Ամերիկայի հայտնի աղետների մասին տեղեկություններ

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ծառայությունների ոլորտում զբաղվածության արդյունավետության բարձրացման սոցիալ-տնտեսական, կազմակերպական և կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ծառայությունների ոլորտի աշխատաշուկայի առանձնահատկություններն են, աշխատուժի օգտագործման արդյունավետությունը և այն գործոնները, որոնք ազդում են աշխատանքի արտադրողականության, զբաղվածության կայունության ու մատուցվող ծառայությունների որակի վրա։ Ծառայությունների ոլորտը դիտարկվում է որպես տնտեսության բազմաբնույթ հատված, որը ներառում է առևտրի, տրանսպորտի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, ֆինանսական, զբոսաշրջային, կրթական, առողջապահական և այլ ծառայություններ, որոնցում աշխատուժի պահանջարկն ու մասնագիտական որակավորման պահանջները կարող են զգալիորեն տարբերվել։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել զբաղվածության կառուցվածքը, աշխատուժի պահանջարկի և առաջարկի հարաբերակցությունը, աշխատավարձերի ձևավորման առանձնահատկությունները, մասնագիտական հմտությունների համապատասխանությունը գործատուների պահանջներին և աշխատանքի արտադրողականության վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդկային կապիտալի զարգացմանը, քանի որ աշխատողների կրթությունը, մասնագիտական պատրաստվածությունը, վերապատրաստումը և նոր տեխնոլոգիաներին հարմարվելու կարողությունը ծառայությունների ոլորտում արդյունավետ զբաղվածության կարևոր նախադրյալներ են։ Կարևորվում է նաև աշխատաշուկայի ճկունության և աշխատանքի պայմանների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով լրիվ և ոչ լրիվ զբաղվածության, ժամանակավոր աշխատանքի, ինքնազբաղվածության և աշխատանքի կազմակերպման նոր ձևերի տարածումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ թվայնացման և տեխնոլոգիական փոփոխությունների ազդեցությանը, որոնք մի կողմից փոխում են ավանդական մասնագիտությունների բովանդակությունը, իսկ մյուս կողմից ստեղծում են նոր մասնագիտական կարողությունների և աշխատատեղերի պահանջարկ։ Զբաղվածության արդյունավետության բարձրացման ուղղությունները կարող են դիտարկվել մասնագիտական կրթության և աշխատաշուկայի պահանջների ավելի սերտ համապատասխանեցման, աշխատուժի շարժունակության խթանման, կառավարման համակարգերի կատարելագործման և աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման համատեքստում։ Առանձին նշանակություն ունի պետական զբաղվածության քաղաքականության և մասնավոր հատվածի համագործակցությունը՝ աշխատաշուկայի կառուցվածքային անհամապատասխանությունների նվազեցման և աշխատուժի մրցունակության բարձրացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի տնտեսագիտության, ծառայությունների տնտեսագիտության, մարդկային ռեսուրսների կառավարման և սոցիալական քաղաքականության մոտեցումները՝ բացահայտելով ծառայությունների ոլորտում արդյունավետ զբաղվածության ապահովման հիմնական խնդիրներն ու զարգացման հնարավոր ուղղությունները։

История

