Անհունի էջերում

Социология

Հայաստանում, մասնավորապես Երևանի պետական համալսարանում (ԵՊՀ), հայաստանցի ուսանողների հանդուրժողականության մակարդակը օտարերկրացի ուսանողների նկատմամբ կարելի է դիտարկել որպես բազմագործոն սոցիալական երևույթ, որը ձևավորվում է մշակութային, կրթական, լեզվական և սոցիալական փոխազդեցությունների ազդեցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, բարձրագույն կրթական միջավայրերում, այդ թվում ԵՊՀ-ում, ուսանողական հանրույթը համեմատաբար բաց է միջազգային շփումների նկատմամբ, քանի որ համալսարանը բազմազգ կրթական միջավայր է, որտեղ սովորում են տարբեր երկրների ուսանողներ, ինչը նպաստում է փոխըմբռնման և մշակութային փոխանակման զարգացմանը։ Հանդուրժողականության մակարդակը մեծապես կախված է ուսանողների անձնական փորձից, միջազգային շփումների հաճախականությունից և լեզվական պատրաստվածությունից։ Այն ուսանողները, ովքեր ունեն օտար լեզուների իմացություն և մասնակցում են միջազգային ծրագրերի կամ փոխանակման նախագծերի, սովորաբար ավելի բարձր մակարդակի հանդուրժողականություն և բացություն են ցուցաբերում օտարերկրացի ուսանողների նկատմամբ։ Միևնույն ժամանակ, սոցիալական միջավայրում երբեմն կարող են առաջանալ որոշակի կարծրատիպեր կամ մշակութային տարբերությունների ընկալման դժվարություններ, որոնք կարող են ժամանակավորապես ազդել փոխհարաբերությունների վրա։ Սակայն կրթական միջավայրը և համատեղ ուսումնական գործունեությունը հիմնականում նպաստում են այդ տարբերությունների հաղթահարմանը և համագործակցության ձևավորմանը։ ԵՊՀ-ում միջազգային ուսանողների ներկայությունը նաև խթանում է միջմշակութային հաղորդակցությունը, ինչը երկարաժամկետ առումով բարձրացնում է հանդուրժողականության ընդհանուր մակարդակը։ Բացի այդ, համալսարանի ակադեմիական քաղաքականությունը և միջազգային համագործակցության ծրագրերը ուղղված են բազմամշակութային միջավայրի զարգացմանը, ինչը ևս դրական ազդեցություն է ունենում ուսանողների վերաբերմունքի վրա։

Литература

Պարույր Սևակ-ի գեղագիտությունն ու բանարվեստը հայ նորագույն պոեզիայի ամենաբարձր ձեռքբերումներից են, որտեղ համադրվում են խոր հոգեբանական վերլուծությունը, ազգային պատմական հիշողությունը և ժամանակի սոցիալական-բարոյական հարցադրումները։ Նրա ստեղծագործական համակարգում կենտրոնական տեղ ունի մարդու ներաշխարհի հակասությունների բացահայտումը՝ ներկայացված ինտենսիվ զգացմունքայնությամբ և մտավոր լարվածությամբ։ Սևակի պոեզիան առանձնանում է լեզվական ճշգրտությամբ, պատկերային հզորությամբ և կառուցվածքային բազմազանությամբ, որտեղ դասական չափածոյի ձևերը հաճախ համադրվում են ազատ չափի և ռիթմական նորարարական լուծումների հետ։ Նրա բանարվեստում կարևոր դեր ունի խոսքի երաժշտականությունը, ներքին դրամատիզմը և մտքի ու զգացմունքի փոխադարձ ներթափանցումը, ինչը ստեղծում է բարձր գեղարվեստական ազդեցություն։ Սևակը նաև խորապես ազգային բանաստեղծ է, որի ստեղծագործություններում արտացոլվում են պատմական հիշողության ցավը, ժողովրդի ճակատագրի գիտակցումը և ինքնության պահպանման գաղափարը՝ արտահայտված համամարդկային հնչեղությամբ։ Նրա գեղագիտությունը միաժամանակ ռեալիստական և փիլիսոփայական է, որտեղ անհատական փորձը վերածվում է ընդհանուր մարդկային իմաստների բացահայտման։

Литература

«Թափառական հրեան» եվրոպական գրականության մեջ տարածված պատմաառասպելական կերպարի շուրջ ձևավորված ծավալուն ստեղծագործություն է, որի գաղափարական հիմքում ընկած են մարդկային ճակատագրի, հավերժական թափառման, բարոյական պատասխանատվության, կրոնական համոզմունքների և հասարակական անարդարության խնդիրները։ Թափառական հրեայի մասին ավանդազրույցը ձևավորվել է միջնադարյան քրիստոնեական մշակույթի շրջանակում և հետագա դարերում դարձել է գրականության, թատրոնի ու կերպարվեստի բազմաթիվ երկերի ներշնչման աղբյուր։ Ավանդության տարածված տարբերակներում գլխավոր կերպարը ներկայացվում է որպես մարդ, որը դատապարտված է անվերջ շրջելու աշխարհով մեկ՝ չգտնելով մշտական հանգրվան և շարունակաբար կրելով իր ճակատագրի ծանրությունը։ Այս կերպարը գրականության մեջ ձեռք է բերել բազմաշերտ խորհրդանշական նշանակություն՝ մարմնավորելով հավերժական ճանապարհորդի, պատմական իրադարձությունների ականատեսի, միայնության մեջ ապրող անհատի և մարդկային գոյության իմաստը որոնող մարդու գաղափարները։ Ստեղծագործության գաղափարական շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու անհատի և հասարակության հարաբերություններին, բարոյական ընտրության հետևանքներին, կրոնական աշխարհայացքի ազդեցությանը մարդու կյանքի վրա և պատմական ժամանակի անընդհատ ընթացքին։ Թափառականության մոտիվը կարևոր նշանակություն ունի նաև որպես ազատության և հարկադրանքի հակադրություն․ անվերջ ճանապարհորդող կերպարը կարող է շարժվել տարբեր երկրներով ու հասարակություններով, սակայն նրա շարժունակությունը չի վերածվում լիարժեք ազատության, քանի որ նա զրկված է հանգստի, կայունության և վերջնական հանգրվանի հնարավորությունից։ Այս հակադրությունը կերպարին հաղորդում է ողբերգական բնույթ և ընթերցողին մղում խորհելու այն մասին, թե որքանով է մարդը կարողանում տնօրինել սեփական ճակատագիրը, երբ նրա կյանքը ենթարկվում է իրենից անկախ ուժերի կամ պատմական հանգամանքների ազդեցությանը։ Եվրոպական գրական ավանդույթում թափառական հրեայի կերպարը տարբեր ժամանակներում օգտագործվել է նաև հասարակական հարաբերությունների, կրոնական անհանդուրժողականության, քաղաքական իշխանության, սոցիալական անհավասարության և մարդկային տառապանքի թեմաները բացահայտելու համար։ Այս համատեքստում ստեղծագործությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն որպես առասպելական կամ կրոնական պատում, այլև որպես գրական ձև, որի միջոցով հնարավոր է քննության առնել հասարակության բարոյական արժեքները և պատմական փոփոխությունների ազդեցությունը մարդու կյանքի վրա։ Հատորի առանձին հրատարակությունը վկայում է ստեղծագործության ծավալուն բնույթի և բազմահատոր կառուցվածքի մասին՝ ընթերցողին ներկայացնելով ավելի լայն պատմողական ամբողջության մի մասը։ Բազմահատոր ստեղծագործություններին բնորոշ է գաղափարների, թեմաների և կերպարների աստիճանական զարգացումը, որի շնորհիվ հնարավոր է ավելի ընդարձակ ձևով անդրադառնալ պատմական միջավայրին, հասարակական հակասություններին և մարդկային հարաբերությունների բարդություններին։ Թափառական կերպարի շուրջ կառուցված պատումը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակների ու միջավայրերի համադրություն՝ ստեղծելով պատմական լայն համայնապատկեր և հնարավորություն տալով մեկ անհատի ճակատագրի միջոցով դիտարկելու մարդկության ընդհանուր փորձը։ Գրական առումով այս ավանդույթի կարևոր առանձնահատկություններից են խորհրդանշական կերպարների կիրառությունը, դրամատիկ հակադրությունները, կրոնական ու փիլիսոփայական հարցադրումները և անհատի անձնական պատմությունը հասարակական իրողությունների հետ կապելու եղանակները։ Թափառական հերոսի կերպարը հատկապես նպաստավոր է ժամանակի և տարածության լայն ընդգրկման համար, քանի որ նրա