Արևմտահայ գավառագրական արձակը, պատմություն և տեսություն (1850-1915)

Сельское хозяйство

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի գյուղատնտեսական ակադեմիայում իրականացված խաղողի սելեկցիոն հետազոտությունների տեսական և կիրառական արդյունքների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ստացված նոր սորտերի բուսաբանական և ագրոկենսաբանական առանձնահատկությունների բնութագրմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ներկայացնել խաղողի սելեկցիայի գիտական հիմքերը, նոր գենոտիպերի ստացման և ընտրության սկզբունքները, դրանց կենսաբանական հատկությունների գնահատման մեթոդները և գյուղատնտեսական արտադրության մեջ կիրառման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը խաղողի տարբեր ձևերի և սորտերի ժառանգական ու կենսաբանական հատկանիշների բացահայտումն է, ինչը հնարավորություն է տալիս ընտրել արժեքավոր ծնողական ձևեր և ձևավորել նոր սորտերի ստացման նպատակային սելեկցիոն ծրագրեր։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խաղողի վազերի աճի ուժը, վեգետացիայի փուլերի տևողությունը, ծաղկման և հասունացման ժամկետները, բերքատու ընձյուղների ձևավորումը, ողկույզների կառուցվածքը, հատապտուղների չափը, ձևը, գույնը, հյութայնությունը և քիմիական կազմը։ Նոր սորտերի ագրոկենսաբանական գնահատման ժամանակ առանձնահատուկ նշանակություն ունեն բերքատվության մակարդակը, բերքի կայունությունը, շաքարների և թթուների հարաբերակցությունը, տեխնոլոգիական որակները, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի անբարենպաստ պայմաններին դիմադրողականությունը։ Հայաստանի խաղողագործական պայմանների համար կարևոր են նաև սորտերի երաշտադիմացկունությունը, ցրտադիմացկունությունը, հիվանդությունների նկատմամբ հարաբերական դիմադրությունը և տարբեր հողակլիմայական պայմաններին հարմարվողականությունը։ Աշխատության տեսական նշանակությունն այն է, որ սելեկցիոն գործընթացի արդյունքում ստացված տվյալները հնարավորություն են տալիս ավելի լավ հասկանալ խաղողի ժառանգական բազմազանության օգտագործման, արժեքավոր հատկանիշների համակցման և նոր սորտերի ձևավորման օրինաչափությունները։ Կիրառական տեսանկյունից նոր սորտերի ստեղծումն ու դրանց արտադրական գնահատումը կարող են նպաստել Հայաստանի խաղողագործության սորտային կազմի բարելավմանը, բարձր բերքատվությամբ և որակյալ բերքով ձևերի տարածմանը և տարբեր նշանակության՝ թարմ սպառման, հյութերի կամ գինեգործության համար հարմար սորտերի ընտրությանը։ Բուսաբանական նկարագրությունների միջոցով աշխատանքում հնարավոր է տարբերակել նոր սորտերի արտաքին և կառուցվածքային հատկանիշները, իսկ ագրոկենսաբանական տվյալների միջոցով գնահատել դրանց վարքը մշակության իրական պայմաններում։ Նման համակցված գնահատումը կարևոր է, քանի որ նոր սորտի գիտական արժեքը որոշվում է ոչ միայն նրա առանձնահատուկ ձևաբանական հատկանիշներով, այլև արտադրական պայմաններում կայուն բերք ապահովելու ունակությամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել խաղողագործության, բույսերի սելեկցիայի, գենետիկայի, բուսաբանության և գյուղատնտեսական կենսատեխնոլոգիաների ոլորտներում աշխատող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է խաղողի սելեկցիայի տեսական հիմքերի և գործնական արդյունքների փոխկապակցված վերլուծություն՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նոր սորտերի բուսաբանական նկարագրությանը, ագրոկենսաբանական արժեքավորմանը և Հայաստանի խաղողագործության մեջ դրանց հնարավոր կիրառմանը։

История

