Կուպրին. Ընտիր երկեր

Культура

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմանը և վերլուծությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով այն երաժշտական միջոցների, արտահայտչական սկզբունքների և ոճական հատկանիշների վրա, որոնց միջոցով ձևավորվել ու զարգացել է տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողությունը։ Ուսումնասիրության հիմքում ժողովրդական և մասնագիտացված երաժշտական ստեղծագործության փոխհարաբերության գաղափարն է, քանի որ միջնադարյան երաժշտական մշակույթում այս երկու ոլորտները հաճախ գոյություն են ունեցել սերտ փոխազդեցության պայմաններում։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթը կարող էր ծառայել որպես մեղեդիական, ռիթմական և ինտոնացիոն նյութի աղբյուր, իսկ մասնագիտական ստեղծագործությունը այդ նյութը վերամշակել, համակարգել և ենթարկել ավելի բարդ գեղարվեստական ու կառուցվածքային սկզբունքների։ «Ժողովդապրոֆեսիոնալ» երաժշտական ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել միջնադարյան երաժշտական մշակույթը ոչ միայն որպես ծիսական կամ եկեղեցական արվեստի պատմություն, այլև որպես աշխարհիկ և ժողովրդական ավանդույթների հետ փոխազդող բազմաշերտ համակարգ։ Այս միջավայրում ձևավորվող ստեղծագործությունները կարող էին արտահայտել հասարակության կենցաղը, աշխարհայացքը, զգացմունքները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական հիշողությունը։ Երաժշտական լեզվի ուսումնասիրության առանցքային հարցերից մեկը մեղեդիական մտածողությունն է։ Միջնադարյան ստեղծագործություններում մեղեդու կառուցվածքը կարող է արտահայտվել որոշակի ինտոնացիոն դարձվածքների, ձայնակարգային հարաբերությունների, կրկնությունների, աստիճանական զարգացումների և մեղեդիական հանգուցալուծումների միջոցով։ Այս տարրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն սկզբունքները, որոնց հիման վրա կազմակերպվել է երաժշտական հնչյունային նյութը։ Ձայնակարգային համակարգը նույնպես կարևոր դեր ունի երաժշտական լեզվի բնութագրման գործում։ Ձայնակարգերի ընտրությունը, դրանց ներսում հնչյունների փոխհարաբերությունները և կայուն ու անկայուն հենակետերի ձևավորումը որոշում են ստեղծագործության ընդհանուր հնչերանգային բնույթը։ Միջնադարյան երաժշտության ուսումնասիրության ժամանակ այդ հարաբերությունները կարևոր են հատկապես այն պատճառով, որ ժամանակակից տոնալ համակարգի հասկացությունները միշտ չէ, որ կարող են ամբողջությամբ փոխանցվել ավելի վաղ երաժշտական մտածողությանը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել նյութը տվյալ մշակույթի և ժամանակաշրջանի երաժշտական համակարգի ներքին տրամաբանության շրջանակում։ Լեզվաոճական առանձնահատկությունների կարևոր բաղադրիչ է նաև ռիթմական կազմակերպվածությունը։ Ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների հետ կապված ստեղծագործություններում ռիթմը կարող է կապված լինել խոսքի, շարժման, աշխատանքի, պարի կամ ծիսական գործողության բնույթի հետ։ Ռիթմական կրկնությունները, չափային կառույցները, շեշտադրումների հարաբերությունները և ժամանակային կազմակերպման տարբեր ձևերը ստեղծում են ստեղծագործության յուրահատուկ արտահայտչական կերպարը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է երաժշտական ժամանակը կազմակերպվել միջնադարյան ստեղծագործության մեջ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև երաժշտական ձևի ուսումնասիրությունը։ Ստեղծագործության ներքին կառուցվածքը կարող է հիմնված լինել կրկնվող բաժինների, երկմաս կամ բազմամաս կառուցվածքների, մեղեդիական դարձվածքների հաջորդականության և թեմատիկ նյութի զարգացման վրա։ Ձևային կազմակերպվածության վերլուծությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է ստեղծագործողը կառուցում երաժշտական միտքը և ինչ միջոցներով է ապահովում ամբողջականության զգացումը։ Ժողովրդական ավանդույթի ազդեցության դեպքում ձևային կառուցվածքը կարող է սերտորեն կապված լինել բանավոր փոխանցման և հիշողության մեխանիզմների հետ, քանի որ կրկնությունը և կառուցվածքային պարզությունը նպաստում են ստեղծագործության պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ինտոնացիոն բառապաշարի քննությունը։ Առանձին մեղեդիական դարձվածքներ, ռիթմական ձևեր կամ հնչերանգային շարժումներ կարող են կրկնվել տարբեր ստեղծագործություններում՝ ձևավորելով տվյալ մշակութային միջավայրին բնորոշ երաժշտական լեզու։ Այդպիսի ինտոնացիոն միավորների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ստեղծագործություններ և պարզել դրանց միջև եղած ընդհանուր հատկանիշները։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել անհատական և ավանդական սկզբունքների փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով է ստեղծագործողը հետևում կայացած երաժշտական մոդելներին և որքանով է դրանք վերափոխում։ Միջնադարյան երաժշտական ստեղծագործության լեզվաոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության մեջ մեծ նշանակություն ունի բանավոր և գրավոր ավանդույթների հարաբերակցությունը։ Երաժշտական նյութի բանավոր փոխանցումը ենթադրում է որոշակի փոփոխականություն․ նույն ստեղծագործությունը տարբեր կատարողների կամ տարբեր միջավայրերի պայմաններում կարող էր ունենալ տարբեր մեղեդիական, ռիթմական կամ կառուցվածքային դրսևորումներ։ Գրավոր արձանագրումը, ընդհակառակը, փորձում է ֆիքսել երաժշտական նյութի որոշակի տարբերակ։ Այս հանգամանքը պետք է հաշվի առնել միջնադարյան երաժշտական աղբյուրների վերլուծության ժամանակ, քանի որ պահպանված գրառումը կարող է ներկայացնել ոչ թե ստեղծագործության միակ և անփոփոխ ձևը, այլ դրա պատմական տարբերակներից մեկը։ Կարևոր է նաև երաժշտության և խոսքի փոխհարաբերությունը։ Եթե ստեղծագործությունը կապված է բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի հետ, երաժշտական լեզվի կառուցվածքը կարող է պայմանավորված լինել բառերի շեշտադրությամբ, վանկային կառուցվածքով և բովանդակային տրամաբանությամբ։ Մեղեդու շարժումը, ռիթմը և ձևային բաժանումները կարող են համապատասխանել խոսքի կառուցվածքին՝ ստեղծելով երաժշտական և բանավոր արտահայտության միասնական համակարգ։ Այսպիսի փոխհարաբերությունը հատկապես կարևոր է երգային