Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է կեսարյան հատումից հետո հետծննդյան շրջանում արգանդի վերականգնման խանգարումների և էնդոմետրիտի կանխարգելման ու համալիր բուժման շրջանակում ասեղնառեֆլեքսաթերապիայի կիրառման հնարավորությունների կլինիկական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում վիրահատական ծննդալուծումից հետո օրգանիզմի վերականգնողական գործընթացների գնահատումն է՝ ուշադրություն դարձնելով արգանդի ֆունկցիոնալ վիճակին, հետծննդյան շրջանի ընթացքին և բորբոքային բարդությունների հետ կապված կլինիկական ցուցանիշներին։ Ասեղնառեֆլեքսաթերապիան դիտարկվում է որպես լրացուցիչ ոչ դեղորայքային մոտեցում, որի հնարավոր ազդեցությունը գնահատվում է ընդունված բժշկական հսկողության և բուժական միջոցառումների համատեքստում, այլ ոչ որպես դրանց փոխարինող մեթոդ։ Քննության են առնվում հիվանդների կլինիկական վիճակի փոփոխությունները, վերականգնման ընթացքը և տարբեր ցուցանիշների դինամիկան՝ նպատակ ունենալով գնահատելու լրացուցիչ միջամտության հնարավոր արդյունավետությունն ու կիրառելիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համեմատական կլինիկական գնահատմանը, որը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու բնական հետծննդյան փոփոխությունները և կիրառվող համալիր մոտեցումների հետ կապված հնարավոր ազդեցությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է նաև մեթոդի անվտանգության, կիրառման սահմանափակումների և հիվանդների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Էնդոմետրիտի դեպքում կարևորվում է ժամանակին բժշկական ախտորոշումն ու համապատասխան բուժումը, քանի որ հետվիրահատական վարակային բարդությունները պահանջում են մասնագիտական հսկողություն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հետծննդյան վերականգնման գնահատման կլինիկական և գործիքային չափանիշներին՝ դրանց համադրությամբ ուսումնասիրելով բուժական գործընթացի ընդհանուր արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկաբարձության, հետվիրահատական վերականգնման և ռեֆլեքսաթերապիայի վերաբերյալ մոտեցումները՝ գնահատելու լրացուցիչ ոչ դեղորայքային մեթոդի հնարավոր տեղը կեսարյան հատումից հետո առաջացող որոշ բարդությունների կանխարգելման և համալիր բուժման համակարգում։

Աշխատությունը նվիրված է 1877–1878 թվականների ռուս-օսմանյան պատերազմի ավարտից հետո Փոքր Ասիայում ձևավորված ռուս-օսմանյան սահմանագծի պատմական, դիվանագիտական և աշխարհագրական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում 1878 թվականի Բեռլինի միջազգային պայմանավորվածությունների արդյունքում սահմանային փոփոխությունների իրավաքաղաքական հիմքերն են, տարածքային վերաձևումները և դրանց իրականացման գործընթացը։ Քննության են առնվում պատերազմի հետևանքով ստեղծված նոր քաղաքական իրադրությունը, եվրոպական տերությունների դիվանագիտական ներգրավվածությունը և այն բանակցային գործընթացները, որոնց արդյունքում վերանայվեցին նախորդ պայմանավորվածությունների որոշ դրույթներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Անդրկովկասին ու Օսմանյան կայսրության հյուսիսարևելյան շրջաններին առնչվող տարածքային հարցերին, սահմանագծի որոշման սկզբունքներին և սահմանային տարածքների աշխարհագրական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են միջազգային պայմանագրային դրույթների և դրանց գործնական իրականացման փոխհարաբերությունները՝ դիտարկելով սահմանազատման, տեղագրական ճշգրտումների և վարչական պատկանելության որոշման հետ կապված խնդիրները։ Կարևորվում է Կարսի, Արդահանի և հարակից տարածքների քաղաքական ու ռազմավարական նշանակությունը, ինչպես նաև նոր սահմանների ազդեցությունը տարածաշրջանի հաղորդակցությունների, բնակավայրերի և վարչատարածքային համակարգի վրա։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքում կարող են ներառվել դիվանագիտական փաստաթղթեր, պայմանագրային տեքստեր, քարտեզագրական նյութեր, սահմանային հանձնաժողովների փաստաթղթեր և ժամանակակիցների վկայություններ, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու սահմանագծման գործընթացի տարբեր փուլերը։ Առանձին նշանակություն ունի քարտեզագրական նյութի ուսումնասիրությունը, քանի որ քաղաքական որոշումները գործնականում պետք է համապատասխանեցվեին լեռնային ռելիեֆին, գետերին, ճանապարհներին և բնակավայրերի իրական