Առաքինի դուստրեր

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի կարևորագույն մշակութային կառույցներից մեկի ճարտարապետական առանձնահատկությունների, նախագծային սկզբունքների, տարածական կազմակերպման և քաղաքաշինական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում շենքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես թատերական ներկայացումների համար նախատեսված գործառութային կառույց, այլև որպես մայրաքաղաքի ճարտարապետական կերպարը ձևավորող նշանակալի քաղաքաշինական բաղադրիչ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Ալեքսանդր Թամանյանի նախագծային մտածողությանը, կառույցի ընդհանուր հորինվածքին և դրա կապին Երևանի կենտրոնական հատվածի քաղաքաշինական կազմակերպման հետ։ Քննվում են շենքի ծավալատարածական լուծումները, հատակագծային կառուցվածքը, ճակատների ձևավորումը և տարբեր գործառութային հատվածների փոխկապակցվածությունը։ Կարևորվում է թատերական կառույցին բնորոշ պահանջների արտահայտումը ճարտարապետության մեջ՝ հանդիսատեսի շարժման կազմակերպումից և դահլիճների կառուցվածքից մինչև բեմական տարածքների, սպասարկման գոտիների և հասարակական հատվածների փոխհարաբերությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դասական ճարտարապետական սկզբունքների և հայկական ճարտարապետական ավանդույթների ստեղծագործական համադրման ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում են շենքի համաչափությունները, կամարային և սյունաշարային լուծումները, քարե ճակատների մշակումը, զարդաքանդակային տարրերը և դրանց դերը ամբողջական գեղարվեստական կերպարի ձևավորման մեջ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կառույցի և շրջակա քաղաքային միջավայրի փոխհարաբերությանը, բաց տարածքների, հրապարակների, կանաչապատման և հետիոտնային ուղղությունների հետ դրա կապերին։ Շենքի դիրքը քաղաքային կառուցվածքում հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել որպես ճարտարապետական գերիշխող տարր և հանրային կյանքի կենտրոններից մեկը։ Քննվում է նաև նախագծի ձևավորման և հետագա իրականացման պատմությունը՝ հաշվի առնելով տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված շինարարական, վերակառուցման և հարմարեցման աշխատանքների հնարավոր ազդեցությունը սկզբնական ճարտարապետական գաղափարի վրա։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել թատերական դահլիճների ակուստիկ, տեսանելիության և հանդիսատեսի սպասարկման պահանջների ուսումնասիրությունը՝ դրանք կապելով ճարտարապետական նախագծման գործառութային խնդիրների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս կառույցը դիտարկել նաև XX դարի հայկական ճարտարապետության զարգացման համատեքստում՝ բացահայտելով դրա ազդեցությունը Երևանի հասարակական ճարտարապետության և քաղաքաշինական միջավայրի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ճարտարապետության պատմության, քաղաքաշինության, թատերական շենքերի նախագծման և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Другие предметы

