Արթուր Արմին - Մհերի Դուռ. Հնագույն Թվային Համակարգը Որպես Տիեզերքի Կառույց

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ազատազրկման հետ չկապված այլընտրանքային պատիժների կիրառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դրանց իրավական բնույթի, նպատակների, կիրառման պայմանների և գործնական արդյունավետության համակողմանի վերլուծությամբ։ Գրքում քննարկվում է քրեական պատժի համակարգում ազատությունից զրկելու հետ չկապված միջոցների նշանակությունը, դրանց դերը հանցագործությունների նկատմամբ համաչափ արձագանքի, հանցավոր վարքագծի կանխարգելման և դատապարտված անձանց վերասոցիալականացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այլընտրանքային պատիժների տեսակներին, դրանց նշանակման իրավական հիմքերին, կիրառման պայմաններին և դատական հայեցողության սահմաններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են նաև այն հանգամանքները, որոնք կարող են ազդել ոչ ազատազրկման պատժատեսակի ընտրության վրա՝ հաշվի առնելով կատարված արարքի բնույթը, վտանգավորության աստիճանը, մեղավորի անձը, նրա սոցիալական պայմանները և այլ էական հանգամանքներ։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում պատիժների կատարման ընթացքում առաջացող խնդիրներին, վերահսկողության և վերահսկվող անձանց վարքագծի նկատմամբ համապատասխան մեխանիզմների կիրառմանը, ինչպես նաև պատժի արդյունավետության գնահատման հարցերին։ Կարևորվում է ազատազրկման չափազանց լայն կիրառման նվազեցման, պատժի անհատականացման և հասարակության անվտանգության ու դատապարտված անձի վերականգնման շահերի հավասարակշռման անհրաժեշտությունը։ Քննության են առնվում նաև այլընտրանքային պատիժների կիրառման հնարավոր խոչընդոտները՝ կապված օրենսդրական կարգավորման, իրավակիրառ պրակտիկայի, վերահսկողության մեխանիզմների և համապատասխան ինստիտուցիոնալ ռեսուրսների հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել այլընտրանքային պատիժների տեղն ու նշանակությունը Հայաստանի քրեական արդարադատության համակարգում և բացահայտել դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, քրեակատարողական համակարգի և պրոբացիայի ոլորտի աշխատակիցների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և քրեական քաղաքականության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Գիրքը ընդլայնում է հայ հասարակության ավանդական կենցաղի, արժեքային համակարգի և սոցիալական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ ընդգրկելով ավելի լայն և խորքային թեմաներ։ Հիմնական բովանդակությունը․ Ազգաբանական նյութերի խորացված վերլուծություն Էթնոգրաֆիկ տվյալների համակարգում և մեկնաբանություն։ Ավանդական ընտանիք և համայնք Ընտանեկան հարաբերությունների զարգացում, դերաբաշխում և համայնքային կապեր։ Սոցիալական վարք և նորմեր Վարքականոնների ձևավորում և հասարակական վերահսկողություն։ Հոգևոր և հավատալիքային մշակույթ Ժողովրդական հավատալիքներ, ծեսեր և կրոնական պատկերացումներ։ Մշակութային փոփոխություններ Ավանդականից դեպի ժամանակակից հասարակություն անցման գործընթացներ։