ստեղծագործությունների լեզվաոճական բնութագրման համար։ Ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտական մտածողության փոխազդեցությունը կարող է դրսևորվել նաև մեղեդիների կառուցման սկզբունքներում։ Ժողովրդական ավանդույթից փոխանցված ինտոնացիոն ձևերը կարող էին ենթարկվել մասնագիտական մշակման՝ ստանալով ավելի բարդ կառուցվածք կամ նոր գործառույթ։ Մյուս կողմից, մասնագիտական երաժշտության որոշ տարրեր կարող էին ներթափանցել ժողովրդական միջավայր և հետագայում վերածվել ավանդական երաժշտական նյութի։ Այս փոխադարձ գործընթացը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական և մասնագիտական երաժշտությունը անհրաժեշտ է դիտարկել ոչ թե որպես միմյանցից մեկուսացված համակարգեր, այլ որպես փոխազդող մշակութային ոլորտներ։ Հետազոտության պատմամշակութային նշանակությունն այն է, որ երաժշտական լեզուն դիտարկվում է որպես տվյալ հասարակության աշխարհայացքի արտահայտման միջոց։ Երաժշտության մեջ պահպանված ինտոնացիոն, ռիթմական և ձևային առանձնահատկությունները կարող են վկայել հասարակության գեղագիտական նախասիրությունների, ծիսական պատկերացումների, սոցիալական կյանքի և մշակութային կապերի մասին։ Հետևաբար երաժշտագիտական վերլուծությունը կարող է լրացնել միջնադարյան հասարակության վերաբերյալ պատմական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև միջնադարյան երաժշտական ժառանգության համակարգված ուսումնասիրության անհրաժեշտությամբ։ Այդ ժառանգության մի մասը պահպանվել է գրավոր աղբյուրներում, մյուս մասը՝ բանավոր ավանդության միջոցով, իսկ որոշ նյութեր հասանելի են միայն հետագա գրառումների և համեմատական ուսումնասիրությունների շնորհիվ։ Երաժշտական լեզվի և ոճի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները համադրել և վերականգնել երաժշտական մշակույթի զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միջնադարյան ժողովրդապրոֆեսիոնալ երաժշտական ստեղծագործությունը ներկայացնում է որպես բարդ և բազմաշերտ երևույթ, որի լեզվաոճական համակարգը ձևավորվել է ժողովրդական ավանդույթի, մասնագիտական երաժշտական մտածողության, բանավոր փոխանցման և պատմամշակութային միջավայրի փոխազդեցության արդյունքում։ Մեղեդիական, ձայնակարգային, ռիթմական, ձևային և ինտոնացիոն առանձնահատկությունների համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի երաժշտական մտածողության յուրահատկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան երաժշտական ժառանգության զարգացման մասին։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Երրորդ Հանրապետության պետական կառավարման ձևի զարգացման գործընթացի և դրա ընթացքում առաջացած սահմանադրաիրավական ու քաղաքական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է Հայաստանի պետական կառավարման համակարգի ձևավորումը անկախության հաստատումից հետո, դրա զարգացման հիմնական փուլերը և կառավարման մոդելի փոփոխությունների իրավական ու ինստիտուցիոնալ հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իշխանության օրենսդիր, գործադիր և դատական ճյուղերի փոխհարաբերություններին, դրանց լիազորությունների բաշխմանը և փոխզսպումների ու հակակշիռների համակարգի արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կառավարման տարբեր ձևերի առանձնահատկությունները, դրանց սահմանադրական ամրագրումը և Հայաստանի քաղաքական ու իրավական համակարգում ունեցած դրսևորումները։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև պետական իշխանության կազմակերպման, կառավարության ձևավորման, նախագահի և վարչապետի ինստիտուտների, խորհրդարանի դերի, ինչպես նաև տեղական ինքնակառավարման և կենտրոնական իշխանության փոխհարաբերությունների հետ կապված հարցերին։ Քննության են առնվում սահմանադրական փոփոխությունների ազդեցությունը պետական կառավարման համակարգի զարգացման վրա, կառավարման արդյունավետության բարձրացման խնդիրները, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման անհրաժեշտությունը և պետական մարմինների հաշվետվողականության ու պատասխանատվության ապահովման մեխանիզմները։ Կարևորվում է նաև իրավական պետության, ժողովրդավարության, իշխանությունների տարանջատման և մարդու իրավունքների պաշտպանության սկզբունքների դերը պետական կառավարման համակարգի զարգացման գործընթացում։ Գրքում կարող են ուսումնասիրվել պետական կառավարման համակարգի առկա խնդիրները, ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների անհրաժեշտությունը և դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ հաշվի առնելով Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի պետական կառավարման համակարգի ձևավորման և փոխակերպումների վերաբերյալ՝ բացահայտելով ինչպես դրա ձեռքբերումները, այնպես էլ զարգացման ընթացքում առաջացած իրավական ու կառավարչական խնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների, իրավագիտության ու քաղաքագիտության ուսանողների, պետական ծառայողների, գիտաշխատողների և Հայաստանի պետական համակարգի զարգացման հիմնահարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Математика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է շոշափող տիրույթների հետ կապված մաքսիմալ օպերատորների գնահատումների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից հարմոնիկ անալիզի և ֆունկցիոնալ անալիզի շրջանակներում։ Գրքում վերլուծվում են մաքսիմալ օպերատորների հատկությունները, սահմանափակվածության պայմանները, գնահատման մեթոդները և դրանց կապը տարբեր ֆունկցիոնալ տարածությունների հետ։ Հեղինակը ներկայացնում է տեսական արդյունքներ, ապացույցներ և մաթեմատիկական մեթոդներ, որոնք կիրառվում են շոշափող տիրույթներում սահմանված օպերատորների վարքագծի, ինտեգրալ գնահատումների և սահմանային արժեքների ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև այս արդյունքների կիրառությունները մասնակի ածանցյալներով դիֆերենցիալ հավասարումների, պոտենցիալի տեսության, Ֆուրիեի անալիզի և այլ հարակից ոլորտների խնդիրներում։ Գիրքը նախատեսված է մաթեմատիկոսների, գիտաշխատողների, համալսարանական դասախոսների, ասպիրանտների և մագիստրանտների համար, ովքեր մասնագիտանում են մաքուր մաթեմատիկայի, անալիզի և օպերատորների տեսության բնագավառներում։