Նյութի հիմնական գաղափարն այն է, որ երեխայի ձևավորումը տեղի է ունենում ոչ միայն ընտանիքում և դպրոցում, այլ նաև ավելի լայն սոցիալական միջավայրում՝ հասարակության, մշակույթի, արժեքների և սոցիալական հարաբերությունների ազդեցությամբ։ Հիմնական բովանդակությունը ներառում է․ Սոցիալական մանկավարժության էությունը – այն ուսումնասիրում է, թե ինչպես են սոցիալական պայմանները ազդում երեխայի զարգացման և դաստիարակության վրա։ Երեխայի սոցիալականացում – գործընթաց, որի ընթացքում երեխան յուրացնում է հասարակության նորմերը, արժեքները, վարքականոնները և դառնում հասարակության լիարժեք անդամ։ Սոցիալական միջավայրի դերը – ընտանիք, դպրոց, հասակակիցների խումբ, զանգվածային լրատվամիջոցներ և այլ գործոններ, որոնք ձևավորում են երեխայի վարքը և աշխարհայացքը։ Ռիսկային խմբեր – սոցիալական դժվարությունների մեջ գտնվող երեխաներ (աղքատություն, անտեսվածություն, ընտանիքի խնդիրներ և այլն) և նրանց աջակցության ուղիները։ Սոցիալական մանկավարժի դերը – աջակցել երեխային հարմարվելու սոցիալական միջավայրին, պաշտպանել նրա իրավունքները և համագործակցել ընտանիքի ու դպրոցի հետ։ Կանխարգելիչ և վերականգնողական աշխատանք – խնդիրների վաղ հայտնաբերում և դրանց հաղթահարմանն ուղղված միջոցառումներ։ Արժեքների և վարքի ձևավորում – նպաստել պատասխանատվության, համագործակցության, հանդուրժողականության և սոցիալական ակտիվության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը շեշտում է, որ երեխայի առողջ զարգացումը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ կրթությունն ու դաստիարակությունը կազմակերպվում են՝ հաշվի առնելով նրա սոցիալական միջավայրը և ապահովելով համակողմանի աջակցություն։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է կրթական բարձր ծանրաբեռնվածությամբ և ինտենսիվ ուսուցման կազմակերպմամբ դպրոցներում սովորողների առողջության պահպանման հիգիենիկ պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ուսումնական գործընթացի տևողության, դասացուցակի կառուցվածքի, մտավոր ծանրաբեռնվածության, դասերի և ընդմիջումների հարաբերակցության, տնային առաջադրանքների ծավալի և օրվա ընդհանուր ռեժիմի ազդեցությունն է դպրոցականների ֆիզիկական ու մտավոր աշխատունակության վրա։ Քննվում են կրթության նոր կազմակերպական ձևերի առանձնահատկությունները և դրանց համապատասխանությունը երեխաների ու դեռահասների տարիքային և ֆիզիոլոգիական հնարավորություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկարատև մտավոր աշխատանքի պայմաններում հոգնածության ձևավորմանը, ուշադրության և աշխատունակության փոփոխություններին, ինչպես նաև ուսումնական օրվա և շաբաթվա ընթացքում ծանրաբեռնվածության ճիշտ բաշխման նշանակությանը։ Դիտարկվում են դպրոցական միջավայրի հիգիենիկ գործոնները՝ դասասենյակների լուսավորությունը, օդափոխությունը, ջերմային պայմանները, աղմուկի մակարդակը, կահույքի համապատասխանությունը սովորողների տարիքային առանձնահատկություններին և ուսումնական տարածքների ընդհանուր կազմակերպումը։ Կարևորվում է նաև շարժողական ակտիվության, ֆիզիկական դաստիարակության, հանգստի և ուսումնական գործունեության հավասարակշռված համադրումը։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն կարող է դարձվել սովորողների օրվա ռեժիմին, քնի և հանգստի բավարար պայմաններին, դպրոցում անցկացվող ժամանակի տևողությանը և ուսումնական ծանրաբեռնվածության տարբեր ձևերի համակցված ազդեցությանը։ Հիգիենիկ գնահատումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել գերհոգնածության առաջացմանը կամ նվազեցնել ուսուցման արդյունավետությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուսումնական գործընթացի կազմակերպման այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս պահպանել կրթության ինտենսիվությունը՝ միաժամանակ հաշվի առնելով դպրոցականների առողջության և զարգացման պահանջները։ Կարևոր նշանակություն է տրվում մանկավարժների, ծնողների և դպրոցական առողջապահական ծառայությունների համագործակցությանը՝ առողջ և անվտանգ կրթական միջավայր ձևավորելու գործում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դպրոցական հիգիենայի, տարիքային ֆիզիոլոգիայի, հանրային առողջության և կրթության կազմակերպման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել ինտենսիվ ուսուցման պայմաններում սովորողների առողջության պահպանման և ուսումնական ռեժիմի բարելավման սկզբունքները։

