումը, որոնց միջոցով բացահայտվում են կերպարների ներքին հակասությունները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև Դանցիգի տարածական և պատմական կերպարին, որը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գործողությունների միջավայր, այլև որպես կորուսյալ աշխարհի, բազմաշերտ հիշողության և պատմական հակամարտությունների խորհրդանշական տարածություն։ Երեք ստեղծագործությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու նույն պատմական ժամանակաշրջանի և բարոյական խնդիրների տարբեր գեղարվեստական մեկնաբանություններին՝ բացահայտելով թեմատիկ ու պատկերային կապերը դրանց միջև։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է գրականագիտական, պատմամշակութային և բարոյափիլիսոփայական մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է գեղարվեստական գրականությունը մասնակցում անցյալի վերաիմաստավորմանը և պատմական հիշողության ձևավորմանը։

Աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքական, գաղափարական և հասարակական գործընթացների վրա՝ փորձելով բացահայտել այն նախադրյալները, որոնց պայմաններում ձևավորվեց հայ բնակչության նկատմամբ զանգվածային բռնության և բնաջնջման քաղաքականությունը։ Քննության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում XIX դարի վերջից կայսրությունում խորացող ներքին ճգնաժամերը, ազգային հարցերը, կենտրոնացման քաղաքականությունը, ժողովրդագրական փոփոխությունները և տարբեր ժողովուրդների կարգավիճակի շուրջ առաջացած հակասությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետևել այն գաղափարական պատկերացումների զարգացմանը, որոնց միջոցով քրիստոնյա և հատկապես հայ բնակչությունը որոշ քաղաքական շրջանակներում աստիճանաբար ներկայացվում էր որպես պետական անվտանգության կամ տարածքային ամբողջականության խնդիր։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն երիտթուրքական շարժման վերափոխումները, իշխանության կենտրոնացման գործընթացները, ազգայնական գաղափարախոսության ազդեցությունը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ստեղծած արտակարգ քաղաքական միջավայրը։ Քննվում է նաև այն հարցը, թե զանգվածային բռնության քաղաքականությունը որքանով էր ձևավորվում նախորդ տասնամյակների քաղաքական փորձի, վարչական մեխանիզմների, բռնությունների և ժողովրդագրական վերափոխումների շարունակականության պայմաններում։ Աղբյուրագիտական առումով նման հետազոտությունը կարող է համադրել օսմանյան պետական փաստաթղթեր, դիվանագիտական հաղորդագրություններ, հյուպատոսական զեկույցներ, ժամանակակիցների վկայություններ, մամուլ, հուշագրություններ և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրություններ՝ տարբեր աղբյուրների հնարավոր կողմնակալությունները քննադատաբար գնահատելով։ Կարևոր խնդիր է որոշումների ընդունման տարբեր մակարդակների՝ կենտրոնական իշխանության, կուսակցական կառույցների, տեղական վարչակազմերի և այլ դերակատարների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում բռնության գաղափարական հիմնավորման, բնակչության տեղահանման և ժողովրդագրական վերակազմավորման քաղաքականության փոխկապակցվածությանը։ Հայոց ցեղասպանության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կենտրոնանում է ոչ միայն իրադարձությունների ընթացքի, այլև դրանց քաղաքական ու գաղափարական նախապատմության վրա՝ հնարավորություն տալով հասկանալու զանգվածային հանցագործության ձևավորման երկարաժամկետ և անմիջական գործոնների փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ այն ընդգրկվում է Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի պատմության, Հայկական հարցի, ցեղասպանագիտության և զանգվածային բռնության պատմական մեխանիզմների ուսումնասիրության շրջանակում։

