Արդի հայերենի նորաբանությունների բառակազմական կաղապարները

Право

Աշխատանքը նվիրված է III–XIII դարերի միջնադարյան Հայաստանում իրավական աղբյուրների ձևավորման, զարգացման և կիրառության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն աղբյուրներին, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի իրավական հարաբերությունների և իրավական մշակույթի պատկերը։ Հետազոտության առանցքում իրավական նորմերի ոչ միայն ձևական ամրագրումն է, այլև դրանց արտացոլումը պատմագրական, եկեղեցական, վիմագրական և այլ գրավոր ու նյութական աղբյուրներում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել սովորութային իրավունքը, աշխարհիկ իշխանությունների իրավական ակտերը, կանոնական կամ եկեղեցական իրավունքը, օտար իրավական համակարգերի ազդեցությունն ու դրանց առանձին դրույթների ընդունումը, ինչպես նաև ազգային իրավական ժողովածուները։ Միջնադարյան Հայաստանի իրավական համակարգում սովորույթը, աշխարհիկ օրենքը և կանոնական իրավունքը կարևոր իրավական ձևեր էին, իսկ ժամանակի ընթացքում նկատվում է չգրված սովորութային նորմերից դեպի գրավոր ամրագրված իրավական կարգավորումներ անցման գործընթաց։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև քրիստոնեության ընդունումից հետո եկեղեցական կանոնների դերի մեծացմանը և դրանց ազդեցությանը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է օտար իրավական ավանդույթների՝ հատկապես հռոմեաբյուզանդական և այլ իրավական համակարգերի ներթափանցման ու տեղայնացման հարցը, քանի որ միջնադարյան հայկական իրավունքը զարգանում էր տարբեր քաղաքական և մշակութային ազդեցությունների պայմաններում։ Առանձին նշանակություն կարող է տրվել իրավական բնույթի պատմագրական երկերին, վիմագիր արձանագրություններին և այլ փաստական նյութերին, որոնք, նույնիսկ եթե անմիջականորեն օրենքներ չեն, հնարավորություն են տալիս բացահայտելու իրավական նորմերի գործնական կիրառությունը և հասարակական հարաբերությունների իրական պատկերը։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև հայկական իրավական մտքի կարևորագույն գրավոր հուշարձանների ձևավորումն ու զարգացումը՝ սկսած վաղ միջնադարյան կանոնական ժողովածուներից մինչև XII–XIII դարերի դատաստանագրքերը։ Մասնավորապես, Մխիթար Գոշի «Դատաստանագիրքը» ներկայացնում է միջնադարյան հայկական իրավագիտության կարևորագույն ձեռքբերումներից մեկը, իսկ Կիլիկյան Հայաստանում XIII դարում իրավական համակարգի զարգացմանը նպաստեցին նաև Սմբատ Սպարապետի դատաստանագիրքը, բյուզանդական իրավական նյութերի թարգմանությունները և Անտիոքի ասիզները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ իրավական աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու իրավունքի առանձին ճյուղերի պատմությունը, այլև հասկանալու միջնադարյան հայկական հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, սեփականության հարաբերությունները, ընտանեկան ու ժառանգական իրավունքը, քրեական և դատավարական կարգավորումները, եկեղեցու ու աշխարհիկ իշխանության փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել իրավական մշակույթի զարգացման վրա քաղաքական կայունության, պետականության, տնտեսական հարաբերությունների և կրոնական գործոնի ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր ներդրում է միջնադարյան Հայաստանի իրավական պատմության և աղբյուրագիտության ուսումնասիրության մեջ՝ հնարավորություն տալով տարբեր բնույթի աղբյուրների համադրմամբ ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական իրավունքի ձևավորման, շարունակականության և փոխակերպումների մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, պատմաբաններին, հայագետներին, իրավունքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, աղբյուրագետներին և միջնադարյան Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է