Ավետարանի վարդապետությունը և բողոքականների հայացքները

Экономика

Շուկայական մեխանիզմը տնտեսության ինքնակարգավորվող համակարգ է, որը հիմնված է պահանջարկի և առաջարկի փոխազդեցության վրա և ապահովում է ռեսուրսների բաշխումը գների միջոցով։ Այն գործում է այնպես, որ ապրանքների և ծառայությունների գները ձևավորվում են շուկայում գնորդների և վաճառողների վարքագծի արդյունքում՝ արտացոլելով նրանց շահերը, հնարավորությունները և տեղեկատվությունը։ Երբ պահանջարկը աճում է, գները սովորաբար բարձրանում են, ինչը խթանում է արտադրողներին ավելացնել առաջարկը, իսկ պահանջարկի նվազման դեպքում գները իջնում են՝ նվազեցնելով արտադրությունը։ Այս մեխանիզմը թույլ է տալիս տնտեսությանը հասնել որոշակի հավասարակշռության կետի, որտեղ առաջարկը և պահանջարկը համընկնում են։ Շուկայական մեխանիզմի կարևոր տարրերից են մրցակցությունը, գները, շահույթը և սպառողների ընտրությունը, որոնք միասին ուղղորդում են տնտեսական որոշումները առանց կենտրոնացված կառավարման անհրաժեշտության։ Այնուամենայնիվ, իրական տնտեսությունում շուկայական մեխանիզմը միշտ չէ, որ գործում է կատարելապես, քանի որ կարող են առաջանալ շուկայական ձախողումներ՝ մենաշնորհներ, արտաքին ազդեցություններ, տեղեկատվական անհամաչափություն կամ սոցիալական անհավասարություն։ Այդ պատճառով շատ դեպքերում անհրաժեշտ է պետական միջամտություն՝ համակարգի կայունությունն ու արդարությունը ապահովելու համար։ Շուկայական մեխանիզմը համարվում է ժամանակակից տնտեսությունների հիմնական հիմքերից մեկը, քանի որ այն ապահովում է արդյունավետություն, ճկունություն և նորարարության խթանում։

Литература

Այս աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի առաջին կեսի գերմանական փիլիսոփայական վեպի ժանրային առանձնահատկությունների և պոետիկայի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Թոմաս Մանի ստեղծագործություններին։ Գերմանական փիլիսոփայական վեպը տվյալ շրջանում ձևավորվել է որպես ինտելեկտուալ արձակի յուրահատուկ տեսակ, որտեղ գեղարվեստական պատմությունը սերտորեն միահյուսվում է փիլիսոփայական մտորումների, պատմական վերլուծության և հոգեբանական խորքային դիտարկումների հետ։ Այս ժանրը բնորոշվում է գաղափարական բազմաշերտությամբ, խորհրդանշական մտածողությամբ և մարդու գոյաբանական խնդիրների կենտրոնականությամբ՝ անդրադառնալով ժամանակի, մշակույթի, արվեստի և քաղաքակրթության ճգնաժամային ընկալումներին։ Թոմաս Մանի վեպերում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում «կուլտուր-փիլիսոփայական մոդելավորման» սկզբունքները, որտեղ կերպարները հաճախ հանդես են գալիս որպես գաղափարների կրողներ, իսկ սյուժեն կառուցվում է ոչ թե միայն իրադարձությունների, այլ մտավոր գործընթացների զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր են նաև երաժշտական կառուցվածքի, իռոնիայի, բազմաձայնության և ինտելեկտուալ խորհրդանշանների կիրառումը, որոնք ձևավորում են բարդ պոետիկ համակարգ։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են նաև ժանրային սահմանների ընդլայնման խնդիրները, վեպի և էսսեի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հեղինակի աշխարհայացքի ազդեցությունը գեղարվեստական ձևի վրա։ Այսպիսով, աշխատանքը բացահայտում է գերմանական փիլիսոփայական վեպի զարգացման հիմնական օրինաչափությունները և Թոմաս Մանի ստեղծագործական ժառանգության դերը XX դարի եվրոպական արձակի ձևավորման գործընթացում։