տեղադրությանը։ Սահմանային փոփոխությունները դիտարկվում են նաև տարածաշրջանի բնակչության սոցիալ-տնտեսական կյանքի և տեղաշարժերի ավելի լայն պատմական համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու XIX դարի վերջին ռուս-օսմանյան հարաբերությունների տարածքային բաղադրիչը և հասկանալու, թե միջազգային դիվանագիտական համաձայնությունները ինչպես են արտահայտվել Փոքր Ասիայի ու Հարավային Կովկասի սահմանային աշխարհագրության վերափոխման մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ գրականության մեջ Արցախի պատմական, մշակութային և գեղարվեստական կերպավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գրական ստեղծագործություններն ու հեղինակային մոտեցումներն են, որոնց միջոցով տարածաշրջանը ներկայացվել է որպես պատմական հիշողության, ազգային մշակույթի, բնաշխարհի և հասարակական կյանքի նշանակալի տարածք։ Քննվում է, թե արձակ, չափածո, հրապարակախոսական և հուշագրական բնույթի տարբեր գործերում ինչպես են արտացոլվել տեղական բնակավայրերը, բնությունը, պատմական հուշարձանները, ավանդությունները, հասարակական հարաբերությունները և մարդկանց կենցաղը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրական կերպարի ձևավորման միջոցներին՝ բնապատկերային նկարագրություններին, պատմական հիշողության վերաիմաստավորմանը, ժողովրդական բանահյուսության տարրերի կիրառմանը և հեղինակների գաղափարագեղագիտական դիրքորոշումների դրսևորմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե դարի տարբեր փուլերում ինչպես է փոփոխվել տարածաշրջանի ընկալումն ու ներկայացումը և ինչպիսի կապեր են ձևավորվել պատմական իրականության ու գեղարվեստական մեկնաբանության միջև։ Կարևորվում է նաև գրականության և բանահյուսության փոխազդեցությունը, քանի որ ժողովրդական ավանդությունները, պատմական զրույցները, երգերն ու տեղական մշակութային հիշողությունը կարող էին դառնալ գրական ստեղծագործությունների պատկերային և թեմատիկ աղբյուր։ Հետազոտության մեջ տարածաշրջանային թեմատիկան դիտարկվում է XIX դարի հայ գրականության ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ այն կապելով պատմական վեպի, ճանապարհորդական գրականության, հայրենագիտական արձակի և ազգային թեմատիկայով պոեզիայի զարգացման հետ։ Գրական նյութի համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու կրկնվող կերպարները, խորհրդանշական պատկերները և տարածության գեղարվեստական ընկալման առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունները կարող են դիտարկվել որպես ժամանակաշրջանի մշակութային պատկերացումները պահպանող աղբյուրներ՝ անհրաժեշտ տարբերակմամբ գեղարվեստական պատկերման և պատմական փաստի միջև։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է XIX դարի հայ գրականության տարածական ու պատմամշակութային շերտերի առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը և բացահայտում է Արցախի թեմայի տեղը տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական գրական ու մշակութային մտածողության մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական սեփականության կառավարման և օգտագործման տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում պետական գույքը դիտարկվում է որպես հանրային նշանակություն ունեցող տնտեսական ռեսուրս, որի արդյունավետ կառավարումը կապված է պետական կառավարման որակի, բյուջետային միջոցների օգտագործման, հանրային ծառայությունների կազմակերպման և տնտեսության տարբեր ոլորտներում պետական մասնակցության հետ։ Քննության են առնվում պետական սեփականություն հանդիսացող անշարժ ու շարժական գույքի, պետական մասնակցությամբ կազմակերպությունների և այլ ակտիվների հաշվառման, գնահատման, կառավարման ու օգտագործման ընդհանուր սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գույքի օգտագործման արդյունավետության գնահատման չափանիշներին՝ դիտարկելով տնտեսական արդյունքը, պահպանման ծախսերը, շահագործման նպատակահարմարությունը և հանրային նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են չօգտագործվող կամ ոչ լիարժեք օգտագործվող պետական ակտիվների բացահայտման, դրանց տնտեսական շրջանառության մեջ ներգրավման և կառավարման արդյունավետ ձևերի ընտրության խնդիրները։ Կարևորվում է պետական գույքի վերաբերյալ տեղեկատվության ամբողջականությունը և հաշվառման համակարգերի կատարելագործումը, քանի որ կառավարման