Այս աշխատությունը պատմաքաղաքական ուսումնասիրություն է, որը վերաբերում է «Հայկական հարցի» ձևավորմանը, զարգացման փուլերին և միջազգային հարաբերությունների համատեքստում դրա տեղին։ Այն ընդգրկում է հիմնականում 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 20-րդ դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածը, երբ հայկական բնակչության իրավունքների, անվտանգության և պետականության վերականգնման հարցը դարձավ միջազգային դիվանագիտության կարևոր թեմաներից մեկը։ Գրքում հեղինակը վերլուծում է այն քաղաքական, սոցիալական և միջազգային գործոնները, որոնք նպաստեցին Հայկական հարցի առաջացմանը Օսմանյան կայսրությունում և դրա հետագա զարգացումներին եվրոպական մեծ տերությունների քաղաքականության շրջանակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական բնակչության վիճակին, բարեփոխումների ծրագրերին և դրանց ձախողման պատճառներին։ Աշխատության հիմնական թեմաներից են․ Հայկական հարցի ձևավորման պատմական նախադրյալները Օսմանյան կայսրության ներքին քաղաքականությունը և հայկական բնակչությունը մեծ տերությունների (Անգլիա, Ռուսաստան, Ֆրանսիա և այլն) դերը բարեփոխումների փորձերը և դրանց հետևանքները ազգային-ազատագրական շարժումների ազդեցությունը Հեղինակը փորձում է ներկայացնել Հայկական հարցը որպես միջազգային հարաբերությունների բարդ խնդիր, որտեղ հատվում էին տարբեր պետությունների շահերը, իսկ հայկական պահանջները հաճախ ենթարկվում էին արտաքին քաղաքական հաշվարկների ազդեցությանը։

Экономика

Գիրքը ներկայացնում է կապիտալի շուկայի ձևավորման, զարգացման և գործառնական սկզբունքների համապարփակ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով ֆինանսական համակարգում դրա դերը և նշանակությունը տնտեսական աճի ապահովման գործում։ Աշխատության մեջ քննարկվում են կապիտալի շուկայի հիմնական բաղադրիչները, մասնակիցները և ինստիտուտները, արժեթղթերի թողարկման և շրջանառության գործընթացները, ներդրումային միջավայրի ձևավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ֆինանսական ռեսուրսների վերաբաշխման մեխանիզմները։ Հեղինակը վերլուծում է շուկայի կարգավորման սկզբունքները, պետական և մասնավոր հատվածների փոխգործակցությունը, ներդրողների իրավունքների պաշտպանության միջոցները և ֆինանսական կայունության պահպանման գործիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կապիտալի շուկայի արդյունավետ գործունեության համար անհրաժեշտ իրավական, տնտեսական և կազմակերպական նախադրյալներին, միջազգային փորձին և զարգացող տնտեսությունների առջև ծառացած մարտահրավերներին։ Գիրքը նպաստում է կապիտալի շուկայի կառուցվածքի, դրա զարգացման օրինաչափությունների և ներդրումային գործընթացների ավելի խորը ըմբռնմանը՝ հանդիսանալով արժեքավոր աղբյուր տնտեսագիտության, ֆինանսների և բիզնեսի ոլորտներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Другие предметы

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Երևանի տարածքում առկա չօգտագործվող կամ նախկին գործառույթը կորցրած կառույցների հարմարեցման հիմնախնդիրներին՝ դրանք ժամանակակից քաղաքային կյանքի պահանջներին համապատասխան վերափոխելու և վերաօգտագործելու տեսանկյունից։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ քաղաքում արդեն գոյություն ունեցող շենքերի ու կառույցների պահպանությունը, վերակազմակերպումը և նոր գործառույթով օգտագործումը կարող են դառնալ քաղաքային զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հատկապես Երևանի նման պատմականորեն ձևավորված քաղաքային միջավայրում չօգտագործվող կառույցների հարցը կապված է ոչ միայն շենքի ֆիզիկական վիճակի կամ նոր գործառույթի ընտրության հետ, այլև քաղաքի պատմական կերպարի, ճարտարապետական ժառանգության, հասարակական տարածքների, ենթակառուցվածքների և բնակիչների կարիքների փոխհարաբերության հետ։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են առաջանալ տարբեր պատճառներով՝ շենքի սկզբնական գործառույթի վերացումից, սեփականության կամ կառավարման խնդիրներից, տեխնիկական վիճակի վատթարացումից, տնտեսական աննպատակահարմարությունից կամ քաղաքային զարգացման