Նոր գրականություն հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու

Литература

Այս գրականագիտական աշխատանքը նվիրված է Ակսել Բակունցի արձակում մարդու և բնության փոխհարաբերությունների գեղարվեստական պատկերման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բնության այն յուրահատուկ ընկալումն է, որը բակունցյան արձակի կարևորագույն բաղադրիչներից է և սերտորեն միահյուսվում է հերոսների ներաշխարհի, կյանքի պայմանների, հոգեբանական վիճակների ու ճակատագրերի հետ։ Աշխատանքը ցույց է տալիս, որ բնությունը գրողի ստեղծագործություններում պարզապես գործողությունների միջավայր կամ նկարագրական ֆոն չէ, այլ գեղարվեստական ինքնուրույն նշանակություն ունեցող տարր, որը հաճախ ակտիվորեն մասնակցում է պատմության տրամադրության, գաղափարական շեշտադրումների և կերպարների հոգեբանական բացահայտման ձևավորմանը։ Բակունցի բնապատկերները առանձնանում են տեսողական հստակությամբ, գունային և ձայնային բազմազանությամբ, մանրամասների նկատմամբ ուշադրությամբ և հայկական բնաշխարհի առանձնահատուկ գեղեցկության զգացողությամբ։ Միաժամանակ բնության նկարագրությունները հաճախ զուգահեռվում են մարդու հոգեվիճակին՝ ստեղծելով ներքին և արտաքին աշխարհի ներդաշնակ կամ հակասական հարաբերություններ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել գյուղական կյանքի, հողի, լեռների, անտառների, եղանակային փոփոխությունների և տարվա եղանակների պատկերները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հերոսների վարքագծի և հոգեբանական նկարագրության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ Բակունցի համար մարդը բնությունից առանձնացված գոյություն չէ․ նրա կենցաղը, աշխատանքը, հիշողությունները, ուրախություններն ու ողբերգությունները խորապես կապված են հայրենի բնաշխարհի հետ։ Այս կապի միջոցով գրողը կարողանում է ներկայացնել ոչ միայն անհատի ներաշխարհը, այլև գյուղական համայնքի կյանքը, սոցիալական դժվարությունները, ավանդական կենսակերպի փոփոխությունը և հայրենի հողի նկատմամբ մարդու զգացմունքային կապը։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև գեղարվեստական լեզվի ուսումնասիրությունը՝ բնապատկերների ստեղծման ժամանակ օգտագործվող փոխաբերությունների, համեմատությունների, անձնավորման, գունային պատկերների և այլ արտահայտչամիջոցների վերլուծությունը։ Այդ միջոցների շնորհիվ բնությունը ստանում է կենդանի, երբեմն մարդկային հատկանիշներով օժտված կերպար և դառնում գրողի աշխարհընկալման արտահայտման կարևոր միջոց։ Բակունցի արձակի ուսումնասիրությունը այս տեսանկյունից հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդու և բնության ներդաշնակության, հակասության, կախվածության և փոխադարձ ազդեցության բազմաթիվ դրսևորումներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է բակունցյան գեղարվեստական աշխարհի այն առանձնահատկությունը, որի շնորհիվ բնաշխարհի նկարագրությունն ու մարդու կերպարը միաձուլվում են՝ ստեղծելով խորապես ազգային, հոգեբանական և գեղարվեստական ամբողջականություն։