XI դարի կեսերից մինչև XII դարի առաջին տասնամյակները Փոքր Ասիայում տեղի ունեցած քաղաքական, ռազմական, ժողովրդագրական և հասարակական վերափոխումների ուսումնասիրությանը, որոնց արդյունքում Բյուզանդական կայսրության կարևորագույն տարածքներից մեկում աստիճանաբար ձևավորվեցին մահմեդական-թյուրքական իշխանություններ և նոր քաղաքական կենտրոններ։ Հետազոտության կենտրոնում Բյուզանդիայի արևելյան սահմանների փոփոխությունը, սելջուկյան և այլ թյուրքական խմբերի ներթափանցումն ու հաստատումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը և տարածաշրջանի բնակչության բազմաշերտ փոխհարաբերություններն են։ Քննվում են XI դարի ռազմական բախումները և դրանց հետևանքները՝ միաժամանակ շեշտելով, որ Անատոլիայի քաղաքական վերափոխումը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ թե մեկ իրադարձության արդյունք, այլ երկարատև և բազմագործոն գործընթաց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Բյուզանդական կայսրության ներքին քաղաքական զարգացումներին, կենտրոնական և տեղական իշխանությունների հարաբերություններին, սահմանային պաշտպանության համակարգին և այն պայմաններին, որոնց ներքո տարածաշրջանում առաջացան նոր ուժային կենտրոններ։ Ուսումնասիրվում է Ռումի սելջուկյան պետության և թյուրքական այլ իշխանությունների կայացումը, նրանց հարաբերությունները Բյուզանդիայի, հայկական քաղաքական կազմավորումների, խաչակիրների և տարածաշրջանի այլ դերակատարների հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Անատոլիայի քրիստոնյա բնակչության՝ հույների, հայերի, ասորիների և այլ համայնքների դրության ուսումնասիրությունը՝ քաղաքական իշխանության փոփոխության, բնակչության տեղաշարժերի և նոր սոցիալական հարաբերությունների համատեքստում։ Դիտարկվում են նաև առաջին խաչակրաց արշավանքի և դրանից հետո ստեղծված քաղաքական իրադրության ազդեցությունները տարածաշրջանի ուժերի հարաբերակցության վրա։ Հետազոտության շրջանակում ռազմական պատմությունը համադրվում է սոցիալական և տնտեսական պատմության հետ՝ բացահայտելու համար, թե իշխանությունների փոփոխությունն ինչպես էր առնչվում բնակավայրերի, հաղորդակցության ուղիների, հողատիրության, առևտրի և տեղական հասարակությունների վերակազմավորմանը։ Աղբյուրագիտական առումով կարևոր նշանակություն ունեն բյուզանդական, հայկական, արաբական, պարսկական և լատինական պատմագրական ավանդույթների համադրությունն ու քննադատական ընթերցումը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է միջնադարյան Անատոլիայի խորքային վերափոխումը՝ որպես Բյուզանդական, հայկական, իսլամական և թյուրքական աշխարհների փոխազդեցությամբ ձևավորված պատմական գործընթաց։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Մկրտիչ Էմինի գիտական ժառանգությանը և հայագիտության զարգացման գործում նրա ունեցած նշանակալի դերին։ Աշխատանքի կենտրոնում նրա բազմակողմանի գործունեությունն է՝ որպես հայագետ, բանասեր, պատմաբան, աղբյուրագետ և հայկական մշակույթի հետազոտող, որի ուսումնասիրությունները կարևոր դեր են ունեցել հայ ժողովրդի պատմության, լեզվի, գրականության և հոգևոր մշակույթի գիտական ուսումնասիրման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Էմինի գիտական հետաքրքրությունների հիմնական ուղղությունները և այն մեթոդները, որոնց միջոցով նա փորձել է ուսումնասիրել հայոց անցյալի տարբեր կողմերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա աշխատանքներին, որոնք վերաբերում են հին և միջնադարյան հայկական գրականությանն ու պատմագրությանը, հայ մատենագրական աղբյուրներին, ժողովրդական ավանդություններին, առասպելաբանությանը և հայ մշակույթի ձևավորման պատմական գործընթացներին։ Նրա գիտական գործունեության կարևոր առանձնահատկություններից է հայկական աղբյուրների հավաքագրումը, ուսումնասիրությունն ու գիտական շրջանառության մեջ դնելը, ինչը