ուղղությունների փոփոխությունից։ Այդպիսի շենքերը երկար ժամանակ անգործության մատնված մնալու դեպքում կարող են աստիճանաբար կորցնել իրենց ֆիզիկական և ճարտարապետական արժեքը, իսկ որոշ դեպքերում՝ բացասաբար ազդել շրջակա քաղաքային միջավայրի վրա։ Միաժամանակ դրանց վերաօգտագործումը կարող է հնարավորություն ստեղծել պահպանելու արդեն կառուցապատված տարածքը և նոր շինարարության անհրաժեշտությունը նվազեցնելու համար։ Հարմարեցման գործընթացի առանցքային խնդիրներից մեկը կառույցի նախկին և նոր գործառույթների հարաբերակցության որոշումն է։ Յուրաքանչյուր շենք հնարավոր չէ նույն կերպ հարմարեցնել ցանկացած նշանակության։ Անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա տարածական կառուցվածքը, կրող համակարգը, հարկայնությունը, բնական լուսավորության հնարավորությունները, մուտքերի և ելքերի կազմակերպումը, ինժեներական ենթակառուցվածքները և շրջակա տարածքի առանձնահատկությունները։ Նոր գործառույթը պետք է հնարավորինս համապատասխանեցվի կառույցի իրական հնարավորություններին, որպեսզի վերափոխումը չհանգեցնի շենքի ճարտարապետական արժեքի կամ կառուցվածքային ամբողջականության կորստին։ Երևանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատմական և մշակութային արժեք ունեցող կառույցների հարմարեցումը։ Նման շենքերի դեպքում ժամանակակից պահանջների ապահովումը պետք է համադրվի պատմական կերպարի և արժեքավոր ճարտարապետական տարրերի պահպանության հետ։ Սա պահանջում է զգույշ միջամտություն, որի ընթացքում անհրաժեշտ է տարբերակել այն հատվածները, որոնք ենթակա են անփոփոխ պահպանման, և այն տարրերը, որոնք կարող են վերակազմակերպվել։ Պատմական շենքի ժամանակակից օգտագործման ապահովումը կարող է նպաստել դրա պահպանությանը, քանի որ գործող և օգտագործվող կառույցը սովորաբար ավելի մեծ հնարավորություն ունի ստանալու անհրաժեշտ խնամք և վերանորոգում։ Միաժամանակ հարմարեցումը չի նշանակում պարզապես հին շենքի ներսում նոր գործառույթ տեղադրել։ Այն ենթադրում է տարածական և տեխնիկական համակարգերի համապարփակ վերանայում։ Անհրաժեշտ է ապահովել ժամանակակից սանիտարական, հրդեհային անվտանգության, էներգաարդյունավետության, մատչելիության և ինժեներական համակարգերի պահանջները։ Հատկապես կարևոր է հաշմանդամություն ունեցող անձանց համար հասանելիության ապահովումը, քանի որ պատմական կամ հին կառույցները հաճախ նախագծվել են այնպիսի ժամանակաշրջանում, երբ ունիվերսալ դիզայնի սկզբունքները դեռևս լայնորեն չէին կիրառվում։ Հարմարեցման խնդիրներից է նաև կառույցի ֆիզիկական վիճակի գնահատումը։ Նախքան վերակառուցման կամ վերաօգտագործման որոշում կայացնելը անհրաժեշտ է ուսումնասիրել կրող կառուցվածքները, հիմքերը, պատերը, ծածկերը, տանիքը և ինժեներական համակարգերը։ Տեխնիկական հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե շենքի որ հատվածներն են պահպանելի, որոնք են վերականգնման կարիք ունենում և որտեղ է անհրաժեշտ նոր կառուցվածքային միջամտություն։ Առանց նման գնահատման իրականացված վերակառուցումը կարող է առաջացնել ինչպես տեխնիկական, այնպես էլ տնտեսական խնդիրներ։ Կարևոր է նաև կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությունը։ Շենքի նոր գործառույթը պետք է դիտարկվի ոչ թե միայն նրա ներքին տարածքի, այլև փողոցի, բակի, հարակից շենքերի, տրանսպորտային և հետիոտնային կապերի համատեքստում։ Օրինակ՝ հասարակական նշանակության նոր գործառույթ ունեցող կառույցը կարող է պահանջել լրացուցիչ մուտքեր, բաց տարածքներ, տրանսպորտային հասանելիություն կամ հանրային ենթակառուցվածքներ։ Հետևաբար հարմարեցումը կարող է ազդել ոչ միայն մեկ շենքի, այլև ամբողջ թաղամասի քաղաքաշինական կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չօգտագործվող կառույցների վերաօգտագործման տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Նոր շենք կառուցելու և գոյություն ունեցող կառույցը վերականգնելու ծախսերը կարող են զգալիորեն տարբերվել՝ կախված շենքի վիճակից, կառուցվածքային համակարգից և պահանջվող միջամտության ծավալից։ Սակայն տնտեսական գնահատումը պետք է ներառի ոչ միայն շինարարական ծախսերը, այլև կառույցի պահպանման, էներգիայի սպառման, հետագա շահագործման և քաղաքային ենթակառուցվածքների վրա ազդեցության հարցերը։ Վերաօգտագործումը կարող է նաև պահպանել արդեն ձևավորված քաղաքային կապերը և կանխել տարածքների դատարկության կամ դեգրադացման խորացումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից գոյություն ունեցող կառույցների հարմարեցումը նույնպես կարևոր առավելություններ կարող է ունենալ։ Նոր շինարարությունը պահանջում է մեծ քանակությամբ շինանյութեր և էներգետիկ ռեսուրսներ, մինչդեռ գոյություն ունեցող շենքի կառուցվածքային համակարգի պահպանումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել նյութերի նոր արտադրության և շինարարական թափոնների ծավալը։ Հետևաբար վերաօգտագործումը կարող է դիտարկվել նաև որպես կայուն քաղաքաշինության սկզբունքներին համապատասխան մոտեցում։ Երևանի համար սա հատկապես կարևոր է խիտ կառուցապատված և սահմանափակ տարածքային ռեսուրսներ ունեցող հատվածներում։ Հարմարեցման գործընթացում կարևոր է նաև նոր գործառույթի հասարակական նշանակությունը։ Չօգտագործվող կառույցները կարող են վերափոխվել մշակութային, կրթական, վարչական, հասարակական, ստեղծագործական, առևտրային կամ այլ նշանակության տարածքների՝ կախված տվյալ թաղամասի պահանջներից։ Առավել արդյունավետ են այն նախագծերը, որոնք ոչ միայն լուծում են շենքի ֆունկցիոնալ խնդիրը, այլև ստեղծում են նոր հանրային արժեք և ակտիվացնում շրջակա տարածքը։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել քաղաքային կյանքի աշխուժացմանը և previously unused տարածքների վերադարձին հասարակական շրջանառության մեջ։ Միաժամանակ հարմարեցման գործընթացը կարող է բախվել իրավական և սեփականության հետ կապված խնդիրների։ Չօգտագործվող շենքերի մի մասը կարող է ունենալ բարդ սեփականության կառուցվածք, սահմանափակումներ կամ պատմամշակութային պահպանության հատուկ կարգավիճակ։ Այդ հանգամանքները կարող են դժվարացնել վերակառուցման թույլտվությունների ստացումը և ներդրումային ծրագրերի իրականացումը։ Հետևաբար ճարտարապետական լուծումները պետք է համադրվեն իրավական և կառավարչական մեխանիզմների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Երևանի չօգտագործվող կառույցների հարմարեցումը բազմաբաղադրիչ խնդիր է, որը պահանջում է ճարտարապետական, քաղաքաշինական, տեխնիկական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային գործոնների համատեղ դիտարկում։ Նպատակահարմար հարմարեցման դեպքում նախկինում անգործուն կառույցը կարող է վերածվել ժամանակակից քաղաքային միջավայրի ակտիվ բաղադրիչի՝ միաժամանակ պահպանելով իր պատմական կամ ճարտարապետական արժեքը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացը կառուցել ոչ միայն նոր շինությունների ստեղծման, այլև արդեն գոյություն ունեցող տարածքների խելամիտ վերաօգտագործման սկզբունքի վրա։

