Շուկայական մոդելներ

История

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. III-II հազարամյակներում Հայաստանի տարածքում պատրաստված կերամիկական նյութի տեխնիկական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հնագիտական պեղումներից հայտնաբերված խեցեղենի պատրաստման եղանակներն են, օգտագործված հումքի բնույթը, կավի մշակման գործընթացը, խառնուրդների կիրառումը, ձևավորման տեխնիկան, մակերեսի մշակումը, զարդարման եղանակները և թրծման պայմանները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի վաղ բրոնզի և միջին բրոնզի դարաշրջանների նյութական մշակույթի վերակազմության համար, քանի որ կերամիկական առարկաները ոչ միայն կենցաղային նշանակություն ունեցող իրեր են, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի տեխնոլոգիական գիտելիքների, արտադրական ավանդույթների և մշակութային կապերի կարևոր վկայություններ։ Աշխատանքում տեխնոլոգիական հատկանիշների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպիսի հմտություններ էին անհրաժեշտ տարբեր տեսակի անոթների պատրաստման համար, ինչպիսի արտադրական փուլերով էր իրականացվում դրանց ստեղծումը և ինչպես էին վարպետները հարմարեցնում տեխնոլոգիաները տարբեր գործառույթներ ունեցող առարկաների համար։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կավի բաղադրությանը և դրա նախապատրաստմանը, քանի որ հումքի ընտրությունն ու մշակումը մեծապես ազդում էին պատրաստի արտադրանքի ամրության, կառուցվածքի, գույնի և արտաքին տեսքի վրա։ Կարևոր է նաև թրծման տեխնոլոգիայի ուսումնասիրությունը, որը կարող է տեղեկություններ տալ օգտագործված վառարանների, ջերմային պայմանների և արտադրական գործընթացի վերահսկման մակարդակի մասին։ Կերամիկական նյութի տեխնիկատեխնոլոգիական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել տեղական արտադրական ավանդույթները, բացահայտել հնարավոր տեխնոլոգիական ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ուսումնասիրել տարբեր հնագիտական մշակույթների միջև փոխազդեցությունները։ Նման մոտեցումը կարող է նաև նպաստել արտադրության մասնագիտացման, արհեստագործական հմտությունների փոխանցման և տնտեսական կյանքի որոշ առանձնահատկությունների վերականգնմանը։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնագիտական կերամիկան դիտարկում է ոչ միայն ձևաբանական կամ գեղարվեստական տեսանկյունից, այլև որպես տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունք՝ ուսումնասիրելով առարկաների ստեղծման ամբողջ շղթան։ Այսպիսի հետազոտությունը կարող է կարևոր նյութ տրամադրել Հայաստանի տարածքի հնագույն բնակչության կենցաղի, արհեստագործության, նյութերի մշակման գիտելիքների և տարածաշրջանային մշակութային կապերի վերաբերյալ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու մ.թ.ա. III-II հազարամյակների Հայաստանի կերամիկական արտադրության տեխնիկական մակարդակը, արտադրական ավանդույթները և տեխնոլոգիական զարգացումը՝ միաժամանակ լրացնելով Հայաստանի հնագույն պատմության և նյութական մշակույթի վերաբերյալ գիտական պատկերացումները։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ոռոգման ջրի օգտագործման տնտեսական արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է գյուղատնտեսության զարգացման համար ոռոգման ջրի բացառիկ նշանակությամբ, ջրային ռեսուրսների սահմանափակությամբ, ոռոգման համակարգերի տեխնիկական վիճակով, ջրի տեղափոխման և բաշխման ընթացքում առաջացող կորուստներով, ինչպես նաև ջրամատակարարման ծախսերի ազդեցությամբ գյուղատնտեսական արտադրության ինքնարժեքի և շահութաբերության վրա։ Հայաստանի գյուղատնտեսության մի շարք ճյուղերի համար ոռոգումը հանդիսանում