հնարավորություն է տվել հետագա հետազոտողներին օգտվել արժեքավոր նյութերից և նոր տեսանկյուններից ուսումնասիրել հայ ժողովրդի մշակութային ժառանգությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Էմինի մասնակցությանը հայագիտության՝ որպես գիտական առանձին բնագավառի ձևավորման գործընթացին և նրա կապերին ժամանակի գիտական ու մտավոր միջավայրի հետ։ Նրա ուսումնասիրություններում հայ ժողովրդի պատմությունն ու մշակույթը հաճախ դիտարկվում են ավելի լայն տարածաշրջանային և համեմատական համատեքստում, ինչը նպաստում է տարբեր մշակույթների միջև առկա կապերի և փոխազդեցությունների բացահայտմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև նրա վերաբերմունքը հայ հին գրականության և բանահյուսության նկատմամբ, քանի որ այդ նյութերի ուսումնասիրության միջոցով նա փորձել է բացահայտել հայկական մշակույթի հնագույն շերտերը, ժողովրդական պատկերացումների ձևավորումն ու պատմական հիշողության պահպանման մեխանիզմները։ Հետազոտությունը կարող է գնահատել նաև նրա աշխատությունների աղբյուրագիտական արժեքը և դրանց ազդեցությունը հետագա հայագիտական ուսումնասիրությունների վրա։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն սահմանափակումներին ու գիտական մոտեցումներին, որոնք բնորոշ էին նրա ժամանակաշրջանին, որպեսզի նրա ժառանգությունը գնահատվի պատմական գիտության զարգացման համապատասխան համատեքստում։ Էմինի գիտական գործունեությունը կարևոր է ոչ միայն կոնկրետ փաստերի կամ աղբյուրների ուսումնասիրության, այլև հայ մշակույթի նկատմամբ համակարգված գիտական հետաքրքրության ձևավորման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Մկրտիչ Էմինին որպես հայագիտության կարևոր ներկայացուցիչ, որի բազմաբնույթ ուսումնասիրությունները նպաստել են հայոց պատմության, լեզվի, գրականության, բանահյուսության և մշակույթի գիտական ճանաչմանը և նշանակալի հիմք են ստեղծել հետագա հայագիտական հետազոտությունների զարգացման համար։

Лингвистика

Այս աշխատությունը նվիրված է «Հանդէս ամսօրեայ» գիտական-գրական պարբերականում (1887–1900 թթ.) կիրառված լեզվաբանական տերմինների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով հայ լեզվաբանական մտքի ձևավորման վաղ փուլերը և դրա կապը եվրոպական լեզվաբանական ավանդույթների հետ։ Գրքում վերլուծվում է պարբերականի դերը որպես հայագիտության և լեզվաբանության զարգացման կարևոր հարթակ, որտեղ ձևավորվել և շրջանառվել են քերականական, բառագիտական և լեզվի տեսության հիմնական տերմինները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես են այդ տերմինները ներմուծվել, հարմարեցվել կամ ստեղծվել հայերենում՝ հաշվի առնելով ժամանակի գիտական պահանջները և լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև արևմտահայ և եվրոպական գիտական ազդեցությունները, որոնք ձևավորել են տերմինաբանական համակարգի զարգացումը, ինչպես նաև տարբեր հեղինակների մոտեցումները լեզվաբանական հասկացությունների սահմանման հարցում։ Վերլուծվում է «Հանդէս ամսօրեայ»-ի նշանակությունը որպես գիտական հաղորդակցության միջոց, որը նպաստել է հայ լեզվաբանական տերմինաբանության միասնականացմանը և գիտական լեզվի կայացմանը։ Գրքի նպատակն է բացահայտել լեզվաբանական տերմինների պատմական զարգացումը և ցույց տալ դրանց դերը հայ լեզվաբանական մտքի համակարգային ձևավորման գործընթացում։

Журналистика