Сельское хозяйство

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։

Психология

Աշխատությունը նվիրված է անձի հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց ազդեցության վերլուծությանը սուիցիդալ վարքի ձևավորման պատճառական գործընթացներում։ Հեղինակը դիտարկում է ինքնասպանության վարքագծի առաջացման հոգեբանական մեխանիզմները՝ ուշադրություն դարձնելով անհատական հատկանիշների, հուզական վիճակների, մտածողության առանձնահատկությունների, ինքնագնահատականի, սթրեսակայունության և միջանձնային հարաբերությունների դերին։ Քննարկվում են այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել ճգնաժամային իրավիճակների զարգացմանը, ինչպես նաև անձի ներքին ռեսուրսները և պաշտպանական մեխանիզմները, որոնք կարող են նվազեցնել ինքնավնասող վարքի առաջացման հավանականությունը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են սուիցիդալ վարքի պատճառական շղթայի տարբեր փուլերը, հոգեբանական նախադրյալները և դրանց փոխկապակցվածությունը սոցիալական ու կենսական հանգամանքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխարգելիչ հոգեբանական աջակցության, վաղ հայտնաբերման մեթոդների և անհատական մոտեցումների նշանակությանը՝ ճգնաժամային իրավիճակներում արդյունավետ միջամտություն իրականացնելու համար։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և հետազոտական տվյալները՝ նպաստելով սուիցիդալ վարքի ավելի խորքային ըմբռնմանը և հոգեբանական օգնության մեթոդների կատարելագործմանը։ Այն նախատեսված է հոգեբանների, հոգեթերապևտների, սոցիալական ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և մարդու հոգեկան առողջության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Տրանսիլվանիայի հայերի պատմության ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով տարածաշրջանում հայկական համայնքի ձևավորման, զարգացման և հասարակական կյանքում ունեցած դերի հիմնական փուլերին։ Հետազոտության կենտրոնում հայերի՝ Տրանսիլվանիա տեղափոխվելու պատմական հանգամանքներն են, նրանց բնակության վայրերի ձևավորումը, համայնքային կազմակերպվածությունը և տեղական հասարակության մեջ աստիճանական ինտեգրման գործընթացը։ Ուսումնասիրվում են հայկական բնակչության սոցիալ-տնտեսական գործունեությունը, առևտրական կապերը, արհեստները և տնտեսական հարաբերությունները, որոնք կարևոր դեր են ունեցել համայնքի կայացման և տարածաշրջանի քաղաքային կյանքի զարգացման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքային հաստատություններին, եկեղեցական կյանքին, կրթությանը, մշակույթին և ինքնության պահպանման մեխանիզմներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Տրանսիլվանիայի հայերի պատմությունը ոչ միայն որպես միգրացիոն գործընթացի արդյունք, այլև որպես հայկական սփյուռքի ձևավորման և եվրոպական միջավայրում հայկական ինքնության պահպանման կարևոր դրսևորում։ Քննարկվում են տեղի հայկական համայնքների և տարածաշրջանի իշխանությունների ու այլ էթնիկ ու կրոնական խմբերի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև այն քաղաքական և սոցիալական պայմանները, որոնք ազդել են համայնքի զարգացման վրա։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը՝ եկեղեցիների, կրթական կենտրոնների, ձեռագրական և գրավոր ժառանգության, ընտանեկան ավանդույթների և համայնքային հիշողության պահպանման տեսանկյունից։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ձուլման և մշակութային ինտեգրման գործընթացներին, որոնք ժամանակի ընթացքում փոփոխել են համայնքի լեզվական, կրոնական և ազգային ինքնության դրսևորումները։ Աշխատությունը արժեքավոր նյութ կարող է ներկայացնել հայկական սփյուռքի պատմության, Կենտրոնական Եվրոպայի տարածաշրջանային պատմության և հայ-եվրոպական պատմական կապերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սփյուռքագիտության մասնագետներին, մշակութաբաններին, եկեղեցական պատմության հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։ Ուսումնասիրության նշանակությունը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ այն լուսաբանում է եվրոպական պատմական միջավայրում հայկական համայնքի ձևավորման և զարգացման գործընթացները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ ժողովրդի տարածքային շարժերի, համայնքային կազմակերպման և մշակութային ինքնության պահպանման բազմազան փորձի մասին։