անվերջ ճանապարհորդությունը թույլ է տալիս պատումի շրջանակում միավորել տարբեր աշխարհներ, հասարակություններ և պատմական իրավիճակներ։ Այդ կերպարը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես գործողությունների կենտրոնական մասնակից, այլև որպես դիտորդ, որի միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է մարդկային վարքի տարբեր դրսևորումներին և հասարակական կյանքի հակասություններին։ Միաժամանակ, թափառական հրեայի ավանդազրույցն ունի բարդ մշակութային պատմություն, քանի որ դրա սկզբնական քրիստոնեական մեկնաբանություններից մի քանիսը հիմնված էին հրեա ժողովրդի նկատմամբ ձևավորված բացասական կրոնական պատկերացումների վրա։ Հետագա գրական վերամշակումներում կերպարը ստացել է տարբեր իմաստներ՝ երբեմն պահպանելով պատժի ու մեղքի ավանդական մոտիվները, երբեմն էլ վերածվելով օտարվածության, պատմական հիշողության և մարդկային գոյության անորոշության խորհրդանիշի։ Ուստի ստեղծագործության մշակութային նշանակությունը գնահատելիս կարևոր է հաշվի առնել ինչպես ավանդազրույցի գրական ազդեցությունը, այնպես էլ դրա ձևավորման պատմական միջավայրն ու կրոնական նախապաշարմունքների հետ կապը։ 19-րդ դարում եվրոպական գեղարվեստական գրականության, պատմավեպի և հանրամատչելի ընթերցանության տարածումը նպաստեց նման ծավալուն ստեղծագործությունների շրջանառությանը տարբեր լեզուներով։ Հայ ընթերցողական միջավայրում եվրոպական գրականության տարածումը կարևոր դեր ուներ գեղարվեստական ճաշակի ընդլայնման, նոր պատմողական ձևերի յուրացման և հասարակական ու փիլիսոփայական հարցերի շուրջ հետաքրքրության զարգացման գործում։ Կոստանդնուպոլիսը հայ գրահրատարակչության, մամուլի և մտավոր կյանքի նշանակալի կենտրոններից էր, որտեղ հայերեն հրատարակություններն ապահովում էին տարբեր մշակութային ավանդույթների ու գրական ուղղությունների հասանելիությունը։ «Մասիս» լրագրի տպարանում հրատարակված այս հատորը կապվում է այդ միջավայրի հետ և հետաքրքրություն է ներկայացնում հայալեզու գրահրատարակչության ու թարգմանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի ընթերցողական պահանջները, երբ հայերեն գրական շրջանառության մեջ կարևոր տեղ էին զբաղեցնում ոչ միայն ազգային պատմությանն ու մշակույթին վերաբերող երկերը, այլև համաշխարհային գրականության մեջ տարածված պատմություններն ու գաղափարները։ Հրատարակության պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու եվրոպական գրական կերպարների և թեմաների ներթափանցումը հայերեն գրական միջավայր, բազմահատոր երկերի հրատարակման ավանդույթը և հայ ընթերցողի կապը 19-րդ դարի գրական նորաձևությունների հետ։ Ընթերցողական առումով ստեղծագործությունը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել եվրոպական գրականության պատմությամբ, կրոնական ավանդազրույցներով, պատմական պատումներով, խորհրդանշական կերպարներով և 19-րդ դարի հայ գրահրատարակչական մշակույթով զբաղվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են ավանդական կրոնական պատմությունները վերածվել լայնածավալ գեղարվեստական նյութի, ինչպես են կերպարների ճակատագրերը կապվել հասարակական ու բարոյական հարցադրումների հետ, և ինչպես են այդ գրական ձևերը տարածվել տարբեր լեզվական ու մշակութային միջավայրերում։ Հատորը արժեքավոր է նաև որպես հայերեն տպագիր գրքի պատմության նյութ, քանի որ արտացոլում է ընթերցանության բազմազանացման և միջազգային գրական կապերի ընդլայնման ընթացքը։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը ներկայացնում է հետաքրքրություն ներկայացնող գրական և պատմամշակութային նյութ՝ թափառականության, մարդկային ճակատագրի, կրոնական պատկերացումների, հասարակական հակասությունների և եվրոպական գրական ավանդույթի փոխազդեցության ուսումնասիրության համար։