հիմնավորված որոշումների ընդունումը պահանջում է ակտիվների վիճակի, արժեքի և փաստացի օգտագործման վերաբերյալ հուսալի տվյալներ։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել վարձակալության, հավատարմագրային կառավարման, մասնավորեցման և պետական ու մասնավոր հատվածների համագործակցության տարբեր մեխանիզմներ՝ գնահատելով դրանց կիրառելիությունը պետական սեփականության տարբեր տեսակների նկատմամբ։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում կառավարման թափանցիկության, վերահսկողության և հաշվետվողականության նշանակությանը՝ պետական ակտիվների օգտագործման հետ կապված տնտեսական ռիսկերը նվազեցնելու տեսանկյունից։ Պետական գույքի կառավարումը դիտարկվում է ոչ միայն եկամուտների ավելացման, այլև հանրային գործառույթների իրականացման և երկարաժամկետ տնտեսական արժեքի պահպանման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հանրային հատվածի տնտեսագիտության, պետական ֆինանսների և գույքի կառավարման մոտեցումները՝ համակարգելու պետական ակտիվների օգտագործման արդյունավետության գնահատման մեխանիզմները և դրանց կառավարման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները Հայաստանի պայմաններում։

Աշխատությունը նվիրված է սրտամկանի այտուցային փոփոխությունների դատաբժշկական և ախտաբանական նշանակության ուսումնասիրությանը սրտի գործունեության սուր խանգարման դեպքերում։ Հետազոտության հիմնական նպատակը սրտամկանում դիտվող հյուսվածքային փոփոխությունների գնահատումն է՝ որպես սրտային ֆունկցիայի խանգարման հետ կապված գործընթացների հնարավոր ձևաբանական ցուցանիշ։ Քննության են առնվում սրտամկանի հյուսվածքային կառուցվածքի փոփոխությունները, հեղուկային հավասարակշռության խանգարումների դերը և դրանց կապը սրտի ֆունկցիոնալ վիճակի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե սրտամկանի այտուցը որքանով կարող է ունենալ ախտորոշիչ նշանակություն և ինչ սահմանափակումներ պետք է հաշվի առնել դրա գնահատման ժամանակ։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է տարբեր ձևաբանական հատկանիշների համակցված վերլուծությունը, քանի որ առանձին փոփոխությունը միշտ չէ, որ բավարար է ախտաբանական գործընթացի բնույթը միանշանակ գնահատելու համար։ Դիտարկվում են սրտամկանի միկրոշրջանառության, անոթային թափանցելիության և հյուսվածքային նյութափոխանակության խանգարումների ընդհանուր փոխկապակցվածությունները՝ առանց որևէ մեկ հատկանիշի բացարձակ ախտորոշիչ նշանակություն վերագրելու։ Համեմատական հյուսվածաբանական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել տարբեր սրտային վիճակներում հանդիպող փոփոխությունների տարբերակմանը և դրանց դատաբժշկական մեկնաբանության հստակեցմանը։ Կարևորվում է նաև կլինիկական, ախտաբանական և լաբորատոր տվյալների համադրումը, քանի որ պատճառահետևանքային գնահատումը պահանջում է բազմակողմանի մոտեցում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ախտաբանական անատոմիայի, սրտային մորֆոլոգիայի և դատաբժշկական փորձաքննության մոտեցումները՝ սրտամկանի այտուցային փոփոխությունների ախտորոշիչ արժեքը և դրանց մեկնաբանման հնարավորությունները գիտականորեն գնահատելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է տարբեր տարիքային խմբերի փորձարարական կենդանիների սրտի ներպատային նյարդային համակարգում և միկրոշրջանառության համակարգում սթրեսային ազդեցության պայմաններում առաջացող կառուցվածքային ու գործառական փոփոխությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում օրգանիզմի տարիքային առանձնահատկությունների և սթրեսային գործոնի նկատմամբ սրտանոթային ու նյարդային կարգավորման համակարգերի արձագանքի փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում են սրտի տեղային նյարդային ապարատի կառուցվածքային կազմակերպման առանձնահատկությունները, նյարդային տարրերի վիճակի հնարավոր փոփոխությունները և դրանց կապը հյուսվածքային արյան շրջանառության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հեմոմիկրոշրջանառության օղակներին՝ դիտարկելով միկրոանոթային ցանցի վիճակը և հյուսվածքների արյունամատակարարման ընդհանուր փոփոխությունները սթրեսային ազդեցության պայմաններում։ Երիտասարդ և ծեր կենդանիների տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարիքային գործոնի նշանակությունը հարմարվողական արձագանքների ձևավորման և սրտի կարգավորիչ համակարգերի փոփոխությունների բնույթի մեջ։ Հետազոտության շրջանակում սթրեսը դիտարկվում է որպես օրգանիզմի կարգավորիչ մեխանիզմների վրա ազդող գործոն, որի նկատմամբ արձագանքը կարող է տարբեր լինել՝ կախված տարիքից և օրգանների ֆունկցիոնալ պահուստներից։ Կարևորվում է ներսրտային նյարդային կառուցվածքների և միկրոշրջանառության փոփոխությունների համակցված գնահատումը, քանի որ սրտի նյարդային կարգավորումն ու տեղային արյունամատակարարումը կազմում են փոխկապակցված ֆունկցիոնալ համակարգեր։ Ձևաբանական և ֆիզիոլոգիական տվյալների համեմատական վերլուծությունը կարող է նպաստել սթրեսային պայմաններում սրտի հարմարվողական մեխանիզմների և տարիքային փոփոխությունների վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է տարիքային ֆիզիոլոգիայի, նյարդահյուսվածաբանության, սրտաբանության և միկրոշրջանառության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելու սթրեսային ազդեցության նկատմամբ երիտասարդ և ծեր օրգանիզմների սրտային կարգավորիչ համակարգերի արձագանքի առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է հանրային առողջության և հոգեբանական բարեկեցության շրջանակում ինքնասպանության ռիսկի հետ կապված գործոնների ուսումնասիրմանը և Հայաստանի Հանրապետությունում կանխարգելման համակարգային մոտեցումների վերլուծությանը։ Հետազոտության կենտրոնում սոցիալական, հոգեբանական, ընտանեկան, տնտեսական և միջավայրային այն պայմաններն են, որոնք գիտական գրականության մեջ դիտարկվում են որպես ռիսկի կամ պաշտպանիչ գործոններ։ Դրանք քննվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ փոխկապակցված համակարգի շրջանակում՝ հաշվի առնելով, որ մարդու բարեկեցության վրա սովորաբար միաժամանակ ազդում են տարբեր անհատական և հասարակական հանգամանքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռիսկի վաղ ճանաչման, ժամանակին մասնագիտական աջակցության, հոգեբանական և սոցիալական ծառայությունների հասանելիության, ընտանիքի ու համայնքի ներգրավվածության և տարբեր հաստատությունների միջև համագործակցության նշանակությանը։ Կանխարգելումը ներկայացվում է բազմամակարդակ գործընթացի տեսանկյունից, որը կարող է ներառել ամբողջ բնակչության համար նախատեսված իրազեկման և բարեկեցության խթանման ծրագրեր, առավել խոցելի խմբերին ուղղված աջակցություն և անհատական կարիքներին համապատասխան մասնագիտական միջամտությունների համակարգ։ Կարևորվում են նաև հոգեկան առողջության վերաբերյալ խարանի նվազեցումը, օգնություն խնդրելու մշակույթի զարգացումը, մասնագետների պատրաստվածությունը և աջակցող ծառայությունների շարունակականությունը։ Հայաստանի համատեքստում ուսումնասիրվում են կանխարգելման կազմակերպական և ինստիտուցիոնալ հնարավորությունները՝ ուշադրություն դարձնելով առողջապահական, կրթական և սոցիալական ոլորտների համագործակցությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև տվյալների հավաքագրման և համաճարակաբանական դիտարկման նշանակությունը, քանի որ հավաստի տեղեկատվությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ռիսկի առավել կարևոր օրինաչափությունները և համապատասխանաբար մշակելու կանխարգելիչ քաղաքականություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը խնդիրը դիտարկում է հանրային առողջության, հոգեբանության և սոցիալական պաշտպանության փոխկապակցված տեսանկյուններից՝ շեշտադրելով վաղ աջակցության, պաշտպանիչ գործոնների ամրապնդման և հասանելի մասնագիտական ծառայությունների զարգացման կարևորությունը։

Հրատարակությունը պատմական սկզբնաղբյուր է, որն արտացոլում է 1920-ական թվականների կեսերին Ղրիմի հայկական համայնքի կազմակերպված հասարակական կյանքի, ներքին խնդիրների և զարգացման առաջնահերթությունների վերաբերյալ ընդունված որոշումները։ Փաստաթղթային նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի հայ բնակչության սոցիալական, տնտեսական, կրթական և մշակութային դրությունը, ինչպես նաև համայնքային կառույցների գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի համաժողովի անկուսակցական բնույթը, որը ցույց է տալիս տարբեր հասարակական շրջանակների մասնակցությամբ համայնքային նշանակության հարցերը քննարկելու և ընդհանուր մոտեցումներ ձևավորելու ձգտումը։ Ընդունված բանաձևերի միջոցով հնարավոր է բացահայտել այն խնդիրների շրջանակը, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանում առաջնային