Վարկային ռիսկի կառավարման արդյունավետության բարձրացման ուղիները Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերում

Другие предметы

Ժողովուրդների բարեկամության շքանշանակիր ՀՍՍՀ Ալեքսանդր Մյասնիկյանի անվան պետական գրադարանի զարգացման հիմնական ուղղությունները 1986–1990 թվականներին և մինչև 2000 թվականը (այսինքն՝ 12-րդ հնգամյա պլանի և հետագա անցումային շրջանի համատեքստում) ձևավորվել են Խորհրդային Միության վերջին փուլում սկսված գիտատեխնիկական առաջընթացի, տեղեկատվականացման միտումների և գրադարանային համակարգի արդիականացման պահանջների ազդեցությամբ։ Այդ շրջանում գրադարանի գլխավոր ռազմավարական ուղղություններից մեկը համարվել է գրքային ֆոնդերի համալրումն ու համակարգված պահպանումը, մասնավորապես՝ հայերեն, ռուսերեն և օտարալեզու գիտական, հասարակական-քաղաքական և գեղարվեստական գրականության ամբողջական հավաքագրումը, ինչպես նաև հազվագյուտ և արժեքավոր հրատարակությունների պահպանությունը հատուկ պահոցներում։ Կարևոր ուղղություն էր նաև մատենագիտական աշխատանքի կատարելագործումը՝ ազգային մատենագիտության զարգացումը, կատալոգների համակարգման բարելավումը և միասնական տեղեկատու-տեղեկատվական համակարգի ստեղծման փորձերը, որոնք պետք է հեշտացնեին գիտական և կրթական ոլորտների համար տեղեկատվության հասանելիությունը։ 1986–1990 թվականներին առանձնահատուկ ուշադրություն էր դարձվում գրադարանի նյութատեխնիկական բազայի արդիականացմանը, ընթերցասրահների ընդլայնմանը, ծառայությունների որակի բարձրացմանը և օգտվողների թվի աճին համապատասխան աշխատանքների կազմակերպմանը։ Միաժամանակ սկսվում էին առաջին քայլերը գրադարանային գործընթացների ավտոմատացման ուղղությամբ՝ փորձելով ներդնել հաշվառման և կատալոգավորման նոր տեխնիկական միջոցներ, որոնք հետագայում պետք է հիմք դառնային թվային համակարգերի զարգացման համար։ Մինչև 2000 թվականը, արդեն հետխորհրդային շրջանում, գրադարանի զարգացման հիմնական ուղղությունները վերափոխվեցին՝ պայմանավորված քաղաքական և տնտեսական փոփոխություններով․ առաջնային դարձավ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ներդրումը, էլեկտրոնային կատալոգների ստեղծումը, միջազգային գրադարանային ցանցերին ինտեգրումը և տեղեկատվական փոխանակման ընդլայնումը։

Технология

Այս աշխատությունը նվիրված է գեոթերմալ ջերմային պոմպերի էներգետնտեսական արդյունավետության բարձրացման մեթոդների մշակմանը՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել էներգիայի ծախսերը, բարձրացնել համակարգերի աշխատանքի արդյունավետությունը և ապահովել ջերմային էներգիայի արտադրության առավել շահավետ պայմաններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում գեոթերմալ ջերմային պոմպերը դիտարկվում են որպես վերականգնվող էներգիայի օգտագործման արդյունավետ տեխնոլոգիա, որի միջոցով հնարավոր է հողի կամ ստորգետնյա միջավայրի ցածր ջերմաստիճանային ջերմությունը փոխակերպել շենքերի ջեռուցման կամ տաք ջրամատակարարման համար կիրառելի ջերմային էներգիայի։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում ջերմային պոմպային համակարգերի կառուցվածքին, աշխատանքի սկզբունքին և այն տեխնիկական ու գործառնական գործոններին, որոնք որոշում են դրանց էներգետիկ արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջերմափոխանակման գործընթացների օպտիմալացումը, հողի և ջերմակիրի ջերմաստիճանային ռեժիմների ճիշտ ընտրությունը, կոմպրեսորի և օժանդակ սարքավորումների աշխատանքի բարելավումը, ինչպես նաև համակարգի կառավարման ավտոմատացման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը։ Էներգետնտեսական գնահատման տեսանկյունից կարող են վերլուծվել էլեկտրաէներգիայի սպառումը, ստացվող ջերմային էներգիայի քանակը, շահագործման ծախսերը, ներդրումային արժեքը, էներգախնայողության մակարդակը և ներդրումների վերադարձելիությունը։ Աշխատանքը կարող է ներառել տարբեր տեխնիկական լուծումների համեմատական ուսումնասիրություն և դրանց ազդեցության գնահատում ջերմային պոմպերի սեզոնային ու տարեկան արդյունավետության վրա։ Կարևոր ուղղություն է նաև համակարգերի նախագծման և շահագործման այնպիսի պայմանների բացահայտումը, որոնց դեպքում հնարավոր է առավելագույնս օգտագործել գեոթերմալ աղբյուրի ներուժը՝ միաժամանակ նվազեցնելով էլեկտրաէներգիայի և սպասարկման ծախսերը։ Մշակված մեթոդները կարող են կիրառվել ինչպես նոր գեոթերմալ ջերմային պոմպային համակարգերի նախագծման, այնպես էլ գործող համակարգերի տեխնիկական կատարելագործման և էներգաարդյունավետության բարձրացման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների արդյունավետ օգտագործման, շենքերի էներգասպառման նվազեցման և երկարաժամկետ տնտեսական ու բնապահպանական օգուտների ապահովման տեսանկյունից։