Գիրքը նվիրված է հայ-բյուզանդական քաղաքական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը X դարի երկրորդ կեսից մինչև XI դարի վերջն ընկած ժամանակաշրջանում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են երկու պետությունների միջև ձևավորված քաղաքական կապերը, դիվանագիտական հարաբերությունները, ռազմական փոխազդեցությունները և տարածաշրջանային շահերի բախումները։ Հեղինակը ներկայացնում է Հայաստանի և Բյուզանդական կայսրության հարաբերությունների զարգացման հիմնական փուլերը, անդրադառնում է իշխանական տների, կայսերական քաղաքականության և արտաքին գործոնների ազդեցությանը պատմական գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև այն իրադարձությունները, որոնք պայմանավորեցին հայկական թագավորությունների և Բյուզանդիայի փոխհարաբերությունների փոփոխությունները, ինչպես նաև դրանց հետևանքները տարածաշրջանի քաղաքական և մշակութային զարգացման համար։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է պատմաբանների, միջնադարագետների, արևելագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի միջնադարյան պատմությամբ ու միջազգային հարաբերությունների ձևավորման առանձնահատկություններով։

Биология

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է մանրէների միջոցով մոլեկուլային ջրածնի կենսաբանական արտադրության արդյունավետության բարձրացմանը և մուգ ֆերմենտացիայի պայմաններում հիդրոգենազային ակտիվության ուսումնասիրմանը։ Աշխատության հիմքում ընկած է վերականգնվող կենսաէներգիայի ստացման այն ուղղությունը, որի նպատակն է օրգանական սուբստրատները մանրէաբանական գործընթացների միջոցով վերածել էներգետիկ արժեք ունեցող ջրածնի՝ առանց լուսային էներգիայի անմիջական մասնակցության։ Մուգ ֆերմենտացիան համարվում է կենսաբանական ջրածնի արտադրության կարևոր մեթոդներից մեկը, քանի որ այն կարող է իրականացվել համեմատաբար պարզ պայմաններում և օգտագործել տարբեր օրգանական հումքեր, այդ թվում՝ ածխաջրերով հարուստ գյուղատնտեսական և սննդարդյունաբերական թափոններ։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից է պարզել, թե ինչ պայմաններ են նպաստում ջրածնի առաջացման առավել բարձր ելքին և ինչպիսի մեխանիզմներով կարելի է ակտիվացնել այն մանրէային ֆերմենտային համակարգերը, որոնք անմիջականորեն մասնակցում են ջրածնի ձևավորմանը։ Հիդրոգենազները այս գործընթացի կարևոր ֆերմենտներից են․ դրանք կատալիզում են պրոտոնների և մոլեկուլային ջրածնի փոխակերպումները և, կախված կոնկրետ ֆերմենտային համակարգից, կարող են նպաստել ջրածնի առաջացմանը կամ սպառմանը։ Հետևաբար հիդրոգենազային ակտիվության և ջրածնի արտադրողականության միջև կապի բացահայտումը կարևոր է կենսաբանական ջրածնի ստացման տեխնոլոգիաների կատարելագործման համար։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել տարբեր մանրէային շտամներ կամ մանրէաբանական համայնքներ՝ գնահատելով դրանց ֆերմենտացիոն հատկությունները, աճի դինամիկան, ջրածնի արտադրության արագությունը և ընդհանուր ելքը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև սննդարար միջավայրի կազմը, քանի որ ածխածնի աղբյուրի տեսակը, դրա կոնցենտրացիան, ազոտական բաղադրիչները, հանքային աղերը և միկրոտարրերը կարող են էապես ազդել ինչպես մանրէների աճի, այնպես էլ ջրածին արտադրող նյութափոխանակային ուղիների ակտիվության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել pH-ի և ջերմաստիճանի ազդեցությանը։ Մուգ ֆերմենտացիայի ընթացքում մանրէների ֆիզիոլոգիական վիճակը և ֆերմենտների ակտիվությունը զգայուն են միջավայրի պայմանների նկատմամբ, ուստի օպտիմալ pH-ի և ջերմաստիճանի ընտրությունը կարող է զգալիորեն բարձրացնել ջրածնի արտադրողականությունը։ Նույնքան կարևոր է ֆերմենտացիայի տևողության և սուբստրատի բեռնվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ չափազանց ցածր կամ բարձր սուբստրատի կոնցենտրացիաները կարող են սահմանափակել գործընթացի արդյունավետությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև նյութափոխանակային ուղիների վերլուծությունը։ Մանրէները օրգանական սուբստրատների քայքայման