էին Ղրիմի հայության համար՝ կրթության կազմակերպումից և մշակութային գործունեությունից մինչև տնտեսական ու սոցիալական հարցեր։ Կարևորվում են մայրենի լեզվի պահպանման, կրթական հաստատությունների գործունեության, մշակութային աշխատանքի և համայնքի տարբեր խմբերի հասարակական ներգրավվածության հետ կապված խնդիրները։ Նյութերը կարող են տեղեկություններ պարունակել նաև բնակչության զբաղվածության, գյուղատնտեսական կամ այլ տնտեսական գործունեության, կազմակերպական կառույցների և սոցիալական աջակցության վերաբերյալ՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել համայնքի առօրյա կյանքի մասին։ Փաստաթղթերը արժեքավոր են նաև խորհրդային վաղ շրջանի ազգային քաղաքականության և տեղական հայկական համայնքների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրման համար՝ ցույց տալով, թե ինչ պայմաններում էին ձևակերպվում ազգային-մշակութային պահանջներն ու հասարակական նախաձեռնությունները։ Բանաձևերի լեզուն, կառուցվածքը և թեմատիկ առաջնահերթությունները միաժամանակ հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի պաշտոնական ու հասարակական խոսույթի առանձնահատկությունները։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից հրատարակությունը կարևոր է նրանով, որ ներկայացնում է ոչ միայն հետագա պատմագիտական մեկնաբանություն, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի կազմակերպված հավաքի կողմից ձևակերպված դիրքորոշումների փաստաթղթային արձանագրում։ Ընդհանուր առմամբ նյութերի ուսումնասիրությունը նպաստում է Ղրիմի հայ համայնքի միջպատերազմյան շրջանի պատմության, հասարակական կազմակերպվածության, ազգային-մշակութային կյանքի և խորհրդային միջավայրում հայկական համայնքային հաստատությունների գործունեության առավել ամբողջական վերականգնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բնապահպանական միջոցառումների ֆինանսավորման տնտեսական և կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շրջակա միջավայրի պահպանության համար անհրաժեշտ ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման, բաշխման և արդյունավետ օգտագործման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում բնապահպանության ֆինանսավորումը դիտարկվում է որպես տնտեսական քաղաքականության կարևոր ուղղություն, որը կապված է բնական ռեսուրսների պահպանության, աղտոտման կանխարգելման, բնապահպանական վնասների նվազեցման և էկոլոգիական ծրագրերի իրականացման հետ։ Քննության են առնվում պետական բյուջետային միջոցների, բնապահպանական վճարների, տնտեսական կարգավորման գործիքների, մասնավոր ներդրումների և ֆինանսավորման այլ աղբյուրների դերն ու փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորման մեխանիզմներին և դրանց նպատակային օգտագործման արդյունավետությանը՝ դիտարկելով, թե որքանով կարող են գործող տնտեսական գործիքները նպաստել բնապահպանական խնդիրների լուծմանը։ Ուսումնասիրվում են շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում պետական և մասնավոր հատվածների մասնակցության հնարավորությունները, ֆինանսական պատասխանատվության սկզբունքները և բնապահպանական ծախսերի ու տնտեսական արդյունքների գնահատման մոտեցումները։ Կարևորվում են նաև աղտոտման և բնական ռեսուրսների օգտագործման հետ կապված վճարների տնտեսական նշանակությունը, բնապահպանական ծրագրերի ֆինանսական պլանավորումը և միջոցների բաշխման առաջնահերթությունների սահմանումը։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել միջազգային ֆինանսական կառույցների և բնապահպանական ծրագրերի շրջանակում ներգրավվող միջոցների նշանակությունը՝ որպես ներքին ֆինանսավորման աղբյուրները լրացնող հնարավորություն։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնապահպանական ներդրումների արդյունավետության գնահատմանը, քանի որ այդ ծրագրերի արդյունքները հաճախ ունեն ոչ միայն ուղղակի տնտեսական, այլև երկարաժամկետ սոցիալական և էկոլոգիական նշանակություն։ Ֆինանսավորման համակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ռեսուրսների սահմանափակության, կառավարման արդյունավետության, ֆինանսական խթանների և բնապահպանական առաջնահերթությունների համաձայնեցման հետ կապված խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բնապահպանական տնտեսագիտության, հանրային ֆինանսների և բնական ռեսուրսների կառավարման մոտեցումները՝ Հայաստանի