Педагогика

Գիրքը նվիրված է երջանկության հասկացությանը և երիտասարդության ու ընտանեկան կյանքի համար օգտակար համարվող գաղափարների ներկայացմանը։ Վերնագրի երկրորդ մասը՝ «լուսատու երիտասարդաց եւ ընտանեաց», մատնանշում է աշխատության խրատական և ուղղորդող բնույթը՝ այն ներկայացնելով որպես երիտասարդների ու ընտանիքների համար նախատեսված մտավոր և բարոյական ուղեցույց։ Երջանկության թեման հասարակական ու բարոյագիտական գրականության մեջ հաճախ առնչվում է մարդու վարքագծին, անձնական արժեքներին, ընտանեկան հարաբերություններին, փոխադարձ հարգանքին և հասարակության մեջ ներդաշնակ ապրելու ձգտմանը։ Նման աշխատությունները նպատակ ունեն ընթերցողին առաջարկելու մտորումների նյութ՝ օգնելով գնահատել սեփական պարտականությունները, հարաբերությունների որակը և առօրյա կյանքում ընդունվող որոշումների նշանակությունը։ Երիտասարդության համար նախատեսված խրատական գրականությունը կարևորում է բնավորության ձևավորումը, պատասխանատվությունը, կրթության դերը և հասարակական կյանքին գիտակցված մասնակցությունը։ Ընտանեկան թեմաների ընդգրկումը շեշտադրում է ընտանիքի անդամների միջև փոխըմբռնման, հոգատարության, համբերատարության և բարոյական պարտավորությունների կարևորությունը։ Այսպիսի գրքերը կարող էին ծառայել ինքնակրթությանն ու դաստիարակությանը՝ ընթերցողին խրախուսելով խորհել անձնական երջանկության և հասարակական բարեկեցության փոխկապակցվածության մասին։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում տասնիններորդ դարի հայ բարոյագիտական և հասարակական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է երիտասարդության կրթության և ընտանիքի բարոյական հիմքերի վերաբերյալ ժամանակաշրջանի մտահոգությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ հասարակական մտքի, ընտանեկան մշակույթի, դաստիարակչական գրականության և բարոյական արժեքների պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։ Գիրքը նաև կարևոր նյութ է հայ տպագիր մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին երջանկության, անձնական կատարելագործման և ընտանեկան ներդաշնակության գաղափարները ներկայացվում ընթերցող հանրությանը։