է արտադրական գործընթացի անհրաժեշտ պայման, ուստի ջրի արդյունավետ կառավարումը անմիջականորեն կապված է հողերի արտադրողականության, բերքատվության, գյուղատնտեսական տնտեսությունների եկամուտների և գյուղական բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել ոռոգման ջրի տնտեսական արդյունավետության վրա ազդող հիմնական գործոնները և մշակել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն կտան նվազեցնել ջրի կորուստները, խնայել ֆինանսական և էներգետիկ ռեսուրսները, բարձրացնել ոռոգվող հողերի արտադրողականությունը և ապահովել ջրային ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործում։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են Հայաստանի ջրային ռեսուրսների առանձնահատկությունները, գյուղատնտեսության մեջ դրանց օգտագործման ուղղությունները և ոռոգման համակարգի դերը երկրի ագրարային տնտեսության զարգացման գործում։ Ջրի տնտեսական արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրա առկա քանակով, այլև հասանելիությամբ, որակով, ջրառի, տեղափոխման, մղման և բաշխման ծախսերով։ Հետևաբար ոռոգման ջրի արդյունավետության գնահատումը պետք է իրականացվի ամբողջական շղթայի տեսանկյունից՝ ջրառից մինչև մշակաբույսի կողմից ջրի փաստացի օգտագործումը։ Կարևոր խնդիր է ոռոգման համակարգերում ջրի կորուստների նվազեցումը։ Ջրանցքների, ջրատարների, խողովակաշարերի և այլ հիդրոտեխնիկական կառույցների մաշվածությունը կարող է հանգեցնել ջրի զգալի կորուստների՝ նվազեցնելով համակարգի օգտակար գործողության մակարդակը և մեծացնելով մեկ միավոր ջրի մատակարարման ինքնարժեքը։ Այդ պատճառով ենթակառուցվածքների վերականգնումը, նորոգումը և տեխնիկական արդիականացումը դիտարկվում են որպես տնտեսական արդյունավետության բարձրացման առանցքային ուղղություններ։ Ջրի կորուստների կրճատումը հնարավորություն է տալիս նույն ջրային ռեսուրսի հաշվին ընդլայնել ոռոգման հնարավորությունները կամ նվազեցնել ջրառի և ջրամատակարարման հետ կապված ծախսերը։ Տնտեսական արդյունավետության կարևոր բաղադրիչ է ոռոգման համակարգերի էներգաարդյունավետությունը։ Մեխանիկական ջրամատակարարման դեպքում ջրի մղումը պահանջում է էլեկտրաէներգիայի զգալի ծախս, որը կարող է բարձրացնել ջրի մատակարարման արժեքը և, համապատասխանաբար, գյուղատնտեսական արտադրանքի ինքնարժեքը։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է ուսումնասիրել պոմպակայանների տեխնիկական վիճակը, պոմպային սարքավորումների արդյունավետությունը, ջրի բարձրացման անհրաժեշտությունը և էներգիայի սպառման հնարավոր նվազեցման մեխանիզմները։ Էներգախնայող սարքավորումների ներդրումը և տեխնիկական կորուստների նվազեցումը կարող են բարելավել ինչպես ջրամատակարարող կառույցների, այնպես էլ ջրօգտագործողների տնտեսական արդյունքները։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում ջրի հաշվառման և վերահսկման համակարգերի կատարելագործմանը։ Ճշգրիտ հաշվառումը հնարավորություն է տալիս որոշել ջրի իրական ծավալները, հայտնաբերել կորուստների առաջացման հիմնական հատվածները, վերահսկել սպառումը և առավել հիմնավորված կազմակերպել ջրի բաշխումը։ Ժամանակակից ջրաչափական սարքերի, հեռակառավարման և թվային մոնիթորինգի համակարգերի ներդրումը կարող է բարձրացնել ջրային ռեսուրսների կառավարման թափանցիկությունն ու արդյունավետությունը։ Ջրի սպառման մասին ճշգրիտ տվյալների առկայությունը նաև հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված գնահատել ջրօգտագործման տնտեսական արդյունքները։ Ոռոգման ջրի օգտագործման արդյունավետության գնահատման կարևոր ցուցանիշներից են մեկ միավոր ջրի հաշվով ստացվող գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեքը, մեկ հեկտարի հաշվով ջրի ծախսը, ջրամատակարարման ծախսերի մասնաբաժինը արտադրանքի ինքնարժեքում, ոռոգվող հողերի բերքատվությունը և ջրի արտադրողականությունը։ Այս ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե որքան տնտեսական արդյունք է ստեղծվում օգտագործվող ջրի յուրաքանչյուր միավորի հաշվով և ինչպիսի փոփոխություններ են անհրաժեշտ արդյունավետության բարձրացման համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրախնայող ոռոգման տեխնոլոգիաների կիրառմանը։ Կաթիլային ոռոգումը, անձրևացման համակարգերը, հողի խոնավության վերահսկումը, ոռոգման ժամանակացույցի օպտիմալացումը և մշակաբույսերի ջրապահանջի հաշվարկը կարող են նպաստել ջրի նպատակային օգտագործմանը։ Սակայն նման տեխնոլոգիաների ներդրումը պահանջում է ֆինանսական ներդրումներ, ուստի դրանց արդյունավետությունը պետք է գնահատվի ոչ միայն ջրի խնայողության, այլև ներդրված միջոցների վերադարձելիության տեսանկյունից։ Անհրաժեշտ է համեմատել տեխնոլոգիայի ձեռքբերման և շահագործման ծախսերը ջրի խնայողությունից, բերքատվության աճից և արտադրանքի լրացուցիչ արժեքից ստացվող տնտեսական արդյունքի հետ։ Ջրի արդյունավետ օգտագործման վրա ազդեցություն ունի նաև մշակաբույսերի կառուցվածքը։ Տարբեր գյուղատնտեսական մշակաբույսեր ունեն տարբեր ջրապահանջ, բերքատվություն և տնտեսական արժեք։ Սահմանափակ ջրային ռեսուրսների պայմաններում կարևոր է ընտրել այնպիսի արտադրական կառուցվածք, որը հնարավորություն կտա մեկ միավոր ջրի հաշվով ստանալ առավել բարձր տնտեսական արդյունք։ Այս մոտեցումը պահանջում է ջրային ռեսուրսների կառավարման և գյուղատնտեսական արտադրության պլանավորման փոխկապակցում՝ հաշվի առնելով տվյալ տարածքի բնական պայմանները, հողի որակը, մշակաբույսերի ջրապահանջը և շուկայական պահանջարկը։ Ոռոգման ջրի տնտեսական արդյունավետության վրա ազդում է նաև ջրի սակագնային քաղաքականությունը։ Ջրամատակարարման արժեքը պետք է այնպիսի հարաբերակցություն ունենա ջրօգտագործողների վճարունակության և համակարգի իրական ծախսերի միջև, որը միաժամանակ կխթանի ջրի խնայողությունը և կապահովի ջրամատակարարման համակարգի ֆինանսական կայունությունը։ Չափազանց ցածր վճարը կարող է չխթանել խնայող օգտագործումը և բավարար չլինել համակարգի պահպանման ծախսերը ծածկելու համար, իսկ չափազանց բարձր վճարը կարող է մեծացնել գյուղատնտեսական արտադրողների ֆինանսական բեռը և նվազեցնել որոշ մշակաբույսերի արտադրության շահութաբերությունը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ձևավորել հավասարակշռված և տնտեսապես հիմնավորված սակագնային մեխանիզմ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ջրօգտագործողների կառավարման արդյունավետությունը։ Ջրի բաշխման, ներտնտեսային ցանցերի պահպանման, վճարների հավաքագրման և ջրօգտագործողների միջև պատասխանատվության հստակեցման գործընթացների բարելավումը կարող է նպաստել համակարգի արդյունավետ շահագործմանը։ Ջրօգտագործողների ակտիվ մասնակցությունը կարող է բարձրացնել ջրի նկատմամբ պատասխանատվությունը և նպաստել ինչպես ենթակառուցվածքների պահպանմանը, այնպես էլ ջրի ռացիոնալ օգտագործմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև ոռոգման ջրի կառավարման միջազգային փորձը և դրա կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի պայմաններում։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում ջրի պահանջարկի կառավարման, թվային հաշվառման, ջրախնայող տեխնոլոգիաների խթանման, արդյունավետ սակագնային քաղաքականության և ենթակառուցվածքների երկարաժամկետ ֆինանսավորման մեխանիզմները։ Միաժամանակ դրանց կիրառումը պետք է համապատասխանեցվի Հայաստանի բնական, տնտեսական և