Эмин, Никита Осипович, 1815-1890

История

Աշխատությունը նվիրված է պրոֆեսոր Պատկանովի գիտական գործունեության և նրա ներդրման ուսումնասիրությանը որպես արևելագետ՝ առանձնապես ընդգծելով նրա դերակատարությունը հայագիտության և արևելյան լեզուների ուսումնասիրության զարգացման գործում։ Գրքում ներկայացվում են նրա գիտական հետաքրքրությունների շրջանակը, հիմնական աշխատությունները, ինչպես նաև նրա գործունեության ազդեցությունը 19-րդ դարի ռուսական և եվրոպական արևելագիտության զարգացման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է Պատկանովի լեզվաբանական, պատմական և աղբյուրագիտական մոտեցումները՝ ցույց տալով նրա կիրառած մեթոդների նորարարական բնույթը և դրանց նշանակությունը հայերեն, պարսկերեն և այլ արևելյան լեզուների ուսումնասիրության մեջ։ Աշխատության մեջ ընդգրկվում է նաև նրա գիտական դպրոցի ազդեցությունը հետագա հետազոտողների վրա, ինչպես նաև նրա աշխատանքների ընկալումը ժամանակակից գիտական միջավայրում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հայագետների, արևելագետների, պատմաբանների և գիտության պատմության մասնագետների համար՝ նպաստելով Պատկանովի գիտական ժառանգության համակողմանի գնահատմանը և արևելագիտության զարգացման պատմության ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկազունի (հայկական ավանդական «հայկյան») արքայատոհմի դինաստիական ցանկի և դրա պատմագրական ներկայացման ուսումնասիրությանը Մովսես Խորենացու աշխատության մեջ, ինչպես նաև այդ ավանդույթի ժամանակագրական համակարգմանը Միքայել Չամչյանի պատմագիտական սինթեզում։ Վերլուծվում է այն, թե ինչպես է Մովսես Խորենացիի «Հայոց պատմություն»-ում ձևավորվում Հայկից սերող թագավորների շարքը՝ որպես ազգային ծագումնաբանության և պետականության գաղափարական կառուցվածք, որտեղ առասպելական և պատմական տարրերը միահյուսվում են միասնական պատմական պատումի մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայկ, Արամ, Արա Գեղեցիկ և այլ ավանդական կերպարների հաջորդականությանը՝ որպես դինաստիական հիշողության և ինքնության կառուցման մեխանիզմ։ Միաժամանակ քննարկվում է Միքայել Չամչյանի կողմից 18-րդ դարում իրականացված ժամանակագրական համակարգումը, որտեղ Խորենացու ներկայացրած ցանկը վերածվում է համապարփակ պատմական քրոնոլոգիայի՝ փորձելով այն համադրել համաշխարհային պատմության ընդհանուր ժամանակային շրջանակների հետ։ Աշխատությունը բացահայտում է երկու հեղինակների մոտեցումների տարբերությունները՝ Խորենացու ավելի պատմափիլիսոփայական և ավանդազրույցային կառուցվածքի, և Չամչյանի համակարգված, ժամանակագրական-մատենագիտական մոտեցման միջև՝ ցույց տալով հայկական պատմագրության զարգացման կարևոր փուլերը և դինաստիական ավանդույթի ձևավորման գաղափարական հիմքերը։

Другие предметы

Այս գիտական աշխատությունը ներկայացնում է հեղինակի մանրամասն պատասխանը Գ. Պատկանովի դիտողություններին և քննադատություններին, որոնք վերաբերում էին Էմինի՝ Վահագնի և վիշապամարտական առասպելների վերաբերյալ ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական դիցաբանության, բանահյուսության և պատմական աղբյուրների տվյալները՝ հիմնավորելով իր տեսակետները և անդրադառնալով առասպելաբանական կերպարների ծագման, խորհրդանշական իմաստների ու մշակութային նշանակության հարցերին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են հին հայկական հավատալիքները, դիցաբանական ավանդույթների կապը հարևան ժողովուրդների մշակույթների հետ, ինչպես նաև գիտական մեթոդաբանության և աղբյուրագիտական մեկնաբանությունների խնդիրները։ Գիրքը կարևոր վկայություն է XIX դարի հայագիտության և արևելագիտության գիտական բանավեճերի մասին՝ արտացոլելով ժամանակի առաջատար հետազոտողների մոտեցումները, փաստարկները և գիտական քննարկումների մշակույթը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ դիցաբանության, բանասիրության, պատմագիտության և մտավոր պատմության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

Религия

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է նախաքրիստոնեական հայ ժողովրդի կրոնական պատկերացումների և հավատալիքների համակարգված վերլուծությանը՝ ընդգծելով դրանց ծագումը, կառուցվածքը և զարգացումը հին հասարակական-մշակութային միջավայրում։ Աշխատությունում դիտարկվում են բնապաշտական և բազմաստվածական հավատալիքների հիմնական տարրերը, աստվածությունների պանթեոնը, ծիսական համակարգերը և պաշտամունքային կենտրոնների դերը հին հայկական աշխարհընկալման ձևավորման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դիցաբանական պատկերների և ժողովրդական հավատալիքների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև հարևան քաղաքակրթությունների ազդեցություններին՝ հատկապես հնդեվրոպական և մերձավորարևելյան կրոնական ավանդույթների համատեքստում։ Քննարկվում են նաև հնագիտական և մատենագրական աղբյուրների տվյալները, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել հին կրոնական համակարգի որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատությունը ներկայացնում է համալիր մոտեցում՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հին հայկական հոգևոր մշակույթի ձևավորման և զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Պուբլիոս Լենտուլոսի՝ Հիսուս Քրիստոսի մասին Հռոմի սենատին ուղղված հայտնի ուղերձի հետ առնչվող նորահայտ հայկական տեքստային նյութի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այդ գրության հայկական տարբերակը կամ դրան հարակից նյութը, որի լեզվական, բովանդակային, պատմական և ձեռագրագիտական առանձնահատկությունների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նոր տեսանկյունից դիտարկել վաղքրիստոնեական գրականության տարածման և վերարտադրության գործընթացները։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում Պուբլիոս Լենտուլոսին վերագրվող ուղերձի պատմությանը, դրա հեղինակության և իսկության վերաբերյալ գիտական քննարկումներին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել այդ ավանդությունը քրիստոնեական պատմագրության և գրականության մեջ։ Հայկական նյութի ուսումնասիրությունը կատարվում է համեմատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով այլ լեզուներով պահպանված տարբերակների և հարակից ավանդությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին կարևորություն է տրվում տեքստի լեզվական կառուցվածքին, բառապաշարին, թարգմանական կամ վերամշակման հնարավոր հետքերին և այն առանձնահատկություններին, որոնք կարող են վկայել դրա ձևավորման ու փոխանցման պատմության մասին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է հայկական ձեռագրական և թարգմանական ավանդույթին՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին քրիստոնեական տարբեր գրություններ, պատմություններ և ապոկրիֆ կամ կիսապատմական բնույթի նյութեր ներթափանցել հայկական մտավոր և կրոնական միջավայր։ Նորահայտ նյութի ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ ոչ միայն տվյալ գրության պատմության, այլև հայ միջնադարյան գրականության, հայագիտության, վաղքրիստոնեական աղբյուրագիտության և տեքստաբանության համար։ Հեղինակը ձգտում է առանձնացնել պատմական փաստերը հետագա ավանդական կամ լեգենդային շերտերից՝ ուշադրություն դարձնելով աղբյուրների համադրությանը և տեքստի գիտական քննությանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, ձեռագրագետների, աստվածաբանների և քրիստոնեական գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, քանի որ նորահայտ հայկական նյութը հնարավորություն է տալիս լրացուցիչ տվյալների միջոցով ուսումնասիրելու Հիսուս Քրիստոսի մասին վաղ քրիստոնեական գրությունների շրջանառությունը, դրանց տարբերակների փոխհարաբերությունները և հայկական մշակութային միջավայրում դրանց ընկալման առանձնահատկությունները։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է հայկական դիցաբանության Վահագն Վիշապաքաղի և հին հնդկական վեդայական ավանդույթի Ինդրա Վրիտրահանի կերպարների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ հնդեվրոպական դիցաբանական ժառանգության համատեքստում։ Քննարկվում են երկու դիցաբանական հերոսների ծագման, գործառույթների, խորհրդանշական նշանակության և առասպելական պատմությունների կառուցվածքային ընդհանրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Վահագնի՝ վիշապների դեմ պայքարող աստվածության կերպարին և Ինդրայի՝ Վրիտրա վիշապանման հակառակորդին հաղթելու մասին վեդայական առասպելին։ Ուսումնասիրվում են վիշապամարտի դիցաբանական մոտիվը, ամպրոպի, կրակի, ջրի, երկնային ուժերի և բնության տարերքների հետ կապված պատկերացումները, ինչպես նաև դրանց արտահայտությունները հայկական և հնդկական հնագույն հավատալիքներում։ Դիտարկվում են աստվածային հերոսի և քաոսային ուժերի հակամարտության գաղափարը, հաղթանակի խորհրդանշական իմաստը և տիեզերական կարգի հաստատման վերաբերյալ առասպելական պատկերացումները։ Կարևորվում են հայկական և վեդայական դիցաբանական ավանդույթների միջև հնարավոր պատմամշակութային կապերը, հնդեվրոպական ընդհանուր ժառանգության տարրերը և առանձին առասպելական կերպարների զարգացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատական վերլուծության ենթարկվել «Ռիգվեդայի» համապատասխան օրհներգերը, հայկական մատենագրական վկայությունները, ժողովրդական ավանդությունները և դիցաբանական անունների լեզվաբանական մեկնաբանությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Վահագնի ծննդյան առասպելին, նրա ռազմատենչ և տարերային հատկանիշներին, ինչպես նաև Ինդրայի աստվածային գործառույթներին ու վիշապամարտի առասպելի գաղափարական նշանակությանը։ Առանձնացվում են առասպելական սյուժեների կառուցվածքային նմանությունները, խորհրդանիշների ընդհանրությունները և կերպարների միջև առկա տարբերությունները՝ հաշվի առնելով հայկական ու հնդկական մշակույթների ինքնուրույն զարգացման պայմանները։ Կարևորվում են նաև համեմատական դիցաբանության, պատմահամեմատական լեզվաբանության և կրոնների պատմության մեթոդները՝ առասպելների հնարավոր ընդհանուր ակունքներն ուսումնասիրելու նպատակով։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հայկական հեթանոսական հավատալիքների, հնդեվրոպական դիցաբանական համակարգերի և հինարևելյան ու հնդկական մշակութային առնչությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Միաժամանակ կերպարների նմանությունների ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել հնարավոր ընդհանուր ծագումը, պատմական փոխազդեցությունները և անկախ ձևավորված դիցաբանական զուգահեռները։ Հետազոտությունը օգտակար է դիցաբանների, հայագետների, հնդկագետների, կրոնագետների, բանասերների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։