Культура

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայկական ազգային օպերաներում վոկալ դերերգերի առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Armen Tigranyan-ի «Անուշ» և Alexander Spendiaryan-ի «Ալմաստ» օպերաներին։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է, թե ինչպես են վոկալ կերպարները ձևավորվում հայկական ժողովրդական երաժշտական մտածողության, ինտոնացիոն լեզվի և եվրոպական օպերային ավանդույթի համադրության հիման վրա՝ ստեղծելով ազգային ինքնատիպ դրամատուրգիական արտահայտչաձև։ «Անուշ» օպերայում վոկալ դերերգերը բնութագրվում են մեղեդիական պարզությամբ, երգեցիկ խոսքի մոտիկությամբ և ժողովրդական երգարվեստից եկող ինտոնացիոն կառուցվածքներով, որոնք ընդգծում են հերոսների հուզական անմիջականությունը և սոցիալական միջավայրի ավանդական բնույթը։ «Ալմաստ» օպերայում վոկալ գրությունն ավելի բարդ է՝ պայմանավորված սիմֆոնիկ մտածողության ուժեղացմամբ, դրամատիկ կոնֆլիկտների խորացմամբ և եվրոպական օպերային տեխնիկայի ազդեցությամբ, ինչը վոկալ դերերգերին հաղորդում է ավելի զարգացած ձևային և տեխնիկական պահանջներ։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է, որ երկու ստեղծագործություններում էլ վոկալ արտահայտչամիջոցները ծառայում են ոչ միայն կերպարների բնութագրմանը, այլև ազգային երաժշտական ինքնության ձևավորմանը՝ միավորելով ժողովրդական և դասական երաժշտական համակարգերը մեկ ամբողջական գեղարվեստական լեզվի մեջ։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է բազմամասնիկային քվանտային համակարգերում խճճվածության կառուցվածքի ուսումնասիրությանը՝ երկրաչափական չափի և Շմիդտի վերլուծության մաթեմատիկական մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում քվանտային խճճվածության քանակական բնութագրման խնդիրն է, որը հիմնարար նշանակություն ունի ինչպես քվանտային մեխանիկայի տեսական հիմքերի, այնպես էլ քվանտային տեղեկատվության մշակման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Քննվում է բազմամասնիկային համակարգի ընդհանուր քվանտային վիճակի այն առանձնահատկությունը, երբ առանձին ենթահամակարգերի վիճակները հնարավոր չէ լիարժեք նկարագրել միմյանցից անկախ։ Երկրաչափական մոտեցման շրջանակում խճճվածությունը դիտարկվում է քվանտային վիճակների տարածության մեջ՝ գնահատելով ուսումնասիրվող վիճակի և համապատասխան չխճճված կամ բաժանելի վիճակների միջև տարբերությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խճճվածության աստիճանը կապել որոշակի երկրաչափական մեծության հետ և համեմատել տարբեր կառուցվածք ունեցող քվանտային վիճակներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բազմամասնիկային համակարգերի դեպքում առաջացող բարդություններին, քանի որ երկու ենթահամակարգերից կազմված վիճակների համար կիրառվող որոշ մեթոդներ չեն ընդհանրացվում պարզ ձևով ավելի մեծ թվով մասնիկների համակարգերի վրա։ Շմիդտի վերլուծությունը դիտարկվում է որպես երկբաժան քվանտային համակարգերի վիճակների կառուցվածքը բացահայտելու կարևոր մաթեմատիկական գործիք, որի միջոցով հնարավոր է վիճակը ներկայացնել համապատասխան օրթոնորմավորված բաղադրիչների միջոցով և ուսումնասիրել խճճվածության հետ կապված գործակիցների հատկությունները։ Քննվում է Շմիդտի գործակիցների և խճճվածության չափերի միջև կապը, ինչպես նաև տարբեր բաժանումների ընտրության ազդեցությունը բազմամասնիկային վիճակի բնութագրման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է երկրաչափական չափի և Շմիդտի ներկայացման միջոցով ստացվող տեղեկատվության համադրումը՝ պարզելու համար դրանց կիրառելիության սահմանները և փոխլրացնող նշանակությունը։ Կարող են դիտարկվել տարբեր տիպի մաքուր քվանտային վիճակներ և դրանց առանձնահատկությունները՝ խճճվածության կառուցվածքի համեմատական վերլուծության նպատակով։ Մաթեմատիկական ձևակերպումների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև համակարգի սիմետրիաների ազդեցությունը խճճվածության բնութագրերի վրա և պարզեցնել բազմաչափ խնդիրների վերլուծությունը։ Աշխատությունը տեսական նշանակություն ունի քվանտային վիճակների դասակարգման, բազմամասնիկային հարաբերակցությունների բնույթի և խճճվածության քանակական գնահատման մեթոդների զարգացման համար։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են նաև քվանտային տեղեկատվության տեսության համատեքստում, որտեղ խճճվածությունը դիտարկվում է որպես քվանտային հաշվարկների, հաղորդակցության և տեղեկատվական գործընթացների կարևոր ռեսուրս։

Лингвистика

Սա լեզվաբանական և գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է արևելահայ գեղարվեստական վավերագրության լեզվական առանձնահատկությունների զարգացմանը 19-րդ դարի 1860-ականներից մինչև 21-րդ դարի 2010-ական թվականները, որտեղ վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում վավերագրական և գեղարվեստական գրականության լեզվի փոփոխությունները, բառապաշարի հարստացման և նորմավորման գործընթացները, ինչպես նաև շարահյուսական ու ոճական զարգացումները, աշխատանքը ընդգրկում է նաև հասարակական-պատմական գործոնների ազդեցությունը լեզվի ձևավորման վրա՝ ներառյալ գրական ուղղությունները, մամուլի զարգացումը և կրթական համակարգի դերը, միաժամանակ դիտարկվում է վավերագրական լեզվի և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների փոխազդեցությունը, որը նպաստել է ժամանակակից արևելահայ գրական լեզվի ձևավորմանն ու կայունացմանը։