Արժեթղթերի շուկայի ձևավորման հիմնախնդիրները և զարգացման ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետությունում

История

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։

Сельское хозяйство

Աշխատությունը նվիրված է Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերի կարտոֆիլի ցանքատարածություններում չրխկանների տարածվածության, տեսակային կազմի, կենսաբանական առանձնահատկությունների և մշակաբույսերին պատճառվող վնասի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև դրանց դեմ արդյունավետ պայքարի միջոցառումների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է վնասատուների տարածման տարածքային օրինաչափությունների բացահայտման, պոպուլյացիաների խտության գնահատման և կարտոֆիլի մշակության տարբեր պայմաններում դրանց վնասակարության աստիճանի որոշման վրա։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի բույսերի պաշտպանության տեսանկյունից, քանի որ հողաբնակ վնասատուները և հատկապես դրանց թրթուրային փուլերը կարող են վնասել կարտոֆիլի ստորգետնյա օրգանները՝ բացասաբար անդրադառնալով բերքի քանակական և ապրանքային ցուցանիշների վրա։ Քննության են առնվում Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերի բնակլիմայական ու հողային առանձնահատկությունները, գյուղատնտեսական նշանակության տարածքների կառուցվածքը, կարտոֆիլի մշակության պայմանները և այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել վնասատուների բազմացման ու տարածման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր բարձրադիր գոտիներում, հողատեսակներում և մշակության համակարգերում դրանց հանդիպման հաճախականությանը։ Հետազոտությունների ընթացքում կարևոր է վնասատուների տեսակային կազմի ճշգրտումը, քանի որ տարբեր տեսակներ կարող են տարբերվել զարգացման տևողությամբ, կենսակերպով, սննդային նախասիրություններով և վնասակարության աստիճանով։ Տեսակային կազմի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված ընտրել պայքարի մեթոդները և կանխատեսել վնասատուների զարգացման հնարավոր փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում չրխկանների կենսաբանական զարգացման փուլերին և սեզոնային դինամիկային։ Դիտարկվում են ձվադրման, թրթուրների զարգացման, հողում պահպանման և հասուն միջատների ակտիվության առանձնահատկությունները։ Հողում բնակվող թրթուրների տարածվածության ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ դրանց առկայությունը միշտ չէ, որ հնարավոր է ժամանակին նկատել միայն բույսերի վերգետնյա մասերի զննությամբ։ Այդ պատճառով կարևորվում են հողի հետազոտության և վնասատուների քանակական հաշվառման համապատասխան մեթոդները։ Ուսումնասիրվում է վնասատուների թվաքանակի փոփոխությունը կարտոֆիլի աճի և զարգացման տարբեր փուլերում, ինչպես նաև դրա կապը ջերմաստիճանի, հողի խոնավության, տեղումների և այլ բնապահպանական գործոնների հետ։ Նման դիտարկումները հնարավորություն են տալիս որոշել վնասակարության առավել բարձր ռիսկ ունեցող ժամանակաշրջանները և համապատասխանաբար կազմակերպել բույսերի պաշտպանության միջոցառումները։ Կարևոր ուղղություն է չրխկանների տարածվածության և նախորդ մշակաբույսերի միջև հնարավոր կապերի ուսումնասիրությունը։ Ցանքաշրջանառության կառուցվածքը, բազմամյա խոտաբույսերի առկայությունը, հողի մշակման եղանակները և դաշտերի նախկին օգտագործումը կարող են ազդել հողաբնակ վնասատուների պոպուլյացիաների ձևավորման վրա։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել վնասատուների բարձր թվաքանակի ձևավորմանը նպաստող ագրոտեխնիկական պայմանները։ Քննության են առնվում նաև կարտոֆիլի պալարների վնասման բնույթը և բերքի վրա դրա ազդեցությունը։ Վնասված պալարները կարող են կորցնել ապրանքային արժեքի մի մասը և ավելի խոցելի դառնալ պահպանման ընթացքում առաջացող որոշ երկրորդային խնդիրների նկատմամբ։ Հետևաբար վնասակարության գնահատման ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել ոչ միայն բերքի ընդհանուր զանգվածը, այլև պալարների որակական վիճակը և վնասված արտադրանքի բաժինը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է վնասատուների քանակի հաշվառման և տարածվածության գնահատման մեթոդների կատարելագործումը։ Դաշտային ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է առանձնացնել առավել վարակված տեղամասերը, համեմատել տարբեր համայնքների