Հրատարակությունը հանձնարարական մատենագիտական բնույթի նյութ է, որը կազմվել է Խորհրդային Միության ստեղծման վաթսունամյա հոբելյանի առիթով և նախատեսված է եղել ընթերցողներին համապատասխան պատմական, հասարակական-քաղաքական և ճանաչողական գրականության ընտրության հարցում կողմնորոշելու համար։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի խորհրդային հրատարակչական և գրադարանային գործունեության առանձնահատկությունները, երբ նշանակալի պետական տարեդարձերի կապակցությամբ կազմվում էին թեմատիկ գրականության ցանկեր՝ ընթերցանության կազմակերպման և գաղափարական-քաղաքական լուսաբանման նպատակով։ Նյութերում կարող էին ընդգրկվել ԽՍՀՄ կազմավորման պատմական նախադրյալներին, խորհրդային հանրապետությունների հարաբերություններին, պետական կառուցվածքին, տնտեսական ու մշակութային կապերին, ժողովուրդների համագործակցությանը և խորհրդային հասարակության զարգացման տարբեր փուլերին վերաբերող հրատարակություններ։ Մատենագիտական ընտրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու նաև այն մասին, թե խորհրդային ժամանակաշրջանի պաշտոնական հրատարակություններում ինչ թեմաներ և պատմական մեկնաբանություններ էին առաջնային համարվում միութենական պետության պատմությունը ներկայացնելիս։ Ցանկում ներառված գրականությունը կարող էր խմբավորվել թեմատիկ բաժիններով՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և այլ նյութերի որոնումն ու ընտրությունը։ Նման հրատարակությունները հիմնականում ուղղված էին գրադարանների աշխատակիցներին, ընթերցանության ղեկավարներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հասարակական-քաղաքական թեմաներով հետաքրքրվող լայն ընթերցողական շրջանակներին։ Դրանք կիրառվում էին նաև գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ դիտումների, զրույցների, ընթերցողական միջոցառումների և հոբելյանական ծրագրերի կազմակերպման ժամանակ։ Միաժամանակ հրատարակությունը պատմական աղբյուրագիտական արժեք ունի, քանի որ դրա կառուցվածքի և ընտրված գրականության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս բացահայտել խորհրդային մատենագիտական քաղաքականության սկզբունքները, ընթերցանության ուղղորդման մեթոդները և պաշտոնական պատմական հիշողության ձևավորման առանձնահատկությունները։ Այն օգտակար է ոչ միայն Խորհրդային Միության պատմության վերաբերյալ ժամանակաշրջանի գրականությունը հայտնաբերելու, այլև խորհրդային գրադարանագիտության, հանձնարարական մատենագիտության և գաղափարական հաղորդակցության մեխանիզմները ուսումնասիրելու տեսանկյունից։

Աշխատությունը պատմաժողովրդագրական տեսանկյունից ուսումնասիրում է Օսմանյան կայսրության կազմում գտնվող հայկական պատմական տարածաշրջաններից մեկի հայ բնակչության թվաքանակը, տարածքային տեղաբաշխումը, սոցիալական կառուցվածքը և բնակավայրային համակարգը XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի ժամանակահատվածում։ Հետազոտության առանցքում քաղաքային և գյուղական հայ բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերականգնումն է՝ տարբեր բնույթի պատմական աղբյուրների համադրման միջոցով։ Քննության են առնվում բնակչության հաշվառման տվյալները, եկեղեցական և համայնքային տեղեկությունները, վիճակագրական նյութերը, ճանապարհորդների ու ժամանակակիցների վկայությունները, ինչպես նաև այլ աղբյուրներ, որոնք հնարավորություն են տալիս պարզաբանելու հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ երբեմն իրարից տարբերվող տվյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնակավայրերի աշխարհագրությանը, հայաբնակ գյուղերի և քաղաքային կենտրոնների առանձնահատկություններին, ընտանիքների կազմին, բնակչության բնական շարժին և տեղաշարժերին։ Ժողովրդագրական գործընթացները դիտարկվում են տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական պայմանների հետ փոխկապակցված՝ անդրադառնալով գյուղատնտեսությանը, արհեստներին, առևտրին, զբաղվածության կառուցվածքին և արտագնա աշխատանքի երևույթներին։ Կարևորվում է նաև կրթական, եկեղեցական և համայնքային հաստատությունների դերը հայ բնակչության հասարակական կյանքի կազմակերպման, մշակութային ինքնության պահպանման և համայնքային կապերի ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու բնակչության թվաքանակի և տարածքային բաշխման փոփոխություններին, ինչպես նաև վերլուծելու միգրացիոն շարժերի, տնտեսական դժվարությունների, քաղաքական անկայունության և անվտանգության խնդիրների ազդեցությունը ժողովրդագրական իրավիճակի վրա։ Առանձին նշանակություն ունի տարբեր աղբյուրներում առկա վիճակագրական տեղեկությունների քննադատական համադրումը, քանի որ բնակչության հաշվառման մեթոդները, վարչական նպատակները և տվյալների ամբողջականությունը կարող էին էապես տարբերվել։ Պատմաժողովրդագրական վերլուծությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի բազմազգ և բազմադավան բնակչության ընդհանուր կառուցվածքում հայկական համայնքների զբաղեցրած տեղի մասին։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը կարևոր նյութ է Արևմտյան Հայաստանի պատմական ժողովրդագրության, հայ բնակչության սոցիալական պատմության, բնակավայրերի աշխարհագրության և XIX–XX դարերի սահմանագծի տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության համար։