Анализ состояния лекарственного обеспечения детского населения Республике Армения

Религия

Այս աշխատությունը հայ եկեղեցու դավանանքի համառոտ և համակարգված ներկայացումն է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել Հայ Առաքելական Եկեղեցու հավատքի հիմնական դրույթներին, պատմական ձևավորմանը, եկեղեցական կարգին, ծեսերին և հոգևոր ավանդույթներին։ Գիրքը կազմել է քահանա Սարգիս Մաքսիմաջյանը և առաջին անգամ հրատարակվել է 1899 թվականին Ռոստովում, իսկ երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել 1909 թվականին։ Աշխատությունը կազմված է մի քանի հիմնական բաժիններից, որոնցում անդրադարձ է կատարվում Հայ եկեղեցու պատմությանը, դավանությանը, Սուրբ Երրորդության խորհրդին, եկեղեցու խորհրդանիշներին, ծագմանը, նվիրապետական կարգին, տոներին և պահքերին։ Աշխատության հիմնական նպատակը ոչ միայն եկեղեցական ուսմունքի դրույթների շարադրումն է, այլև Հայ Եկեղեցու վերաբերյալ տարածված սխալ պատկերացումների պարզաբանումը։ Հեղինակը հատկապես կարևորում է այն հանգամանքը, որ հայ եկեղեցական ավանդության մասին ոչ բավարար գիտելիքները կարող են հանգեցնել սխալ կամ թյուր մեկնաբանությունների։ Այդ պատճառով գիրքը կառուցված է բացատրական սկզբունքով՝ փորձելով մատչելի ձևով ներկայացնել եկեղեցու հավատքի հիմքերը և դրանց պատմական ու աստվածաբանական հիմնավորումները։ Դավանաբանական հատվածներում ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական հիմնական հավատալիքներին՝ Սուրբ Երրորդությանը, Քրիստոսի անձին և փրկագործությանը, Եկեղեցու նշանակությանը, խորհուրդներին և քրիստոնեական պաշտամունքին։ Հայ Եկեղեցու դավանանքի ներկայացումը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրա պատմական առանձնահատկությունները ձևավորվել են հին արևելյան քրիստոնեական ավանդույթի շրջանակում։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պատկանում է Հին Արևելյան ուղղափառ եկեղեցիների ընտանիքին և չի ընդունում Քաղկեդոնի ժողովի որոշումները, իսկ նրա դավանաբանական ավանդության աղբյուրների շարքում կարևոր դեր ունեն Հավատո հանգանակները, եկեղեցական ժողովների որոշումները և հեղինակավոր հայրերի ու աստվածաբանների երկերը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է եկեղեցու պատմական զարգացման և նրա դավանանքի փոխկապակցվածության ներկայացումը։ Հայոց քրիստոնեական ինքնությունը ձևավորվել է վաղ քրիստոնեական դարաշրջանից սկսած, իսկ Հայ Եկեղեցին դարերի ընթացքում ոչ միայն պահպանել է կրոնական ավանդույթը, այլև դարձել է հայ ժողովրդի ազգային և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության վերաբերյալ աղբյուր։ Գիրքը արժեքավոր է հատկապես 19-րդ դարի վերջի հայ հասարակության կրոնական և մշակութային միջավայրն ուսումնասիրելու համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Հայ Եկեղեցու դավանանքի վերաբերյալ ռուսերեն լեզվով մատչելի և պարզաբանումներ պարունակող աշխատությունների անհրաժեշտությունը կապված էր նաև Ռուսական կայսրության բազմադավան միջավայրում հայերի և այլ քրիստոնեական համայնքների փոխհարաբերությունների հետ։ Ավելի վաղ՝ 1799 թվականին, ռուսերեն էր հրատարակվել Հայ Եկեղեցու քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ կարևոր մի աշխատություն, իսկ 19-րդ դարում ռուսերենով ստեղծվել և տարածվել են Հայ Եկեղեցու դավանանքին ու պատմությանը նվիրված մի շարք ուսումնասիրություններ։ Այս շարքում Մաքսիմաջյանի աշխատությունը առանձնանում է իր ավելի հանրամատչելի և բացատրական բնույթով։ Այն նախատեսված էր ոչ միայն մասնագետների, այլև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում էին ընդհանուր պատկերացում կազմել Հայ Եկեղեցու հավատքի և եկեղեցական կյանքի մասին։ Այդ պատճառով նյութը կարևոր է նաև որպես հայ կրոնական ինքնության ներկայացման պատմական օրինակ։ Աշխատության մեջ եկեղեցական կազմակերպության վերաբերյալ տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքը, հոգևոր աստիճանները և եկեղեցական իշխանության համակարգը։ Տոների և պահքերի վերաբերյալ բաժինները, իրենց հերթին, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական օրացույցի և ծիսական կյանքի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է դավանանքը արտահայտվում ոչ միայն տեսական ուսմունքի, այլև հավատացյալի առօրյա հոգևոր կյանքի մեջ։ Հայ Եկեղեցու հավատքի վերաբերյալ նման աշխատությունների կարևորությունը մեծ էր նաև այն պատճառով, որ 19-րդ դարում ռուսական հասարակության մեջ երբեմն տարածվում էին Հայ Եկեղեցու դավանանքի մասին սխալ պատկերացումներ։ 19-րդ դարի ռուս-հայ եկեղեցական հարաբերությունների պատմությանը վերաբերող աղբյուրները ցույց են տալիս, որ Հայ Եկեղեցու դավանանքը տարբեր ժամանակներում դարձել էր նաև աստվածաբանական և հասարակական քննարկումների առարկա։ Այդ համատեքստում գիրքը կարելի է դիտարկել որպես Հայ Եկեղեցու ինքնաներկայացման և սեփական դավանաբանական դիրքորոշումների պարզաբանման փորձ։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրա մատենագիտական հազվադեպությամբ։ Առաջին հրատարակությունը՝ 1899 թվականի, ունեցել է 61 էջ, իսկ երկրորդ հրատարակությունը՝ 1909 թվականի, նույնպես 61 էջ ծավալով է ներկայացվում մատենագիտական աղբյուրներում։ Այսպիսով, այն ոչ միայն կրոնագիտական ուսումնասիրություն է, այլև 19-րդ դարի վերջի հայ եկեղեցական մտքի և հայ համայնքային կյանքի պատմական վկայություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է Հայ Եկեղեցու դավանանքի հիմնական դրույթները, նրա պատմական ինքնագիտակցությունը, եկեղեցական կառուցվածքը և ծիսական ավանդույթները հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայագիտությամբ, աստվածաբանությամբ, կրոնագիտությամբ, հայ-ռուսական եկեղեցական հարաբերություններով և 19-րդ դարի հայկական համայնքների մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, աստվածաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Философия