կամ գյուղատնտեսական գոտիների ցուցանիշները և կազմել վնասատուների տարածման վերաբերյալ տարածական պատկերացում։ Նման տեղեկատվությունը կարող է օգտագործվել բուսասանիտարական մշտադիտարկման և կանխատեսման համակարգերի զարգացման համար։ Առանձին տեղ է հատկացվում ագրոտեխնիկական պայքարի միջոցառումներին։ Հողի մշակման ճիշտ կազմակերպումը, ցանքաշրջանառության կիրառումը, մոլախոտային բուսականության կառավարումը, տնկանյութի և դաշտերի ճիշտ ընտրությունը կարող են նպաստել վնասատուների համար անբարենպաստ պայմանների ձևավորմանը։ Ագրոտեխնիկական մեթոդները դիտարկվում են որպես համալիր պաշտպանության կարևոր բաղադրիչ, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս երկարաժամկետ հեռանկարում նվազեցնել վնասատուների պոպուլյացիաների զարգացման համար նպաստավոր պայմանները։ Ուսումնասիրվում են նաև կենսաբանական և այլ բնապահպանական առումով հիմնավորված մոտեցումների կիրառման հնարավորությունները։ Վնասատուների բնական թշնամիների պահպանությունը, կենսաբանական միջոցների կիրառման հեռանկարները և ագրոէկոհամակարգի կայունության բարձրացումը կարող են լրացնել ավանդական պայքարի միջոցառումները։ Քիմիական պաշտպանության միջոցները դիտարկվում են նպատակային և հիմնավորված կիրառման տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով վնասատուների իրական թվաքանակը, վնասակարության տնտեսական նշանակությունը և շրջակա միջավայրի պահպանության պահանջները։ Կարևորվում է անհարկի մշակումների սահմանափակումը և այնպիսի մոտեցման ձևավորումը, որի դեպքում պաշտպանության միջոցառումների ընտրությունը հիմնվում է դաշտային մշտադիտարկման արդյունքների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում պայքարի տարբեր մեթոդների համակցմանը։ Ինտեգրված բույսերի պաշտպանության սկզբունքներով ագրոտեխնիկական, կենսաբանական, կազմակերպական և անհրաժեշտության դեպքում բուսապաշտպանական միջոցների համատեղ կիրառումը կարող է ապահովել ավելի կայուն արդյունք, քան որևէ առանձին մեթոդի մեկուսացված օգտագործումը։ Այս մոտեցման դեպքում վնասատուի ամբողջական ոչնչացումը չի դիտարկվում որպես հիմնական նպատակ․ առավել կարևոր է դրա թվաքանակը պահել այնպիսի մակարդակում, որը չի առաջացնում տնտեսապես նշանակալի վնաս։ Ուսումնասիրվում է նաև առաջարկվող միջոցառումների տնտեսական արդյունավետությունը։ Պաշտպանության համակարգի գնահատման ժամանակ կարևոր է համադրել կատարվող ծախսերը, պահպանված բերքի քանակը և ստացված արտադրանքի որակը։ Այսպիսի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գյուղացիական տնտեսությունների համար ընտրել ոչ միայն կենսաբանական տեսանկյունից արդյունավետ, այլև տնտեսապես հիմնավորված միջոցառումներ։ Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերի պայմաններում ստացված տվյալների համադրումը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են տեղական բնակլիմայական և ագրոտեխնիկական առանձնահատկությունները պայմանավորում վնասատուների տարածվածության տարբերությունները։ Դա հնարավորություն է տալիս ընդհանուր հանձնարարականների փոխարեն մշակել առանձին գյուղատնտեսական գոտիների պայմաններին առավել համապատասխանեցված պաշտպանության մոտեցումներ։ Կարևորվում է նաև պարբերական բուսասանիտարական մոնիթորինգը, որի միջոցով հնարավոր է հետևել վնասատուների պոպուլյացիաների փոփոխություններին և ժամանակին արձագանքել դրանց թվաքանակի աճին։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է կարտոֆիլի ագրոցենոզներում չրխկանների տարածման, կենսաբանության և վնասակարության առանձնահատկությունների համալիր գնահատմամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ Հայաստանի կարևոր կարտոֆիլագործական շրջաններից երկուսում վնասատուների դեմ արդյունավետ և տնտեսապես հիմնավորված պաշտպանության համակարգի ձևավորման հնարավորությամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել կարտոֆիլի բերքատվության և ապրանքային որակի պահպանմանը, բույսերի պաշտպանության միջոցների ավելի նպատակային կիրառմանը և գյուղատնտեսական արտադրության կայունության բարձրացմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել բույսերի պաշտպանության, գյուղատնտեսական միջատաբանության, կարտոֆիլաբուծության և ագրոնոմիայի ոլորտների հետազոտողների, գյուղատնտեսների, բույսերի պաշտպանության մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Культура