Политология

Աշխատությունը ուսումնասիրում է հետխորհրդային երկրներում հասարակական համակարգերի վերափոխման գործընթացները՝ անդրադառնալով քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային փոփոխություններին, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային կարգերի փլուզումից հետո։ Վերլուծվում են պետական կառավարման նոր մոդելների ձևավորումը, ժողովրդավարացման և շուկայական տնտեսության անցման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հասարակական ինստիտուտների, արժեքային համակարգերի և քաղաքացիական հասարակության զարգացման ընթացքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում անցումային շրջանի մարտահրավերներին, սոցիալական անհավասարություններին, քաղաքական վերափոխումներին և գլոբալացման ազդեցությանը՝ ներկայացնելով հետխորհրդային տրանսֆորմացիայի օրինաչափություններն ու տարբեր երկրների փորձի համեմատական գնահատականը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է սեդալիական նյարդի վնասվածքի կամ ճնշման պայմաններում Nucleo CMP և ուրցի (Thyme) հիմքով բուժական մոտեցումների արդյունավետության գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել նշված միջոցների հնարավոր ազդեցությունը ծայրամասային նյարդային հյուսվածքի վերականգնման, նյարդային հաղորդականության և վնասվածքից հետո ֆունկցիոնալ վերականգնման գործընթացների վրա։ Սեդալիական նյարդի վնասվածքը հաճախ կիրառվում է որպես փորձարարական մոդել, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու նյարդային հյուսվածքի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունները, ինչպես նաև տարբեր բուժական միջամտությունների ազդեցությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համեմատվել բուժման տարբեր խմբերի արդյունքները՝ գնահատելով շարժողական ակտիվությունը, ցավային և զգայական արձագանքները, նյարդի ֆունկցիոնալ վերականգնումը և հյուսվածաբանական փոփոխությունները։ Nucleo CMP-ի դեպքում հետազոտական հետաքրքրությունը կարող է կապված լինել դրա նուկլեոտիդային բաղադրիչների և նյարդային հյուսվածքի վերականգնման գործընթացների հնարավոր փոխազդեցության հետ, մինչդեռ ուրցի կիրառումը կարող է դիտարկվել որպես բուսական ծագման նյութի ազդեցության ուսումնասիրության ուղղություն։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև վնասված նյարդի կառուցվածքային փոփոխությունների համեմատական գնահատում՝ բուժումից առաջ և հետո, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարբեր միջամտությունների արդյունավետության մասին։ Հետազոտությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ծայրամասային նյարդերի վնասվածքների, նյարդային հյուսվածքի վերականգնման և վերականգնողական բուժման նոր մոտեցումների ուսումնասիրման տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել նյարդաբանների, նեյրոֆիզիոլոգների, դեղագետների, կենսաբժշկական հետազոտողների և վերականգնողական բժշկության մասնագետների համար։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է կշռով ինտեգրելի ենթահարմոնիկ ֆունկցիաների դասերի ուսումնասիրությանը շրջանագծում և կիսահարթությունում՝ ընդգծելով դրանց կառուցվածքային հատկությունները, գնահատման պայմանները և անալիտիկ վարքագծի առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է ենթահարմոնիկ ֆունկցիաների հիմնական հատկությունները՝ ներառյալ միջին արժեքի անհավասարությունները, թույլ կարգավորությունը և բաշխումային ներկայացումները՝ կշռված ֆունկցիոնալ տարածությունների համատեքստում։ Գրքում դիտարկվում են տարբեր կշռային դասեր, որոնք սահմանում են ինտեգրելիության պայմանները ինչպես Դիսկում, այնպես էլ վերին կիսահարթությունում, և դրանց ազդեցությունը ֆունկցիաների աճի ու սահմանային վարքագծի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Պուասոնի ինտեգրալների, Գրինյան ֆունկցիաների և պոտենցիալային տեսության մեթոդների կիրառմանը՝ ենթահարմոնիկ ֆունկցիաների ներկայացման և գնահատման համար։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև սահմանային արժեքների գոյության պայմանները և դրանց կապը Hardy-ի և Bergman-ի տիպի տարածությունների հետ։ Աշխատությունը կարևոր է մաթեմատիկական անալիզի և պոտենցիալային տեսության մասնագետների համար՝ նպաստելով կշռված ֆունկցիոնալ տարածությունների տեսության զարգացմանը։

Лингвистика

Հայոց լեզվի ոճագիտություն-ը լեզվաբանական և լեզվաոճաբանական ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է հայոց լեզվի ոճական համակարգը, նրա զարգացման սկզբունքները և կիրառական առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական միջավայրերում, աշխատությունում բացատրվում են ոճագիտության հիմնական հասկացությունները՝ լեզվական ոճ, գործառական ոճեր, արտահայտչական միջոցներ և խոսքի կառուցման տարբեր մակարդակներ, միաժամանակ դիտարկվում են հայերենի հիմնական գործառական ոճերը՝ գիտական, պաշտոնական, հրապարակախոսական, գեղարվեստական և խոսակցական, և դրանց լեզվական առանձնահատկությունները, հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, շարադասության կառուցվածքին, արտահայտչականության միջոցներին և խոսքի ազդեցության ուժին, աշխատությունը նաև վերլուծում է ոճական շեղումների և լեզվական սխալների պատճառները, նպատակ ունենալով զարգացնել գրագետ, ճշգրիտ և արտահայտիչ խոսք ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր հաղորդակցության մեջ։