История

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Միության նոր սահմանադրության բովանդակության, նշանակության և հասարակական կյանքի վրա դրա ազդեցության ներկայացմանը՝ որպես գրադարանների համար նախատեսված տեղեկատվական և մեթոդական նյութ։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է խորհրդային սահմանադրական համակարգի հիմնական դրույթներին, պետության կառուցվածքի սկզբունքներին, քաղաքացիների իրավունքներին ու պարտականություններին, ինչպես նաև սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական հարաբերությունների իրավական կարգավորման առանձնահատկություններին։ Նյութում սահմանադրությունը դիտարկվում է որպես պետության հասարակական և պետական կառուցվածքի հիմքը սահմանող փաստաթուղթ, որի միջոցով ամրագրվում էին խորհրդային հասարակության կազմակերպման, պետական իշխանության իրականացման և քաղաքացիների մասնակցության վերաբերյալ պաշտոնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցերին, որոնք կարող էին հետաքրքրել գրադարանների աշխատակիցներին՝ սահմանադրության վերաբերյալ ցուցահանդեսների, գրականության տեսությունների, տեղեկատվական անկյունների, ընթերցողական միջոցառումների, բանավոր ներկայացումների և այլ հանրային նախաձեռնությունների կազմակերպման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես սահմանադրական դրույթների վերաբերյալ տեղեկատու, այլև որպես գործնական օգնություն գրադարանային-մշակութային աշխատանքի պլանավորման և կազմակերպման համար։ Ներկայացվող նյութերը հնարավորություն են տալիս համակարգված կերպով ներկայացնել նոր սահմանադրության հետ կապված հիմնական գաղափարներն ու թեմաները, ընտրել համապատասխան գրականություն և կազմակերպել թեմատիկ միջոցառումներ տարբեր տարիքային և կրթական խմբերի համար։ Միաժամանակ աշխատանքը արտացոլում է իր ստեղծման ժամանակաշրջանի խորհրդային հասարակական-քաղաքական և գաղափարական միջավայրը, ինչի շնորհիվ այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև որպես պատմական աղբյուր՝ տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական պատկերացումների, հասարակական արժեքների և տեղեկատվական-մշակութային քաղաքականության ուսումնասիրման համար։ Նյութը հատկապես օգտակար կարող է լինել գրադարանագետների, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, պատմության և իրավագիտության ոլորտի ուսումնասիրողների համար, ինչպես նաև նրանց, ովքեր հետաքրքրված են ԽՍՀՄ ուշ խորհրդային շրջանի պետական-իրավական համակարգով և այդ համակարգի վերաբերյալ հասարակական իրազեկման կազմակերպման մեթոդներով։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է մեջբերվող խոսքի (ուղղակի, անուղղակի և ազատ անուղղակի խոսք) դրսևորումները ժամանակակից հայոց լեզվում՝ ընդգծելով դրա կառուցվածքային, գործառական և ոճական առանձնահատկությունները։ Նշվում է, որ մեջբերվող խոսքը կարևոր շարահյուսական միջոց է, որը թույլ է տալիս վերարտադրել այլ անձի խոսքը կամ մտքերը՝ պահպանելով կամ փոխակերպելով դրանց լեզվական ձևը՝ կախված հաղորդակցական նպատակից։ Վերլուծվում է, որ ուղղակի խոսքը առավել ճշգրիտ կերպով փոխանցում է բնօրինակ արտահայտությունը՝ պահպանելով խոսողի անհատական լեզվաոճը, ինտոնացիան և հուզական երանգները, մինչդեռ անուղղակի խոսքը ենթադրում է բովանդակության վերակազմակերպում և քերականական հարմարեցում հաղորդող անձի խոսքի համակարգին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ազատ անուղղակի խոսքի կիրառությանը, որը համատեղում է երկու ձևերի հատկանիշները՝ ստեղծելով տեքստային բազմաշերտություն և արտահայտչական ավելի մեծ ազատություն, հատկապես գեղարվեստական գրականության մեջ։ Նշվում է, որ ժամանակակից հայերենում մեջբերվող խոսքի կիրառությունը ընդլայնվել է նաև մեդիա և հրապարակախոսական ոլորտներում, որտեղ այն ծառայում է տեղեկատվության վավերականության ամրապնդմանը և հաղորդակցության դինամիկացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ մեջբերվող խոսքը ժամանակակից հայոց լեզվում հանդիսանում է կարևոր շարահյուսական և ոճական միջոց, որը ապահովում է խոսքի բազմաձայնություն, ճշգրտություն և հաղորդակցական արդյունավետություն։