ընթացքում առաջացնում են տարբեր վերջնանյութեր, և ջրածնի առաջացումը կախված է այն բանից, թե ինչպես է բջջում բաշխվում վերականգնող ուժը և ինչ ուղղությամբ են ընթանում էլեկտրոնների փոխանցման գործընթացները։ Որոշ նյութափոխանակային պայմաններում առաջանում է ավելի մեծ քանակությամբ ջրածին, մինչդեռ այլ պայմաններում վերականգնող համարժեքները կարող են ուղղվել այլ վերջնանյութերի առաջացմանը։ Այդ պատճառով նյութափոխանակության կարգավորումը կարող է հանդիսանալ ջրածնի արտադրության ինտենսիվացման կարևոր ռազմավարություն։ Հիդրոգենազային ակտիվության ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ֆերմենտի ակտիվության փոփոխության գնահատում տարբեր pH-ների, ջերմաստիճանների, սուբստրատների և այլ գործոնների ազդեցությամբ։ Կարևոր է նաև հասկանալ, թե ինչ պայմաններում է ֆերմենտային համակարգը առավել արդյունավետ և ինչպես է դրա ակտիվությունը փոխկապակցվում ամբողջական բջջային գործընթացի հետ։ Միայն ֆերմենտի բարձր ակտիվությունը պարտադիր չէ, որ ապահովի ջրածնի առավելագույն արտադրություն, քանի որ գործընթացի արդյունքը կախված է նաև մանրէի նյութափոխանակության ընդհանուր կազմակերպվածությունից և ջրածնի հետագա օգտագործման հնարավորություններից։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է համադրել ֆերմենտաբանական, մանրէաբանական և կենսաքիմիական տվյալները։ Կարևոր խնդիր է նաև ջրածնի արտադրությունը սահմանափակող գործոնների բացահայտումը։ Ֆերմենտացիայի ընթացքում առաջացող օրգանական թթուների կուտակումը կարող է փոփոխել միջավայրի pH-ը և արգելակել մանրէների ակտիվությունը։ Բացի դրանից, որոշ մանրէների դեպքում առաջացած ջրածինը կարող է հետագայում օգտագործվել այլ նյութափոխանակային գործընթացներում, ինչի հետևանքով նվազում է վերջնական գազային արտադրանքի ելքը։ Հետևաբար ջրածնի կուտակման վերահսկումը, գազային միջավայրի կառավարումը և համապատասխան մանրէների ընտրությունը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ արտադրողականության բարձրացման համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է կարևորվել նաև մանրէների գենետիկական կամ ֆիզիոլոգիական բարելավումը։ Ջրածնի արտադրության բարձրացման նպատակով հնարավոր է ուսումնասիրել այն գեները և կարգավորիչ մեխանիզմները, որոնք կապված են հիդրոգենազների սինթեզի, էլեկտրոնների փոխանցման և ֆերմենտային ակտիվության հետ։ Գենետիկական և մետաբոլիկ մոտեցումների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ ստանալ ավելի բարձր արտադրողականությամբ շտամներ կամ ընտրել այնպիսի մանրէային համակարգեր, որոնք առավել արդյունավետ են տվյալ սուբստրատի պայմաններում։ Գործնական տեսանկյունից մեծ նշանակություն ունի էժան և վերականգնվող հումքի օգտագործումը։ Եթե կենսաբանական ջրածնի արտադրության համար հնարավոր է կիրառել գյուղատնտեսական մնացորդներ, սննդարդյունաբերական թափոններ կամ այլ օրգանական ենթամթերքներ, ապա գործընթացը կարող է միաժամանակ լուծել երկու խնդիր՝ ստանալ էներգետիկ արժեք ունեցող արտադրանք և նվազեցնել օրգանական թափոնների կուտակման խնդիրը։ Այս մոտեցումը գործընթացը կապում է շրջանաձև տնտեսության և թափոնների վերամշակման ժամանակակից սկզբունքների հետ։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև գործընթացի մասշտաբավորման հարցը։ Լաբորատոր պայմաններում բարձր ջրածնային ելք ստանալը դեռևս չի նշանակում, որ նույն արդյունավետությունը հնարավոր է պահպանել արդյունաբերական ծավալներում։ Մեծածավալ կենսառեակտորներում անհրաժեշտ է վերահսկել խառնման, գազազերծման, ջերմաստիճանի, pH-ի և սուբստրատի մատակարարման պայմանները։ Հետևաբար տեխնոլոգիական օպտիմալացումը պետք է ներառի ոչ միայն կենսաբանական, այլև ինժեներական գործոնների ուսումնասիրություն։ Ջրածնի արտադրության արդյունավետությունը կարող է գնահատվել մի շարք