Право

«ՀՀ բանկային օրենսդրություն»-ը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգը կարգավորող իրավական ակտերի ամբողջությանը, որը սահմանում է բանկերի ստեղծման, գործունեության, վերահսկողության և լուծարման իրավական հիմքերը։ Այն ներառում է հիմնականում «Բանկերի և բանկային գործունեության մասին» ՀՀ օրենքը, ինչպես նաև ՀՀ կենտրոնական բանկի մասին օրենքը և մի շարք այլ նորմատիվ ակտեր, որոնք միասին ձևավորում են բանկային իրավական դաշտը։ Այս օրենսդրությունը կարգավորում է բանկերի լիցենզավորման գործընթացը, ավանդների ընդունման և վարկավորման պայմանները, բանկային գաղտնիքի պահպանությունը, ֆինանսական վերահսկողությունը և սպառողների իրավունքների պաշտպանությունը։ Կարևոր դեր ունի նաև ՀՀ կենտրոնական բանկը՝ որպես բանկային համակարգի կարգավորող և վերահսկող մարմին, որը սահմանում է պարտադիր նորմատիվներ և ապահովում ֆինանսական կայունությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ՀՀ բանկային օրենսդրությունը նպատակ ունի ապահովել բանկային համակարգի հուսալիությունը, ֆինանսական կայունությունը, մրցակցային միջավայրի ձևավորումը և ավանդատուների ու վարկառուների իրավունքների պաշտպանությունը։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է 1990-2004 թվականներին Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքական գործընթացներում ադրբեջանական գործոնի դերի համակողմանի քաղաքագիտական վերլուծությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, երբ Հայաստանը, Ադրբեջանը և Վրաստանը ձեռք բերեցին անկախ պետականություն և սկսեցին ինքնուրույն ձևավորել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները։ Այս գործընթացը տեղի էր ունենում քաղաքական անկայունության, զինված հակամարտությունների, տնտեսական ճգնաժամերի և տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության վերափոխման պայմաններում, ինչի հետևանքով Ադրբեջանը աստիճանաբար դարձավ Հարավային Կովկասի կարևոր քաղաքական և աշխարհաքաղաքական դերակատարներից մեկը։ Աշխատության առանցքային ուղղություններից է Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությունը։ Անկախության առաջին տարիներին երկրի արտաքին քաղաքականությունը զգալիորեն պայմանավորվում էր ներքաղաքական պայքարով, իշխանափոխություններով և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությամբ։ Տարբեր քաղաքական ղեկավարությունների օրոք փոփոխվել են Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների նկատմամբ հարաբերությունների առաջնահերթությունները։ 1990-ականների սկզբին նկատվում էր տարբեր արտաքին քաղաքական ուղղությունների մրցակցություն, իսկ հետագայում ձևավորվեց բազմավեկտոր քաղաքականության միտում, որի նպատակն էր պահպանել Ադրբեջանի ինքնուրույնությունը և միաժամանակ օգտագործել տարբեր արտաքին կենտրոնների հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևորագույն բաղադրիչը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ազդեցության ուսումնասիրությունն է Ադրբեջանի միջազգային քաղաքականության վրա։ Հակամարտությունը դարձավ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական օրակարգի հիմնական խնդիրներից մեկը և մեծապես պայմանավորեց երկրի հարաբերությունները հարևան պետությունների ու միջազգային կազմակերպությունների հետ։ Տարածքային ամբողջականության հարցը վերածվեց արտաքին քաղաքականության առանցքային ուղղության, իսկ միջազգային աջակցություն ստանալու և հակամարտության կարգավորման գործընթացում առավել նպաստավոր դիրք ապահովելու նպատակով Ադրբեջանը ակտիվացրեց իր դիվանագիտական գործունեությունը։ Հակամարտությունը միաժամանակ ազդեց Հայաստանի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի հարաբերությունների վրա և դարձավ տարածաշրջանային քաղաքականության առանցքային գործոններից մեկը։ 1994 թվականի հրադադարից հետո ռազմական գործողությունների ակտիվ փուլը փոխարինվեց երկարատև բանակցային գործընթացով, որտեղ կարևոր դեր ստացավ միջազգային միջնորդությունը։ Աշխատության մեջ էական տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի գործոնի ուսումնասիրությունը։ Խորհրդային ժառանգության, աշխարհագրական դիրքի և ռազմական-քաղաքական հնարավորությունների շնորհիվ Ռուսաստանը շարունակում էր պահպանել նշանակալի ազդեցություն Հարավային Կովկասում։ Ադրբեջանի քաղաքականության կարևոր խնդիրներից էր Մոսկվայի ազդեցության սահմանափակումը՝ միաժամանակ խուսափելով Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ամբողջական խզումից։ Այս հակասական իրավիճակը նպաստեց բազմավեկտոր արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, որի շրջանակում Ադրբեջանը փորձում էր հավասարակշռել Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և արևմտյան պետությունների հետ հարաբերությունները։ Մյուս կարևոր ուղղությունը թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների զարգացումն է։ Թուրքիան դարձավ Ադրբեջանի կարևոր քաղաքական, տնտեսական և ռազմավարական գործընկերներից մեկը։ Երկու երկրների համագործակցությունը զարգացավ քաղաքականության, անվտանգության, ռազմական պատրաստության, էներգետիկայի, տրանսպորտի և մշակույթի ոլորտներում։ Այդ հարաբերությունների խորացումը Ադրբեջանի համար կարևոր էր ոչ միայն արտաքին աջակցության տեսանկյունից, այլև Ռուսաստանի ազդեցությանը հակակշիռ ստեղծելու և դեպի արևմտյան շուկաներ ու հաղորդակցության ուղիներ դուրս գալու հնարավորությունների ընդլայնման առումով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև Իրանի գործոնին։ Ադրբեջանի և Իրանի հարաբերությունները պայմանավորվում էին ընդհանուր սահմանով, Կասպից ծովի խնդիրներով, տնտեսական շահերով, էներգետիկ ռեսուրսներով և երկու երկրների քաղաքական առաջնահերթություններով։ Միաժամանակ Բաքվի և Թեհրանի միջև առկա էին քաղաքական և ռազմավարական տարաձայնություններ, որոնք որոշակի ժամանակահատվածներում բարդացնում էին երկկողմ հարաբերությունները։ Աշխատության կարևորագույն թեմաներից է Կասպից ծովի նավթային և գազային ռեսուրսների ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքականության վրա։ 1990-ականներին Ադրբեջանի էներգետիկ ներուժը վերածվեց ոչ միայն տնտեսական, այլև աշխարհաքաղաքական կարևոր ռեսուրսի։ Արևմտյան նավթային ընկերությունների ներգրավումը, էներգետիկ նախագծերի զարգացումը և նավթի արտահանման այլընտրանքային ուղիների ձևավորման ձգտումը մեծացրին Ադրբեջանի միջազգային նշանակությունը։ Նավթային խոշոր համաձայնագրերը և հետագա խողովակաշարային նախագծերը նպաստեցին Ադրբեջանի կապերի ամրապնդմանը արևմտյան պետությունների և միջազգային ընկերությունների հետ, իսկ էներգետիկ հաղորդուղիների հարցը դարձավ տարածաշրջանային մրցակցության կարևոր բաղադրիչ։ Այս գործընթացներում էական նշանակություն ստացավ Ադրբեջան-Վրաստան-Թուրքիա համագործակցությունը, որի միջոցով ձևավորվում էր արևելք-արևմուտք էներգետիկ և տրանսպորտային ուղղություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է վերլուծվել նաև Ադրբեջանի հարաբերությունների զարգացումը Վրաստանի հետ։ Երկու երկրները աստիճանաբար դարձան տարածաշրջանային տնտեսական և էներգետիկ համագործակցության կարևոր գործընկերներ։ Վրաստանի տարածքը Ադրբեջանի համար ձեռք բերեց ռազմավարական նշանակություն՝ որպես էներգակիրների և տրանսպորտային հաղորդակցության արևմտյան ուղղություն, իսկ Վրաստանի համար Ադրբեջանի էներգետիկ և տնտեսական ներուժը կարևոր գործոն էր սեփական աշխարհաքաղաքական դիրքի ամրապնդման գործում։ Այս փոխկապակցվածությունը նպաստեց տարածաշրջանային նոր համագործակցության ձևաչափերի առաջացմանը և Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությանը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային կազմակերպությունների և արտաքին ուժերի հետ Ադրբեջանի հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Անկախությունից հետո Ադրբեջանը ձգտեց ամրապնդել իր միջազգային իրավական դիրքը, ընդլայնել դիվանագիտական կապերը և ներգրավվել միջազգային ու տարածաշրջանային կազմակերպությունների գործունեության մեջ։ ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ աստիճանաբար աճեց՝ կապված էներգետիկ ռեսուրսների, տարածաշրջանային անվտանգության, Ռուսաստանի ազդեցության և հակամարտությունների կարգավորման խնդիրների հետ։ Միաժամանակ Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդեցություն ունեին նաև ժողովրդավարացման, մարդու իրավունքների և ներքաղաքական կայունության հարցերը։ 1990-2004 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ադրբեջանական գործոնի բազմաշերտ բնույթը։ Այն ներառում էր ոչ միայն Ադրբեջանի ռազմական և քաղաքական ներուժը, այլև աշխարհագրական դիրքը, էներգետիկ ռեսուրսները, տրանսպորտային նշանակությունը, արտաքին քաղաքական կապերը և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքավորումը։ Ադրբեջանը ձգտում էր իր տնտեսական և աշխարհաքաղաքական հնարավորությունները վերածել տարածաշրջանային ազդեցության գործիքների՝ միաժամանակ խուսափելով որևէ մեկ արտաքին ուժից ամբողջական կախվածությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ 1990-2004 թվականներին ադրբեջանական գործոնը Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից էր։ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության, էներգետիկ քաղաքականության, թուրք-ադրբեջանական ռազմավարական համագործակցության, Ռուսաստանի և Իրանի հետ հարաբերությունների, ինչպես նաև արևմտյան պետությունների հետ կապերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության և միջազգային քաղաքական գործընթացների ձևավորման մասին։