սոցիալական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ոռոգման ջրի օգտագործման արդյունավետության բարձրացման այնպիսի միջոցառումների հիմնավորման մեջ, որոնք կարող են միաժամանակ ունենալ տնտեսական և բնապահպանական դրական արդյունք։ Ջրի կորուստների նվազեցումը, էներգիայի խնայողությունը, ժամանակակից ոռոգման տեխնոլոգիաների ներդրումը, հաշվառման համակարգերի կատարելագործումը և գյուղատնտեսական արտադրության ավելի արդյունավետ կազմակերպումը կարող են նպաստել արտադրանքի ինքնարժեքի նվազեցմանը, բերքատվության բարձրացմանը և գյուղատնտեսական տնտեսությունների եկամտաբերության աճին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ոռոգման ջուրը դիտարկում է ոչ միայն որպես բնական ռեսուրս, այլև որպես գյուղատնտեսական արտադրության կարևոր տնտեսական գործոն։ Հայաստանի Հանրապետությունում դրա արդյունավետ օգտագործումը պահանջում է ենթակառուցվածքային, տեխնոլոգիական, ֆինանսական, կառավարչական և կազմակերպական միջոցառումների համակցված իրականացում։ Նման մոտեցումը կարող է ապահովել ջրային ռեսուրսների ավելի ռացիոնալ օգտագործում, նվազեցնել ջրամատակարարման և գյուղատնտեսական արտադրության ծախսերը, բարձրացնել ոռոգվող հողերի տնտեսական արդյունավետությունը և նպաստել գյուղատնտեսության երկարաժամկետ կայուն զարգացմանը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթության գործընթացում սովորողների բարոյական և իմացական պահանջմունքների ձևավորման մանկավարժական պայմանների, միջոցների ու մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ուսուցման և դաստիարակության փոխկապակցվածության վրա՝ կրթությունը դիտարկելով ոչ միայն որպես գիտելիքների ու կարողությունների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես սովորողի արժեքային համակարգի, ճանաչողական հետաքրքրությունների, ինքնուրույն մտածողության և պատասխանատու վարքագծի զարգացման կարևոր միջավայր։ Քննության են առնվում բարոյական պահանջմունքների ձևավորման հոգեբանական և մանկավարժական հիմքերը, դրանց կապը անձի համոզմունքների, արժեքային կողմնորոշումների, հասարակական վարքի և սեփական գործողությունների նկատմամբ պատասխանատվության հետ։ Իմացական պահանջմունքները դիտարկվում են որպես նոր գիտելիքներ ձեռք բերելու, երևույթների պատճառահետևանքային կապերը հասկանալու, ինքնուրույն ուսումնասիրելու և մտավոր գործունեություն իրականացնելու ներքին ձգտում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հանրակրթական տարբեր առարկաների բովանդակության դաստիարակչական և զարգացնող հնարավորություններին՝ բացահայտելով, թե ինչպես կարող են լեզվի, գրականության, պատմության, բնագիտական, հասարակագիտական և այլ առարկաների ուսուցման ընթացքում միաժամանակ զարգանալ սովորողների ճանաչողական հետաքրքրություններն ու բարոյական պատկերացումները։ Կարևորվում է ուսուցչի դերը՝ որպես կրթական միջավայրի կազմակերպողի, սովորողների ճանաչողական ակտիվությունը խթանող և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորմանը նպաստող մասնագետի։ Քննարկվում են խնդրահարույց ուսուցման, բանավեճերի, ինքնուրույն աշխատանքների, ստեղծագործական առաջադրանքների, խմբային գործունեության և առօրյա կյանքի հետ կապված ուսումնական իրավիճակների կիրառման հնարավորությունները։ Այս մեթոդները նպաստում են ոչ միայն ուսումնական նյութի յուրացմանը, այլև սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու, ուրիշների կարծիքը գնահատելու, համագործակցելու և պատասխանատու որոշումներ կայացնելու կարողությունների զարգացմանը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում սովորողների տարիքային և անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը, քանի