Педагогика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է թանգարանի՝ որպես տեղեկատվական-հաղորդակցական համակարգի դիտարկմանը, որտեղ այն հանդես է գալիս ոչ միայն որպես մշակութային ժառանգության պահպանման ինստիտուտ, այլ նաև որպես գիտելիքի փոխանցման, հանրային կրթության և հաղորդակցման բազմաֆունկցիոնալ միջավայր։ Վերլուծվում են թանգարանի հիմնական գործառույթները՝ հավաքագրման, պահպանման, ուսումնասիրության, մեկնաբանման և հանրայնացման գործընթացները, որոնք միասին ձևավորում են տեղեկատվության կազմակերպված շրջանառության համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ժամանակակից թանգարանը վերածվում է ինտերակտիվ հաղորդակցական հարթակի, որտեղ այցելուն այլևս պասիվ դիտորդ չէ, այլ ակտիվ մասնակից՝ ներգրավված ցուցադրությունների ընկալման և մեկնաբանման գործընթացում։ ՀՀ թանգարանների օրինակով քննարկվում են թվայնացման գործընթացները, էքսպոզիցիոն նոր տեխնոլոգիաների կիրառումը, վիրտուալ ցուցադրությունների զարգացումը և կրթական ծրագրերի ընդլայնումը, որոնք նպաստում են թանգարանային հաղորդակցության արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատանքում նաև վերլուծվում են թանգարանների զարգացման հեռանկարները՝ կապված թվային հարթակների ինտեգրման, միջազգային համագործակցության ընդլայնման և այցելուների փորձի անհատականացման հետ։ Ընդգծվում է, որ թանգարանը ժամանակակից հասարակության մեջ կատարում է ոչ միայն մշակութային հիշողության պահպանման, այլ նաև սոցիալական երկխոսության, ինքնության ձևավորման և կրթական շարունակականության կարևոր դեր, ինչի արդյունքում այն վերածվում է դինամիկ տեղեկատվական համակարգի։

Лингвистика

Աշխատությունը բազմալեզու բառարանագրական նշանակալի երկ է, որի նպատակն է իտալերեն լեզվի բառապաշարը ներկայացնել հայերեն և թուրքերեն համարժեքներով՝ ստեղծելով երեք լեզուների միջև բառային ու իմաստային հաղորդակցության գործնական հնարավորություն։ Այն նախատեսված է իտալերեն սովորողների, թարգմանիչների, առևտրականների, ճանապարհորդների և տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում հաղորդակցվելու անհրաժեշտություն ունեցող անձանց համար։ Բառարանի հիմնական առանձնահատկությունը երեք լեզուների զուգադրական ներկայացումն է, որի միջոցով ընթերցողը կարող է իտալերեն բառերի նշանակությունները հասկանալ ինչպես հայերեն, այնպես էլ թուրքերեն լեզվական համարժեքների օգնությամբ։ Այս կառուցվածքը գիրքը դարձնում է ոչ միայն բառային տեղեկատու, այլև լեզվական միջնորդ՝ տարբեր ժողովուրդների միջև հաղորդակցության և մշակութային փոխանակման համար։ Բառարանն ընդգրկում է իտալերեն բառապաշարի տարբեր շերտեր՝ հնարավորություն տալով ծանոթանալու առօրյա հաղորդակցության, հասարակական կյանքի, առևտրի, արհեստների, կրթության, մշակույթի և մարդկային գործունեության տարբեր բնագավառներին առնչվող բառային միավորներին։ Հայերեն և թուրքերեն համարժեքների ներկայացումը կարևոր նշանակություն ունի բառերի իմաստային տարբերությունները հասկանալու, դրանց գործածության համապատասխան ձևերը ճանաչելու և տարբեր լեզուներով արտահայտված հասկացությունները համադրելու տեսանկյունից։ Այսպիսի բառարանային կառուցվածքը նպաստում է ոչ միայն առանձին բառերի թարգմանությանը, այլև լեզուների միջև գոյություն ունեցող իմաստային և մշակութային կապերի բացահայտմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը հատկապես դրսևորվում է բազմալեզու հասարակական և տնտեսական հարաբերությունների պայմաններում։ Իտալերենը եվրոպական մշակույթի, առևտրի, արվեստի և գիտության կարևոր լեզուներից էր, իսկ հայերենն ու թուրքերենը լայնորեն կիրառվում էին Օսմանյան կայսրության և հարակից տարածաշրջանների բազմալեզու հասարակական միջավայրում։ Այս լեզուների համադրումը հնարավորություն էր տալիս տարբեր լեզվական համայնքների ներկայացուցիչներին օգտվելու ընդհանուր