պայմաններում շրջակա միջավայրի պահպանության ֆինանսական համակարգի զարգացման և դրա արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները համակարգելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է բազմաֆունկցիոնալ լուսահասցեավորվող բժշկակենսաբանական տվիչների մշակման, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ֆիզիկատեխնիկական բնութագրերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այնպիսի զգայուն համակարգերի ստեղծման սկզբունքներն են, որոնցում լուսային ազդեցությունը հնարավորություն է տալիս տարածականորեն ընտրել չափման որոշակի հատվածներ և գրանցել կենսաբանական կամ կենսաքիմիական միջավայրերում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Քննվում են կիսահաղորդչային և մեկուսիչ կառուցվածքների էլեկտրական ու ֆոտոէլեկտրական հատկությունները, զգայուն մակերևույթի և ուսումնասիրվող միջավայրի փոխազդեցությունը, ինչպես նաև լուսային գրգռման արդյունքում ձևավորվող չափելի ազդանշանների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տվիչների բազմաֆունկցիոնալությանը, այսինքն՝ մեկ համակարգի միջոցով տարբեր ֆիզիկաքիմիական կամ կենսաբանական ցուցանիշների նկատմամբ արձագանք ստանալու հնարավորությանը։ Ուսումնասիրվում են զգայունության, ընտրողականության, արձագանքման կայունության, տարածական լուծունակության և չափումների վերարտադրելիության հետ կապված հարցերը։ Լուսահասցեավորման սկզբունքը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել առանձին ֆիզիկական էլեկտրոդների անհրաժեշտությունը և նույն զգայուն մակերևույթի տարբեր հատվածներից ստանալ տեղայնացված տեղեկատվություն, ինչը կարևոր է բազմապարամետրային վերլուծական համակարգերի համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև տվիչի կառուցվածքի նյութական և էլեկտրական հատկությունների ազդեցությունները ստացվող ազդանշանի վրա, ինչպես նաև չափման արդյունքների մշակման ու մեկնաբանման ընդհանուր մոտեցումները։ Կարևորվում է սարքերի հուսալիության և կենսաբանական միջավայրերում կիրառելիության գնահատումը՝ հաշվի առնելով, որ բժշկակենսաբանական չափումները պահանջում են կայուն և տեղեկատվական արձագանք։ Նման տվիչները հետաքրքրություն են ներկայացնում կենսաբժշկական հետազոտությունների, լաբորատոր ախտորոշման, կենսասենսորային տեխնոլոգիաների և բջջային կամ կենսաքիմիական գործընթացների դիտարկման համակարգերի զարգացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կիսահաղորդչային ֆիզիկայի, սենսորային տեխնիկայի, օպտոէլեկտրոնիկայի և կենսաբժշկական ճարտարագիտության մոտեցումները՝ բազմապարամետրային չափումների համար նախատեսված լուսահասցեավորվող զգայուն համակարգերի գիտատեխնիկական հիմքերի զարգացման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրի ոլորտում ձեռնարկատիրական գործունեության ձևավորման, զարգացման և արդյունավետության բարձրացման տնտեսական ու կազմակերպական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ձեռնարկատիրությունը դիտարկվում է որպես շուկայական տնտեսության կարևոր բաղադրիչ, որը նպաստում է տնտեսական նախաձեռնության ընդլայնմանը, ապրանքաշրջանառության կազմակերպմանը, զբաղվածության հնարավորությունների ստեղծմանը և մրցակցային հարաբերությունների զարգացմանը։ Քննության են առնվում առևտրային ձեռնարկությունների գործունեության տնտեսական պայմանները, փոքր և միջին բիզնեսի առանձնահատկությունները, շուկա մուտք գործելու հնարավորությունները, ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը, հարկային և վարչարարական միջավայրը, ինչպես նաև ձեռնարկատիրական գործունեության կազմակերպման վրա ազդող այլ գործոններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մանրածախ և մեծածախ առևտրում ձեռնարկությունների կառուցվածքային փոփոխություններին, ապրանքաշրջանառության կազմակերպմանը, մատակարարման և իրացման համակարգերին ու սպառողական պահանջարկի ազդեցությանը։ Վերլուծվում են մրցակցության պայմաններում առևտրային կազմակերպությունների վարքագիծը, ծախսերի կառավարման, ծառայությունների որակի բարձրացման և շուկայական դիրքերի պահպանման հետ կապված խնդիրները։ Կարևորվում է փոքր ու միջին ձեռնարկությունների դերը առևտրային ցանցի զարգացման և շուկայի մասնակիցների բազմազանության ապահովման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դիտարկվել նաև