Այս աշխատությունը նվիրված է 1990–2006 թվականների արդի հայ մամուլի և գրականության փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով անկախության տարիներին ձևավորված նոր գրական և հրապարակախոսական միջավայրը, ինչպես նաև մամուլի դերը ժամանակակից գրական գործընթացների ձևավորման, գնահատման և հանրայնացման գործում։ Նյութում վերլուծվում են հասարակական և քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը գրական կյանքի վրա, գրական մամուլի զարգացման միտումները, գրական-քննադատական հոդվածների, հարցազրույցների, գրախոսությունների և հրապարակախոսական նյութերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց նշանակությունը գրական արժեքների ձևավորման և ընթերցողական ճաշակի զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անկախության շրջանի մամուլի բազմակարծությանը, գրական բանավեճերին, մշակութային ինքնության, ազգային արժեքների և ժամանակակից ստեղծագործական ուղղությունների արտացոլմանը պարբերական մամուլում։ Քննարկվում են նաև գրողների, լրագրողների և գրականագետների համագործակցության ձևերը, զանգվածային մշակույթի ազդեցությունը գրական դաշտի վրա և մշակութային լրագրության զարգացման հիմնական միտումները։ Աշխատությունը համադրում է գրականագիտական և լրագրագիտական մոտեցումները՝ ներկայացնելով, թե ինչպես է 1990–2006 թվականների հայ մամուլը դարձել ժամանակակից հայ գրականության զարգացման, հանրային քննարկման և գրական գործընթացների արժևորման կարևոր հարթակ։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է գիտական հետազոտությունների և տեխնոլոգիական մշակումների արդյունքները տնտեսական շրջանառության մեջ ներգրավելու, դրանց շուկայական կիրառությունը զարգացնելու և նորարարական գործունեության արդյունավետությունը բարձրացնելու հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում գիտական գաղափարից և հետազոտական արդյունքից մինչև կիրառելի տեխնոլոգիա, նոր արտադրանք կամ ծառայություն անցնելու գործընթացն է՝ դիտարկելով դրա տնտեսական, կազմակերպական, իրավական և կառավարչական բաղադրիչները։ Քննվում են գիտահետազոտական կազմակերպությունների, բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների, նորարարական ձեռնարկությունների, ներդրողների և մասնավոր հատվածի միջև համագործակցության հնարավոր ձևերը, ինչպես նաև գիտության և տնտեսության միջև արդյունավետ կապերի ձևավորման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մտավոր սեփականության պաշտպանության, գիտատեխնիկական արդյունքների տնտեսական արժեքի գնահատման, տեխնոլոգիաների փոխանցման և լիցենզավորման ընդհանուր խնդիրներին։ Դիտարկվում են նաև նորարարական նախագծերի ֆինանսավորման աղբյուրները, ներդրումային ռիսկերը, շուկայի պահանջարկի գնահատումը և գիտատար արտադրանքի մրցունակության ձևավորման գործոնները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գիտատեխնոլոգիական մշակումների առևտրայնացման ենթակառուցվածքների ուսումնասիրությունը՝ տեխնոլոգիաների փոխանցման կենտրոնների, բիզնես ինկուբատորների, տեխնոլոգիական կենտրոնների և գիտություն–բիզնես համագործակցության այլ մեխանիզմների տեսանկյունից։ Վերլուծվում են այն հնարավոր խոչընդոտները, որոնք կարող են առաջանալ հետազոտական արդյունքների գործնական կիրառության ճանապարհին՝ ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությունից և կառավարման փորձի պակասից մինչև շուկայի հետ կապերի և առևտրայնացման համապատասխան մեխանիզմների զարգացման անհրաժեշտություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պետական քաղաքականության և իրավական միջավայրի դերին՝ նորարարական ձեռնարկատիրության, հետազոտությունների կիրառական ուղղվածության և մասնավոր ներդրումների խթանման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել Հայաստանի փորձի ուսումնասիրությունը և միջազգային կիրառվող մոտեցումների համեմատական վերլուծությունը՝ տեղական պայմաններին համապատասխան զարգացման հնարավորությունները բացահայտելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նորարարությունների տնտեսագիտության, տեխնոլոգիական կառավարման, ձեռնարկատիրության և մտավոր սեփականության ոլորտների մոտեցումները՝ գիտական ներուժի և տնտեսական զարգացման միջև առավել արդյունավետ փոխկապակցվածության ձևավորման հնարավորությունները ուսումնասիրելու նպատակով։