բառային տեղեկատուից՝ հեշտացնելով հաղորդակցությունը, նամակագրությունը, առևտրային գործարքները և մշակութային շփումները։ Բառարանի կարևոր արժեքներից է նաև հայերեն բառային համարժեքների ներկայացումը, որը նպաստում էր հայ ընթերցողների լեզվական գիտելիքների ընդլայնմանը և եվրոպական լեզուների ուսումնասիրման հնարավորությունների զարգացմանը։ Միաժամանակ թուրքերեն համարժեքների առկայությունը գիրքը դարձնում էր կիրառելի այնպիսի միջավայրում, որտեղ հայերեն և թուրքերեն լեզուների իմացությունը կարևոր նշանակություն ուներ հասարակական, տնտեսական և վարչական հարաբերություններում։ Լեզվաբանական տեսանկյունից աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում համեմատական բառագիտության, թարգմանության տեսության, բառարանագրության և բազմալեզու հաղորդակցության ուսումնասիրության համար։ Երեք լեզուների բառային համապատասխանությունների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու տարբեր լեզվական համակարգերի միջև իմաստային կապերը, հասկացությունների արտահայտման առանձնահատկությունները և թարգմանական համարժեքների ընտրության խնդիրները։ Բառարանային աշխատանքը ենթադրում է բառային նյութի ընտրություն, դասակարգում և համապատասխանությունների սահմանում, ինչը պահանջում է լեզվական գիտելիքների համակարգված կիրառում։ Գրական ու կառուցվածքային առումով այն պատկանում է գործնական թարգմանական բառարանների ավանդույթին, որտեղ առաջնային նշանակություն ունեն բառերի հստակ ներկայացումը, լեզվական համարժեքների մատչելիությունը և տեղեկությունների արագ որոնման հնարավորությունը։ Պատմական և մշակութային առումով աշխատությունը կարևոր վկայություն է տասնիններորդ դարի առաջին կեսի հայ բազմալեզու կրթական ու հրատարակչական գործունեության մասին։ Այդ ժամանակաշրջանում եվրոպական լեզուների ուսումնասիրությունը մեծ նշանակություն էր ձեռք բերում հայ մտավորականության, առևտրական շրջանակների և կրթական հաստատությունների համար։ Իտալերենի ուսուցումը հնարավորություն էր տալիս հաղորդակցվելու եվրոպական գիտական, գրական և մշակութային միջավայրի հետ, իսկ հայերենի և թուրքերենի զուգակցումը արտացոլում էր տարածաշրջանի բազմալեզու իրականությունը։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզու Մխիթարյան միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայերեն բառարանագրության, թարգմանական գրականության և լեզվաբանական գիտելիքների զարգացման գործում։ Միաբանության հրատարակչական գործունեությունը նպաստել է եվրոպական լեզուների վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը, հայերեն բառապաշարի հարստացմանը և հայ ընթերցողի լեզվական ու կրթական հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Այս աշխատությունը կարևոր է նաև հայ համայնքների միջազգային կապերի և բազմալեզու մշակութային փոխազդեցությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ բառարանագրության պատմությամբ, իտալերենի ուսումնասիրությամբ, հայ-իտալական և հայ-թուրքական լեզվական հարաբերություններով, թարգմանագիտությամբ ու տասնիններորդ դարի կրթական մշակույթով զբաղվող մասնագետների համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել նաև պատմական բառարանների ուսումնասիրողներին, լեզվաբաններին, թարգմանիչներին և բազմալեզու գրավոր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Նրա առանձնահատուկ ընթերցողական արժեքը երեք տարբեր լեզվական աշխարհների միջև կապ ստեղծելու, բառային գիտելիքները համակարգելու և լեզուների միջոցով պատմական ու մշակութային հաղորդակցության հնարավորությունները բացահայտելու մեջ է։