Հայկական ժանյակ-ը ազգագրական և դեկորատիվ կիրառական արվեստին նվիրված ուսումնասիրություն է, որտեղ ներկայացվում է հայկական ժանյակագործության պատմական ձևավորումն ու զարգացումը, դրա տեխնիկական առանձնահատկությունները և մշակութային նշանակությունը հայ ժողովրդի կենցաղում ու արվեստում, աշխատությունում դիտարկվում է ժանյակի ստեղծման ավանդույթը՝ որպես ձեռագործ արվեստի յուրահատուկ ձև, որը փոխանցվել է սերնդեսերունդ և զարգացել տարբեր տարածաշրջաններում՝ պահպանելով ինչպես ընդհանուր հայկական ոճական հատկանիշները, այնպես էլ տեղական դպրոցների առանձնահատկությունները, ընդգծվում է նյութերի, գործվածքի տեխնիկաների, նախշերի և խորհրդանշական մոտիվների բազմազանությունը, որոնք հաճախ արտահայտել են բնության պատկերներ, կրոնական մոտիվներ և ժողովրդական աշխարհընկալում, միաժամանակ վերլուծվում է ժանյակի սոցիալ-մշակութային դերը՝ որպես կենցաղային օգտագործման առարկա, ինչպես նաև որպես գեղարվեստական ինքնարտահայտման միջոց, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հայկական ժանյակագործությունը ոչ միայն ձեռարվեստ է, այլ նաև մշակութային հիշողության կրող համակարգ, որը պահպանել և փոխանցել է ազգային գեղագիտական մտածողությունը և ինքնության կարևոր տարրերը տարբեր պատմական փուլերում։