ցուցանիշներով՝ ստացված ջրածնի ընդհանուր քանակով, սուբստրատի նկատմամբ ջրածնի ելքով, արտադրության արագությամբ, մանրէների կենսազանգվածի արտադրողականությամբ և գործընթացի էներգետիկ արդյունավետությամբ։ Այս ցուցանիշների համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ոչ միայն այն պայմանները, որոնցում ստացվում է առավելագույն ջրածին, այլև այն տարբերակը, որն ընդհանուր առմամբ առավել նպատակահարմար է կենսատեխնոլոգիական կիրառության համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է մանրէաբանությունը, կենսաքիմիան, ֆերմենտաբանությունը և կենսատեխնոլոգիան՝ մուգ ֆերմենտացիայի միջոցով մոլեկուլային ջրածնի արտադրության արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է մանրէների ընտրության և աճի պայմանների օպտիմալացման, հիդրոգենազային ակտիվության կարգավորման, նյութափոխանակային ուղիների վերահսկման, սուբստրատների արդյունավետ օգտագործման և գործընթացի տեխնոլոգիական կատարելագործման վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կարևոր լինել կենսաջրածնի արտադրության, վերականգնվող էներգետիկայի, օրգանական թափոնների կենսաբանական վերամշակման և կայուն կենսատեխնոլոգիական գործընթացների զարգացման համար։

Математика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է դիֆերենցիալ խաղերի և կառավարման այն խնդիրների տեսական ուսումնասիրությանը, որոնցում ներգրավված են մի քանի կառավարող կողմեր՝ տարբեր, երբեմն հակասական կամ փոխկապակցված նպատակներով։ Աշխատության հիմքում ընկած է այնպիսի դինամիկ համակարգերի մաթեմատիկական մոդելավորումը, որոնց զարգացումը կախված է միաժամանակ մի քանի սուբյեկտների կողմից ընդունվող կառավարման որոշումներից։ Այսպիսի համակարգերում յուրաքանչյուր կողմ ձգտում է ընտրել իր նպատակներին համապատասխան ռազմավարություն՝ հաշվի առնելով մյուս մասնակիցների գործողությունները և համակարգի ընդհանուր դինամիկան։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բազմակողմանի կառավարման գործընթացների մաթեմատիկական ձևակերպումները, հնարավոր ռազմավարությունները, նպատակային ֆունկցիաները և խաղային փոխազդեցության տարբեր մոդելներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդիրներին, որոնց դեպքում կառավարող կողմերի շահերը կարող են լինել հակադիր, մասնակիորեն համընկնող կամ միմյանցից կախված։ Քննարկվում են օպտիմալ կառավարման և խաղային լուծումների գոյության, կառուցման ու հատկությունների հետ կապված հարցեր, ինչպես նաև տարբեր ռազմավարությունների ընտրության պայմանները։ Աշխատության տեսական ապարատը հնարավորություն է տալիս վերլուծելու բազմակողմանի կառավարման իրավիճակներ, որտեղ որոշումների ընդունումը չի կարող իրականացվել մեկ մասնակցի գործողությունների մեկուսացված դիտարկմամբ։ Դիֆերենցիալ խաղերի մոտեցումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել ժամանակի ընթացքում զարգացող համակարգերում ռազմավարական փոխազդեցությունը և գնահատել տարբեր մասնակիցների որոշումների ազդեցությունը համակարգի վերջնական վիճակի վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել բարդ դինամիկ համակարգերի կառավարման, տնտեսական գործընթացների մոդելավորման, ռեսուրսների բաշխման, մրցակցային միջավայրերի վերլուծության, տեխնիկական համակարգերի և այլ բազմասուբյեկտ կառավարման խնդիրների ուսումնասիրության ժամանակ։ Աշխատությունը հիմնականում ունի տեսական և մեթոդաբանական ուղղվածություն և կարող է հետաքրքրել մաթեմատիկոսներին, կառավարման տեսության մասնագետներին, կիրառական մաթեմատիկայի և օպտիմալ կառավարման ոլորտների հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտում գործող ձեռնարկությունների ներդրումային քաղաքականության արդյունավետության բարձրացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության և տեղական