ֆինանսավորման, վարկավորման, ներդրումների ներգրավման և ձեռնարկատիրական ռիսկերի կառավարման խնդիրները՝ որպես բիզնեսի կայուն զարգացման կարևոր պայմաններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում առևտրային գործունեության կազմակերպական նոր ձևերին, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառմանը, էլեկտրոնային առևտրի զարգացման հնարավորություններին և շուկայավարման գործիքների նշանակությանը։ Պետական տնտեսական քաղաքականությունը դիտարկվում է ձեռնարկատիրության համար կանխատեսելի և հավասար պայմանների ձևավորման, մրցակցային միջավայրի զարգացման և վարչարարական խոչընդոտների նվազեցման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ձեռնարկատիրության տեսության, առևտրի տնտեսագիտության և շուկայական հարաբերությունների վերլուծության մոտեցումները՝ համակարգելով Հայաստանի առևտրային ոլորտում ձեռնարկատիրական գործունեության զարգացման հիմնական խնդիրներն ու դրանց լուծման տնտեսական և կազմակերպական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է հույզերի արտահայտման խոսքային և ոչ խոսքային միջոցների լեզվաճանաչողական ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն լեզվական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության, հուզական փորձառության և հաղորդակցական վարքի փոխկապակցվածությունն է՝ նպատակ ունենալով բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր հուզական վիճակներ հասկացութայնացվում, լեզվականորեն անվանվում և հաղորդակցման ընթացքում արտահայտվում տարբեր նշանային միջոցներով։ Քննության են առնվում հույզերի բառային անվանումները, դարձվածային միավորները, փոխաբերական կառույցները, գնահատողական բառապաշարը, շարահյուսական առանձնահատկությունները և խոսքային այն ռազմավարությունները, որոնց միջոցով հաղորդակիցը կարող է արտահայտել կամ մեկնաբանել հուզական վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ոչ խոսքային դրսևորումներին՝ դիմախաղին, ժեստերին, հայացքին, մարմնի դիրքին, շարժումներին և ձայնի հարալեզվական բնութագրերին, որոնք հաղորդակցության ընթացքում կարող են լրացնել, ուժեղացնել, փոփոխել կամ որոշ դեպքերում հակադրվել խոսքային արտահայտությանը։ Լեզվաճանաչողական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հույզերը դիտարկել ոչ միայն որպես հոգեբանական վիճակներ, այլև որպես մարդու փորձի ճանաչողական մշակման արդյունքում ձևավորվող հասկացութային կառուցվածքներ։ Ուսումնասիրվում է հուզական հասկացույթների կազմակերպումը, դրանց փոխաբերական ներկայացումը և լեզվական միավորների միջոցով աշխարհի հուզական պատկերի կառուցման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև համատեքստի դերը, քանի որ նույն լեզվական կամ ոչ խոսքային նշանը տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում կարող է ունենալ տարբեր հուզական նշանակություն։ Անգլերեն նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ լեզվամշակութային միջավայրում հույզերի արտահայտման ընդունված ձևերը և դրանց լեզվական կառուցվածքը։ Խոսքային ու ոչ խոսքային միջոցների համակցված քննությունը նպաստում է հաղորդակցական իմաստի ավելի ամբողջական մեկնաբանմանը՝ ցույց տալով, որ հուզական տեղեկատվությունը հաճախ ձևավորվում է միաժամանակ մի քանի հաղորդակցական ալիքների փոխազդեցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, հույզերի լեզվաբանության, գործաբանության և ոչ խոսքային հաղորդակցության մոտեցումները՝ բացահայտելու մարդու հուզական փորձի լեզվական ու հաղորդակցական ներկայացման մեխանիզմները։

Աշխատությունը նվիրված է ցածրամոլեկուլային ածխաջրածինների և էթիլենի օքսիդացման գործընթացների ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ համեմատելով ջերմային պայմաններում և տարբեր տեսակի էլեկտրամագնիսական ճառագայթման ազդեցությամբ ընթացող ռեակցիաները։ Հետազոտության կենտրոնում ածխաջրածինների կառուցվածքի, մոլեկուլային կապերի և էներգետիկ վիճակների ազդեցությունն է օքսիդացման ընթացքի, ռեակցիոն ակտիվության և փոխակերպման ընդհանուր մեխանիզմների վրա։ Քննվում են մեթանի, էթանի, պրոպանի, բութանի և էթիլենի նման պարզ ածխաջրածինների վարքի տարբերությունները՝ պայմանավորված դրանց մոլեկուլային կառուցվածքով և քիմիական կապերի առանձնահատկություններով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սովորական ջերմային ակտիվացման և ինֆրակարմիր