Биология

Այս աշխատությունը նվիրված է ԴՆԹ-ի և խաչաձև կապեր պարունակող սինթետիկ պոլիմերների կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ մոլեկուլային կազմակերպվածության, տարածական կառուցվածքի և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում ԴՆԹ-ն դիտարկվում է որպես բարդ կենսապոլիմեր, որի կառուցվածքն ու հատկությունները պայմանավորված են նուկլեոտիդային շղթաների փոխազդեցությամբ, ջրածնային կապերով, էլեկտրաստատիկ ուժերով և մոլեկուլի տարածական կազմակերպմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խաչաձև կապերի ձևավորմանը և դրանց ազդեցությանը պոլիմերային շղթաների շարժունակության, ճկունության, կայունության և ընդհանուր կառուցվածքային կազմակերպվածության վրա։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ինչպես ԴՆԹ-ի բնական կառուցվածքային առանձնահատկությունները, այնպես էլ խաչաձև կապեր պարունակող սինթետիկ պոլիմերների մոդելային համակարգերը, ինչը հնարավորություն է տալիս համեմատել կենսաբանական և արհեստական պոլիմերների վարքը։ Քննարկվում են պոլիմերային շղթաների միջև առաջացող կապերի տեսակները, դրանց տարածական բաշխումը և խտության փոփոխության ազդեցությունը նյութի մակրոսկոպիկ ու մոլեկուլային հատկությունների վրա։ Կարևորվում է այն հարցը, թե խաչաձև կապերի առկայությունն ինչպես է փոխում պոլիմերի կոնֆորմացիոն վիճակները, կառուցվածքային կայունությունը և արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ արձագանքը։ ԴՆԹ-ի դեպքում նման ուսումնասիրությունները կարող են առնչվել նաև մոլեկուլի կառուցվածքային վնասումների, շղթաների միջև կապերի առաջացման և դրանց կենսաբանական հետևանքների հետ։ Սինթետիկ պոլիմերների ուսումնասիրությունը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս հասկանալու խաչաձև կապակցված նյութերի կառուցվածք-հատկություն հարաբերությունները և մշակելու կանխատեսելի հատկություններով նոր պոլիմերային համակարգեր։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել մոլեկուլային մոդելավորման, սպեկտրոսկոպիական, ֆիզիկաքիմիական և կառուցվածքային վերլուծության մեթոդներ՝ մոլեկուլների տարածական կազմակերպվածությունն ու փոխազդեցությունները բնութագրելու համար։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ կենսապոլիմերների կառուցվածքի և ֆունկցիայի, ԴՆԹ-ի կայունության, պոլիմերային նյութերի հատկությունների և խաչաձև կապակցված համակարգերի կիրառական հնարավորությունների ավելի խոր ըմբռնման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել կենսաֆիզիկոսների, կենսաքիմիկոսների, քիմիկոսների, նյութագետների, պոլիմերների ֆիզիկայի մասնագետների, մոլեկուլային կենսաբանների, հետազոտողների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է մարդու վերարտադրողական իրավունքների միջազգային-իրավական պաշտպանության գործիքների, դրանց իրականացման մեխանիզմների և իրավական կարգավորման ընթացքում առաջացող հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու հիմնարար իրավունքների համակարգում վերարտադրողական իրավունքների տեղն է, դրանց փոխկապակցվածությունը անձնական կյանքի անձեռնմխելիության, առողջության պահպանման, արժանապատվության, հավասարության և խտրականությունից պաշտպանության սկզբունքների հետ։ Քննվում են միջազգային իրավական փաստաթղթերի, պայմանագրային նորմերի, միջազգային կազմակերպությունների շրջանակում ձևավորված չափորոշիչների և վերահսկողական մեխանիզմների նշանակությունը պետությունների համապատասխան պարտավորությունների ձևավորման ու իրականացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում միջազգային նորմերի և ներպետական օրենսդրության փոխհարաբերությանը, քանի որ իրավական երաշխիքների գործնական արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն համապատասխան իրավունքների պաշտոնական ճանաչմամբ, այլև դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ իրավական, ինստիտուցիոնալ և դատական պաշտպանության միջոցների առկայությամբ։ Վերլուծվում են միջազգային պայմանագրային մարմինների, տարածաշրջանային իրավապաշտպան համակարգերի և այլ վերահսկողական կառույցների դերը՝ իրավական չափորոշիչների մեկնաբանման և պետությունների կողմից ստանձնած պարտավորությունների կատարման գնահատման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավական պաշտպանության մատչելիության, տեղեկացված համաձայնության, անձնական տվյալների և բժշկական գաղտնիության պաշտպանության, հավասար վերաբերմունքի և խոցելի խմբերի իրավունքների ապահովման խնդիրը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն հանգամանքին, որ տարբեր պետությունների իրավական համակարգերում վերարտադրողական ոլորտի կարգավորումը կարող է էապես տարբերվել՝ պայմանավորված իրավական ավանդույթներով, հանրային քաղաքականությամբ և սոցիալ-մշակութային առանձնահատկություններով։ Այդ պատճառով միջազգային չափորոշիչների իրականացումը դիտարկվում է որպես բազմաստիճան գործընթաց, որը պահանջում է միջազգային պարտավորությունների և ազգային իրավական մեխանիզմների փոխհամաձայնեցում։

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է կառավարման և առևտրի ոլորտում էլեկտրոնային եղանակով իրականացվող գործարքների ժամանակ վստահության գործոնների գնահատմանը՝ ընդգծելով թվային տնտեսության պայմաններում գործարքների անվտանգության, հուսալիության և արդյունավետության ապահովման հիմնախնդիրները։ Աշխատությունում դիտարկվում է վստահությունը որպես բազմագործոն համակարգ, որը ձևավորվում է տեխնոլոգիական, իրավական և վարքագծային բաղադրիչների փոխազդեցության արդյունքում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էլեկտրոնային առևտրի հարթակներում կիրառվող անվտանգության մեխանիզմներին՝ ներառյալ օգտատերերի նույնականացումը, տվյալների գաղտնագրումը, վճարային համակարգերի պաշտպանությունը և հետադարձ կապի (feedback) համակարգերը։ Քննարկվում են նաև վստահության գնահատման մոդելները, որոնք հիմնված են ռեյթինգային համակարգերի, բլոկչեյն տեխնոլոգիաների և ռիսկերի վերլուծության վրա՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել խարդախության և գործարքային անորոշության մակարդակը։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ վստահության գործոնների ճիշտ գնահատումը կարևոր դեր ունի էլեկտրոնային առևտրի կայուն զարգացման, սպառողների վստահության ամրապնդման և բիզնես գործընթացների արդյունավետ կառավարման համար։