կազմակերպությունների գործունեության օրինակով։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն տնտեսական, ֆինանսական և կառավարչական գործոնները, որոնք ազդում են ՏՏ ձեռնարկությունների ներդրումային որոշումների արդյունավետության վրա, ինչպես նաև մշակել մոտեցումներ ներդրումային ռեսուրսների առավել նպատակային օգտագործման համար։ Աշխատանքում դիտարկվում են տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտի առանձնահատկությունները, տեխնոլոգիական արագ փոփոխությունների ազդեցությունը ներդրումային գործընթացների վրա, նորարարությունների ֆինանսավորման անհրաժեշտությունը և բարձր տեխնոլոգիական նախագծերի հետ կապված անորոշության ու ռիսկերի գնահատման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ներդրումային ծրագրերի ընտրության և գնահատման մեթոդներին, ներդրումների շահութաբերությանը, վերադարձելիության ժամկետներին, դրամական հոսքերի կանխատեսմանը և ներդրումային ռիսկերի կառավարմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ձեռնարկությունների ֆինանսավորման տարբեր աղբյուրները, այդ թվում՝ սեփական միջոցները, բանկային վարկավորումը, վենչուրային կապիտալը, մասնավոր ներդրումները և այլ ֆինանսական գործիքներ, ինչպես նաև դրանց կիրառման հնարավորություններն ու սահմանափակումները ՀՀ ՏՏ ոլորտում։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդկային կապիտալի և գիտելիքի դերը, քանի որ ՏՏ ձեռնարկությունների արժեքի և մրցունակության զգալի մասը պայմանավորված է մասնագիտական կարողություններով, տեխնոլոգիական նորարարություններով և հետազոտությունների ու մշակումների ներուժով։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև պետական աջակցության մեխանիզմներին, հարկային և ներդրումային խթաններին, արտահանման ուղղվածությանը և միջազգային շուկաներում հայկական ՏՏ ընկերությունների դիրքավորման հնարավորություններին։ Վերլուծության միջոցով գնահատվում են ներդրումային քաղաքականության գործող մոտեցումների արդյունավետությունը, բացահայտվում են հիմնական խնդիրները և առաջարկվում են դրանց հաղթահարման ուղղություններ՝ ներդրումային պորտֆելի օպտիմալացման, ռիսկերի նվազեցման, ֆինանսական պլանավորման կատարելագործման և տեխնոլոգիական ներդրումների արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Արդյունքում ձևավորվում են առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել ՀՀ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ձեռնարկությունների ֆինանսական կայունության, նորարարական ներուժի և միջազգային մրցունակության բարձրացմանը՝ միաժամանակ ապահովելով ներդրումային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ օգտագործում և երկարաժամկետ տնտեսական արժեքի ստեղծում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Ատրպատականի հայության պատմական, սոցիալական, մշակութային և ազգային կյանքի ուսումնասիրությանը XIX դարի վերջից մինչև XX դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում։ Ներկայացվում են տարածաշրջանի հայկական համայնքների ձևավորումը, բնակչության տեղաբաշխումը, տնտեսական գործունեությունը, կրթական և եկեղեցական կառույցների դերը, ինչպես նաև հասարակական ու քաղաքական կյանքում տեղի ունեցած զարգացումները։ Վերլուծվում են ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական իրադարձությունների ազդեցությունը հայ համայնքի վրա, ազգային ինքնության պահպանման գործընթացները, մշակութային ժառանգության պահպանման ջանքերը և համայնքային կազմակերպությունների գործունեությունը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է Ատրպատականի հայության ունեցած նշանակությունը տարածաշրջանի պատմության մեջ՝ ներկայացնելով համայնքի դիմակայության, զարգացման և ազգային արժեքների պահպանման առանձնահատկությունները բարդ պատմական պայմաններում։