Право

Գիրքը՝ «Քրեական իրավունք», հեղինակը Գրիգորյան Մ., հանդիսանում է ուսումնական և մասնագիտական ձեռնարկ, որը նվիրված է քրեական իրավունքի հիմնական սկզբունքների, ինստիտուտների և կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է քրեական իրավունքի ընդհանուր մասի հիմնական հասկացությունները՝ հանցագործության էությունը, քրեական պատասխանատվության հիմքերը, մեղավորության ձևերը, հանցակազմի տարրերը և պատասխանատվությունից ազատման պայմանները։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են նաև հատուկ մասի դրույթները՝ հանցագործությունների տեսակները՝ ուղղված անձի, սեփականության, հասարակական անվտանգության, պետական կարգի և այլ հասարակական հարաբերությունների դեմ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված պատժի համակարգին, պատժատեսակներին և դրանց կիրառման սկզբունքներին, ինչպես նաև քրեական իրավունքի կանխարգելիչ և դաստիարակչական դերին։ Ներառված են նաև քրեական իրավունքի կիրառման գործնական մոտեցումներ և իրավական մեկնաբանություններ, որոնք նպաստում են օրենքի ճիշտ ընկալմանը և կիրառմանը։ Այս աշխատությունը նախատեսված է իրավագիտության ուսանողների, իրավաբանների և իրավապահ մարմինների մասնագետների համար՝ ապահովելով քրեական իրավունքի համակարգված և խորքային իմացություն։