կամ ուլտրամանուշակագույն ճառագայթման ազդեցությունների համեմատությանը։ Ճառագայթային ներգործությունը դիտարկվում է մոլեկուլների էներգետիկ վիճակների փոփոխության և ռեակցիոն ուղիների վրա հնարավոր ազդեցության տեսանկյունից՝ առանց գործընթացը սահմանափակելու միայն ջերմաստիճանային գործոնով։ Ուսումնասիրվում են օքսիդացման կինետիկական օրինաչափությունները, սկզբնական նյութերի կառուցվածքի և ռեակցիոն ունակության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև գործընթացում առաջացող միջանկյալ ակտիվ մասնիկների ընդհանուր դերը։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե տարբեր էներգետիկ ներգործությունների պայմաններում ինչպես կարող են փոխվել ռեակցիայի ընթացքը և վերջնական փոխակերպումների հարաբերակցությունը։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է նաև հագեցած ածխաջրածինների և չհագեցած էթիլենի վարքի համադրումը, քանի որ դրանց կառուցվածքային տարբերությունները պայմանավորում են օքսիդացման նկատմամբ տարբեր ռեակցիոն հատկություններ։ Ստացված տվյալների տեսական մեկնաբանությունը նպաստում է ածխաջրածինների օքսիդացման շղթայական և ֆոտոքիմիական գործընթացների վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քիմիական կինետիկայի, ֆոտոքիմիայի և լազերային քիմիայի մոտեցումները՝ պարզ ածխաջրածինների օքսիդացման մեխանիզմների և տարբեր էներգետիկ ազդեցությունների պայմաններում դրանց փոփոխությունների առավել ամբողջական նկարագրման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական հասարակության ձևավորման և զարգացման տեսական ու իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության հասարակական և պետական ինստիտուտների փոխհարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննվում են քաղաքացիական հասարակության հասկացության բովանդակությունը, դրա վերաբերյալ իրավագիտական և հասարակագիտական հիմնական մոտեցումները, ինչպես նաև պետության, անհատի և հասարակական միավորումների միջև հարաբերությունների կազմակերպման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավական պետության և քաղաքացիական հասարակության փոխկապակցվածությանը, մարդու իրավունքների ու ազատությունների իրավական երաշխիքներին, հասարակական մասնակցության ձևերին և պետական իշխանության նկատմամբ հանրային վերահսկողության ինստիտուցիոնալ հնարավորություններին։ Դիտարկվում է հասարակական կազմակերպությունների, մասնագիտական և այլ կամավոր միավորումների, զանգվածային լրատվության միջոցների, տեղական ինքնակառավարման մարմինների ու քաղաքացիական նախաձեռնությունների տեղը հասարակական հարաբերությունների համակարգում։ Քննության են առնվում միավորումների ազատության, խոսքի և տեղեկատվության ազատության, հանրային որոշումների ընդունմանը մասնակցության և իրավական պաշտպանության մեխանիզմների նշանակությունը քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների գործունեության համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական և օրենսդրական կարգավորումների վերլուծությունը՝ բացահայտելու դրանց դերը քաղաքացիական նախաձեռնությունների իրականացման, հասարակական կազմակերպությունների գործունեության և պետություն-հասարակություն հարաբերությունների իրավական կազմակերպման գործում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այն ինստիտուցիոնալ և իրավական խնդիրները, որոնք կարող են սահմանափակել հասարակական մասնակցության արդյունավետությունը կամ դժվարացնել քաղաքացիական կառույցների կայացումը։ Կարևորվում են իրավական մշակույթի, իրավագիտակցության և քաղաքացիների հասարակական ակտիվության փոխադարձ կապերը, քանի որ միայն իրավական նորմերի առկայությունը ինքնին չի ապահովում քաղաքացիական հասարակության լիարժեք գործունեությունը։ Տեսական մոտեցումների և Հայաստանի իրավական միջավայրի համադրումը հնարավորություն է տալիս համակարգելու քաղաքացիական հասարակության զարգացման հիմնական նախադրյալները և գնահատելու դրա ինստիտուտների գործունեության իրավական պայմանները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը նպաստում է քաղաքացիական հասարակության և պետության հարաբերությունների իրավական բնույթի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ այն դիտարկելով սահմանադրական կարգի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային մասնակցության տեսանկյուններից։