Культура

Հայկական գորգ / Armenian carpet աշխատությունը արվեստագիտության և ազգագրության ոլորտի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայկական գորգագործության պատմական զարգացումը, նրա տարածաշրջանային դպրոցները և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, այն վերլուծում է գորգերի զարդանախշային համակարգը, խորհրդանշական պատկերները և գունային համադրությունները, որոնք ձևավորվել են դարերի ընթացքում և արտացոլում են հայկական մշակույթի աշխարհընկալումը, հավատալիքները և կենսակերպը, գիրքը բացատրում է նաև գորգերի պատրաստման տեխնոլոգիական փուլերը՝ նյութի ընտրություն, ներկում, հյուսման եղանակներ և վերջնական մշակման գործընթացներ, միաժամանակ ընդգծելով հայկական գորգերի դերը թե՛ կենցաղային կիրառության, թե՛ ծիսական և մշակութային միջավայրերում, ինչպես նաև դրանց տեղը համաշխարհային կիրառական արվեստի պատմության մեջ, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր արվեստագիտության, մշակութաբանության և ժողովրդական արվեստի ուսումնասիրության համար։

Литература

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Խաչիկ Դաշտենցի վիպասանության համակողմանի քննությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով նրա արձակ ստեղծագործությունների գաղափարական, գեղարվեստական, թեմատիկ և ոճական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է գրողի վիպական աշխարհը, որի ձևավորման վրա էական ազդեցություն են ունեցել հայ ժողովրդի պատմական ճակատագիրը, ազգային հիշողությունը, հայրենիքի և ինքնության գաղափարները, սփյուռքահայության փորձառությունը, մարդկային արժանապատվության և գոյապայքարի խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Դաշտենցի կերպարակերտման արվեստին, հերոսների հոգեբանական նկարագրությանը, նրանց անհատական ու հավաքական ճակատագրերի փոխկապակցվածությանը և պատմական իրադարձությունների նկատմամբ կերպարների վերաբերմունքին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հեղինակի պատմական իրականության գեղարվեստական վերակերտման սկզբունքների բացահայտումը, ինչպես նաև փաստական նյութի և գրական երևակայության փոխհարաբերության քննությունը։ Աշխատանքը անդրադառնում է վիպական երկերի լեզվաոճական առանձնահատկություններին, ժողովրդական խոսքի, բարբառային տարրերի, դարձվածքների, պատկերավոր արտահայտությունների և ազգային մշակութային իրողությունների կիրառությանը, որոնք նպաստում են ստեղծագործությունների ինքնատիպությանը և կենդանի գեղարվեստական միջավայրի ձևավորմանը։ Քննվում են նաև բնության, հայրենի հողի, հիշողության և պատմական ժամանակի գեղարվեստական պատկերումները, դրանց խորհրդանշական նշանակությունն ու կապը հեղինակի գաղափարական աշխարհայացքի հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Դաշտենցի վիպասանության առանձնահատուկ տեղը հայ գրականության մեջ՝ միաժամանակ դիտարկելով այն պատմական, ազգային և համամարդկային արժեքների արտահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության միջոցով վերլուծվում են նաև գրողի ստեղծագործական մտածողության առանձնահատկությունները, պատմության և ներկայի երկխոսությունը, ազգային ինքնության պահպանման խնդիրը և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ գրականության պատմությամբ, 20-րդ դարի հայ արձակով և գրականագիտությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար՝ առաջարկելով Խաչիկ Դաշտենցի վիպական ժառանգության գաղափարական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ամբողջական դիտարկում։

Педагогика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության մանկավարժական բուհերում «Ձեռնարկատիրական գործունեության հիմունքներ» դասընթացի մոդելավորման և ուսուցման մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են ձեռնարկատիրական կրթության տեսական հիմքերը, ուսումնական ծրագրերի կառուցման սկզբունքները և ապագա մանկավարժների համար անհրաժեշտ տնտեսական ու գործարար կարողությունների ձևավորման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է դասընթացի բովանդակության կառուցվածքը, ուսուցման ինտերակտիվ և գործնական մեթոդները՝ ներառյալ դեպքի ուսումնասիրությունները, նախագծային ուսուցումը, սիմուլյացիոն խաղերը և թիմային աշխատանքը։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև կրթական միջավայրի կազմակերպման խնդիրները, ուսանողների մոտ ձեռնարկատիրական մտածողության զարգացման ուղիները և գնահատման արդյունավետ համակարգերի կիրառումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բարձրագույն մանկավարժական կրթության արդիականացմանը, աշխատաշուկայի պահանջներին համապատասխան մասնագիտական հմտությունների ձևավորմանը և կրթական նորարարությունների ներդրմանը։ Գիրքը նախատեսված է մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, մեթոդիստների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ առաջարկելով ինչպես տեսական հիմքեր, այնպես էլ գործնական մեթոդական լուծումներ ձեռնարկատիրական կրթության ոլորտում։