География

Աշխատանքը նվիրված է բացահանքերի կողերի ձևավորման և կայունության ապահովման նոր մեթոդի մշակմանը, ինչպես նաև դրա կիրառման համար անհրաժեշտ հիմնական պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են բաց եղանակով օգտակար հանածոների արդյունահանման ժամանակ առաջացող լեռնատեխնիկական պայմանները, ապարային զանգվածի կառուցվածքային և ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, հանքավայրի երկրաբանական առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը կողերի կայունության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բացահանքի կողերի երկրաչափական ձևավորմանը, թեքության անկյան, բարձրության, աստիճանների չափերի և այլ տեխնոլոգիական ու երկրամեխանիկական ցուցանիշների ընտրությանը։ Նոր մոտեցման մշակման նպատակն է համատեղել արդյունահանման աշխատանքների անվտանգությունը, կողերի երկարաժամկետ կայունությունը և հանքային տարածքի արդյունավետ օգտագործումը՝ նվազեցնելով ապարների փլուզման, սահքի և դեֆորմացիաների առաջացման հավանականությունը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ապարային զանգվածում լարվածությունների և դեֆորմացիաների ձևավորման օրինաչափությունները, ջրաբանական պայմանների ազդեցությունը, բնական ճաքերի և խզվածքների դերը, ինչպես նաև հանքարդյունաբերական աշխատանքների հաջորդականության ու կիրառվող տեխնոլոգիայի ազդեցությունը կողերի վարքագծի վրա։ Առաջարկվող մեթոդի պարամետրերի հիմնավորումը հնարավորություն է տալիս որոշել այնպիսի օպտիմալ երկրաչափական և տեխնոլոգիական լուծումներ, որոնք համապատասխան են տվյալ հանքավայրի պայմաններին և ապահովում են աշխատանքների առավել անվտանգ ու արդյունավետ իրականացում։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ բացահանքերի նախագծման, վերակառուցման և շահագործման ընթացքում՝ նպաստելով լեռնային աշխատանքների անվտանգության բարձրացմանը, կորուստների և չնախատեսված ծախսերի նվազեցմանը, ինչպես նաև հանքավայրի պաշարների առավել ռացիոնալ օգտագործմանը։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես լեռնային ինժեներների, հանքարդյունաբերության մասնագետների, նախագծողների, երկրաբանների և բաց եղանակով հանքավայրերի շահագործման տեխնոլոգիաներով զբաղվող հետազոտողների համար։

История

Գիրքը նվիրված է Գյումրի քաղաքի ճարտարապետական զարգացման պատմությանը՝ XIX դարասկզբից մինչև Երկրորդ աշխարհամարտն ընդգրկող ժամանակաշրջանում։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են քաղաքի ձևավորման հիմնական փուլերը, քաղաքաշինական կառուցվածքի փոփոխությունները, բնակելի և հասարակական շենքերի ճարտարապետական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պատմական, սոցիալական և տնտեսական գործոնների ազդեցությունը քաղաքային միջավայրի զարգացման վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է Գյումրու ճարտարապետական դիմագծի ձևավորման գործընթացը՝ անդրադառնալով տարբեր ժամանակաշրջաններում կիրառված նախագծային սկզբունքներին, շինարարական տեխնոլոգիաներին և ճարտարապետական ոճերին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքի պատմական թաղամասերին, մշակութային և վարչական նշանակության կառույցներին, ինչպես նաև դրանց դերին քաղաքի ինքնության և մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։ Հետազոտությունը հիմնված է պատմական փաստերի, արխիվային նյութերի և ճարտարապետական վերլուծությունների վրա՝ ներկայացնելով Գյումրու քաղաքաշինական զարգացման ամբողջական պատկերը։ Գիրքը նախատեսված է ճարտարապետների, պատմաբանների, քաղաքաշինության մասնագետների, մշակութային ժառանգության պահպանությամբ զբաղվող հետազոտողների, ինչպես նաև Հայաստանի ճարտարապետական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։