Այս գիրքը ներկայացնում է փիլիսոփայության պատմական և սիստեմատիկ դասընթացը՝ ընդգրկելով փիլիսոփայական մտքի զարգացման հիմնական փուլերը և նրա հիմնարար բաժինները։ Պատմական մասում քննարկվում են հին հունական փիլիսոփայությունից մինչև ժամանակակից ուղղություններ ընկած գաղափարական համակարգերը՝ ընդգծելով Պլատոնի, Արիստոտելի, միջնադարյան մտածողների և նոր ժամանակների փիլիսոփաների ներդրումը։ Սիստեմատիկ հատվածում ներկայացվում են փիլիսոփայության հիմնական ոլորտները՝ գոյաբանություն, իմացաբանություն, արժեքաբանություն, տրամաբանություն և էթիկա։ Հեղինակը բացատրում է փիլիսոփայական հիմնական խնդիրները, դրանց ձևակերպումները և տարբեր լուծման մոտեցումները։ Նյութը կառուցված է համակարգված և ուսումնական տրամաբանությամբ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ստանալ ամբողջական պատկերացում փիլիսոփայության թե՛ պատմական զարգացման, թե՛ տեսական կառուցվածքի մասին։

Другие предметы

Հրատարակությունը համառոտ պատմատեղեկատվական և գրադարանագիտական ակնարկ է, որը ներկայացնում է խորհրդային Հայաստանի գլխավոր հանրապետական գրադարանային հաստատություններից մեկի ձևավորման, գործունեության և մշակութային նշանակության ընդհանուր պատկերը։ Նյութում կարող են լուսաբանվել հաստատության պատմական զարգացման հիմնական փուլերը, գրքային ֆոնդերի համալրման սկզբունքները, ընթերցողների սպասարկման կազմակերպումը, մատենագիտական և տեղեկատվական գործունեությունը, ինչպես նաև հանրապետության գրադարանային համակարգում նրա ունեցած կենտրոնական դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել գրադարանային հավաքածուների կառուցվածքին՝ հայերեն և օտարալեզու գրականության, պարբերական մամուլի, տեղեկատու հրատարակությունների և այլ տպագիր նյութերի պահպանման ու օգտագործման տեսանկյունից։ Ակնարկը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե խորհրդային ժամանակաշրջանում պետական հանրապետական գրադարանը ինչպես էր համատեղում ազգային տպագիր ժառանգության հավաքագրման և պահպանման գործառույթները հասարակության տեղեկատվական ու կրթական պահանջների սպասարկման հետ։ Կարևոր ուղղություն է մատենագիտական աշխատանքի ներկայացումը, քանի որ նման հաստատությունները մասնակցում էին գրականության հաշվառմանը, տեղեկատու-մատենագիտական միջոցների կազմմանը և ընթերցողներին անհրաժեշտ տեղեկատվության տրամադրմանը։ Նյութում կարող են ներկայացվել նաև ընթերցասրահների, գրապահոցների և մասնագիտացված բաժինների աշխատանքը, գրքերի մշակման ու դասակարգման կազմակերպումը, ինչպես նաև այլ գրադարաններին ցուցաբերվող մեթոդական աջակցությունը։ Հրատարակությունն արժեքավոր է Հայաստանի գրադարանային գործի պատմության ուսումնասիրման համար, քանի որ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի գրադարանային կառավարման սկզբունքները, մշակութային քաղաքականությունը և ընթերցանության կազմակերպման ձևերը։ Միաժամանակ այն կարող է դիտարկվել որպես հաստատության ինքնաներկայացման պատմական աղբյուր, ուստի ներկայացվող գնահատականները նպատակահարմար է դիտարկել խորհրդային ժամանակաշրջանի պաշտոնական մշակութային և գաղափարական միջավայրի համատեքստում։ Պատմական հեռանկարից ակնարկը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն հաստատության զարգացման փուլերից մեկին, որն այսօր գործում է որպես Հայաստանի ազգային գրադարան։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է գրադարանագիտության, ազգային գրքային ժառանգության պահպանության, Հայաստանի մշակութային հաստատությունների և խորհրդային շրջանի գրադարանային համակարգի պատմության ուսումնասիրության համար։