Политология

Փաստաթուղթը ներկայացնում է Հայոց ազգային ժողովի տասներորդ նիստի արձանագրությունը՝ արտացոլելով արևմտահայ համայնքի ներկայացուցչական կառավարման մարմնի գործունեության որոշակի դրվագ։ Ազգային ժողովը համայնքային ինքնակազմակերպման կարևոր կառույց էր, որի շրջանակում քննարկվում էին ազգային հաստատությունների աշխատանքին, հասարակական հարաբերություններին, կրթական ու եկեղեցական կյանքին և համայնքի ընդհանուր շահերին վերաբերող հարցեր։ Նիստի արձանագրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ժողովական քննարկումների կազմակերպումը, օրակարգային խնդիրների ներկայացումը, մասնակիցների դիրքորոշումների արտահայտումը և որոշումների գրավոր ամրագրումը։ Նման փաստաթղթերը կարևոր են հասկանալու համար, թե ինչպես էին համայնքի ներկայացուցիչները համատեղ քննարկումների միջոցով փորձում կարգավորել հասարակական կյանքը և լուծումներ գտնել ընդհանուր նշանակության խնդիրների համար։ Դրանք նաև բացահայտում են ներկայացուցչական կառավարման, իրավական կարգավորման և հանրային պատասխանատվության սկզբունքների գործնական կիրառությունը։ Արձանագրությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու 19-րդ դարի արևմտահայ ազգային կառույցների գործունեության ընթացքը և պատկերացում կազմելու համայնքի քաղաքական ու հասարակական մտածողության մասին։ Փաստաթուղթը արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայոց պատմության, ազգային ինքնակառավարման, իրավական մշակույթի և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։

Право

Քաղաքացիական իրավական պայմանագրերը համաձայնություններ են երկու կամ ավելի կողմերի միջև, որոնք ուղղված են քաղաքացիական իրավունքների և պարտականությունների սահմանմանը, փոփոխմանը կամ դադարեցմանը։ Դրանք հանդիսանում են քաղաքացիական իրավունքի կարևոր ինստիտուտ և լայնորեն կիրառվում են տնտեսական, գույքային և անձնական հարաբերություններում։ Քաղաքացիական պայմանագրերը կարող են լինել տարբեր տեսակների՝ առքուվաճառքի, վարձակալության, նվիրատվության, փոխառության, ծառայությունների մատուցման և այլ ձևերով։ Յուրաքանչյուր պայմանագիր ունի իր էական պայմանները, որոնք պարտադիր պետք է համաձայնեցվեն կողմերի միջև, ինչպես օրինակ՝ առարկան, գինը, ժամկետները և կողմերի իրավունքներն ու պարտականությունները։ Պայմանագրերի կնքման հիմնական սկզբունքներն են կամքի ազատությունը, կողմերի իրավահավասարությունը և պայմանագրային պարտավորությունների պարտադիր կատարումը։ Քաղաքացիական իրավական պայմանագրերը ապահովում են տնտեսական շրջանառության կայունությունը և իրավական պաշտպանվածությունը՝ նպաստելով հասարակական հարաբերությունների կարգավորմանը։