որ բարոյական և ճանաչողական պահանջմունքների ձևավորման արդյունավետությունը պայմանավորված է ուսումնական նյութի մատչելիությամբ, հետաքրքրությամբ և անձնական նշանակությամբ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուսումնական մոտիվացիայի խնդրին՝ ուսումնասիրելով ներքին հետաքրքրության, հաջողության զգացման, ինքնուրույնության և ուսուցչի խրախուսող վերաբերմունքի ազդեցությունը սովորելու պահանջմունքի զարգացման վրա։ Բարոյական դաստիարակության տեսանկյունից կարևորվում են արդարության, պատասխանատվության, փոխադարձ հարգանքի, համագործակցության և հասարակական պարտքի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Ուսուցման գործընթացը ներկայացվում է որպես միջավայր, որտեղ գիտելիքի յուրացումը կարող է զուգակցվել անձի սոցիալական և բարոյական զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության կիրառական նշանակությունը կապված է դասավանդման այնպիսի մեթոդական համակարգի ձևավորման հետ, որը հնարավորություն է տալիս կրթական բովանդակությունն առավել արդյունավետ օգտագործել սովորողի համակողմանի զարգացման նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների, կրթության կազմակերպիչների, դպրոցական հոգեբանների, մանկավարժական հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Сельское хозяйство

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, մասնագետների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը ժամանակակից գյուղատնտեսական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է բուսաբուծությանը, անասնաբուծությանը, ագրոտեխնիկային, հողագիտությանը, ոռոգման համակարգերին, ագրոէկոլոգիային, գյուղատնտեսական մեքենայացմանը և գյուղատնտեսության տնտեսագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ՝ արտացոլելով ոլորտի գիտատեխնիկական զարգացման արդի միտումները և կիրառական նոր մոտեցումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված և հուսալի ներկայացում, և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և արտադրական պրակտիկայի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական և գործնական արժեքը և կիրառել այն ոլորտի զարգացման նպատակներով։

История

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Պարսկաստանի պատմության հարցերի արտացոլմանը XVII–XVIII դարերի հայ պատմիչների երկերում՝ այն դիտարկելով որպես հայ պատմագրության կարևոր ուղղություններից մեկը, որը միաժամանակ ունի ինչպես աղբյուրագիտական, այնպես էլ տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության արժեք։ Նյութում վերլուծվում են այն հիմնական պատմական իրադարձությունները, որոնք ներկայացված են հայ հեղինակների մոտ՝ Սեֆյան Պարսկաստանի ներքին քաղաքական զարգացումները, հայ-պարսկական հարաբերությունները, պատերազմները և վարչական համակարգի առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմիչների՝ իրենց ժամանակի քաղաքական և սոցիալական իրականության ընկալման ձևերին, ինչպես նաև Պարսկաստանի վերաբերյալ տեղեկությունների փոխանցման մեթոդներին՝ վկայությունների, անձնական դիտարկումների և բանավոր ավանդության հիման վրա։ Քննարկվում են նաև տարբեր հեղինակների մոտեցումների տարբերությունները, որոնցում արտացոլվում են ինչպես ազգային-կրոնական տեսանկյունները, այնպես էլ քաղաքական շահերի ազդեցությունը պատմական նյութի մեկնաբանության վրա։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ XVII–XVIII դարերի հայ պատմիչների երկերը կարևոր աղբյուր են Պարսկաստանի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով վերականգնել տարածաշրջանային գործընթացների բազմաշերտ և համակողմանի պատկեր։