Литература

«Գրադարանը-երիտասարդությանը» պատկերացումը հայ մշակութային և կրթական դաշտում խորհրդանշում է այն գաղափարը, որ գրադարանը պետք է դառնա երիտասարդների մտավոր, էմոցիոնալ և էսթետիկ զարգացման հիմնական կենտրոնը, որտեղ ընթերցողը հնարավորություն ունի ճանաչել համամարդկային արժեքները, ձևավորել ինքնուրույն մտավոր դատողություններ և ընդլայնել աշխարհայացքը։ Գրադարանը երիտասարդությանը ներկայացնում է ոչ միայն գրականության ու գիտության արժեքները, այլ նաև ստեղծում միջավայր՝ ստեղծագործական ինքնաարտահայտման, քննադատական մտածողության և մշակութային ինքնություն ձևավորման համար։ Այն նպաստում է լեզվամշակութային հմտությունների զարգացմանը, ընթերցանության ճաշակի ձևավորմանը, ինչպես նաև ինտելեկտուալ հետաքրքրասիրության և սոցիալական կապերի զարգացմանը՝ դառնալով ժամանակակից տեղեկատվական և կրթական միջավայրի անբաժանելի մաս։ Այս համատեքստում գրադարանը հանդես է գալիս որպես միջնորդ ավանդույթների և ժամանակակից երիտասարդական պահանջների միջև, ապահովում է բազմաշերտ կրթություն և ճանաչողական զարգացում, որտեղ երիտասարդն ակտիվորեն ներգրավված է ընթերցանության, ուսումնասիրության և մշակութային նախաձեռնությունների մեջ՝ ձևավորելով ինքնուրույն մտածող, ինտելեկտուալ և սոցիալականապես ակտիվ քաղաքացիների հաջորդ սերունդը։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է բազմապարամետր հաճախականային բաշխումների անալիտիկ հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց տեսական կառուցվածքը, մաթեմատիկական բնութագրերը և կիրառական նշանակությունը։ Վերլուծվում են հավանականային բաշխումների պարամետրային ներկայացման առանձնահատկությունները, բաշխման ֆունկցիաների հատկությունները, մոմենտային բնութագրերը և վիճակագրական գնահատման մեթոդները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բազմաչափ տվյալների նկարագրման, բաշխումների վերլուծության և մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները, ինչպես նաև դրանց կիրառման հնարավորությունները տարբեր գիտական և գործնական խնդիրների լուծման ժամանակ։ Քննարկվում են բաշխումների կայունության, պարամետրերի փոխկապակցվածության, հաշվարկային մեթոդների և տեսական արդյունքների կիրառական նշանակության հարցերը։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հավանականությունների տեսության, մաթեմատիկական վիճակագրության և տվյալների վերլուծության զարգացման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով մաթեմատիկոսների, վիճակագիրների, հետազոտողների և կիրառական մոդելավորման ոլորտի մասնագետների համար։

История

Այս աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Կիլիկիայի հայկական պետականության վերջին փուլին՝ 14–15-րդ դարերին։ Այն ընդգրկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ Կիլիկիո հայոց թագավորությունը արդեն թուլացած էր և կանգնած էր արտաքին ուժերի ճնշման տակ, սակայն դեռ շարունակում էր պահպանել որոշ ինքնիշխան կառույցներ։ Գրքում հեղինակը վերլուծում է քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական իրավիճակը, որը ձևավորվել էր տարածաշրջանում մամլուքյան, մոնղոլական և եվրոպական ազդեցությունների պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն ինքնիշխան հայկական կազմավորումներին, որոնք շարունակել են գոյություն ունենալ թագավորության անկումից հետո։ Աշխատության հիմնական թեմաներից են․ Կիլիկիայի հայկական թագավորության թուլացման պատճառները արտաքին ուժերի՝ հատկապես մամլուքների ազդեցությունը հայկական իշխանական տների և տեղական կառույցների գործունեությունը ինքնիշխանության պահպանման փորձերը 14–15-րդ դարերում Կիլիկիայի հայկական քաղաքական համակարգի վերջնական անկումը 1424 թվականին Հեղինակը օգտագործում է պատմական աղբյուրներ, տարեգրություններ և դիվանագիտական տվյալներ՝ ներկայացնելով Կիլիկիայի պատմության վերջին փուլը որպես բարդ քաղաքական գործընթացների արդյունք։