Педагогика

Ակունք. Գիտամեթոդական և ուսումնամեթոդական հոդվածների ժողովածու – թիվ 2 (12) աշխատությունը գիտամեթոդական հոդվածների ժողովածու է, որը ներառում է կրթության, մանկավարժության և տարբեր առարկաների ուսուցման մեթոդիկային նվիրված ուսումնասիրություններ, այն ներկայացնում է ուսուցման գործընթացի կազմակերպման նոր մոտեցումներ, դասավանդման արդյունավետ մեթոդներ, գնահատման համակարգերի կատարելագործման ուղիներ և ուսուցման որակի բարձրացման գործնական առաջարկություններ, ժողովածուն ընդգրկում է նաև տարբեր հեղինակների հոդվածներ, որոնք անդրադառնում են կրթական տեխնոլոգիաների կիրառությանը, ուսուցչի մասնագիտական զարգացմանը և ուսումնական ծրագրերի արդիականացման խնդիրներին, միաժամանակ ընդգծելով գիտական հետազոտության և կրթական պրակտիկայի կապը, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր ուսուցիչների, մեթոդիստների և կրթության ոլորտի մասնագետների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Հյուսիսարևմտյան Իրանում բնակվող ժողովուրդների գենետիկական կառուցվածքի, նրանց միջև կենսաբանական ազգակցության և պատմական ժողովրդագրական գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ հայրական և մայրական գծերով փոխանցվող գենետիկական մարկերների համադրված վերլուծության միջոցով։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Y քրոմոսոմի և միտոքոնդրիումային ԴՆԹ-ի փոփոխականության վրա, որոնք պոպուլյացիոն գենետիկայում հնարավորություն են տալիս համապատասխանաբար ուսումնասիրել հայրական և մայրական ծագումնաբանական գծերի տարածվածությունն ու բազմազանությունը։ Տարբեր բնակչական խմբերից ստացված տվյալների համեմատական ուսումնասիրության միջոցով գնահատվում են գենետիկական նմանություններն ու տարբերությունները, առանձին գենետիկական գծերի հաճախականությունները և պոպուլյացիաների միջև հնարավոր պատմական կապերը։ Կարևորվում է տարածաշրջանի աշխարհագրական և պատմամշակութային առանձնահատկությունների ազդեցությունը բնակչության գենետիկական կազմի ձևավորման վրա, քանի որ Հյուսիսարևմտյան Իրանը պատմականորեն գտնվել է տարբեր ժողովուրդների տեղաշարժերի, առևտրային ճանապարհների և մշակութային փոխազդեցությունների տարածքում։ Գենետիկական տվյալները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել բնակչության ձևավորման երկարաժամկետ գործընթացները, հնարավոր միգրացիոն հոսքերը, տարբեր խմբերի միջև գենային փոխանակությունը և որոշ հայրական կամ մայրական գծերի աշխարհագրական տարածման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Y քրոմոսոմային և միտոքոնդրիումային տվյալների համեմատությանը, քանի որ դրանց միջև արձանագրվող տարբերությունները կարող են լրացուցիչ տեղեկություններ տրամադրել անցյալում տղամարդկանց և կանանց տեղաշարժերի ու ժողովրդագրական գործընթացների առանձնահատկությունների վերաբերյալ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև ուսումնասիրվող խմբերի տվյալների համեմատություն հարևան տարածաշրջանների և այլ պոպուլյացիաների գենետիկական ցուցանիշների հետ՝ ավելի լայն տարածաշրջանային փոխհարաբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Գենետիկական բազմազանության ուսումնասիրությունը կատարվում է բնակչությունների պատմության վերակառուցման համատեքստում և չի ենթադրում անհատների մշակութային, լեզվական կամ ազգային ինքնության որոշում միայն կենսաբանական տվյալների հիման վրա։ Աշխատությունը համադրում է գենետիկայի, մարդաբանության, ժողովրդագրության և բնակչությունների պատմության մոտեցումները՝ տարածաշրջանի բնակչական կազմի ձևավորման վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկեր ստանալու համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պոպուլյացիոն և էվոլյուցիոն գենետիկայի, մոլեկուլային մարդաբանության, պատմական ժողովրդագրության և տարածաշրջանի ժողովուրդների ծագման ու փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, մասնագետների և ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1907-1967 թվականներին Եգիպտոսի ազգային և կրոնական փոքրամասնությունների պատմության, հասարակական դիրքի, քաղաքական ներգրավվածության և մշակութային կյանքի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են Եգիպտոսի բազմազգ և բազմադավան հասարակության առանձնահատկությունները, տարբեր համայնքների ձևավորման ու զարգացման պատմական պայմանները, նրանց իրավական կարգավիճակը և հասարակական հարաբերություններում ունեցած դերակատարությունը։ Ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանը ներառում է Եգիպտոսի նորագույն պատմության մի շարք կարևոր փուլեր՝ բրիտանական ազդեցության շրջանը, ազգային-ազատագրական շարժումների զարգացումը, միապետության ժամանակաշրջանը, երկրի անկախացման գործընթացը, 1952 թվականի հեղափոխությունը և դրան հաջորդած քաղաքական ու սոցիալ-տնտեսական վերափոխումները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հայ, ղպտի, հրեա, հույն, իտալացի և այլ ազգային ու կրոնական համայնքների պատմական ներկայությանը, նրանց թվաքանակի և սոցիալական կազմի փոփոխություններին, կրթական ու կրոնական հաստատությունների գործունեությանը, մշակութային ինքնության պահպանմանն ու համայնքային կազմակերպությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են քաղաքական իշխանության փոփոխությունները, ազգային գաղափարախոսության զարգացումը, տնտեսական վերափոխումները և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունը անդրադարձել փոքրամասնությունների իրավունքների, հնարավորությունների և հասարակական դիրքի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համայնքների տնտեսական գործունեությանը, մասնավորապես առևտրի, ձեռնարկատիրության, ֆինանսների և այլ ոլորտներում նրանց ունեցած մասնակցությանը, ինչպես նաև երկրի քաղաքային կյանքի և մշակութային միջավայրի ձևավորման գործում նրանց ներդրմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ազգային ինքնության, կրոնական պատկանելության և քաղաքացիական ինքնագիտակցության փոխհարաբերությունները, միջհամայնքային հարաբերությունները և տարբեր խմբերի ինտեգրման կամ առանձնացման գործընթացները։